Για την Ερωτική Απόλαυση

 

Για την Ερωτική  Απόλαυση..

Υπάρχει  κάτι  στον έρωτα και στην απόλαυση που περιέχει 

που   τον κάνει  να διαφέρει   ουσιαστικά  απο  τις  άλλες  απολαύσεις

Στην απόλαυση του  φαγητού    ή του ποτού ή ναρκωτικών π.χ     

  είμαι μόνος  με την απόλαυση μου     που προέρχεται  απο ενα  αντικείμενο      που  δεν  συμμετέχει στην απόλαυση μου  ως υποκείμενο

..Ακόμα και αν  συντρωω     με άλλους    μόνο  εγω  απολαμβάνω η αηδιάζω   ,  μόνο εγω   νιώθω     αυτο  που νοιώθει  ο  ουρανίσκος    μου 

Ομως    στην  ερωτική  απόλαυση    Συν -  υπάρχουν  δυο .. 

 Δυο Υποκείμενα και Αντικείμενα  απόλαυσης μαζί

Βέβαια   για τον καθένα η απόλαυση    έχει  μια  γεύση   εαυτοτητας  , ειναι αποκλειστικά    προσωπική....

.

Ομως      η απόλαυση αυτή συνοδεύεται   απο  μια   προσδοκία  μοιράσματος  

 η οποία πολλαπλασιάζει  την απολαυση.Αλλιως  η  απόλαυση θα ηταν  το  αντίστοιχο  του  αυνανισμού: πληρης  αλλα για αυτο ακριβώς ατελής..

 Τι  ειναι εκείνο  που πολλαπλασιαζει  την ερωτική απόλαυση δυο  (  ερωτευμένων  );      

    Την πολλαπλασιάζει   η προσδοκία μεν     της  πληρότητας   ( οπως  στον  μυθο του Αριστοφάνη   στο Πλατωνικο   Συμποσιο) ,  

καθώς       αυτή συναντιέται με την επίγνωση  της Ατελειας και της Αδυναμίας πληρότητας.                           

.Ειναι  σαν να συναντάς  το Άπειρο η καλύτερα   το Πραγματικό, την ενδεχομενικοτητα του  Άλλου..   Σαν να ταξιδεύεις    στο μοναχικό Διάστημα με την    απειρία των πιθανοτήτων

 Κι  αυτή  η   Ηδονή του έρωτα    ειναι και η Οδύνη του.                                     

Η  Οδύνη    που νοιώθει  αυτός /η  που  αγγίζει   την τελειότητα   γνωρίζοντας   ταυτόχρονα οτι δεν μπορεί να την αγκαλιάσει.    

 Η ηδονικη  οδύνη   της  συνάντησης της θνητότητας με  την. Αιωνιότητα.

Πέτρος Θ.

Το αντικειμενικό Τυχαίο του Έρωτα .Από την Διπλή Φλόγα του Οκτάβιο Παζ

 Το αντικειμενικό τυχαίο του ερωτα

Από το Η Διπλή Φλόγα του Οκτάβιο Παζ Εξάντας ,Νήματα 1993 

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΤΥΧΑΙΟ  ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ 

Ο Μπρετόν βρέθηκε επίσης αντιμέτωπος με άλλο ένα μεγάλο μυστήριο του έρωτα : την επιλογή .Ο μοναδικός έρωτας είναι το 

αποτέλεσμα επιλογής, αλλά μήπως η επιλογή δεν είναι, με τη σειρά της το αποτέλεσμα ενός συνόλου περιστάσεων και συμπτώσεων,;

 Και οι συμπτώσεις αυτές είναι άραγε απλά και μόνο τυχαία γεγον ότα ή μήπως έχουν κάποιο νόημα και υπακούουν σε κάποια μυστική λογική. Οι ερωτήσεις αυτές τον τυραννούσαν και τον ώθησαν να πάρει αξιομνημόνευτες σελίδες.

 Η συνάντηση προηγείται της επιλογής και στη συνάντηση το τυχαίο εμφανίζεται ως καθοριστι κο. 

Ο Μπρετόν παρατήρησε με οξυδέρκεια ότι η συνάντηση αποτελείται από σειρά γεγονότων που συμβαίνουν στην αντικειμενική πραγματικότητα, χωρίς φαινομενικά να κατευθύνονται από οποιο δήποτε συγκεκριμένο σχέδιο και χωρίς να ενέχεται η βούλησή μας στη διεξαγωγή της.

 Περπατάω χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και σε κάποιο δρόμο σκοντάφτω πάνω σε μια περαστική. Η σιλουέτα της με εντυπωσιάζει. 

Επιχειρώ να την ακολουθήσω. 

Στρίβει σε μια γωνία και εξαφανίζεται. Ένα μήνα αργότερα, στο σπίτι κάποιου φίλου ή βγαίνοντας από το θέατρο ή στην είσοδο ενός καφενείου, η ίδια γυναίκα ξαναεμφανίζεται.

 Χαμογελάει, της μιλάω, μου απαντα και έτσι αρχίζει μια σχέση που θα μας σημαδέψει για πάντα. 

Υπάρχουν χιλιάδες παραλλαγές αυτής της συνάντησης αλλά σε όλες υπεισέρχεται ένας παράγοντας τον οποίο άλλοτε ονομάζουμε τύχη, άλλοτε σύμπτωση και άλλοτε μοίρα ή πεπρωμένο

. Σύμπτωση ή πεπρωμένο, η σειρά αυτών των αντικειμενικών γεγονότων που διέπονται από μια εξωτερική αιτιότητα, διασταυρώνεται με την υποκειμενικότητά μας, ενσωματώνεται σ' αυτήν και αποκτά για τον καθένα μας τη διάσταση του πιο προσωπικού και ισχυρότερου στοιχείου μας, της επιθυμίας. Ο Μπρετόν θυμήθηκε τον Ένγκελς και ονόμασε την τομή των δύο αυτών σειρών, της εξωτερικής και της εσωτερικής, το αντικειμενικό τυχαίο.

6. Σχετικά με την έννοια του «αντικειμενικού τυχαίου» στον Μπρετόν, βλ. το διεισδυτικό κριτικό σημείωμα που αφιερώνει η Μαργκερίτ Μπονέ στον Τρελό έρωτα, στο δεύτερο τόμο των Απάντων του Αντρέ Μπρετόν, La Pleiade, Gallimard, Παρίσι, 1992. Βλ. επίσης, στον ίδιο τόμο, το κριτικό σημείωμα της Μ. Μπονέ και του Ε.Α. Υμπέρ σχετικά με Τα συγκοινωνούντα δοχεία. Άλλωστε η έκφραση «αντικειμενικό τυχαίο» δεν απαντάται στον Ένγκελς.

143

1993

All that heaven allows

 ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Πηγή : SUSAN HAYWARD

ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ρίτα Κολαΐτη

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ Κατερίνα Κακλαμάνη

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

2006 

 «η ιδεολογική αντίφαση είναι το πασίδηλο βασικό κίνητρο και το συγκεκριμενο του μελοδράματος [...] η ένταση δεν προκύπτει από τη  σύγκρουση ανάμεσα σε εχθρούς, αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν δεσμούς αίματος ή έρωτος. Η Mulvey συνεχίζει λέγοντας ότι «προκύπτει απιστευτη ικανοποίηση από την επιβεβαίωση του τρόπου με τον οποίο η έμφυλη διαφορά από το καθεστώς της πατριαρχίας είναι πλήρης, εκρηκτική του ξεσπάει δραματικά σε βία μέσα στον δικό της ιδιωτικό και οικείο χώρο είναι η οικογένεια». Τέλος, η Mulvey (1987: 76) αναφέρει ότι, «για να επιβιώσει η οικογενειακή ζωή, θα πρέπει να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός, να αμβλυνθούν οι έμφυλες διαφορές και ο άνδρας να αναγνωρίσει την αξία της οικιακής ζωής». Ο άνδραςδεν βρίσκεται στον τυπικά αποδιδόμενο σε αυτόν  περιβάλλον της εργασίας, στο περιβάλλον της δράσης Βρίσκεται στο σπιτικό, γυναικείο περιβάλλον, που είναι μη ενεργό, ακόμα και παθητικό. Για να καταφέρει να επιλύσει επιτυχώς τη σύγκρουση, ο άνδρας πρέπει να  λειτουργήσει με τρόπους που ταιριάζουν στο σπιτικό περιβάλλον. Με τον τρόπο αυτόν, γίνεται ο ίδιος λιγότερο αρσενικός και στην πορεία περισσότερο εκθηλυσμενις 

 Και αυτός είναι αναμφίβολα ένας από τους  λόγους για τους οποίους το μελοδραμα απευθύνεται στη γυναίκα θεατή. 

Η γυναίκα-θεατής αντλει  επίσης ευχαρίστηση από τη θέαση των ιδεολογικών αντιφάσεων που εκτίθενται  στην οθόνη – της παρουσιάζουν μια μιζανσέν της δικής της εμπειρίας, 

Όσο για τονβανδρα θεατή  η ευχαρίστηση πηγάζει από τη θέαση των «επιλυμένων» αντιφάσεων. 

Στο ίδιο δοκίμιο, η Mulvey αναπτύσσει αυτές τις απόψεις επανατοποθετώντας το μελόδραμα σε σχέση με την έμφυλη διαφορά. Διακρίνει ανάμεσα στο ανδρικό μελόδραμα και τη συμφιλιωτική του λειτουργία και στο γυναικεία μελόδραμα με το στοιχείο της υπερβολής και τις άλυτες αντιφάσεις. 

Επειδή η πατριαρχική κουλτούρα, υπερεκτιμώντας τον ανδρισμό, βρίσκεται σε αντί φαση με την ιδεολογία της οικογένειας, ο άνδρας στο ανδρικό μελόδραμα πρέπει και να επιτύχει έναν συμβιβασμό μεταξύ του ανδρικού και του γυναικείου περιβάλλοντος. Στο γυναικείο μελόδραμα, δεν υπάρχει κατ' ανάγκην επίλυση προβλήματος ή συμφιλίωση. Στην πραγματικότητα, φαίνεται πως «το γεγονός ότι η γυναικεία υποκειμενικότητα κυριαρχεί στην αφήγηση παράγει μια υπερβολή που αποκλείει την ικανοποίηση» (1987). Αυτό που υποστηρίζει α -Μΐνες είναι ότι η γυναικεία υποκειμενικότητα συχνά προβάλλει μια φαντασίωση που είναι, με όρους πατριαρχίας, παραβατική – κι επομένως δεν μπορεί να εκπληρωθεί. Παρ' ότι στο φινάλε η πρωταγωνίστρια ηττάται, η γυναί και βατός ταυτίζεται μαζί της και ικανοποιείται από τη συμπεριφορά τη όλη τη διάρκεια της αφήγησης. Το παράδειγμα που αναφέρει η Mulvey είναι το Μια αγάπη ολότελα δική μας (All that Heaven Allows, Douglas Sirk, 1955).

 Μια μεσοαστή χήρα μητέρα (που έχει περάσει την ηλικία της μητρότητας, όπως πληροφορούμαστε) 

ερωτεύεται τον νεότερο σε ηλικία κηπουρό της.

 Όμως, της επιτρέπεται να «σμίξει» μαζί του, μόνο όταν αυτός καταστεί «ανί-κανος» (και κλινήρης!) ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα. Το τίμημα της τόσο άπιαστης φαντασίωσής της ήταν ότι απέκτησε τον άνθρωπό της, αλλά μόνο κατά το ήμισυ.

σελ 288

Ο Έρωτας του Προυστ: Σουάν , Οντέτ

 OCTAVIO PAZ

Η ΔΙΠΛΗ ΦΛΟΓΑ Έρωτας και ερωτισμός( 1993) 

Μετάφραση ΣΑΡΑ ΜΠΕΝΒΕΝΙΣΤΕ,  ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑ

ΕΞΑΝΤΑΣ-ΝΗΜΑΤΑ

1996 

Σελ ,58 ,59 ,60

  Ο έρωτας του Σουάν για την Οντέτ.

Ο τύραννος νομοθέτης μπιστεύτηκε σε χέρια ξένα την τιμή μου, κι όχι σ' εμένα.

Σε όλα αυτά τα παραδείγματα, δίχως να αποκλείουμε το πιο συγκινητικό απ' όλα, τον Οθέλλο, ο κοινωνικός κώδικας είναι καθοριστικός. 

Αυτό όμως δεν ισχύει για τον Προυστ, το μεγάλο σύγχρο να ποιητή όχι του έρωτα αλλά της δηλητηριώδους έκκρισής του, του μοιραίου μαργαριταριού του, της ζήλιας. 

Ο Σουάν γνωρίζει ότι είναι θύμα παραληρήματος. Με την Οντέτ δεν τον δένει μήτε η τυραννία της σεξουαλικής έλξης μήτε εκείνη του πνεύματος.

 Ύστερα από χρόνια, ενθυμούμενος το πάθος του, εξομολογείται: 

«Και να σκεφτείς πως άσκοπα ξόδεψα χρόνια από τη ζωή μου, πως θέλησα να πεθάνω, πως είχα τον πιο μεγάλο μου έρωτα, για μια γυναίκα που δεν μου άρεσε, που δεν ήταν ο τύπος μου!»" 

Η έλξη του για την Οντέτ είναι ένα συναίσθημα που δεν εξηγείται παρά μόνο με αρνητικούς όρους. 

Η Οντέτ τον σαγηνεύει γιατί είναι απροσπέλαστη. Όχι το σώμα της, αλλά η συνείδησή της. 

Όπως η ιδανική αγαπημένη των προβηγκιανών ποιητών, είναι απρόσιτη. 

Κι αυτό παρά την ευκολία με την οποία του δίνεται, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει.

 Η Οντέτ είναι άπιστη και ψεύδεται διαρκώς, αλλά και να ήταν ειλικριρινής και πιστή πάλι θα παρέμενε απροσπέλαστη. 

Ο Σουάν μπορεί να την αγγίξει και να την κάνει δική του, μπορεί να την απομονώσει και να την φυλακίσει, μπορεί να την κάνει σκλάβα του, πά τα κάτι απ' αυτήν θα του διαφεύγει. 

Η Οντέτ θα είναι πάντοτε άλλη. 

Υπάρχει άραγε πραγματικά η Οντέτ ή είναι πλάσμα της φαντασίας του εραστή της; 

Ο πόνος του Σουάν είναι πραγματικός.

 Είναι άραγε εξίσου πραγματική και η γυναίκα που τον προκαλεί; Ναι, είναι 

 μια παρουσία, ένα πρόσωπο, ένα σώμα, μια μυρωδιά και ένα παρελθόν που ποτέ δεν θα είναι δικά του.

 Η παρουσία είναι πραγματική και ανεξιχνίαστη.

 Τι υπάρχει πίσω από αυτά τα μάτια, αυτό το στόμα, αυτά τα στήθη;

 Ο Σουάν δεν θα το μάθει ποτέ.

 Μπορεί και η ίδια η Οντέτ να μην το ξέρει.

 Δεν ψεύδεται μόνο έναντι του εραστή της αλλά και έναντι του ίδιου της του εαυτού.

Το μυστήριο της Οντέτ είναι το ίδιο με της Αλμπερτίν και της Ζιλμπέρτ

. Ο άλλος μάς διαφεύγει πάντα.

 Ο Προυστ αναλύει ατελείωτα τη δυστυχία του, εξετάζει με κάθε λεπτομέρεια τα ψέματα της.Οντέτ και τις προφάσεις της Αλμπερτίν, αλλά αρνείται να ανα γνωρίσει την ελευθερία του άλλου.

 Ο έρωτας είναι επιθυμία κατοχής αλλά και αποστασιοποίηση. 

Στον Προυστ είναι μόνο το πρώτο, και γι' αυτό η άποψή του για τον έρωτα είναι αρνητική.

 Ο Σουάν υποφέρει, θυσιάζεται για την Οντέτ, τελικά την παντρεύεται και της δίνει το όνομά του.

 Άραγε την αγάπησε ποτέ; 

Αμφιβάλλω, και το ίδιο αμφέβαλλε κι εκείνος. Ο Κάτουλλος και η Λεσβία είναι «α- κοινωνικοί». 

Ο Σουάν και η Οντέτ αήθεις. 

Εκείνη δεν τον αγαπά, τον χρησιμοποιεί.

 Ούτε κι αυτός την αγαπά, την περιφρονεί. 

Ωστό- σο δεν μπορεί να την αποχωριστεί, τον δένει μαζί της η ζήλια του. 

Είναι ερωτευμένος με τον πόνο του και ο πόνος του είναι μάταιος.

 Ζούμε με φαντάσματα και είμαστε και οι ίδιοι φαντάσματα.

 Για να βγει κανείς από αυτή τη φανταστική φυλακή υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι

. Ο πρώτος είναι ο δρόμος του ερωτισμού, και είδαμε παρα- πάνω ότι καταλήγει σε αδιέξοδο.

 Η μόνη απάντηση στην ερώτηση του ζηλότυπου εραστή – τι σκέφτεσαι; τι νιώθεις; – βρίσκεται στο σαδομαζοχισμό.

 Ή βασανίζουμε τον άλλο ή βασανίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. 

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση ο άλλος είναι απροσπέλαστος και απρόσβλητος.

 Δεν είμαστε διαφανείς ούτε για τους άλλους ούτε και για τους ίδιους μας τους εαυτούς. 

Σ' αυτό ακριβώς συνίσταται το προπατορικό αμάρτημα του ανθρώπου, το σημάδι που μας καταδικάζει από τη γέννησή μας. 

Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του έρωτα: η παράδοση, η αποδοχή της ελευθερίας του αγαπημένου προσώπου.

 Άραγε είναι τρέλα, χίμαιρα;

 Ίσως, αλλά είναι η μοναδική διέξοδος από τη φυλακή της ζήλιας. Πριν από πολλά χρόνια έγραψα το εξής: 

ο έρωτας είναι θυσία χωρίς αντίκρισμα .

Σήμερα θα έλεγα: ο έρωτας  είναι ένα παράλογο στοίχημα όπου αυτό που διαλύεται είναι η ελευθερία 

Όχι η δική μου ,του άλλου .

59

13. Μαρσέλ Προυστ, Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο. Από τη μεριά του Σουάν, τφ. Π.Α. Ζάννα, Ηριδανός, σ. 224. (Σ.τ.Μ.)

58

Οργασμός και χρόνος

 Το δογματικό μυθιστόρημα του οργασμού( η οργασμός και χρόνος)

----------------------σελ 40- 44.

«Η ανοησία συνίσταται στην ανάγκη της κατάληξης». Γκυστάβ Φλωμπέρ,

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι ο αντρικός οργασμός είναι ανιαρός επειδή είναι προβλεπόμενος (η περιπέτεια της συνουσίας βρίσκεται πάντα στην πλευρά της γυναίκας ή τουλάχιστον στη θηλυκή πλευρά).

Πω Σκοτώνει το σασπένς, την έκπληξη.

Είναι μια αναμονή σίγουρη για τον εαυτό της: οπωσδήπότε θα εμφανιστεί.

 Για τον άντρα το τέλος είναι δοσμένο από την αρχή και μ' αυτή την έννοια μόλις που μπορούμε να μιλήσουμε για αρχή, η στύση είναι ήδη σχεδόν η εκσπερμάτωση, η αρχή και το τέλος είναι ταυτόσημα.

Μέσα στις πρώτες στιγμές είναι ήδη εγγεγραμμένες οι. τελευταίες.

 Η στύση είναι πρόσκαιρη και φέρει μέσα της τη χαράλωση σαν αναπόφευκτο μέλλον.

 Έτσι τα επεισόδια που θα αποτελέσουν τη σεξουαλική πράξη δε θα είναι παρά η μηδενική απόσταση ανάμεσα σε μια εισαγωγή που είναι ήδη ένα σβήσιμο και μια ουσιαστική έκπτωση που υπάρχει από την πρώτη στιγμή. 

Η κλασική ερωτική συνεύρεση είναι μια σχέση νεκρή, νεκρική: συζυγική ερωτική προσωδία της οποίας δεν μπορεί κανείς ν' αλλάξει ούτε μια λέξη.

 Ο οργασμός είναι η ίδια η ευκολία, αυτή όμως η ευκολία γίνεται μαρτύριο.

 Μέσα στο φυσιολογικό, κωδικοποιημένο έρωτα, οι ζωντανοί κάνουν τους πεθαμένους. 

Το αρσενικό συνουσιακό στερεότυπο διηγείται πάντα το ίδιο πράγμα: «Φτάνω τη γυναίκα σε οργασμό και μετά εκσπερματώνω». 

Μα, θα με ρωτήσετε, τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς;

Το ζευγάρωμα, στην αντρική του διάσταση, μ' αυτό τον τρόπο ολοκληρώνεται: 

είναι μάλιστα αυτή ακριβώς η σχέση που πρέπει να ολοκληρωθεί (όπως η φράση), δομημένη μια για πάντα, και αιώνια επαναλαμβανόμενη. 

Το αρσενικό που συνουσιάζεται ορίζει έτσι στον εαυτό του ένα διπλό στόχο: να μην υποπέσει στο σφάλμα της ανεπαρκούς πράξης κάνοντας, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, υπερβολικά σύντομες προτάσεις αλλά, από την άλλη μεριά να ξέρει πότε να βάλει τέλος γιατί η καλή σχέση είναι η καταληκτική σχέση, αυτή που έχει ικανοποιήσει και τους δύο συντρόφους. 

Κατά συνέπεια η υπέρτατη σεξουαλική δεξιοτεχνία είναι να ξέρεις να παρατείνεις τη σεξουαλική σχέση προκειμένου να την τελειώσεις καλύτερα 

(εξ ου και οι δύο εφιάλτες των ετεροσεξολόγων: η πρόωρη εκσπερμάτωση –που αφήνει ανικανοποίητο τον ένα από τους δύο συντρόφους- και η μη εκσπερμάτωση, η απόλυτη συγκράτηση, που παραβιάζει τη «φύση» και καθιστα παράλογη τη συνουσία).

Βλέπουμε έτσι ότι με τη σπερματική έκκριση αποχτούμε  μια ιστορία: πράγματι η σαρκική σχέση δε θα είχε καμιά πραγματικότητα, δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και να ιστορηθεί αν δεν αναφερόταν στη στιγμή της κορύφωσης που δίνει μια για πάντα στο γεγονός την αληθινή του σημασία, εξασφαλίζει στη συνουσία μια αρχή και ένα τέλος και κάνει το παρόν ένα παρελθόν για το μέλλον.

 Η κλασική σεξουαλική επαφή είναι μια ιστορία που ο άντρας την ξέρει απ' έξω κι ανακατωτά μα κάνει πως αγνοεί την κατάληξη,

κάνει πως δεν ξέρει ότι τελειώνει πάντα με τον ίδιο τρόπο.

 Είναι δυνατόν επομένως να υποστηρίξει κανείς μια πρόταση φαινομενικά παράλογη:

 η απογοήτευση είναι η ίδια τη ουσία της αντρικής φαλλικής ηδονής.

 Ο άντρας έρχεται σε οργασμό για να απογοητευτεί, ξέροντας ότι θα απογοητευτεί και φτάνει να κάνει την απογοήτευσή του αυτή μοναδικό κίνητρο της ηδονής του (στην πραγματικότητα όλη η αρσενική ερωτική τέχνη δεν είναι παρά μια σειρά από πονηριές και τεχνάσματα για να παρακάμψει αυτό το τελεσίγραφο).

Στη μεγαλύτερη κορύφωση της ερωτικής δίνης ο άντρας είναι απόλυτα ψύχραιμος. 

Αν δοκίμαζε να αφεθεί σαν τη γυναίκα, να αγγίξει την παραφροσύνη, θα βυθιζόταν χωρίς καθυστέρηση στην πιο φριχτή κοινοτοπία.

 Και ίσως μπορεί βέβαια να τρελαθεί, όμως μόνο με την τρέλα της παρτενέρ του. 

Μπορεί να παρουσιάζει όλα τα σημάδια της ερωτικής έκστασης, αλλά μόνο τα σημάδια· 

ο άντρας δεν μπορεί να επιθυμήσει παρά την ηδονή της γυναίκας, αυτό το Θεό που κοιμάται μέσα της και που δεν επισκέπτεται ποτέ το δικό του σώμα, δεν μπορεί παρά να την κοιτάζει με θαυμασμό, πανικό, τρόμο πριν να εγκαταληφθεί στη δική του ηδονή, να εγκαταληφθεί στην απογοήτευση σαν να ήταν μια ελεύθερα αποφασισμένη κίνηση

 (κι εδώ πάλι αυτό το σύνολο των καταθλιπτικών σκέψεων δεν αφορά παρά στους καθαρούς ετεροφυλόφιλους –δηλαδή αυτούς που περιορίζονται, στη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, στις κωδικοποιημένες ηδο τές του φύλου τους. Θα μπορούσαμε αντίθετα να μετρήσουμε την ένταση ενός ζευγαρώματος από την ικανότητά του να αντιστέκεται σε κάθε κατάληξη).

 Το πέος είναι ένα αεροπλάνο, τα σπερματοζωάρια είναι, όπως σ' ένα φιλμ του Γούντυ Άλεν, αλεξιπτωτιστές,

 έτοιμοι να πηδήξουν στο κενό, τη στιγμή της εκσπερμάτωσης.

 Έτσι, ο άντρας και η γυναίκα ζουν μέσα στον έρωτα εμπειρίες εντελώς αντίθετες: ενώ η γυναίκα απογειώνεται, ο άντρας κατεβαίνει στη γη, ηδονή της πτώσης, της κατολίσθησης, σύντομη και προσγειωτική εμπειρία ενός κενού.

Η κωδικοποιημένη ερωτική επαφή είναι ένας λόγος που στηρίζεται σε μια και να μοναδική αλήθεια για να απαγορεύσει να ξεπηδήσουν άλλες, απρόβλεπτες, ακαταμάχητες.

 Απέναντι στο σημείο της διέγερσης, η ύστατη ηδονή δεν μπορεί να μην εμφανίζεται σαν το ομοίωμα μιας θανάσιμης απάντησης, μιας

απάντησης που ο άνδρας  καταλήγει πάντα να δίνει.

 Γιατί πάντα  μέσα απ' αυτή τη δίοδο ,μέσα απ' ' αυτή τη λαιμητομό πελειώνει η σεξουαλική επαφή και σαν σχέση και σαν εκτέλεση της ηδονής.

 Ταυτόχρονα όμως πρόκειται βέβαια γιαύλια ψεύτικη απάντηση, για ένα μύθο: ποια εκτόνωση θα μπορούσε ποτέ να εξαντλήσει όλες τις επιθυμίες, όλες τις εντάσεις του άντρα και αfortiori  της γυναίκας; 

(η γυναίκα δε δοκιμάζει τον οργασμό με την αυστηρή έννοια του όρου: η ερωτική της δίψα δεν  γνωρίζει όρια, καμιά ηδονική συγκίνηση, όσο έντονη κι αν είναι, δεν είναι το τέλος, η κατάληξη της απληστίας της. Ο Μέγας Κολπικός Οργασμός είναι ένας αντρικός μύθος που οι γυναίκες υποχρεώνονται να τον πι στέψουν)".

Ο άντρας που συνουσιάζεται λέει «το ξέρω καλά αλλά τι να γίνει».

 Κάνω έρωτα σαν να επρόκειτο να κρατήσει αιώνια και να μην πάρει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ξέρω όμως πολύ καλά ότι θα τελειώσει σύντομα. 

Ο άντρας ευχαριστιέται να γράφει μέσα στο σώμα του και με το σώμα του μια ιστορία της οποίας ξέρει το τέλος, ξέρει και δεν ξέρει, φέρεται σαν να μην ήταν δυνατόν να ξέρει. 

Δηλαδή ξέρει πως με τον οργασμό θα βάλει οπωσδήποτε τέλος στη σεξουαλική επαφή, αν όμως παρ' όλα αυτά συνέβαινε κάτι άλλο;

 Μόνο η γυναικεία ηδονή, μόνο αυτό που μέσα του θέλει να ηδονιστεί «θηλυκά» μπορεί να παρασύρει το ζευγάρωμα σε άλλους δρόμους. 

Η ερωτική περιπλάνηση πρέπει όμως τελικά να σταματήσει και να υπαχθεί στην υπέρτατη τάξη του οργασμού, της αποθέωσης και της κατάληξης. 

Η αποκάλυψη της αλήθειας ήταν προοδευτική και η κατάληξη της  είναι αυτό ακριβώς που δίνει την αξία της στην προσδοκία, το συμβόλαιο που επισφραγίζει και περικλείει ολόκληρη την

περιπέτεια της συνουσίας

. Για τον άντρα η αναμονή, μόνο η αναμονή, ήταν υπέροχη. 

Ο οργασμός καταδικάζει όσα προηγήθηκαν στην ασημαντότητα του βοηθητικού, του άμορφου, του περιθώριακού. 

Ο οργασμός εξιδανικεύει και μεγαλύνει όλη την ιδιοσύστασιακή χυδαιότητα του ζευγαρώματος. 

Ο οργασμός είναι η αγιότητα που γεννιέται στην καρδιά της φαυλότητας, η ουράνια μουσική που ξεχύνεται από όργανα ταπεινά, το χρυσάφι μέσα από τη βρομιά της διεγερμένης σάρκας. 

Γι' αυτό και η συμβουλή των καλών γιατρών:

 εκσπερματώστε, γνωρίστε τον οργασμό για να γλιτώσετε από τη βαρύτητα του σώματός σας, για να απομακρύνετε πιο γρήγορα τις ρυπαρές υλικότητες της ερωτικής συνεύρεσης.

 Ο οργασμός είναι η εξαγορά του σώματος, είναι το πέρασμα της ύλης στο πνεύμα, ο οργασμός είναι μια ιδέα. 

Είναι ταυτόχρονα πηγή φωτός που φωτίζει τα πάντα και τους δίνει νόημα και τόπος συνάντησης όλων των χαδιών, των φιλιών, των τάσεων. 

Ο οργασμός ικανοποιεί μια διπλή επιθυμία ελέγχου και κατανοητικότητας: εξ ου και η σημασία της χρήσης του χρόνου, της αυστηρά οργανωμένης της διάρκειας που επιτρέπει, χάρη στην απαλλαγή από τις ενδεχόμενες εκτροπές, τη διαμόρφω ση ενός χρόνου απόλυτα χρήσιμου.

 Ο μετρημένος χρόνος για να είναι αποδοτικός πρέπει να είναι ένας χρόνος χωρίς σφάλματα και ελλείψεις, ένας χρόνος καλής ποιότητας και αυξανόμενης έντασης στη διάρκεια του οποίου τα κορμιά απέχουν από τον εξωτερικό κόσμο, προσηλωμένα στην άσκησή τους.

 Διαγράφεται έτσι ένα ανατομικο-χρονολογικό σχήμα της σεξουαλικής συμπεριφοράς: η πράξη αναλύεται στα στοιχεία της, η θέση των σωμάτων, των μελών, των αρθρώσεων είναι καθορισμένη, η κάθε κίνηση, στάση και αλλαγή προικίζονται με μια κατεύθυνση και ένα εύρος, χάρη στα οποία το σώμα της ηδονής γίνεται ένα σώμα πειθαρχημένο για να αποκτήσει αυτή την ηδονή.

 Αυτό που επιτρέπει στη σεξολογική εξουσία να είναι ταυτοχρόνως απόλυτα αδιάκριτη αφού παρακολουθεί άγρυπνα τη συνουσία από την αρχή ως το τέλος (αλλά και τα περί αυτήν μια και συντηρεί μόνιμα την «αισθησιακότητα» των σωμάτων) και απόλυτα διακριτική γιατί ασκείται μέσω των εραστών που έχουν εσωτερικοποιήσει τις νόρμες των επαγγελματιών χειραφετητών. Έτσι η πιδίωξη του οργασμού γίνεται ένα σύστημα συνεχούς εξέτασης που ακολουθεί σε όλη της τη διαδρομή την αναζήτηση των ηδονών.

Όμως ο οργασμός είναι και κάτι άλλο: δε γίνεται αποτελεσματικός σαν ηδονική πειθαρχία παρά εφόσον είναι, σαν το Θεό των Εβραίων, πανταχού παρών και απροσδιόριστος.

 Ενσπέρματο μυστήριο που ποτέ δεν ξέρει κανείς αν το έχει αγγίξει, αλλά που πρέπει να προσπαθεί να το πλησιάσει όσο γίνεται πιο κοντά, φαινόμενο που δεν κορυφώνεται προς ένα επέκεινα αλλά τείνει σε μια καθυποταγή που ποτέ δεν ολοκληρώνεται.

Συμβαίνει και με την οργαστική θεολογία ό,τι συμβαίνει και με όλες τις άλλες: το λουτρό εξαγνισμού της ηδονικής κρίσης είναι τόσο απρόσιτο όσο και το απόλυτο.

 Πρέπει όμως να το επιθυμούμε σαν κάτι που ποτέ δε θα πάψει να μας διαφεύγει.

 Η νόρμα αυτή είναι η πιο ακαθόριστη από όλες τις νόρμες": μ' αυτό τον τρόπο κανείς δεν είναι ο εγγυημένος κάτοχός της και η αναζήτησή της δεν τελειώνει ποτέ. 

Το σημαντικό είναι να βασανίζονται τα σώματα από μια δυνητική απουσία και να κεντρίζονται από τη θολή ανησυχία ότι δε δοκίμασαν –ποιος ξέρει τον Υπέρτατο Σπασμό, τον Μέγα Ο...

-----------------

• «Η γυναίκα δεν έχει ένα γεννητικό όργανο – πράγμα που πολύ συχνά ερμηνεύτηκε σαν να μην είχε γεννητικό όργανο και δεν μπορεί να το εγκλείσει μέσα σ' έναν όρο γενικό ή ειδικό. Κορμί, στήθη, εφηβαίο, κλειτο ρίδα, χείλη, κόλπος, τράχηλος, μήτρα... και αυτό το τίποτα που τις κάνει να ηδονίζονται μέσα χάρη στην παρέκκλισή τους, όλα ματαιώνουν την ανα γωγή τους σε κάποιο ουσιαστικό, σε κάποια έννοια, σε κάποια ιδέα. Η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν μπορεί επομένως να εγγραφεί σαν τέτοια μέσα σε καμία θεωρία παρεκτός μέσα από τη σύγκρισή της με τις αντρικές παραμέτρους». Luce Irigaray, Speculum de l' autre femme, εκδ. Minuit, σελ. 289

44

43 

42

41

40

Ενάντια στον οργασμό ( και στον Ράιχ)

 Πασκάλ Μπρυκνερ / Άλεν Φινκελκρο 

Η ΝΕΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ( 1977) 

Μτφρα  Μαρίνα Δωμη ,Αστάρτη 

1988 

Σελίδες  36 ,37 38 ,39 ,40 

Σαν εκπρόσωποι της ηδονής (και της αναπαραγωγ - όλα τα πέη είναι ίδια γιατί υπόκεινται στον κοινό παρονο στή του λειτουργικού/ορθολογικού: η εκσπερμάτωση είνα γενικό ισοδύναμο όλων των πεών. 

Έτσι ο συνουσιαζόμενος.  άντρας δεν εμφανίζεται ποτέ σαν επιθυμία και ηδονήσ σαν δύναμη της αφηρημένης κοινωνικής ανάγκης.

 Ο οργασμός επιβάλλει στο φύλο μια ολόκληρη μεταφυσική χρησιμοτητας. 

Αυτός ο ηθικός νόμος που εγγράφεται στην καρδια του πέους (και σαν ανταπόκριση στην καρδιά της μήτρας)  

είναι το στοιχείο που εδραιώνει τον άνθρωπο μέσα ουσία του και τον εγκαθιστά σε μία τελική σχέση με ηδονή του: 

η ηδονή είναι αυτό που συμβαίνει στο τέλος η καλύτερα αυτό που σημαδεύει το τέλος της πράξης (όποια και  αν είναι η στιγμή που εμφανίζεται). 

Ο ορθολογικός κώδικας  της εκσπερμάτωσης θεμελιώνεται πάνω στην κατάργηση κάθε  αμφιθυμίας προς όφελος μιας ισοδυναμίας ερεθίσματος -εκτονωσης.

Για τον Ράιχ η επιθυμία είναι αρρώστια, γι αυτό ορθωμένο όργανο του άντρα πρέπει να μην είναι παρα Όργανο της εκσπερμάτωσης, ένας όρθιος σωλήνας.

 Ένα  μονιμο διαγραμματικο σχήμα – υπολογίσιμο, μετρήσιμο-  ρυθμίζει τους οργασμούς με σχεδόν αδιόρατες παρεκκλίσεις .

Η  εκφόρτιση υπόκειται σε μια γεωμετρικότητα που χρησισιμοποιει  τέμνουσες και συντεταγμένες για να εντοπίσει με ακριβεια τις  - καμπύλες ερεθισμού και διέγερσης στο εσωτερικο της σεξουαλικής σχέσης:

 μαζί με το διατυπωμένο οργασμό εμφανιζεται ο μετρημένος οργασμός και κατά συνέπεια ο μετρησιμος , ελεγχόμενος οργασμός

. Μέσα στην αταξία της επαφης

 η  τελική ικανοποίηση επιβεβαιώνει την αρχή της πραγματικοτας από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς....

Τέτοια είναι επομένως η υπεράσπιση του οργασμού η απίστευτη ευκολία ικανοποίησης του άντρα ανάγεται σε κοινωνική ανωτερότητα και εξυμνείται σαν συμπεριφορά ευεργετική και σωτήρια,

Ανάγοντας το αρσενικό στην εκσπερματική του λειτουργια, μεταμορφώνουμε τη σεξουαλική σχέση σε κάτι το πρωτόγονο, το αληθινό, το κυριολεκτικό σε σύγκριση με το οποίο όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά μυστικιστικό παραλήρημα ή ασέλγεια.

   Οτιδήποτε αλλοιώνει αυτή την απλή ηδονή, οτιδήπότε αποτελεί ακόμη και περιθωριακή αναφορά σε μια άλλη απόλαυση, αποτελεί γάγγραινα και κόλαση λαγνείας. 

Η λειτουργικότητα πετυχαίνει τη σύνθεση του καθαρού και του πρακτικού λόγου, είναι το ωραίο συν το χρήσιμο (όπου το χρήσιμο είναι ταυτόχρονα το ηθικό και το αληθινό).

 Η σεξολογική φαντασία ονειρεύεται να αποδώσει τα γεννητικά όργανα στον πραγματικό προορισμό τους και να τα σώσει οριστικά από τις περίτεχνες επινοήσεις της δολιότητας και της διαστροφής που αμαυρώνουν και διαβρώνουν τη φυσική ροή της συνουσίας. 

Απ' αυτή την άποψη μια τέλεια σεξουαλική σχέση είναι μια μηχανή χωρίς σφάλματα, χωρίς ρωγμές, όπου τίποτε δεν παρεμποδίζει τη διασύνδεση των στοιχείων και τη διαφάνεια των διαδικασιών: χάρη σ' αυτήν το κοινωνικό βλέμμα μπορεί να εισχωρήσει ως τα βάθη των σωμάτων και των οργάνων, να προβλέψει τις συγκινήσεις τους, να ρυθμίσει τις κατευθύνσεις και να ελέγξει τις εκτροπές. 

Έτσι, η απόλυτη διαφάνεια της σεξουαλικής πράξης συμπίπτει με την απόλυτη παρακολούθησή της από τη ματιά των ειδικών.

Η εκσπερμάτωση είναι από κάποια άποψη η αλήθεια της σεξουαλικής πράξης

, η κάλυψή της σε χρυσό, η συναλλαγματική της αξία, ο δείκτης της νομισματικής της ισοτιμίας (πράγμα που εμποδίζει τον ελεύθερο συσχετισμό των κυμαινόμενων ηδονών). 

Έτσι το σπέρμα που χύνεται παίζει το ρόλο της Μεγάλης Φυσικής Αναφοράς: αποδεικνύει ότι η σεξουαλική σχέση πήγε καλά και έχει κατά συνέπεια κλείσει. 

Το σπέρμα είναι η υπογραφή της συνουσίας, η μεταμόρφωση ενός φυσικού προϊόντος σε μέσο συναλλαγής: αν δεν υπήρχαν, εκβρασμένες από τη μήτρα, αυτές οι λευκές κοκκώδεις νιφάδες κάτι θα έλειπε από τον άντρα. 

Το σπέρμα μέσα στο σεξουαλικό συμβόλαιο παίζει το ρόλο του συναλλάγματος, του. ερωτικού νομίσματος: αυτό και μόνο αυτό δίνει νόημα. στη σχέση, απ' αυτό εξαρτάται λίγο-πολύ η βραχυδιότητα της σεξουαλικής συναλλαγής: όσο δεν έχει εκκκριθεί το σπέρμα, το ζευγάρωμα μένει ημιτελές και πρέπει να ολοκληρωθεί, αλλιώς θα βυθιστεί μέσα στο παράλογο και το ακαθόριστο .

 ( Αν όμως αρνηθεί  κανείς αυτό τον τρόπο  συναλλαγής αρνείται ταυτόχρονα και το αντρικό στερεότυπο της σπερματικής έκκρισης.

 Αν ο άντρας δεν εκσπερματώνει – ή τουλάχιστον αν δε θεωρεί αυτό τον οργασμό σαν μοναδικό σκοπό της επιθυμίας του όλο το πακέτο των κινήτρων που τον ωθούσαν καταρρέει: έξω από τη διάφανη σφαίρα της σπερματικής έκκρισης όπου όλα είναι ξεκάθαρα γιατί αρκεί να επιθυμείς ανάλογα με τα σπερματικά σου μέσα, ο άντρας δεν ξέρει πια τι θέλει. 

Υπόθεση: η υποχρέωση του οργασμού – τόσο για τον άντρα όσο και για τη γυναίκα - χρησιμεύει για να σε ανακουφίζει από την αγωνία να μην ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις. 

Το ερώτημα του τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κανείς στον έρωτα, το προκαλούν οι ψυχαναλυτές και οι σεξολόγοι, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι δέχονται να απαντήσουν)

. Ο αντρικός οργασμός ανήκει στο βασίλειο των αυτονόητων πραγμάτων:

 είναι στέρεος, ορατός, σταθμητός, κατάφωρος, εγγυημένος από τον κοινωνικό ανταγωνισμό. 

Το σπέρμα έχει αξία επειδή μπορείς να το δεις, να το αγγίξεις: από δω αντλεί το σχήμα του το αντρικό πρότυπο της ηδονής. 

Αν το σπέρμα ήταν μικροσκοπικό, άφατο, άπιαστο, αν η έκκρισή του δεν προκαλούσε τη χαλάρωση του πέους, δε θα άξιζε τίποτε, 

θα ήταν ένα μηδενικό (όπως η ηδονή της γυναίκας που επειδή είναι αδιόρατη, μένει αβέβαιη).

 Η σεξολογία σήμερα είναι αυτή η επιστήμη που αποδεικνύει, μέσα στην ίδια την απλότητά της, την ανικανότητά της να συλλάβει τα στοιχεία της γυναικείας σεξουαλικότητας μέσα στη ριζική, τους παραδοξότητα.

 Η ραϊχική σεξολογία πιο ιδιαίτερα χαραχτηρίζεται εξαρχής από ένα συναίσθημα φρίκης, αθεράπευτης αλλεργίας απέναντι στη γυναίκα σαν Άλλη που παραμένει Άλλη

Ο Ράιχ δεν αντέχει τη γυναίκα παρά εφόσον 

υπακούει, αντιγράφει το αντρικό ερωτικό πρότυπο, εφόσον είναι κενή απομίμηση του αντρικού φαλλού

. Γι' αυτό και της αποδίδει τις ίδιες επιθυμίες με το άντρα ή μάλλον πνίγει τις αποκλίνουσες επιθυμίες τους κάτω από την κοινή ονομασία του οργασμού. 

Στο όνομα του οργασμού άλλωστε, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, διατυπώνεται και η καταδίκη της ομοφυλοφιλίας: 

«Μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι η μέση σεξουαλική ικανοποίηση του υγιούς ετεροφυλόφιλου είναι πιο έντονη από εκείνη του υγιούς ομοφυλόφιλου». 

Φαίνεται ότι το ουσιαστικό για τους ραϊχικούς είναι το αποτελείωμα μιας σεξουαλικής πράξης με την έννοια που λέμε «αποτελειώνω έναν τραυματία».

 Πρέπει ο οργασμός να είναι η τελευταία στιγμή, πρέπει να έχει τη μακάβρια λάμψη μιας θανάτωσης. ενός τουφεκισμού. 

Πρέπει οι εραστές να επιθυμούν  με στόχο τη σιωπή, να ηδονίζονται μόνο για να σιγάσουν μέσα τους αυτή τη δίψα για ηδονή, πρέπει ν' αρχίζουν μόνο και μόνο για να τελειώσουν, να επιθυμούν αυτό που θα τους σκοτώσει.

 Όλα αυτά σαν ο «τύπος του οργασμού», ο ρυθμός διαστολή (ένταση, φόρτιση), συστολή (εκφόρτιση, χαλάρωση) να μην ήταν μονάχα ένας αντρικός τύπος, που αφορά τη μισή ανθρωπότητα και μόνο.

Η πειθαρχία του οργασμού είναι τόσο καταπιεστική που απαιτεί την απόλυτη σχεδόν σιωπή όλων των ερωτογενών υποσυστημάτων του σώματος (πρωκτοί, μαστοί, γλουτοί κλπ.) 

για να μπορεί να τα διατηρεί στη θέση και στην εξειδίκευσή τους. 

Το γεγονός αυτό κάνει τη συνουσία ένα σύστημα «χαμηλής πολυπλοκότητας», 

που χαρακτηρίζεται από μία υπερένταση, μία ψυχαναγκαστική διατήρηση της τάξης, της τάξης που αντιπροσωπεύει για τον άντρα την τελικότητα της ηδονής του, και την ηδονή του οριστικού τέλους της λαγνείας του, μιας τάξης που είναι ταυτόχρονα ταξιθέτηση και ταξικότητα, δεδομένου ότι η σεξουαλική πράξη μέσα στην οπτική αυτή επιδιώκει να περιορίσει και τα δύο φύλα μέσα σε μια σχέση κυριαρχίας από την οποία ζημιώνονται και τα δύο.

 Ακριβώς επειδή ο άντρας έχει κάτι να «κάνει» στον έρωτα (έχει να «κάνει» τον οργασμό) 

γι' αυτό δεν επιτρέπεται να αφήσει την ηδονή του να περιπλανιέται από δω κι από κει και την οργανώνει ιεραρχικά. 

Επειδή δίνει στο τελικό αποτέλεσμα μια υπέρτατη αξία γι' αυτό αποσύρει την αξία αυτή την ίδια στιγμή (απ' αυτή την

άποψη ο αντρικός ερωτισμός είναι θρησκευτικός, εσχατολογικός, τείνει προς ένα σκοπό).

 Τέλος, επειδή ακριβώς κάθε κίνηση εκτροπής ή διαστροφής θα τον αποσπούσε από την τελική ηδονή, γι' αυτό ενοχοποιεί και αρνείται την απόλαυση της στιγμής (εκτός αν συμβάλλει στην προετοιμασία του τελικού σπασμού).

 Βλέπουμε λοιπόν ότι με την ίδια χειρονομία ο άντρας πνίγει τη γυναικεία ηδονή (ή την ανάγει στο δικό του μοναδικό οργασμό) και καταστέλλει μέσα του τη δική του πολυμορφία. 

Διαιρώντας τη σεξουαλική πράξη σε κορύφωση και προκαταρκτικά, 

υποτιμά αυτομάτως τα τελευταία, καταδικάζοντάς τα να παίζουν τους συνοδοιπόρους που υποτάσσονται λίγο πολύ σε μια άμεσα ικανοποιούμενη, κεντρική ηδονή.

 Με δυο λόγια μεταφέρει στο εσωτερικό του ερωτικού ηδονισμού το θλιβερό διχασμό εργασία/γιορτή, κόπος/ανταμοιβή και αμαρτία/τιμωρία. 

Οι «καλοί εραστές» παίρνουν το έργο τους στα σοβαρά, μοχθούν, κοπιάζουν, είναι επιμελείς, ευσυνείδητοι, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους με σοβαρότητα κάνοντας έτσι το ζευγάρωμα μια υπομονετική διεργασία της οποίας ο οργασμός είναι το ξόδεμα, η άμεση κατανάλωση.

40. 

39

38

37

ΓΙΑΤΙ ΠΛΗΓΩΝΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ. Η Ιλλουζ περί των μεταμορφώσεων της αντιμετώπισης τ Ερωτικής Οδυνης ανά τους αιώνες.

 ΓΙΑΤΙ ΠΛΗΓΩΝΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ.

Η Ιλλουζ περί των μεταμορφώσεων της αντιμετώπισης Της Ερωτικής Οδυνης ανά τους αιώνες.

Τα διακυβεύματα του έρωτα, των γνωριμιών και του σεξ έχουν αποκτήσει τερά στια σημασία, λόγω της ικανότητάς τους να καθορίζουν την κοινωνική και την προσωπική αξία του ατόμου. Κάποιοι, βέβαια, θα αντιτείνουν ότι ο εαυτός ανέκαθεν εμπλεκόταν ερωτικές ιστορίες που χαρακτηρίζονταν από αβεβαιότητα και έλλειψη βαιότητας. Σαφώς, ο πόνος και η οδύνη συγκαταλέγονται στα αρχαιότερα θέματα της παγκόσμιας φιλολογίας γύρω από τον έρωτα. Όμως, παρότι αυτό ισχύει αναντίρρητα, για τους κοινωνιολόγους έχει αποφασιστική σημασία το ζήτημα του πώς εμπλέκεται, επαινείται ή υποτιμάται ο εαυτός. Δεν υποστηρίζω απλώς ότι ο εαυτός εμπλέκεται με διαφορετικό τρόπο στις ερωτικές αλληλεπιδράσεις, αλλά και ότι το ίδιο το βίωμα της ψυχικής οδύνης κατά τη νεωτερικότητα είναι διαφορετικό από ό,τι στο: Η Ιλλουζ παρελθόν. Θα έλεγα ότι ο πόνος. παρότι είναι ένα από τα αρχαιότερα μοτίβα του έρωτα, βιώθηκε σε διαφορετικά ή / και αλληλοεπικαλυπτόμενα πολιτισμικά πλαίσιο, που έχουν γίνει πλέον ξένα προς τη δική μας ευαισθησία. Αυτές οι τέσσερις προνεωτερικές πολιτισμικές πλαισιώσεις της ερωτικής οδύνης ήταν η αριστοκρατική η χριστιανική, η ρομαντική και η ιατρική.

Στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης, το πρώτο δημοφιλές πολιτισμικό μοντέλο που έθεσε την οδύνη στο επίκεντρο της εμπειρίας του έρωτα ήταν ίσως ο ιπποτικός έρωτας..) Στη φιλολογία των τροβαδούρων της Προβηγκίας, η οδύνη που προκαλούσε ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση εξάγνιζε την ψυχή του Η οδύνη αυτή αποτελεί, στην πραγματικότητα, την ίδια την πηγή της ποιητικής έμπνευσης του τροβαδούρου. Λόγω των πλατωνικών επιρροών του, οι ιπποτικός έρωτας ήταν έντονα ιδεαλιστικός και είχε συνεπώς, την ικανότητα να μετουσιώνει τον έρωτα και την οδύνη του σε μια ευγενή εμπειρία. Κι όχι μόνο αυτό: ο έρωτας και η οδύνη του εξευγένιζαν τους τον ερωτευμένο όσο και το αγαπημένο του πρόσωπο στο πλαίσιο αυτού του σχήματος, ο έρωτας «έκανε τους ανθρώπους καλύτερους, πιο εκλεπτυσμένους, περισσότερο ικανούς να πραγματώνουν την ανθρώπινη φύση τους. . Η περιγραφή που ακολουθεί αποτελεί σαφές παράδειγμα:

Βρίσκω τον πόνο του έρωτα τόσο ευάρεστο που, μολονότι γνωρίζω ότι μέλλεται να με σκοτώσει, δεν επιθυμώ μήτε τολμώ να ζήσω χωρίς την κυρά μου και ούτε αλλού να στρέψω το βλέμμα μου καθότι είναι τέτοια, που θα αισθανθώ τιμή απλώς πεθαίνοντας ως πιστός εραστής της ή εκατό φορές μεγαλύτερη τιμή εάν προτίθεται να με κρατήσει κοντά της ως" εκ τούτου, πρέπει να την

υπηρετήσω άνευ καθυστερήσεως

Η οδύνη δεν αφανίζει τον εαυτό • απεναντίας, τον μεγαλύνει και τον εξυψώνει. Εντάσσεται σαφώς σε ένα συνολικό αφήγημα της εαυτότητας, το οποίο εξυμνεί την ανδρεία, την πίστη, τη δύναμη και την αφοσίωση ενός άνδρα σε μια γυναίκα. Η οδύνη είναι συνεπώς μια έκφραση αριστοκρατικών άξιων Το αριστοκρατικό ιδεώδες της οδύνης ήταν συνυφασμένο με χριστιανικες

αξίες: δεν καθιστούσε την αμοιβαιότητα προϋπόθεση για τον έρωτα αντιμετώπιζε την οδύνη ως κάθαρση της ψυχής. Ο χριστιανισμός παρειχε ένα αφηγηματικό πλαίσιο για την οργάνωση της εμπειρίας της οδύνης, αναγρίζοντας σε αυτήν ακόμη και ένα θεολογικό σημάδι σωτηρίας. Ο χριστιανισμός, ως πολιτισμικό πλαίσιο, έδωσε νόημα στην οδύνη, μετατρέποντα σε μια θετική και, μάλιστα, αναγκαία εμπειρία, η οποία εξυψώνει την ψυχή επιτρέποντας την κατάκτηση μιας σχεδόν θεϊκής κατάστασης. Στο πλαισιο αυτής της πολιτισμικής μήτρας, η οδύνη δεν υπονομεύει τον εαυτό• βοηθά. στη συγκρότηση και στην εξύψωσή του. Με την υποχώρηση του χριστιανισμού, η ερωτική οδύνη έγινε μία ακόμη πηγή προσωπικής αξίας στο πεδίο αλλιτεχνικής έκφρασης, ιδίως με την ανάπτυξη του κινήματος του ρομαντισμού. Όπως και με τον χριστιανισμό, η οδύνη αντιμετωπίστηκε ως μια αναπόφευκτη , αναγκαία και ανώτερη διάσταση της ύπαρξης. Ο λόρδος Μπαιρον, μία από τις αντιπροσωπευτικότερες φυσιογνωμίες του ρομαντικού κινήματος, εκθείαζε την καταστροφή του εαυτού και του άλλου μέσα από τον ερωτα. Εξού και έγραφε: «Το αγκάλιασμά μου υπήρξε μοιραίο. [...] Την αγαπούσα , και την κατέστρεψα». Ο Μπάιρον, όπως και άλλοι ρομαντικοί,ήταν σενσουαλιστής: αντιμετώπιζε τον πόνο ως εκδήλωση μιας ανώτερης υπαρξης «Ο μεγάλος σκοπός της ζωής είναι η αίσθηση», έγραφε προς τη μέλλουσα σύζυγό του, «να αισθανόμαστε ότι υπάρχουμε, ακόμη και μέσα από τον πόνο ». Έτσι, η έλλειψη αμοιβαιότητας δεν βιωνόταν ως αφανισμός του αφενός διότι η αναγνώριση και η προσωπική αξία του ατόμου ( 190 ) δεν θεμελιιώνονταν στην εμπειρία του έρωτα, αφετέρου επειδή η ζωτική ενέργεια του εαυτού θεωρούνταν ότι έβρισκε έκφραση σε μια ποικιλία εμπειριών, που κυμαίνονταν από τον έρωτα μέχρι τον σπαραγμό. Οι ρομαντικές εκφράσεις της ερωτικής οδύνης πλαισιώνονταν πολιτισμικά και κατασκευάζονταν μέσω της οργανωτικής εμπειρίας της μελαγχολίας. Αυτό που χαρακτηρίζει τη μελαγχο λία είναι ότι αισθητικοποιεί το αίσθημα του έρωτα και, όπως στον ιπποτικό έρωτα εξευγενίζει το άτομα που το βιώνει. Η ρομαντική μελαγχολία ήταν επί το πλείστον ίδιον των ανδρών και ενσωματωνόταν σε ένα μοντέλο του εαυτού κατά το οποίο η οδύνη προσέδιδε ηρωικό χαρακτήρα στον βασανισμένο άνδρα, ο οποίος αποδείκνυε έτσι το ψυχικό του βάθος μέσω της ικανότητάς του να την υπομένει. Στην κατάσταση της μελαγχολίας, η οδύνη δεν επηρεάζει ούτε υπονομεύει την αίσθηση αξίας του εαυτού, αλλά βοηθά στην έκφραση μιας μορφής αβρότητας και λεπτότητας της ψυχής. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, μάλιστα, ότι όσοι υπέφεραν από αυτήν αποκτούσαν επι πλέον ένα είδος συμβολικού / συναισθηματικού κεφαλαίου. Επίσης, το γεγονός ότι οι ιδέες του έρωτα και της οδύνης αποτελούσαν συχνά, αν όχι απόκλειστικά, προνόμιο ίσως να σήμαινε ότι λειτουργούσαν με έναν τρόπο που ενίσχυε την εικόνα της αρρενωπότητας ως ζωτικής ενέργειας, ως μιας μορφής ανδρείας.

Και στις γυναίκες, ωστόσο, ιδίως σε όσες ανήκαν στις υψηλότερες κλίμακες της διανόησης, δεν ήταν άγνωστη αυτού του είδους την ευαισθησία. Η Margaret Fuller, μια γυναίκα σπάνιου χαρακτήρα και ευφυΐας, η οποία υπήρξε συγκαιρινή του Ralph Waldo Emerson στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, πέρασε αυτό που θα θεωρούσαμε μια ατυχή ερωτική ζωή, αγάπησε συχνά ανθρώπους που δεν είχαν τα ίδια παθιασμένα αισθήματα με εκείνη ή απλώς δεν μπορούσαν να τα ανταποδώσουν. Η Cristina Nehring συνοψίζει τους τρό πους με τους οποίους η Fuller νοηματοδότησε την εμπειρία της ως εξής:

" Η Fuller πίστευε στην οδύνη. Πίστευε στην εξαγνιστική δύναμη της και στη δική της ικανότητα να την υπομένει. Μερικές φορές αναρωτιόταν εάν το φύλο της είχε μια ιδιαίτερη κλίση ή όχι να αντιμετωπίζει την οδύνη. Επισήμαινε ότι ενώ οι άνδρες στη ζωή του Χριστού εξαφανίζονταν τις στιγμές που τους είχε ανάγκη, οι «γυναίκες δεν έκαναν άλλο από το στέκονται στο πλευρό του από τον Σταυρό μέχρι τη Μεταμόρφωση».

Οι γυναίκες που αγάπησαν τον Χριστό δεν θα «απουσίαζαν στις σκοτεινές στιγμές» «Απαιτούσαν να μάθουν από αυτές. Απαιτούσαν να δυναμώνουν από αυτές – όπως η Fuller δυνάμωνε μέσα από τις τραγωδίες της.

Στα προηγούμενα παραδείγματα, η αριστοκρατική αισθητικοποίηση της οδύνης συνδυαζόταν με τη θρησκευτική μετουσίωση προκειμένου να καταστήσει την οδύνη μια τάξη εμπειρίας που προσέδιδε νόημα, ή ακόμη και μεγαλείο, στον εαυτό. Αυτά τα παραδείγματα αποτελούν κάτι περισσότερο από ανεκδοτολογικά στοιχεία. Καταδεικνύουν ένα πολιτισμικό πρότυπο σύμφωνα με το οποίο η οδύνη του έρωτα ενσωματωνόταν και ανακυκλωνόταν σε ένα ιδεώδες του χαρακτήρα, χωρίς να συνιστά απειλή για την αίσθηση της προσωπικής αξίας του εαυτού,

Η μόνη παράδοση που δεν εξιδανίκευσε την οδύνη του έρωτα και δεν την αντιμετώπισε ως μια πτυχή του ιδεώδους της εαυτότητας ήταν ο ιατρικός λόγος (discourse). Τον 16ο και τον 17ο αιώνα, η ασθένεια που ήταν γνωστή ως «αρρώστια του έρωτα» (lovesickness) αντιμετωπιζόταν ως μια αποδιοργάνωση του σώματος, η οποία, παρότι επηρέαζε την ψυχή, δεν σχετιζόταν με την αίσθηση αξίας του εαυτού. Τον 16ο αιώνα, ο Robert Burton αντιμετώπιζε τα θύματα του έρωτα ως δούλους, υποζύγια, τρελούς, ανόητους, χαμένους, ακρόχολους (atrabilarii), εκτός εαυτού και θεοτυφλους». Η οδύνη του έρωτα θεωρούνταν απόρροια σωματικών διαταραχών και την κατέτασσαν, συνε- πώς, στο ίδιο επίπεδο με τις ασθένειες του οργανισμού. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο Jacques Ferrand, ένας Γάλλος γιατρός που γεννήθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα, έγραφε:

" Τον Μάιο του 1604, όταν ξεκινούσα την πρακτική μου στην Αζάν (όπου γεννήθηκα), διέγνωσα, βάσει της παρουσίας των περισσότερων συμπτωμάτων, την αρρώστια του έρωτα σε έναν νεαρό μαθητή, κάτοικο του Λε Μας ντ' Αζε νε [...] Είδα μπροστά μου έναν νεαρό άνδρα, θλιμμένο χωρίς κανένα λόγο, ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν πρόσχαρος. Είδα το χλωμό, κιτρινωπό στο χρώμα του λεμονιού και εξασθενημένο πρόσωπό του, τα βαθουλωμένα μάτ τια του, διαπιστώνοντας ότι το υπόλοιπο σώμα του ήταν σε αρκετά καλή κατατάσταση"

Η διαταραχή αυτή γινόταν αντιληπτή ως σωματική διαταραχή, ή ακόμη και ως προσωρινή διαταραχή του νου, αλλά σε καμία περίπτωση ως διαταραχή που απειλούσε την αίσθηση της προσωπικής αξίας του ατόμου. Στην Αγγλία του 17ου αιώνα, ένας γιατρός / αστρολόγος ονόματι Richard Napier αντιμετωπιζε και θεράπευε ένα μεγάλο φάσμα παθήσεων. Ο ιστορικός Mac Donald ανέλυσε τις σημειώσεις που άφησε ο Napier και περιγράφει τη φύση ορισμένων από αυτές τις παθήσεις με τον εξής τρόπος

Σχεδόν το 40% των ανδρών και των γυναικών που περιέγραφαν τις αγωγές και τα διλήμματά τους στον Napier διαμαρτύρονταν για τις ματαιώσεις του έρωτα και της συζυγικής ζωής. (...) Οι πελάτες του αστρολόγου βίωναν πολύ συχνά παθιασμένους δεσμούς. Η συναισθηματική αναστάτωση την οποία είχαν περάσει 141 άτομα, εκ των οποίων τα δύο τρίτα περίπου ήταν νεαρές γιαναίκες, αφορούσε ερωτικούς καβγάδες, έρωτες χωρίς ανταπόκριση κα και παράλληλες σχέσεις, "

Τα συζυγικά παράπονα που υπέβαλλαν οι περισσότερες γυναίκες στον Νapier αφορούσαν κυρίως άνδρες οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από «φρικτή αδυναμία να κάνουν υπεύθυνη διαχείριση των οικονομικών τους και να είναι γενικα πιστοί, νηφάλιοι και ευγενείς». Οπωσδήποτε, οι άνδρες που αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στα οικογενειακά τους καθήκοντα δεν σπανίζουν ούτε στις μέρες μας. Τα παράπονα εναντίον των ανδρών σήμερα, όμως, αφορούν περισσότερο την ανικανότητά τους να νοιαστούν για τον εαυτό των γυναικών. Επιπλέον, οι πόνοι της ερωτικής οδύνης περιγράφονταν και βιώνονταν ως σωματικές αισθήσεις, όχι ως εμπειρίες που παρέπεμπαν σε ελαττωματικούς ψυχισμούς. Ο ιατρικός λόγος δεν εξυμνούσε την οδύνη για χάρη της ίδιας της οδύνης, αλλά έθετε μάλλον ως στόχο του την καταπολέμηση της, όπως γίνεται με μια σωματική ασθένεια.

Η σύγχρονη ερωτική οδύνη αντιμετωπίζεται κι αυτή, με τη σειρά της, ως που θα πρέπει να ξεριζωθεί, στο πλαίσιο όμως ριζικά διαφορετικών μοντέλων του εαυτού: πρέπει να ξεριζωθεί στο όνομα ενός ωφελιμιστικού και ηδονιστικού μοντέλου υγιούς ψυχισμού, κατά το οποίο η οδύνη αποτελεί σημάδι είτε μιας ελαττωματικής ψυχολογικής ανάπτυξης είτε μιας θεμελιακής απειλής για την αίσθηση κοινωνικής αξίας και αυτοσεβασμού του ατόμου. Στη σύγχρονη κουλτούρα, δηλαδή, η ομαλή ανάπτυξη του χαρακτήρα εκφράζεται μέσω της ικανότητας του ατόμου να ξεπερνά τη εμπειρία της οδυνης ή, ακόμη καλύτερα, να την αποφεύγει εντελώς. Η ερωτική οδύνη έχει πάψει να αποτελεί μέρος μιας ψυχικής και κοινωνικής οικονομίας της δια

μόρφωσης του χαρακτήρα, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να την απειλεί Αυτό που είναι καθαρά νεωτερικό στην ερωτική οδύνη είναι το γεγονός ότι το αντικείμενο του έρωτα είναι αξεδιάλυτα συνυφασμένο με την αξία του ( 193)

εαυτού και ότι η οδύνη έχει μετατραπεί σε ένδειξη ενός ελαττωματικού εαυτού. Το αποτέλεσμα είναι ότι η απώλεια του αντικειμένου του έρωτα υπονο- μεύει τον εαυτό. Η οντολογική ανασφάλεια του εαυτού και η ανάγκη για διυποκειμενική αναγνώριση έχουν οξυνθεί περισσότερο, συνεπώς, λόγω του γεγονοτος ότι δεν υπάρχουν επιπρόσθετα πολιτισμικά / πνευματικά πλαίσια, όπως υπήρχαν, για να ανακυκλώνουν τον εαυτό και να τον κάνουν να παίζει ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα.

Αναγνώριση εναντίον αυτονομίας

Διερευνώντας τα παράδοξα της επιθυμίας, ο Alexander Κοζεβ ν ίσως ο πιο ενδιαφέρων σχολιαστής του Hegel, επισήμανε ότι η επιθυμία μπορεί να ικα νοποιηθεί συγχρόνως με την «ανάπτυξη της ατομικότητας» και την «οικου μενικοποίηση της αμοιβαίας αναγνώρισης», οι οποίες είναι εφικτές σε μια εξισωτική κοινωνική τάξη. Ο Κοζεβ αναφερόταν στην οικουμενικοποίηση της ταξικής αναγνώρισης, αλλά η θέση αυτή μπορεί εύκολα και με τον ίδιο τρόπο να εφαρμοστεί στη σφαίρα των έμφυλων σχέσεων, όπου θα ανέμενε κανείς η μεγαλύτερη έμφυλη ισότητα να έχει οδηγήσει σε υψηλότερο βαθμό ατομικότητας και αμοιβαίας αναγνώρισης. Στην πραγματικότητα, ένα ιδιαίτε το ερμηνευτικό ρεύμα της εγελιανής πάλης για την αναγνώριση θεωρεί την αυξανόμενη αυτονομία προϋπόθεση για την αυξανόμενη αναγνώριση. Όσο που ελεύθερος γίνεται ο δούλος, τόσο μεγαλύτερη αναγνώριση μπορεί να διεκδικήσει και να λάβει.

Σελίδες 188- 193

Ο Άλλος ως έρωτας

 καμμια φορά κοιταμε τον Αλλον  περιμενοντας  να  δωσει Νοημα στον αδειο εαυτό μας .. Και αυτο το νομιζουμε και ονομαζουμε κιολας ερωτα . Ομως αν  περιμενεις απο τον αλλον να δωσει νοημα στον εαυτο σου τοτε  υποτιμας και τον εαυτό σου και τον Αλλον,βλεποντας τον εργαλειακά , χρηστικά

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΛΙΟ ΓΚΡΑΝΤΕ

 ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΛΙΟ ΓΚΡΑΝΤΕ

Είδα αυτήν την ταινία. Μια συνταξιούχος εκπαιδευτικός , χηρα , γεμάτη φοβίες και ανασφάλειες για το σώμα της , τα γηρατειά και το σεξ ( δεν είχε φτάσει ποτέ σε οργασμό ) προσλαμβάνει έναν νεαρό σεξεργατη με ωραίο σώμα ..Όλη σχεδόν η ταινία παίζεται από δύο μόνο ηθοποιούς - και έναν μικρό ρόλο μιας νεαρής σερβιτόρας στο τέλος .Είναι μια ταινία για το Σεξ αλλά τι είναι το Σεξ ; Το Σεξ στην ταινία είναι εκείνο για το οποίο μιλάνε γύρω γύρω για να ξεγυμνωσουν τον εαυτό τους ,να τον ξεκουμπωσουν ,να δείξουν ο.ενας στον αλλον τις πληγές.... Στην αρχή μιλάει η γυναίκα και ακούει ο νεαρός : ένας ιδανικός επαγγελματίας ,ένας " άγιος του Σεξ " Μια , δύο ,τρεις συναντήσεις : η γυναίκα θέλει περισσότερα .Όχι περισσότερο σεξ αλλά να μάθει την πραγματική ζωή του νεαρού το πραγματικό του όνομα , να κρυφοκοιταξει στην αλήθεια του .Αχ ! Δεν ξέρει ούτε αυτή ούτε αυτός ότι το Πραγματικό βρίσκεται στο θέατρο που παίζουν.. Ξέρετε τι νομίζω ; Ότι παρόλο που η όλη ταινία σχεδόν διαδραματίζεται σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου , αναζητώντας την ( γυναικεία) σεξουαλική απόλαυση , η ταινία δεν αφορά στο Σεξ αλλά σε κάτι άλλο : Στην Αλλοτρίωση και το ξεπέρασμα της.Πως ξεπερνιέται η Αλλοτρίωση ; Σιγά σιγά , διαλεκτικά , μέσα από μια σχέση δύο ανθρώπων όπου ξετυλίγεται και ανοίγεται το δώρο της Ζωής , η Ύπαρξη .. Αχ ! Ναι βλέπουμε και ένα γέρικο γυναικείο σώμα , όμως τι παράξενο ; και τα γεράματα έχουν την ομορφιά τους ...Να πάτε να τη δείτε ,καλό θα σας κάνει

https://www.youtube.com/watch?v=TJcbZoJFLTU

Η επέκταση του πεδίου της Πάλης ή για να ξαναπιάσουμε τον Μίτο της Αριάδνης στη συζήτηση για τη σεξουαλικότητα . Π, Θεοδ.

 Η επέκταση του πεδίου της Πάλης ή για να ξαναπιάσουμε τον Μίτο της Αριάδνης στη συζήτηση για τη σεξουαλικότητας ΜΕΡΟΣ Α

Αφορμή για αυτό το σημείωμα μου έδωσε το σχόλιο μιας φίλης που κριτίκαρε την άποψη μου ότι όλο αυτό το ζήτημα των σκανδάλων σεξουαλικής βίας είναι βαθιά πολιτικό.. Η φίλη ισχυρίστηκε ότι όχι , είναι ζήτημα Παθών και σεξουαλικότητας , δεν έχει να κάνει με Κιναλ Νου Δου η Σύριζα

. Ε λοιπόν , διαφωνώ. Είναι πολιτικό , βαθιά πολιτικό το ζήτημα της σεξουαλικότητας , του βιασμού ανήλικων , της παιδοφιλίας κλπ. .. Και όχι μόνο με την έννοια των κομμάτων , ούτε με την έννοια Μόνο της Δεξιάς – Αριστερά…

Για το παρακάτω κείμενο , που θα παρουσιάσω μάλλον σε συνέχειες και θα προσπαθήσω να ενσωματώσω στοιχεία από την παρούσα συζήτηση θα χρησιμοποιήσω αποσπάσματα από τα άρθρα μου ΄΄ Η Επινόηση του Ερωτα ‘’ και ‘’ Έρωτας Θνητός , Απωθημένος Θάνατος ’ που πρωτοδημοσιευτηκαν γύρω στο 2006 στο περιοδικό Ένεκεν και περιλαμβάνονται στη συλλογή μου από δοκίμια : Η Απατηλή υπόσχεση της Αγάπης

1.Το ζήτημα της σεξουαλικότητας και του έρωτα ήταν ανέκαθεν βαθιά Πολιτικό: Πρώτον διότι συνδέεται άμεσα με το ζήτημα των Φύλων που είναι το κατεξοχήν ζήτημα Κυριαρχίας , εξουσίας.. Το σεξ στην Αρχαιότητα ταυτιζόταν με το δικαίωμα στην διείσδυση . Στην θεμελιώδη ανισότητα της παραδοσιακής κοινωνίας, δεν ήταν νοητή η απόλαυση αυτού, που έχει κατώτερη κοινωνική θέση ,δηλαδή της γυναίκας η του δούλου. Η θεμελιακή ανισότητα στη σχέση των δυο φύλων, επισημαίνεται και από τον μεγάλο μελετητή της σεξουαλικότητας, τον Φουκό με αφορμή τον αμφιλεγόμενο ομοφυλόφιλο Έρωτα, στην αρχαιότητα: «η ελληνική ηθική της ηδονής-λέει ο Φουκό- ήταν συνδεδεμένη με μια ανδρική κοινωνία, με τη δισυμμετρία, με τον αποκλεισμό του άλλου, με μια ιδεοληψία με την εισχώρηση», γιατί-σύμφωνα με τον Φουκώ-: «στις σεξουαλικές σχέσεις, μπορείτε να εισχωρήσετε στους άλλους η αυτοί να εισχωρήσουν σε σας» και «η(αρχαία) ελληνική ηθική ήταν συνδεδεμένη ,με μια καθαρά ανδρική κοινωνία με δούλους, όπου οι γυναίκες ήταν καταδυναστευόμενοι άνθρωποι, των οποίων η ηδονή δεν είχε σημασία [….]Μια γυναίκα, ένας δούλος μπορούσαν να είναι παθητικοί: αυτή ήταν η φύση τους η θέση τους(Status ) Μισελ Φουκό« Για την γενεαλογία της ηθικής» στο Μισελ Φουκό Εξουσία , Γνώση και Ηθική, Αθήνα Υψιλον , 1987

2 Η πολιτικοποίηση και Κοινωνικοποίηση της σεξουαλικότητας συνεχίζεται έντονα στην νεωτερικοτητα με τον επαναπροσδιορισμό της θέσης του παιδιού και τον επαναπροσδιορισμό του σεξ και των σεξουαλικών πρακτικών : την νεωτερική οικογένεια την χαρακτηρίζει το κλείσιμο στην οικογενειακή εστία, η περίφραξη της κατοικίας, το πλέξιμο ενός πυκνού δικτύου έντονων και συναισθηματικά διαποτισμένων και αμοιβαίων προσκολλήσεων στους γονείς και στα αδέλφια και η ανύψωση της στη θέση ελέγχου της εκπαίδευσης του παιδιού.

2 α Μέσα στην οικογένεια, οι γονείς ,έπρεπε να βρουν καταφύγιο από τις αντιξοότητες και πέσεις της «έξω ζωής». Οι γυναίκες ταυτίσθηκαν με τη συναισθηματική ζωή και την ψυχική ισορροπία της οικογένειας ,οι άντρες με τον αγώνα για την οικονομική της επιβίωση και ευημερία. Τα καθήκοντα της συζύγου μητέρας, εκτός από την πρακτική φροντίδα του νοικοκυριού και των παιδιών, επεκτάθηκαν και στη διαφύλαξη συναισθημάτων οικειότητας: αγάπη, συμπαράσταση, συντροφικότητα.

Ο νεωτερικός ρόλος της γυναίκας «φυσικοποιήθηκε».Η «φυσική »γυναίκα είναι μια επινόηση του 18ου και 19ου αιώνα. Στη νεωτερική κοινωνία ,στην οποία διατυπώθηκαν τα ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, οι γυναίκες κατέχουν τη θέση του ξένου, του εξωτικού. Το θηλυκό εμφανίζεται ως το αντίθετο του πολιτισμού. Την ίδια στιγμή που το αρσενικό υποκείμενο συγκροτείται ως κυρίαρχο, αυτόνομο άτομο, το οποίο οριοθετεί τον εαυτό του απέναντι στη φύση και τις αισθήσεις, οι γυναίκες ξαναρίχνονται στη φύση .

2β Η νεωτερικοτητα συνοδεύτηκε επίσης και από τον νεωτερικό έλεγχο της παιδικής ηλικίας και επιτήρησης της (παιδικής - εφηβικής )σεξουαλικότητας

Όπως μας δείχνει το έργο του Φιλιπ Αριες «Αιώνες παιδικής ηλικίας» (Φιλιπ Αριες, Αιώνες παιδικής ηλικίας, μτφ Γιούλη Αναστοπούλου εκδ. Γλαρος (1973)1990)έως τον 16 αιώνα περίπου τα παιδιά αντιμετωπίζονταν στην Ευρώπη ως «ενήλικες μικρότερου μεγέθους»: δηλαδή θεωρούνταν ότι διέφεραν από τους υπόλοιπους ανθρώπους, απλώς και μόνο επειδή είχαν αδύναμους μυς και πνεύμα. Δεν υπήρχαν ξεχωριστού είδους κάμαρες η ξεχωριστά υπνοδωμάτια των γονέων, ή ζωή των ενηλίκων δεν είχε μυστικά για τα παιδιά, δεν υπήρχαν πολιτισμικά αναγνωρισμένες ενδυματολογικές διαφορές που να οριοθετούν μια ειδική κατάσταση της παιδικής ηλικίας, τα παιδιά φορούσαν ρούχα που δεν έκαναν πια στα μεγαλύτερα αδέλφια τους, ή που δεν φορούσαν πια άλλοι συγγενείς τους. Όλα αυτά αλλάζουν στην αυγή του 17ου αιώνα: αρχικά στα ανώτερα στρώματα και βαθμιαία στα χαμηλότερα. Μια ξεχωριστή διαγωγή και ειδικές δραστηριότητες επινοήθηκαν για τα παιδία και τμήματα των οικογενειακών χώρων διατηρήθηκαν αποκλειστικά για τις δραστηριότητες των ενηλίκων και χαρακτηρίσθηκαν απαγορευμένοι χώροι για τα παιδιά κάτω από μια ορισμένη ηλικία .Για να σημανθεί και συμβολικά, η αλλαγή αυτή, τα ενδύματα των παιδιών σχεδιάζονταν πια ετσι ώστε να τονίζεται η κατώτερη, «ατελής» κατάσταση του-μέσω μιας μίμησης: αρχικά των ενδυμάτων που φορούσαν οι κατώτερες τάξεις η, στην περίπτωση των αγοριών, των γυναικείων φορεμάτων.

Σύμφωνα με τον Φίλιο Αριές, η αλλαγή στην αντιμετώπιση και την μεταχείριση των παιδιών συνέπεσε με την ανακάλυψη του παιδιού ως ενός πλάσματος με ξεχωριστά δικά του χαρακτηριστικά και ιδιαίτερες ιδιότητες. Το παιδί πια αντιμετωπιζόταν ως εύθραυστο πλάσμα που απαιτούσε μεν διαρκή και στενή επίβλεψη και παρέμβαση:ένα αθώο πλάσμα, αλλά ακριβώς λόγω της αθωότητας του, απειλούμενο συνεχώς ότι θα «χαλάσει» ,ανήμπορο να αποσοβήσει και να πολεμήσει από μόνο του τους κινδύνους. Το παιδί χρειαζόταν την καθοδήγηση και τον έλεγχο του ενήλικα:μια μελετημένη ,προσεκτικά σχεδιασμένη επιτήρηση, υπολογισμένη ώστε να αναπτύξει τη λογική του παιδιού, ως ένα είδος φρουράς, που ο κόσμος των ενήλικων άφηνε στο εσωτερικό της προσωπικότητας του παιδιού,

Η νεωτερική σημασία της έννοιας της «επιτήρησης» του παιδιού, χρωματίσθηκε και διαδραματίσθηκε έντεχνα ,από τον πανικό που προκλήθηκε σχετικά με τη ροπή των παιδιών προς τον αυνανισμό ,που ειδώθηκε ως ένας κίνδυνος ανεπανόρθωτα ολέθριας δυναμικής. Ήταν καθήκον των γονέων αλλά και των δασκάλων να υπερασπιστούν τα παιδιά ενάντια στον κίνδυνο αυτό, να εντοπίσουν την παρουσία του σε κάθε αλλαγή της διαγωγής, κάθε χειρονομία και κάθε γκριμάτσα, να υποταχθεί συνολικά η τάξη της ζωής των παιδιών στην ανάγκη να καταστεί ανέφικτη αυτή η νοσηρή πράξη. Γονείς και δάσκαλοι ,ήταν σε εγρήγορση και είχαν την υποψία ότι ,όλα τα παιδιά ήταν ένοχα. Η προσέγγιση στην σεξουαλικότητα ,αναπτυσσόταν μέσω της εξέτασης και της επίμονης παρατήρησης. Ετσι –και μέσω της ανάγκης επιτήρησης του παιδιού-, οι νεωτερικές κοινωνίες οδηγούνται σε έναν επαναπροσδιορισμό της σεξουαλικότητας 3 .1.

Για πρώτη φορά-σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκό -,στις νεωτερικές κοινωνίες, ανάμεσα στις πολλές και πανάρχαιες εκδηλώσεις του, το σεξ εξυπηρέτησε την άρθρωση νεωτερικών μηχανισμών εξουσίας και κοινωνικού έλεγχου.

Ο Φουκό στην Ιστορία της Σεξουαλικότητας-εξαπολύει επίθεση σε αυτό που αποκαλεί «υπόθεση της καταστολής». Πολιτισμός σημαίνει πειθαρχία και η πειθαρχία με τη σειρά της υπονοεί τον έλεγχο των εσωτερικών ενορμήσεων. Για τον Φουκό «ο 17ος αιώνας αποτελεί την έναρξη μιας εποχής καταστολής ….Από τούτη την εποχή το να κατονομάζεις το σεξ γίνεται πιο δύσκολο κι επικίνδυνο.»

Το σεξ γίνεται το επίκεντρο της μοντέρνας εξομολόγησης. Ο Φουκό ,επισημαίνει πως, η εξομολόγηση στην παράδοση της καθολικής Εκκλησίας ,ήταν, ανέκαθεν, ένα μέσο ρύθμισης της ερωτικής ζωής των πιστών. Μετά την Αντιμεταρρύθμιση, ολόκληρη η διαδικασία εντατικοποιήθηκε. Όχι μόνο πράξεις αλλά και σκέψεις, ονειροπολήσεις, και όλες οι λεπτομέρειες που αφορούν στο σεξ, επρόκειτο να έρθουν στο φως της δημοσιότητας. Κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα ,η εξομολόγηση από μετάνοια μετατράπηκε σε εξομολόγηση ως ανάκριση. Το σεξ ,σιγά σιγά, γίνεται ένα «μυστικό που το πλάθουν τα κείμενα, που είτε το αποκηρύσσουν ,είτε το υμνούν.» Υπήρχε η πεποίθηση ,πως, η πρόσβαση σε αυτό το μυστικό αποκαλύπτει την «αλήθεια».

3.2 Κατά τη διάρκεια του 19ο και ως τις αρχές του 20ου αιώνα. αυτής της περιόδου, η σεξουαλικότητα και η εξουσία ,δια πλέκονται ,με διάφορους τρόπους. Η σεξουαλικότητα, αναπτυσσόταν όπως ένα μυστικό το οποίο, στη συνέχεια, έπρεπε κανείς να αναζητά ασταμάτητα καθώς και να το προστατεύει. Ψυχίατροι ,γιατροί και άλλοι φορείς, καταχώριζαν σε καταλόγους, τις πολυάριθμες σεξουαλικές διαστροφές. Αυτές οι ποικίλες μορφές παρεκκλίνουσας σεξουαλικότητας, από τη μια ,έγιναν αντικείμενο δημόσιας έκθεσης και από την άλλη, αρχές ταξινόμησης της συμπεριφοράς της προσωπικότητας και της ατομικής ταυτότητας.

Το αποτέλεσμα, δεν ήταν η καταστολή των διαστροφών, αλλά η απόδοση σε αυτές μιας «αναλυτικής, ορατής, και μόνιμης πραγματικότητας» και οι διαστροφές «εμφυτεύτηκαν στα σώματα, εισέβαλλαν σε τρόπους συμπεριφοράς»: για παράδειγμα ο ομοφυλόφιλος του 19ου αιώνα έγινε μια «προσωπικότητα, ένα παρελθόν , μια περίπτωση, ένας τρόπος ζωής, μια μορφολογία » Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειοτητας 2005

Εν τέλει ,σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκό «από τον 18 αιώνα και μετά, τέσσερα μεγάλα στρατηγικά σύνολα ,αναπτύσσουν σχετικά με το σεξ ειδικά συστήματα γνώσης και εξουσίας: «Υστερικοποιηση » του γυναικείου σώματος. .«Παιδαγωγικοποιηση του σεξ δηλαδή βεβαίωση ότι σχεδόν όλα τα παιδια επιδίδονται η μπορούν να επιδίδονται σε μια σεξουαλική δραστηριότητα, Η παιδαγωγικοποιηση αυτή φανερώνεται προπαντός στον πόλεμο ενάντια στον αυνανισμό που στη Δύση κράτησε κοντά δυο αιώνες Κοινωνικοποίηση των παιδοποιητικών συμπεριφορών… οικονομικά μέσω παροτρύνσεων η περιορισμών με οικονομικά μέτρα στη γονιμότητα των ζευγαριών [....] ή με την υπευθυνοποιηση των ζευγαριών απέναντι στο κοινωνικό σώμα Τέλος «ψυχιατρικοποιηση » της διεστραμμένης ηδονής: Το σεξουαλικό ένστικτο απομονώθηκε ως αυτόνομο βιολογικό και ψυχικό ένστικτο, έγινε η κλινική ανάλυση όλων των μορφών ανωμαλίας από τις οποίες μπορεί να προσβληθεί[….] αναζητήθηκε τέλος μια διορθωτική τεχνολογία για αυτές τις ανωμαλίες ισε Φουκό , Ιστορία της Σεξουαλικότητας

τομ 1 Η δίψα της Γνώσης Μτφ Γκλόρυ Ροζάκη εκδ , Ραππα (1978)1978

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ

Μερος β’

Συνεχίζω την προσπάθεια για μια θεωρητική συζήτηση της σημερινής κατάστασης της σεξουαλικότητας εν Ελλάδι λίγο βιαστικά είναι αλήθεια

Μιας που οι εξελίξεις τρέχουν. Θυμίζω ότι και στο πρώτο μέρος επιμένω ότι το ζήτημα της σεξουαλικότητας είναι πολιτικό , βαθιά πολιτικό. .. Και όχι μόνο με την έννοια των κομμάτων , ούτε με την έννοια Μόνο της Δεξιάς – Αριστερά…

Για το παρακάτω κείμενο , που θα παρουσιάσω μάλλον σε συνέχειες και θα προσπαθήσω να ενσωματώσω στοιχεία από την παρούσα συζήτηση θα χρησιμοποιήσω αποσπάσματα από τα άρθρα μου ΄΄ Η Επινόηση του Έρωτα ‘’ και ‘’ Έρωτας Θνητός , Απωθημένος Θάνατος ‘’ που προδημοσιευτήκαν γύρω στο 2006 στο περιοδικό Ένεκεν και περιλαμβάνονται στη συλλογή μου από δοκίμια : Η Απατηλή υπόσχεση της Αγάπης

Κατά αρχάς θέλω να θυμίσω ότι διαφωνώ με την χρήση του όρου πατριαρχία όπως αυτός χρησιμοποιείται σήμερα από το φεμινιστικό κίνημα και από άλλους . Γιατί διαφωνώ; Μα γινάτι η πατριαρχία έχει καταρρεύσεις αντικειμενικά προ πολλού , έχει γίνει χίλια κομμάτια αντικειμενικά , Υλικά, καθώς συνετρίβη εντελώς αυτό που ήταν η Παράδοση στην παραδοσιακή κοινωνία : Όχι απλώς ιδέες και αξίες αλλά Υλικές συνθήκες . 

 

Στην παραδοσιακή κοινωνία η επανάληψη πρακτικών προσδίδει νόημα στην καθημερινότητα , η πατριαρχία ήταν κάτι που εκπορευόταν απευθείας από την καθημερινή και υλική τάξη πράγματων ως κάτι το αδιαμφισβήτητο.

Και γιατί

η ‘’μεταφορική΄΄ χρήση του όρου πατριαρχία αφήνει να κατανοήσουν οι σύγχρονες γενιές και ιδίως τα νέα παιδιά που όλο και λιγότερη σχέση έχουν με τις κοινωνικές επιστήμες και τις διακρίσεις τους , ότι έχουν να αντιμετωπίσουν έναν σχεδόν αμετακίνητο όγκο αντιλήψεων και '' αξίων '' τις οποίες θα διαλύσουν άλλες 'προοδευτικές '' αντιλήψεις .. ''

Με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο που ο τζιχαντιστικος φονταμενταλισμός του Isis δεν είναι ή ήταν απλώς μια Συνέχεια της παράδοσης του Ισλάμ αλλά Μια Υστερονεωτερική ( εν πολλοίς αυθαίρετη ) επαν ερμηνεια του ....

Έτσι και η σύγχρονη επιθετική Μάτσο συμπεριφορά πολλών ανδρών και Φαλλοκρατικές " αξίες " και ταυτότητες .

Δεν είναι συνέχεια μιας αδιάσπαστης παράδοσης" Πατριαρχίας "αλλά αντίθετα τα παραπροϊόντα της διάσπασης και του θρυμματισμού αυτής της παράδοσης και των τεκτονικών αλλαγών που έχουν επισυμβεί στη σεξουαλικότητα τα τελευταία 50 χρόνια (στις κοινωνίες της λεγομένης Δύσης ή και όλου του κόσμου )

Δεν είναι συνέχεια της πατριαρχίας είναι νέες μορφές ανδρικού ματσΊσμο που οφείλονται εν πολλοίς σε νέες μορφές ανασφάλειας

Πως προέκυψαν στην ύστερη νεωτερικοτητα οι αλλαγές αυτές; Για να το δούμε συνοπτικά ας αναφερθώ σε ένα βιβλίο των αρχών του της δεκαετίας του 90 όπως το είχα παρουσιάσει στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ αρκετά παλιότερα

Στο βιβλίο του Η μεταμόρφωση της οικειότητας ο A. Giddens ασκεί κριτική στις θέσεις του Φουκό ,όπως αυτές εμφανίζονται κυρίως στην «Ιστορία της Σεξουαλικότητας»του τελευταίου 

Για τον Φουκό, η διαδικασία ανάδειξης της σεξουαλικότητας ως νεωτερικής έμμονης ιδέας, εμφανίζεται ως μια μονόδρομη διείσδυση της εξουσίας-γνώσης στην κοινωνική οργάνωση και οι αναζητήσεις του, σχετικά με τη φύση της σεξουαλικότητας, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο επίπεδο του λόγου.

Όμως για τον Giddens η εξέλιξη της σεξουαλικότητας είναι φαινόμενο αναστοχαστικό, με την έννοια ότι οι όροι που εισάγονται για να περιγράψουν την κοινωνική ζωή ,συνήθως εισέρχονται σε αυτήν και την μεταβάλλουν Για τον Giddens

,η σεξουαλικότητα ,σήμερα, αποτελεί ιδιότητα του εαυτού, μέσα σε ένα αναστοχαστικό σχέδιο ζωής…

Ζούμε, σήμερα ,στην εποχή της «πλαστικής σεξουαλικότητας» πού ,σύμφωνα με τον Giddens, διαμορφώθηκε ως μέρος μιας προοδευτικής διαφοροποίησης του σεξ από τις απαιτήσεις της αναπαραγωγής.

Για τις περισσότερες γυναίκες, και κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ιστορικών περιόδων, η σεξουαλική ευχαρίστηση ήταν συνδεδεμένη με τον φόβο επαναλαμβανόμενων κυήσεων και κατά συνέπεια με τον φόβο του θανάτου.

Σήμερα, καθώς οι τεχνολογίες αναπαραγωγής έχουν γίνει πιο εκλεπτυσμένες, αυτή η διαφοροποίηση έχει ολοκληρωθεί .

Τώρα, που η σύλληψη μπορεί όχι μόνο να ανασταλεί, αλλά και να παραχθεί τεχνητά, η σεξουαλικότητα γίνεται πλήρως αυτόνομη:η αναπαραγωγή μπορεί να λάβει χώρα ακόμα και με την απουσία της σεξουαλικής δραστηριότητας

 κι αυτό αποτελεί μια τελική «απελευθέρωση»για την σεξουαλικότητα, η οποία στο εξής «μπορεί να γίνει καθολικά μια ιδιότητα των ατόμων και των μεταξύ τους συνδιαλλαγών ».

Ζούμε επίσης σε μια εποχή που Giddens περιγράφει ως εποχή της « αμιγούς σχέσης», 

στην οποία ο καθένας μετέχει για χάρη της ίδιας της σχέσης, για ότι δηλαδή μπορεί να αποκομίσει από αυτήν ,και η οποία, επομένως, μπορεί να διακοπεί ,λίγο πολύ, κατά βούληση, οποιαδήποτε στιγμή, από οποιοδήποτε μέλος της

,Ζούμε σήμερα ,στην εποχή του «συνάλληλου έρωτα»,του« confluent love »:

Ο σύγχρονος συνάλληλος έρωτας, πού προϋποθέτει την ισότητα στο συναισθηματικό πάρε δώσε, αναπτύσσεται μόνο στο βαθμό που αναπτύσσεται η οικειότητα, που ο κάθε σύντροφος είναι έτοιμος να αποκαλύψει στον άλλον ανάγκες και ευαισθησίες.

Σήμερα η καλλιέργεια ερωτικών δεξιοτήτων και η ικανότητα να δίνεις και να παίρνεις σεξουαλική ηδονή εκ μέρους και των δυο φύλων, οργανώνεται αναστοχαστικά, μέσα από πολλαπλές πηγές ερωτικής πληροφόρησης, συμβουλευτικής και εκπαίδευσης.

Για τον Giddens, οι διαδικασίες αυτής της μεταμόρφωσης της οικειότητας και της σεξουαλικότητας, δεν είναι απλές και χωρίς κινδύνους. Κίνδυνους που αφορούν σε εθισμούς και στην αυξανόμενη (κυρίως ανδρική αλλά όχι μόνο)βία

καθώς «όσο περισσότερο πιέζουν οι γυναίκες προς την ηθική του συνάλληλου έρωτα, τόσο πιο δύσκολο μπορεί να γίνει για πολλούς άνδρες το να διαπραγματευτούν την ηθική γύμνια που συνεπάγεται αυτό »

Ας αναστοχαστουμε λίγο τι σημαίνει αυτό ; Σημαίνει ότι η παραδοσιακή πατριαρχία σκέπαζε το άγχος των ανδρών μπροστά στην άβυσσο της επιθυμίας και της σεξουαλικότητας ..

Το σκέπαζε με έναν πολύ απλό μηχανισμό: απλούστατα δεν υπολόγιζαν την απόλαυση, τον οργασμό των γυναικών.,...

μερικές δεκάδες χρόνια πριν θεωρούνταν αυτονόητο πως μόνο ο άνδρας έχει δικαίωμα στον οργασμό και σεξουαλική ικανοποίηση . Η γυναικά όταν παντρεύονταν μάθαινε από την μαμά της ότι κάτι θα ...υποστεί ...

Το λέω λίγο σχηματικά αλλά σκεφτείτε πως η απόλαυση ήταν- ίσως για χιλιάδες χρονιά -προνόμιο των ανδρών και - στην περίπτωση των ομοφυλοφίλων - μόνο των "ενεργητικών " Η ...παθητική απόλαυση ήταν εκτός συζήτησης... Θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε καν . Κιαν υπήρχε έμενε στα σκοτεινά

Και τι έγινε τις τελευταίες δεκαετίες; έγινε ότι οι Γυναίκες διεκδικούν ενεργητικά και Δημόσια Όχι μόνο ίση αμοιβή για ίση εργασία κλπ. αλλά και το πιο Μύχιο δικαίωμα: το δικαίωμα στη σεξουαλική ικανοποίηση,..

Αυτό με τη σειρά του προκαλεί άγχος στους άνδρες ,..

Στα παλιά ελληνικά έργα αρκούσε να έχεις μια καλή κοινωνική θεσούλα για να έχεις την απόλαυση ,.. Γι αυτό και έβλεπες κάτι όμορφες να ερωτεύονται τύπους σαν τον Γκιωνακη η τον Σταυρίδη κλπ,,

Στην εποχή μας ο άνδρας αισθάνεται συχνά άοπλος και ανεπαρκής μπροστά στην γυναίκεια - και σεξουαλική - χειραφέτηση..

Και αυτή του η ανασφάλεια εξηγεί μια νέου τύπου επιθετικότητα που δεν είναι του ,..πάτερα -αφέντη της πατριαρχίας αλλά του Πληγωμένου ζώου που γίνεται πολλές φορές πιο επικίνδυνη, ....

Η σημερινή βία κατά των γυναικών είναι άλλης τάξεως από την βία της πατριαρχίας ...

Εκεί την γυναίκα την προστάτευε η κοινωνική θέση το στάτους ο ρόλος , η παράδοση .. η ΒΙΑ κατά των γυναικών ξεσπούσε στον πόλεμο, την κατάκτηση κλπ. πάνω στις γυναίκες των ηττημένων Όμως σε καιρό ειρήνης η παράδοση έθετε όρια , άνισα βέβαια και Βάναυσα όρια

... Σήμερα έχουμε όλο και πιο πολύ και σε αυτό το πεδίο έναν εμφύλιο πόλεμο και με την έννοια του ...φύλου...

Ακήρυκτο και εντεινόμενο .. Οι βιασμοί σήμερα δεν προκύπτουν μόνο η κυρίως από την σεξουαλική στέρηση αλλά από την επιθυμία εκδίκησης το μίσος ,,, , Κι αυτό είναι άλλο:

Όπως έγραφε ο Γκιντενς

Το άγχος των αντρών για την σεξουαλικότητα ,ήταν, σε μεγάλο βαθμό, κρυμμένο για όσο καιρό ήταν στη θέση τους οι διάφορες (προνεωτερικές)κοινωνικές συνθήκες που το προστάτευαν. Στην παρούσα εποχή, η ανδρική σεξουαλική βία, απορρέει από την ανασφάλεια Η (ανδρική)βία είναι μια «καταστροφική αντίδραση στη φθίνουσα συνενοχή των γυναικών » Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειοτητας

Αυτό ζούμε λοιπόν .. ΟΧΙ μια συνέχεια της Πατριαρχίας αλλά μια Αντίδραση . Και αυτό που ζούμε τώρα ,δεν είναι περίπου μια Υστερική αντίδραση ένα Σαλό της εξουσίας , οι 120 τελευταίες μέρες ;… ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

δειτε και Έρωτας, Πανδημία και Διαδίκτυο.. Πέτρος Θεοδωρίδης

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ...

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

 

Η σεξουαλικότητα από αθέατη και απωθημένη είχε αντιμετωπισθεί ως ελιξίριο της Ζωής, ως το μαγικό φίλτρο του Αστεριξ , τις τελευταίες δεκαετίες . 

Στην Ελλάδα , πρώτα για άνδρες ( σχηματικά στη δεκαετία του ' 70 εποχή άνθισής του τουρισμού αλλά και του " Greek camaki " ) και , απο τη δεκαετία του '80 και για τις Γυναίκες . Η ανακάλυψη της σεξουαλικότητας και του οργασμού ως κάτι το αποφασιστικό για την "ποιότητα της ζωής " συνέδεσε με την ανακάλυψη του εαυτού και την κοινωνία της Αυτοεκφρασης που συνόδευσε την Κοινωνία της Αφθονίας και της Απόλαυσης " Εδώ και τώρα «της δεκαετίας του ΠΑΣΟΚ του 80.. Επιτέλους , μετά από χρόνια στερήσεων στη Χώρα μας ήρθε η ώρα του Δικαιώματος στην απόλαυσή : ο" οργασμούς της Αγελάδας".

...κατά τη δεκαετία του ' 90 η Ελλάδα βρέθηκε στη πλευρά των Νικητών του ψυχρού Πολέμου : η ιδεολογία των Δικαιωμάτων και της επιβεβλημένης  απόλαυσής (όρος του Γιάννη Σταυρακακη ) ήρθε να συμπληρώσει την λατρεία πια της Σεξουαλικότητας ως κύριας ιδιότητας του εαυτου και της ταυτότητας σου . Για να ανακαλύψεις την ταυτότητα σου έπρεπε να ανακαλύψεις την σεξουαλικότητα σου η οποία βέβαια αντιμετωπιζόταν ως Ουσία , η ουσία του εαυτού . Ίσως υπάρχει και κάποια σχέση με τον Ατομοκεκτρισμο των ' 90 και την ιδεολογία του " Υπεύθυνου πολίτη " που συνεκτιμά σενάρια πολιτικών επιλογών και " δεν βάζει όλα τα αυγά σε ένα καλάθι " και που αντικατέστησε το μοντέλο του " Ενεργού" συμμετοχικού πολίτη των περασμένων δεκαετιών. 

 

Η δεκαετία του 2000 σημαδεύτηκε από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και τον " πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" .Το κλίμα εκείνο συνέβαλε στην διαμόρφωση μιας Ιδεολογίας Παροντισμού : " Η Δύση έφτασε τάχα μου στη κορυφή του πολιτισμού , στην πλήρη απελευθέρωση των επιθυμιών και του γυμνού σώματος στην Ελευθερία , την πολυπολιτισμικό ήτα " Όμως την ζηλεύουν και την Φθονούν : Το Κακό έχει όνομα , το Ισλάμ , του οποίου η υπανάπτυξη δεν προέρχεται από την εκμετάλλευση της Δύσης αλλά από μέσα, τον μισαλλόδοξο πολιτισμό του.. Η Επίθεση στο Ιράκ και η Σταυροφορία κατά του... Κακού Σανταμ που την συνόδευε επέτεινε και την πολιτικοποίηση της Δυτικής Σεξουαλικοτητας: Η Δύση προπαγάνδιζε πια, όχι γενικά τις ελευθερίες της αλλά ιδίως το δικαίωμά των γυναικών να δείχνουν το πρόσωπο τους και το γυμνό τους σώμα στη θάλασσα και στις οθόνες σε αντίθεση με το Οπισθοδρομικό και μισογυνικο Ισλάμ. Φυσικά και η Χώρα μας βρήκε τη θέση της σ αυτόν τον Ναρκισσισμό της Δύσης ,: Οι κοινωνικοί αγώνες ενός αιώνα τουλάχιστον των γυναικών στη Δύση , οι Σουφραζέτες , η μαντήλα και το τσεμπερι , η απαγόρευση της Έκτρωσης , το ταμπού της γυναικείας παρθενιάς , η Ιστορικότητα στην εξέλιξη της Σεξουαλικότητας στη Δύση ξεχάστηκαν. Η Παροντική αντιμετώπιση της σεξουαλικότητας θεωρήθηκε ως κάτι Πάγιο και εξαρχής , πολιτιστικό δεδομένο, εν υπαρκτό στην φύση της Δύσης......... ............. 

 

 

Και , μετά

, ήρθε η δεκαετία της Κρίσης και το φυλλορροήματος των κεκτημένων... Αλλά και του πολέμου πια των ταυτοτήτων

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ .. Πέτρος Θεοδωρίδης