Δεν είμαστε πουλιά της μέρας

Όταν ήμουν μικρός πολύ μικρός , στην Ηράκλεια , μια μέρα ξύπνησα και είδα τον αγαπημένο μου πατερουλη πάνω από το κρεβάτι μου , να μου δείχνει ένα πουλί : ήταν μια κουκουβάγια ,που είχε τρυπώσει και παγιδευτεί στο γραφείο του.Η κουκουβάγια με κοιτούσε με γουρλωμενα ,τρομαγμένα μάτια και άρχισε να πετά ,σκουντουφλωντας και σκονταφτοντας μέσα στο δωμάτιο .Κράτησα πάρα πολύ καιρό την εικόνα της Αδεξιοτητας αυτού του πουλιού σαν μεταφορά της δικής μου ζωής : όπως κι αυτή σκουντουφλω , χτυπάω , μπερδεύομαι , κάνω διαρκώς λάθη στη ζωή μου.. Δεν είμαστε πουλιά της μέρας.