Τα στέκια του Πειραιά:Αναδημοσιευση ενος σπανιοτατου ποστ απο τον ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ . Με την συμμετοχη μαλιστα και του ΘΕΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΑ (προεδρου του ΙΘΙ ) ..Και με εναν εξαιρετικά ενδιαφεροντα διαλογο ..ΔΕΙΤΕ ΤΟ

 

κλικ εδω για να δειτε και τον διαλογο

Τα στέκια του Πειραιά

Ο Πειραιάς μοιάζει περισσότερο με τη Θεσσαλονίκη παρά με την Αθήνα. Η θάλασσα και οι πρόσφυγες του ‘22 είναι τα βασικά κοινά τους σημεία. Καθώς και η αντιπάθεια  προς τους “Αθηναίους“. Τύφλα όμως νάχει η αντιπάθεια των Θεσσαλονικέων, όταν εκφράζεται ο Ολυμπιακός… Η πρώτη ομάδα που αγκάλιασαν οι πρόσφυγες! Εξ ου και το μίσος των δύο ομάδων, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού.

(Ντόπιοι εναντίον προσφύγων και… -σιγά σιγά- αντιστρόφως)

Το ‘22, οι “ντόπιοι” είχαν αποτραβηχθεί στις βόρειες συνοικίες τους. Στις φαβέλες του Πειραιά κυριαρχούσε η Μικρά Ασία και ο Πόντος. Με την ίδρυση της ΑΕΚ η κατάσταση θα αλλάξει και ένα μεγάλο μέρος των προσφύγων θα στηρίζει πλέον την αυθεντική προσφυγική ομάδα. Θα παραμείνει όμως το αρχικό μίσος μεταξύ των δύο ομάδων του λεκανοπεδίου, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Μόνο που σήμερα ελάχιστοι γνωρίζουν το πώς ξεκίνησε.

Ο Πειραιάς λοιπόν, το μεγάλο λιμάνι της χώρας σήμερα,  το 17^ο αιώνα ήταν γνωστό με την ονομασία Πόρτο Λεόνε. Και ήταν τελείως έρημο! Το 1834, αναγράφεται ως “λιμήν Κανθάρου“.

Την ίδια χρονιά καταγράφονται και οι πρώτοι 150 κάτοικοι, πρόσφυγες επί το πλείστον από τη Χίο και την Ιωνία. Για την εικόνα της περιοχής η Λ. Λεοντίδου γράφει στο κλασικό της έργο Πόλεις της σιωπής. Εργατικός εποικισμός της Αθήνας και του Πειραιά, 1909-1940: “Την εποχή της ανεξαρτησίας, η Αθήνα δεν ήταν παρά ένα έρημο και ερειπωμένο χωριό, κι ο Πειραιάς μια αφιλόξενη ακτή, ακατοίκητη και ανώνυμη“. 

Μετά το 1834 αρχίζει η ανάπτυξη του Πειραιά, με σημείο τομής στην ιστορία του το φοβερό ‘22.

Η αφορμή για όλα τούτα ήταν ένα γλαφυρότατο άρθρο ενός ”βέρου Πειραιώτη” (;) του θείου Ισίδωρου, ο οποίος θα μας ξεναγήσει στα σημερινά στέκια του Πειραιά.

Μ-π

_________________________________

( * ΔΙΑ ΠΕΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ * )

“Στον Πειραια, στον Πειραια
ελατε κλαστε μου τ΄αρχιδια“
δημωδες

«Του Αποστόλη το κουτούκι»

Χρυσοστομου Σμυρνης 8 Ευγενεια (μεταξυ Κερατσινιου και Δραπετσωνας) Πισω από τη μαντρα του νεκροταφειου της Αναστασης (βοηθεια μας)

Ο Λουκάς είναι ο μοναδικος μπακαλοταβερνιάρης που εχω δει στη ζωη μου με τοσο υψηλη ποιοτητα στα φαγιά του. Ότι και να φας είναι πρωτο, οι ντοματες του διαλεγμενες μια-μια, η γραβιερα του, τα ψαρια του (συνηθως δευτερο ψαρι αλλα παντα φρεσκοτατο) τηγανισμενο σωστα και μετα αλλαζει αλλαζει το λαδι-όχι μαλακιες. Ο Λουκας το ξερει ότι είναι ο Πρωτος ! και γιαυτο σου πιανει τον κωλο στο λογαριασμο.

Χαλαλι του.

Άμα ξεθαρεψει μαζυ σου σού πριζει τα΄αρχιδια με την πολυλογια του. Το χαρακτηριστικο είναι ότι επαναλαμβανει συνεχως τα ιδια και ότι λογω παληλαλια δεν καταλαβαινεις τι σου λεει.

Το κρασι του δεν παιζεται, φτιαχνει 40 τονους κρασι κάθε χρονο και δινει και στα σπιτια. Κάθε χρονο τα βαρελια ανοιγονται και καθαριζονται, σ΄αυτά τα θεματα ο Λουκας δεν κανει μαλακιες.

Ο Λουκας κληρονομησε το καταστημα από τον πατερα του, ητανε μπακαλοταβερνιαρικο και πουλαγε κρασι και καρβουνα. Παλιωτερα μαζευοντουσαν πολύ σημαντικες προσωπικοτητες όπως ο Νικολαου ο παλαιστης κλπ και κάθε βραδυ ειχε μπουζουκομπαντα. Τωρα αυτό γινεται μονο κατοπιν παραγγελιας.

Ο Λουκας κανονιζει κι ερχεται και παιζει μπουζουκι ο Αβραμικος με την παρεα του.

Αν καθησεις το καλοκαιρι μεσημερι εξω στο πεζοδρομιο κατά τις εξι δροσιζει και αρχιζουνε να ξυπνανε ενας ενας οι γειτονες αρχιζει οι παρελαση από τους γερους και τις γριες με τις πιτζαμες και τις νυχτυκιες. Ο τυφλος της γειτονιας σκαει μυτη ακριβως στις εξι κι όταν πλησιαζει του φωναζουν: «εξι» οποτε κανει μεταβολη και γυριζει πισω.

Ο Λουκας παντρευτηκε στα 62 του τη Μερσέντες από την Παραγουαη κι απεκτησε μαζυ της παιδι. Εκλεισε το καταστημα και μετακομησε στην Παραγουαη. Κλαιγαμε ολοι για την απωλεια του στεκιου. Ευτυχως δεν αντεξε και ξανακουβαληθηκε πισω.

(Στις Φωτογραφιες ο Αβραμίκος τα…”ριχνει” με το τριχορδο του στου Λουκά.)

1. «Του Αρτεμη»
   
   Πολύ, πολύ, πολύ, πολύ πολύ πριν εμφανιστουνε τα Ελληναδικα στου Αρτεμη γινοτανε της πουτανας τα. Μια μπαντα από γυφτους παιζανε τα μεσημερια και μαζευοτανε καφε καρυδιας καρυδι: Λιμενεργατες, μαναβηδες, ιχθυεμποροι, πουτανες, παρανοηκοι, ζητουλες….
   Το καταστημα βρισκεται μεσα στην αγορα του Πειραια διπλα στα ψαρομαναβικα και τα κρεαταδικα και το πρωι λειτουργουσε σα σουβλατζιδικομεζεδωπολειο. Το μεσημερι βανανε μπροστα τα οργανα, μαζευοντουσαν ολοι και γινοτανε κολαση.
   Το μαγαζι ειχε να βαφτει και να καθαριστει από τοτε που χτηστικε. Συχαινοσουνα να μπεις μεσα αλλα ητανε και αδυνατο να μην εμπεις.
   Για πολλα χρονια επαιζε ο Μακης ο Δανδίλης ,ο γυφτος και η παρεα του.

(Ο Μακης Δανδίλης επι το εργω)

Η «μικροφωνικη» του μαγαζιου ητανε 2-3 μικροφωνα κρεμασμενα από κατι ξυλα και συνδεδεμενα με ένα τεραστιο φορητο κασετοφωνο που επαιζε ρολο ηχειου και η ενταση ρυθμυζοτανε από τα κουμπια του κασετοφωνου.

Ο Μακης ειχε βγαλει και κασετες με τραγουδια του και τις ειχε μαζυ του μεσα σ΄ένα σακουλι και τις πουλαγε στο κοινο.

Επαιζε μπουζουκι και ο Βαγγελης ο «τσοπεράς»= ειχε μια φλορέτα με τιμονι τσόπερ προφανως από αλλα μηχανη. +Οθεοσχωρέστον +.

Συχνα επαιζε κι ο Αβραμικος αλλα το κλου ητανε οι εκτακτες εμφανισεις του Πατρος Πρέκα (πατερα του γνωστου ζεν πρεμιερ= «Η Μεσογειος Φλεγεται» κλπ). Ο Υιος Πρέκας μπροστα στον πατερα εμοιαζε με…ιεροψαλτη! Ο Μπαμπάς ητο Τεντάς και διατηρουσε τεντάδικο στο ποταμι (Κηφησό) που έσιαχνε και κουκουλες για φορτηγα.

Σημασια ειχε το ενδυματολογικο: Καταλευκο κουστουμιά, λευκο παπουτσι και «κάλιτσα», λευκο ποκάμισο, κοκκινη γραβαντα και κοκκινο μαντιλακι στο πέτο!

Μαλί πολύ μακρυ, καταλευκο-κιτρινισμενο κι όλα αυτά μες το καταχειμωνο.

Φυσικα επαιζε τετραχορδο.!

(Ο Λαζάρ Ριστόφκυ ακουει με δεος ! τον Μακη.Ο Λαζάρ ειναι ο γνωστος Σέρβος ηθοποιος που πρωταγωνιστει στην ταινια του Κουστουριτσα “Αντεργκραουντ”. Ειναι ο τυπος που στο εργο ηταν κλεισμενος στο υπογειο – κολιταρι του θειου και φανατικος θαμωνας του “Αρτεμη”)Συχνα επεζε κι ο αδελφος του Μακη, ο Γιωργος ο Δανδίλης, Ούτι. Το καλυτερο ούτι που εχω ακουσει στη ζωη μου. Επειδη όμως δεν εβγαινε το ψωμακι με το ούτι ο Γιωργαρος ειχε (εχει ακομα) κι ένα μοτοσακο και το φωρτωνει ρουχα (ρομπες νυχτικιες παντοφλες) και γυριζει και τα πουλαει στις γριες στα νησια σε κατι χωρια Αιγινα Πορο κλπ.. Ο γιωργος παιζει και με τον Αβραμίκο.

Συνεταιροι στο καταστημα ητανε ο Θόδωρας με τον Σωκρατη μεταξυ 60- 65 χρονων και ειχανε κι έναν υπαληλο το Σπυρο (75+ χρονων) ο οποιος Σπυρακλας εγκατελειψε (+) το ματαιο τουτο κοσμο και τωρα μαστουριαζει καπου στην κολαση.

(Ο Θοδωρας αριστερα και ο (μακαριστός) Σπύρος δεξια !)

Ο Θοδωρας ητανε υπευθυνος ψησταριας που ητανε τοποθετημενη στην εισοδο του ετσι κι αλλιως στενομακρου μαγαζιου. Διπλα στην ψησταρια υπηρχε ταμπελα (επιγραφη) με θεμα: «απαγορευεται να ψηνεται μονοι σας» καθοτι ολοι οι κρεατεμποροι και οι υχθυοπωλαι ριχνανε αφθαιρετως κανενα κοψιδι στην ζουλα πανω στην ψησταρια και αυτό αντικειτο στο συμφερον του καταστηματος.

Η φατσα του Θοδωρα ητανε ιδια με του Ισνογκούντ, το υφος του συνεχως ητανε σα ναχει φαει ένα καθικι σκατα για πρωϊνο, κατσουφης και μανουριαζε με τους πελατες προκαταβολικα για να μην…παρεκτρεπονται! Φοραγε πανω από το πουκαμισο και τη γραβατα ένα άλλο σκουρο χοντρο πουκαμισο.

Ο Σώκρατες με μαλί σα γρια μπαμπακίνα, ητανε μονιμα πισω από τον αθλιο παγκο (μπαρ) και εβαζε χυμα ουζο από τις νταμιτζάνες αλλα τα καταστημα διεθεται και κρασι και ουϊσκυ.

Όταν ερχοταν η ωρα του τσακιρ κεφιου… «εβγαινε» ο Σωκρατης, δηλ. δεν εβγαινε γιατι τραγουδουσε πισω από τον παγκο ή ανεβαινε σε μια καρεκλα και…ταλεγε.

Σουξε του: «ο Προσφυγας» (εγω ειμαι προσφυγας ξεριζωμενος…), και το:

«ΟΛΑ με πληγωνουν, ΟΛΑ
ΟΛΑ με τελειωνουν ΟΛΑ
Οπου μ΄αγγιξες ποναωωωωω
ΟΛΑ με πληγωνουν ΟΛΑ
ΟΛΑ με τελειωνουν ΟΛΑ
Μα εγω ακομα σ΄ αγαπαωωωω»

Σε κάθε ΟΛΑ που ελεγε ο Σωκρατης το κοινο φωναζε εν χωρω «ΟΛΑΑΑΑ!»

( Ο Σωκρατης πισω απο τον παγκο…κανει προγραμα: ΟΛΑ με πληγωνουν ΟΛΑ! – ΟΛΑΑΑΑΑ ! !)

Στα δειαλειματα διεξηγετο και λοταρία οπου εκληρωνοντο ψαρια (ωμα) ή καλτες (για τις κρυες μερες του χειμωνα).

Οι πελατες ητανε ολοι «φατσες» (μια και μια) αλλα μετα που αυτος ο Ψωλοβρόντης ο Βέλτσος παρουσιασε το καταστημα σε μια εκπομπη στην ΤV πλακωσε ο «χωρος» και γινανε μισοι κανονικοι (λουμπενοβιοι) και μισοι κουλτουριαρέοι.

Και παλι όμως ψιλοκαλά ητανε της πουτανας γινοτανε πολλες φορες.

Ο Θοδωρας προπερσι βγηκε στη συνταξη και το μαγαζι πουληθηκε.

Ο Σωκρατης επειδη ητανε στεγνος, εμεινε σα γκαρσονι και λεει και…κανα-δυο αμα κατσει. Το μαγαζι εγσυχρονιστηκε κι εγινε κατι σαν τη «Στοα των Αθανατων» του Πειραια..

Τωρα τραγουδαει ο Μηχαλης και η Βασω.

Η Βασω είναι εξαιρετικη τραγουδ. ένα ειδος Τζενης Βανου (αλλα σαν να την εχεις αφησει τη Βανου κανενα χρονο εξω – στη βροχη!).

Ο Μιχαλης είναι «κλωνος» του Καζατζίδη.

Αρκετες φατσες από τους παλιους εχουνε μεινει και γινεται ακομα παιχνιδι!

«Ο Αβραμικος»

Ο Αβραμικος είναι σπανιο «κοματι» και ηδη είναι με το ένα ποδι στον ταφο (οποιος τον προλαβει, τον προλαβε!)
Χρονια και χρονια τωρα εχει ένα τεκε στη Δραπετσωνα. Βασικα πουλαει στιγαρα, ειχε και κανενα ρυζι αλλα πισω από μια κουρτινα εχει το παρανομο τιγανι και τη φωτια (καθοτι το καταστημα δε διαθετει αδεια του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ) και αμα κατσει η φαση του βαζει και τιποτα μεσα. Αν σκασουνε μυτη οι μπατσοι την…γκοπαναει! και μενουνε οι πελατες αμανατι.
Παιζει τριχορδο μ΄ένα μοναδικο τροπο και ως φατσα παρουσιαζει ιδιετερο μορφολογικο ενδιαφερον: Γιαλιά «πατομπουκαλα», με εσωτερικο κυκλωμα τηλεορασης, βλεπει τον κοσμο τρισδιαστατο. Τρισδιαστατο είναι και το ακουσμα του στο παιξιμο και στο τραγουδι.

Παιζει όλα τα παλια ρεμπετικα και σμυρνεϊκα.Κορυφαια του στιγμη (κατά το συναφι των φιλων του) η συμετοχη του σε μερικες σκηνες του «Βαμμενα κοκκινα μαλια» που επεζε μπουζουκι.
Ο Αβραμ παιζει και με το Γιωργο τον Αδελφο του Μακη για μεροκαματο και αμα τους καλεσεις ερχονται στου Λουκα.

Café-bar «Ο Αχιλεας»

Η ταμπελα (τεραστια και «νεον») από μονη της τα λεει όλα: κατω από το café υπαρχει ζωγραφισμενο ένα φλυτζανι με καφε και κατω από το bar ένα ποτηρι με κοκταιηλ και στη μεση γραφει «Ο ΑΧΙΛΕΑΣ»!

Το καταστημα ευρισκεται διαγωνιως απεναντι από του Λουκά 50 μετρα πιο περα.

Εχει μεσα γυναικες.

Αυγουστο μηνα με καυσωνα μεσημερι, μεσα απολυτη συσκοτιση με ειδικες κουρτινες, χαμηλος φωτισμος, φουλ αιρκοντισιον, φουλ καθρεφτες, καρεκλοτραπεζα μαυρα μεταλικα, μουσικη σκυλαδικα παγκοσμιως αγνωστα τραγουδια σε παγκοσμια πρωτη εκτελεση.

Τα κοριτσια: Αλβανες, Βουλγαρες, Ελληνιδες κλπ ολες πανω από 45 και 90 κιλα- 8η διαλογη.

Μετα από ένα καλο ντερλικωμα στου Λουκά παντα παμε για ένα ποτο στου Αχιλεα.

Τα κοριτσια μας εχουνε σε μεγαλη εκτιμηση γιατι κανουμε καλες «ζημιες».

Από το απολυτο φως της ημερας μια πορτα σε χωριζει με το απολυτο σκοταδι και την πιο γλυκεια παρακμη.

Κάθε που καποιο κοριτσι βγαινει εξω να μιλησει στο κινητο το βαρβαρο φως του ηλιου μπουκαρει βιαια μεσα οποτε ακουγεται εν χωρω «Πορταααα!»

Πολλες φορες μενουμε μεχρι πολύ αργα το βραδυ.

Τετοια καταστηματα για να τα βρεις πρεπει να πας στα Σκόπια τουλαχιστον!

Από τα΄αγαπημενα στεκια του θειου όταν θελει να ντεκανταουνιάσει!

ΕΤΣΙ ΓΑΜΑΕΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ! ! !

http://athanassios-juke-box.blogspot.com/2006_08_01_archive.html

τι εννοουμε με τον όρο'' αποδιοπομπαίος τράγος''(χρησιμο να ξερουμε τουλαχιστον τωρα που γιναμε ο αποδιοπομπαίος τράγος των Νεοφιλελευθερων κρετινων της Ε. Ε

Αποδιοπομπαίος τράγος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Με τον όρο αποδιοπομπαίος τράγος στο ιστορικό του πλαίσιο εννοείται η θυσία ενός τράγου, όπως περιγράφεται στη Βίβλο^[1] κεντρικό τμήμα άλλοτε της εξιλαστήριας τελετής Γιομ Κιπούρ^[2].

Πίνακας περιεχομένων [Απόκρυψη] 1 Η ιστορική και ανθρωπολογική προοπτική 2 Άνθρωποι-αποδιοπομπαίοι τράγοι 3 Ο αποδιοπομπαίος τράγος στην αναλυτική ψυχολογία 4 Παραπομπές σημειώσεις 5 Βιβλιογραφία 6 Πηγή 7 Δικτυακοί τόποι

[Επεξεργασία] Η ιστορική και ανθρωπολογική προοπτική

Οι διακριτές αυτές τελετουργίες υπήρξαν σε πολλούς πολιτισμούς και περιγράφτηκαν αρκετά λεπτομερειακά από τον Τζέιμς Τζορτζ Φρέιζερ και άλλους ανθρωπολόγους^[3] Όλες απεικονίζουν ένα μέσο ανανέωσης της επαφής με το καθοδηγητικό πνεύμα της κοινότητας και αποτελούν επίσης προσπάθεια εξορκισμού των δεινών που μαστίζουν την ανθρωπότητα, όπως η πανδημία, ο θάνατος, η βία, η φυσική και ψυχική οδύνη ή η αίσθηση της αμαρτίας και της ενοχής που συνοδεύει τη γνώση της υπέρβασης του ηθικού κώδικα. Σε όλη του την ιστορία το ανθρώπινο είδος προσπάθησε με διάφορες μεθόδους, μαγικού χαρακτήρα στους προϊστορικούς και πρώιμους ιστορικούς χρόνους, θρησκευτικού κατόπιν και εντέλει ψυχολογικού και κοινωνιολογικού στη σύγχρονη εποχή, ελπίζοντας να αποφύγει τα επαπειλούμενα κατά της κοινότητας δεινά και την ατομική ή ομαδική ενοχή του.

Σε τέτοιες εξιλαστικές τελετές της αρχαιότητας η ενοχή μεταφερόταν με μαγικό τρόπο σε άλλα πρόσωπα, σε ζώα, σε φυτά, ακόμη και σε άψυχα αντικείμενα. Το κακό ή τα δεινά θεωρούνταν λίγο-πολύ ένα είδος μόλυνσης που μπορούσε να εγκλειστεί σε ένα μαγικό αντικείμενο, μετατρέποντάς το σε ενσαρκωμένη μόλυνση που μπορούσε να εκδιωχθεί πλέον, με κάποιον φυσικό τρόπο^[4].

Στην τελετή Γιόμ Κιπούρ υπάρχει μια ξεκάθαρη αίσθηση της εξομολόγησης του αμαρτήματος και της εξιλέωσης από την ενοχή. Η εβραϊκή λέξη για την εξιλέωση είναι κιππέρ και σχετίζεται με το κιππουρίμ, τις διαδικασίες εξάλειψης και υπάρχουν ετυμολογικά παράλληλα τόσο στην αρχαία βαβυλωνιακή γλώσσα, όσο και στην Αραβική. Η βαβυλωνιακή τελετή κατά την πέμπτη μέρα του δεκαήμερου εορτασμού του νέου έτους ονομαζόταν κουπουρού και περιελάμβανε εξαγνισμό, εξομολόγηση αμαρτιών και μια ανθρωποθυσία^[5]. Το αρχικό νόημα της βαβυλωνιακής λέξης είναι «ο καθαρισμός, η εξάλειψη» και μέσω της θυσίας αίματος αφαιρούσε το στίγμα της αμαρτίας.

Ένα άλλο ετυμολογικό παράλληλο στην Αραβική προσθέτει το νόημα της «απόκρυψης», δηλαδή της συγκάλυψης της ενοχής, κρύβοντάς τη από τα μάτια της προσβεβλημένης θεότητας μέσω της επανόρθωσης. Στο πλαίσιο της αναλυτικής ψυχολογίας ο Κ. Γκ. Γιουνγκ όρισε την ενοχή ως το συναίσθημα εκείνο που βιώνει όποιος θεωρεί ότι εξέπεσε της ολοκληρωμένης του κατάστασης και ότι αποξενώθηκε από τον Θεό ή με ψυχολογικούς όρους από τον Εαυτό, το ρυθμιστικό κέντρο της ψυχής στην αναλυτική ψυχολογία^[6]. ΅Όταν ο Εαυτός προβάλλεται στον γονέα ή κάποιου είδους συλλογικότητα, τότε γίνεται αισθητή η ενοχή για οποιουδήποτε είδους παρέκκλιση από τα εγκαθιδρυμένα στερεότυπα της συμπεριφοράς τους. Η ενοχή ως «πάντα παρόν συστατικό του εαυτού»^[7] εκδηλώνεται με δριμύτητα και δηκτικότητα όταν αισθανόμαστε τον εαυτό μας απαράδεκτο, κατειλημμένο από συγκρούσεις διαφόρων ειδών που μας διχάζουν και ενίοτε μας εξαναγκάζουν να γινόμαστε συμμέτοχοι σε εντεταλμένες εγκληματικές συμπεριφορές όπως είναι το λυντσάρισμα ή βίαιη εθνοκάθαρση.

Όλες αυτές οι τελετές απαλλαγής, ωστόσο, λειτουργούν με την εκδίωξη αυτού που θεωρούμε ξένο. Ο Έριχ Νόιμαν περιγράφοντας αναλογικά ανάμεσα στην παιδική ανάπτυξη και την πολιτισμική ιστορία, συσχετίζει τις τελετουργίες του αποδιοπομπαίου τράγου με τις λειτουργίες της πρωκτικής απόρριψης. Θεωρεί, με άλλα λόγια, την απόρριψη περιττωμάτων ανάλογη με την καταπίεση της σκιάς, αναγκαία για την συνένωση των τμημάτων του εγώ κατά τη διαδικασία της ατομικοποίησης^[8].

Βάσει των παραπάνω, αυτό που αποβάλλεται, είναι αρχικά αποδεκτό ως τροφή αναγκαία για επιβίωση. Κατόπιν αποβάλλεται ως έκφραση της δημιουργικής ικανότητας του ατόμου να παράγει από την τροφή του ζωή. Αυτού του είδους η απόρριψη σε ορισμένους πολιτισμούς θεωρείται γονιμοποιητική –και από φυσική άποψη είναι για τη γεωργία- ενώ για άλλους θεωρείται εξαγνιστική, καθώς ό,τι αποχωρίζεται από τα όρια του σώματος μπορεί να θεωρηθεί ξένο και βρώμικο. Όπως το θέτει η Μαίρη Ντάγκλας η βρωμιά είναι «ύλη εκτός τόπου» σε ένα «συμβολικό σύστημα αγνότητας»^[9]. Είναι αυτό που πρέπει να εκδιωχθεί, «να μη συμπεριληφθεί προκειμένου να διατηρηθεί ακέραιο το στερεότυπο» γιατί προκαλεί την καθεστηκυία τάξη^[10]. Έτσι γίνεται τελετουργικά ταμπού, μίασμα και φέρει εγγενώς την ιδέα του κινδύνου για την κοινότητα.

[Επεξεργασία] Άνθρωποι-αποδιοπομπαίοι τράγοι

Σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπινα όντα που αναλάμβαναν τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου και ταυτίζονταν με το απαγορευμένο και το ξένο ήταν καταδικασμένοι και εγκληματίες, που κέρδιζαν τη συγγνώμη αποδεχόμενοι αυτόν τον ρόλο για την κοινότητα. Σε άλλες περιπτώσεις τον ρόλο αναλάμβαναν μόνον ιερείς, οι οποίοι θεωρούνταν ανέγγιχτοι από οποιαδήποτε μόλυνση, ακόμα και ηθοποιοί που εκτελούσαν το τελετουργικό δράμα επί πληρωμή. Άτομα με θετικό ρόλο μέσα στην κοινότητα, διακριτά ωστόσο από τον κοινό κανόνα, θα μπορούσαν να στιγματιστούν αρνητικά και να γίνουν αντικείμενα κατάρας^[11], όπως φαίνεται στα ανθρωπολογικά στοιχεία που εισάγει στα έργα του ο νομπελίστας συγγραφέας Γουόλε Σογίνκα^[12].

Ο Τζέιμς Φρέιζερ με τη σειρά του περιέγραψε τους ανθρώπους-αποδιοπομπαίους τράγους ως άσχημους και παραμορφωμένους ή ασυνήθιστα ισχυρούς^[13]. Στη Ρώμη τις λειτουργίες του αποδιοπομπαίου τράγου διεκπεραίωνε κάποιος που αναλάμβανε τον ρόλο του αρχαίου σιδηρουργού και γινόταν ο Mamurius Veturius^[14], ενώ με τη σειρά του ο βασιλιάς, που έστεκε παραδοσιακά πέρα από την πολιτισμική τάξη, όντας στο κέντρο και υπεράνω της κοινότητας την οποία κυβερνούσε, γινόταν εντέλει ο αποδιοπομπαίος τράγος^[15]. Καθιερωνόταν στις σχετικές τελετές ταυτιζόμενος με τον ετήσιο θεό, ως σύντροφος της θεάς και η θυσία του επιβεβαίωνε την ευημερία του νέου έτους.

Οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται πως γνώριζαν την ιδέα, σε μια διαφορετική μορφή. Στη Χαιρώνεια ο δήμαρχος και ο αρχηγός κάθε οίκου τελούσε μια τέτοια τελετή, κατά την οποία εκδιωκόταν η πείνα. Χτυπούσαν έναν σκλάβο με ραβδιά άγνου (agnus castus) της κοινής μας λυγαριάς, και τον εκδίωκαν από τον οίκο φωνάζοντας, «Έξω με την πείνα και μέσα με ευημερία και υγεία»^[16].

[Επεξεργασία] Ο αποδιοπομπαίος τράγος στην αναλυτική ψυχολογία

Με τον όρο σύμπλεγμα του αποδιοπομπαίου τράγου εννοείται στην αναλυτική ψυχολογία η ασυνείδητη ατομική ή ομαδική προβολή ενός πλέγματος ανεπιθύμητων σκέψεων πάνω σε δεδομένο άτομο, που αναλαμβάνει τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου για τα προβλήματα του ατόμου ή της κοινότητας.

Τα άτομα που θεωρούνται απαράδεκτα για την κοινότητα σε ένα αισθητικό και συγκινησιακό πλαίσιο αναλογούν στην προσωπική ψυχολογία με το παράξενο παιδί το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, όπως αποκαλείται ενίοτε. Σε τέτοιες περιπτώσεις το παιδί αισθάνεται παραμελημένο, διαχωρισμένο και κυρίως ταμπού, με την έννοια του απαγορευμένου. Τούτη η αποξένωση φαίνεται να συμβαίνει σε ένα πρωταρχικό επίπεδο εμπειρίας σε ένα πολύ βαθύ, αρχαϊκό στρώμα της ψυχής. Το παιδί υποφέρει, ως αποτέλεσμα της αποξένωσής του από τη μητρική μορφή, κάτι που ο Νόιμαν αποκαλεί αποκαλεί «πρωταρχικό συναίσθημα ενοχής». Όπως το περιγράφει: Το κεντρικό σύμπτωμα μιας διαταραγμένης πρωταρχικής σχέσης είναι το συναίσθημα της ενοχής, χαρακτηριστικό των ψυχικών διαταραχών του δυτικού ανθρώπου. Αυτός ο τύπος ενοχής παρουσιάζεται σε μια αρκετά πρώιμη στιγμή της ανθρώπινης ζωής, είναι αρχαϊκή στη φύση της και δε θα πρέπει να συγχέεται με μεταγενέστερα συναισθήματα ενοχής που παράγει ο χωρισμός από τους γονείς ή εκδηλωμένα οιδιπόδεια συμπλέγματα. Τούτο το πρωταρχικό αίσθημα ενοχής πηγαίνει πίσω, σε μια προ-εγωική φάση και καθοδηγεί το παιδί να συσχετίσει τη διαταραχή της πρωταρχικής σχέσης με τη δική του πρωταρχική ενοχή ή προπατορικό αμάρτημα^[17] άτομα που ταυτίζονται με το αρχέτυπο του αποδιοπομπαίου τράγου αισθάνονται φορείς αισχρών συμπεριφορών και τάσεων που διακόπτουν τις σχέσεις τους με την την κοινότητα. Σε ένα βαθύ (συλλογικό) ασυνείδητο επίπεδο, όπου το άτομο συμμετέχει στο συλλογικό, ταυτίζονται με το «σφάλμα», το «άσχημο» και το «κακό». Η απόρριψη είναι ενίοτε αρκετά ασυνείδητη, ή εκλογικεύεται τόσο από την κοινότητα όσο και από τον αποδιοπομπαίο, αλλά οι ρίζες βρίσκονται βαθύτερα. Δεν είναι η παιδική πράξη που φέρνει την απόρριψη, αλλά αυτό που είναι το παιδί σε σχέση με τον γονέα ή την κοινότητα στην προκειμένη περίπτωση. Το παιδί είναι διαφορετικό και συνεπώς απειλεί την καθεστηκυία τάξη, γεγονός που το κάνει μισητό.

Όσοι ταυτίζονται με το αρχέτυπο του αποδιοπομπαίου τράγου βιώνουν μια ατομική ενοχή, μια διαρκή αίσθηση δολιότητας. Σε αρκετές περιστάσεις πρόκειται για συναισθήματα ενοχής απέναντι στον ίδιο τον Εαυτό για το γεγονός ότι το άτομο νιώθει πως πρέπει να αναλάβει ένα συλλογικό ρόλο ώστε να αποκατασταθεί και να απελευθερωθεί, απελευθερώνοντας την ίδια στιγμή και την κοινότητα. Οι αρνητικές συνέπειες μιας τέτοιας εμμονής είναι ότι το άτομο προβάλλεται διαρκώς πάνω στο συλλογικό και τις υποχρεώσεις του, παραβλέποντας την ατομική του ολοκλήρωση και ακεραιότητα.

Ο συνδυασμός αυτών των επιπέδων ενοχής από το υπερεγώ στο μητριαρχικό επίπεδο και τον Εαυτό παρεμποδίζει την ανάπτυξη και την αίσθηση μιας συνεκτικής ατομικής ταυτότητας, γεγονός που παράγει, σύμφωνα με τον R. Laing, μια «οντολογική ανασφάλεια»^[18], την οποία βιώνουν άτομα ταυτισμένα με συμπλέγματα που παράγουν απόρριψη, όπως το σύμπλεγμα του αποδιοπομπαίου τράγου.

[Επεξεργασία] Παραπομπές σημειώσεις

1. ↑ Λευιτικόν 16
2. ↑ Ιουδαϊκή θρησκευτική γιορτή, κατά την 10η ημέρα του ηλιακού μήνα Τισρί, τέλη Σεπτεμβρίου έως αρχές Οκτωβρίου. Περιλαμβάνει 10 ημέρες μετάνοιας που έχουν ως στόχο τον εξαγνισμό της κοινότητας. Πριν την καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ, ο αρχιερέας τελούσε μια θυσιαστική τελετουργία, που ολοκληρωνόταν με τον θάνατο ενός αποδιοπομπαίου τράγου.
3. ↑ Λεπτομερέστερα βλ. Frazer James G. 1920, "The Scapegoat", τομ. 9 του The Golden Bough: A Study in Magic and Religion. Macmillan & Co., London, DeVerteuil, R. 1966, «The Scapegoat Archetype», Journal of Religion and Health, vol. 5, no. 3, Maccoby, Hyam 1982, The Sacred Executioner: Human Sacrifice and the Legend of Guilt, Thames & Hudson, London, Vickery John B. and J'nan M. Sellery, (eds), 1972, The Scapegoat: Ritual and Literature, Houghton Mifflin, Boston.
4. ↑ Βλ. ιδιαίτερα Ujhely, Gertrude 1980, «Thoughts Concerning the Causa Finalis of the Cognitive Mode Inherent in Pre-Oedipal Psychopathology», Diploma Thesis, C.G. Jung Institute of New York, και Whitmont, Edward C. 1985, «Individual Transformation and Personal Responsibility», Quadrant, vol. 18, no. 2.
5. ↑ Gaster, Theodor H. 1952, 138-139.
6. ↑ Βλ. Jung C. G., «A Psychological View of Conscience», στο Civilization in Transition, Άπαντα 10.
7. ↑ Στο ίδιο παρ 852.
8. ↑ Neumann, Eric 1973, 128.
9. ↑ Douglas, Mary 1966, 48.
10. ↑ Στο ίδιο 53.
11. ↑ Στο περίπου αυτοβιογραφικό δράμα του δράμα του ο Γουόλε Σογίνκα (Wole Soyinka), στο «Strong Breed» συγκεκριμένα, μιλά για έναν δάσκαλο που γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος γιατί είναι ασυνήθιστα εκπαιδευμένος για τον μέσο όρο, ευαίσθητος και γεμάτος συμπάθεια για τους ανθρώπους. Βλ. Soyinka Wole 1964, Five Plays, Oxford.
12. ↑ McDowell Robert E. 1968, 25-28.
13. ↑ Frazer, James George 1961, παρ. 439-466.
14. ↑ Fowler William 2004, 46. Όταν έφθαναν οι ειδοί του Μαρτίου περιγράφει ο Laurentius Lydus από την Απάμεια, έντυναν οι Ρωμαίοι κάποιον με δέρματα και με μακριά ραβδιά τον οδηγούσαν έξω από την πόλη, φωνάζοντάς του Μαμούριε. Ο Μαμούριος ο σιδηρουργός εκδιώχθηκε βίαια από την πόλη, όταν δεινά έπεσαν στις κεφαλές των Ρωμαίων επείδή αντικατέστησαν τις ασπίδες που έπεσαν από τον ουρανό με εκείνες που κατασκεύασε ο σιδηρουργός.
15. ↑ Frazer, James George 1961, παρ. 462.
16. ↑ Szasz, Thomas 1997, 263.
17. ↑ Neumann, Eric 1973, 86.
18. ↑ Laing, R.D. 1965, 42-43.

[Επεξεργασία] Βιβλιογραφία

• Douglas, Mary 1966, Purity and Danger: An Analysis of Concepts of Pollution and Taboo, Routledge & Kegan Paul, London.
• Fowler William 2004, The Roman Festivals of the Period of the Republic. An introduction to the study of the religion of the Romans, Elibron Classics, London.
• Frazer, James George 1961, The New Golden Bough, Ed. Theodor H. Gaster. Anchor Books, New York.
• Gaster, Theodor H. 1952, Festivals of the Jewish New Year, William Sloane, New York.
• Jung C. G., «A Psychological View of Conscience», στο Civilization in Transition, Άπαντα 10.
• Laing, R.D. 1965, The Divided Self: An Existential Study of Sanity and Madness, Pelican Books, London.
• McDowell Robert E. 1968, «Αfrican Drama, West and South» στο Africa Today, Vol. 15, No. 4, Realism and Romanticism in African Literature (Aug -Sep).
• Neumann, Eric 1973, The Child, G.P. Putnam's Sons, New York.
• Szasz, Thomas 1997, The Manufacture of Madness: Comparative Study of the Inquisition and the Mental Health, Movement Syracuse University Press, Syracuse.
• Soyinka Wole 1964, Five Plays, Oxford.
• Vickery John B. and J'nan M. Sellery, (eds), 1972, The Scapegoat: Ritual and Literature, Houghton Mifflin, Boston.
• Winnicott, D.W. 1965, The Maturational Processes and the Facilitating Environment, International Universities Press, New York.

[Επεξεργασία] Πηγή

• Kosmos-zine: Creative Commons 3.0

[Επεξεργασία] Δικτυακοί τόποι

• Scapegoating in Group Analytic Theory (PDF files)
• Scapegoat Society

Για την Υποκρισία της νεωτερικής εποχής και τον σύγχρονο Κυνισμό..TVXS

Για την Υποκρισία της νεωτερικής εποχής και τον σύγχρονο Κυνισμό

11:39 | 16 Αυγ. 2014

Πέτρος Θεοδωρίδης

Υφίσταται μια αντιστοιχία μεταξύ των διαφορετικών αντιλήψεων του χρόνου και των ηθικών στάσεων: Η υποκρισία αντιστοιχούσε στο μοντέρνο ευθύγραμμο ανοδικό χρόνο και στη νεωτερική συνθετική εικόνα του κόσμου της νεωτερικότητας, η σύνταξη των επιχειρημάτων ήταν ιεραρχική, η επίκληση των καλώς προφάσεων συγκάλυπτε την κόλαση των προθέσεων.

Ένα παράδειγμα υποκρισίας που αφορούσε στην Αμερική του 17ου αιώνα αφηγείται ο Ν. Χώθορν στο μυθιστόρημά του "The scarlet letter" (1850). Μια νεαρή γυναίκα διαπράττει το αμάρτημα της μοιχείας και φέρνει στον κόσμο ένα κοριτσάκι. Μητέρα και κόρη εκτίθενται σε κοινή θεά πάνω στην εξέδρα ενώπιον όλης της κοινότητας, ενώ ο πάστορας καταδικάζει τη μοιχαλίδα. Η πρωταγωνίστρια στο εξής θα πρέπει να ζήσει με την κόρη της στο περιθώριο της κοινωνίας, σε ένα απόμερο σπίτι αρκούμενη στα ελάχιστα χρήματα που της δίνουν για τα κεντήματά της, υποχρεωμένη να φέρει πάντα στο στήθος ένα μεγάλο κόκκινο γράμμα, το «Μ» της μοιχαλίδας, για να θυμίζει το αμάρτημά της. Το δυναμικό ψυχολογικό στοιχείο, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο πάστορας που τόσο βίαια την καταδικάζει και την ταπεινώνει, στην πραγματικότητα, είναι ο εραστής της γυναίκας και πατέρας της κόρης της. Αυτό ήταν η υποκρισία!
Στη μετανεωτερική, πολυπρισματική εποχή μας, όμως, αντιστοιχεί ο κυνισμός ως “αυτοεξυμνούμενη πανουργία”. Σύμφωνα με τον Νίκο Δεμερτζή «ως πολιτικός κυνισμός εκλαμβάνεται η δυσπιστία στην ειλικρίνεια, την ακεραιότητα και τις προθέσεις των πολιτικών αρχών, του πολιτικού προσωπικού και των πολιτικών θεσμών, οι οποίοι θεωρείται ότι δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του εκλογικού σώματος. Ο πυρήνας του πολιτικού κυνισμού καταλαμβάνεται από την απουσία εμπιστοσύνης, ανεξάρτητα από επιχειρήματα υπέρ ή κατά. Δεν είναι απλός σκεπτικισμός, αλλά μια εμπεδωμένη και γι' αυτό αυτοεκπληρούμενη αρνητικότητα απέναντι στους πολιτικούς και την πολιτική διαδικασία. Ως εκ τούτου, θεωρείται ότι υποσκάπτει τη δημοκρατία καθώς οδηγεί σε μειωμένη πολιτική συμμετοχή, σε απάθεια και αποξένωση».
Ο Ζιζέκ υπενθυμίζει ένα παλαιότερο best-seller στη Γερμανία. Στο βιβλίο "Κριτική του Κυνικού Λόγου” (1983), ο Πέτερ Σλότερνταϊκ αναπτύσσει τη θέση ότι ο κυρίαρχος τρόπος λειτουργίας της ιδεολογίας είναι κυνικός, κάτι που καθιστά αδύνατο -ή, ακριβέστερα, μάταιο- το κλασικό ιδεολογικοκριτικό διάβημα. Το κυνικό υποκείμενο έχει σαφώς επίγνωση της απόστασης ανάμεσα στο ιδεολογικό προσωπείο και την κοινωνική πραγματικότητα, εξακολουθεί μολαταύτα να επιμένει στο προσωπείο. Ο Κυνικός λόγος δεν είναι πλέον αφελής, αλλά ένα παράδοξο πεφωτισμένης ψευδούς συνείδησης: ξέρει κανείς πολύ καλά το ψεύδος, έχει πλήρη επίγνωση του επιμέρους συμφέροντος που κρύβεται πίσω από την ιδεολογική καθολικότητα, και εντούτοις δεν την αποποιείται. Βέβαια -θυμίζει ο Ζιζέκ- θα πρέπει να διακρίνουμε τον κυνισμό με “κ” μικρό/πεζό από τον Κυνισμό.
Ο Κυνισμός αντιπροσωπεύει τη λαϊκή, πληβειακή απόρριψη της επίσημης κουλτούρας μέσω της ειρωνείας και του σαρκασμού, ενώ η κλασική Κυνική στάση συνίσταται στο να αντιμετωπίζουμε τις δακρύβρεχτες φράσεις της κυρίαρχης επίσημης ιδεολογία ς-την επίσημη, σοβαρή τονικότητά της- με την καθημερινή κοινοτοπία και να τις γελοιοποιούμε, εκθέτοντας έτσι τα εγωιστικά συμφέροντα, τη βία, τις βάρβαρες αξιώσεις για εξουσία που βρίσκονται πίσω από την υψηλή noblesse (αριστοκρατική) της ιδεολογίας (παραδείγματος χάριν, όταν ένας πολιτικός κηρύττει το καθήκον της πατριωτικής θυσίας, ο Κυνισμός εκθέτει το προσωπικό κέρδος που αποκομίζει από τη θυσία των άλλων) .
Ο κυνισμός αποτελεί την απάντηση της κυρίαρχης κουλτούρας σ' αυτή την Κυνική ανατροπή: αναγνωρίζει και λαμβάνει υπόψη του το επιμέρους συμφέρον πίσω από την ιδεολογική καθολικότητα, την απόσταση ανάμεσα στην ιδεολογική μάσκα και την πραγματικότητα, εξακολουθεί όμως να βρίσκει λόγους για να κρατήσει τη μάσκα. Ο κυνισμός αυτός δεν είναι μια άμεσα ανήθικη θέση, είναι μάλλον η ηθικότητα στην υπηρεσία της ανηθικότητας- το μοντέλο της κυνικής σοφίας είναι να συλλαμβάνει την εντιμότητα, την ακεραιότητα, ως την υψηλότερη μορφή ατιμίας και την ηθική ως την υψηλότερη μορφή ακολασίας ή την αλήθεια ως την αποτελεσματικότερη μορφή ψεύδους. Πρόκειται ως εκ τούτου για ένα είδος ανεστραμμένης “άρνησης της άρνησης” της επίσημης ιδεολογίας: αντιμέτωπη με τον παράνομο πλουτισμό ή με την ληστεία, η κυνική αντίδραση συνίσταται στον ισχυρισμό ότι ο νόμιμος πλουτισμός είναι μακράν αποτελεσματικότερος ενώ επιπλέον προστατεύεται από το νόμο.
Έτσι στην εποχή μας επιχειρήματα παρατάσσονται από-ιεραρχημένα, σκωπτικά, ασυντόνιστα σε ένα είδος λόγου που περισσότερο αποκαλύπτει παρά συγκαλύπτει. Βέβαια -όπως επισημαίνει ο Νίκος Δεμερτζής- «είναι άλλος ο σαρκαστικός και ειρωνικός κυνισμός των από πάνω, όπου αξίες και αρχές λειτουργούν προσχηματικά και όπου, όπως έχει λεχθεί, ο κυρίαρχος αποκαλύπτει τη μάσκα του, χαμογελά με κατανόηση στον αδύναμο αντίπαλό του συνεχίζοντας μολοντούτο να τον καταπιέζει, και είναι άλλος ο καγχαστικός, δυσφορικός και μοιρολατρικός κυνισμός των από κάτω, που λειτουργεί ως ψυχική παρακαμπτήριος της ντροπής και ως άμυνα απέναντι σε δύσκολες συνθήκες ζωής που δεν μπορούν να αλλάξουν.
Παρομοίως, μπορεί κανείς να διακρίνει ανάμεσα σε έναν εποικοδομητικό και έναν καταστροφικό πολιτικό κυνισμό. Συναποτελούμενος από ειρωνεία, σκεπτικισμό, επιφυλακτικότητα, και δυσπιστία, ο πρώτος είναι συμβατός με τη δημοκρατία καθώς ευνοεί την αποστασιοποίηση από μισαλλόδοξες «αλήθειες» και την ανεκτικότητα απέναντι στον άλλο. Αντίθετα, ο έτερος τύπος είναι ασύμβατος με τη δημοκρατία καθώς στηρίζεται στην κακοπιστία, το μηδενισμό και τη διακωμώδηση των πάντων. Όντως τότε προκαλείται κρίση εκπροσώπησης. Στην περίπτωση όμως του εποικοδομητικού κυνισμού μπορούν να ενεργοποιηθούν κρυμμένες δυνατότητες και να αλλάξουν οι όροι του πολιτικού ανταγωνισμού»'.
<sup>1. Νικου Δεμερτζη, “Πολιτικός Κυνισμός: Σύμπτωμα ή αιτία της κρίσης εκπροσώπησης;”.
2. Υψηλό Αντικείμενο της Ιδεολογίας, μτφρ. Βίκυ Ιακωβου. Εκδ. Scripta 2006,
σελ 64-68.
3. Νικου Δεμερτζη, “Πολιτικός Κυνισμός: Σύμπτωμα ή αιτία της κρίσης εκπροσώπησης;” ό.π.</sup>
* Ο Πέτρος Θεοδωρίδης είναι συγγραφέας-δοκιμιογράφος.
Κατεβάστε ελεύθερα την τελευταία του συλλογή «Ακόμα και η Αριάδνη ήταν ψέμα» ή διαβάστε την online

Κατηγορία άρθρου:

• Έγραψαν Είπαν

ΜΗ ΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΓΙΑΤΙ ΑΑΑΑ

το ευρω ειναι Φετίχ η δεν ειναι; ..Τι λέει ο Ζιζεκ επ'αυτου ;

Την Κυριακή που μας πέρασε, ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Πάνος Σκουρλέτης, σε συνέντευξή του είπε, μεταξύ άλλων, ότι “Δεν είναι φετίχ το ευρώ, ούτε η δραχμή“
 (βλ καιΤο φετίχ και ο κ. Κεδίκογλου)
 Τι λέει  ο Ζιζεκ  επ'αυτου ;
.Ο Ζιζεκ λέει  πως οταν στην καθημερινότητα τα άτομα χρησιμοποιούν το χρήμα, ξέρουν καλά οτι δεν είναι ένα φετίχ με μαγικές ιδιότητες, οτι ει ναι απλώς ένα σύμβολο που καθιστά όποιον το κατέχει ιδιόκτητη ενός μέρους του κοινωνικού πλούτου. Στην κοινωνική τους όμως δραστηριότητα,σε ο,τι κάνουν, ενεργούν ως εάν να ήταν το χρήμα η άμεση ενσάρκωση του πλούτου.
( όλοι ξέρουμε λοιπόν ότι δεν είναι στην πράξη όμως ενεργούμε σαν να  ..είναι  )
ενα νομισμα δεν εχει αξια χρησης αλλά μονο ανταλλακτική αξια :συνεπώς στηριζεται στην πιστη οτι Αξιζει.
Νομισμα απο το νομιζω =(αρχικά)πιστευω.
Συνεπώς ενα Νομισμα πρεπει να ειναι Φετιχ για να λειτουργει καλά
ως νομισμα ..
Αν παψουμε να πιστευουμε στην περιπου μεταφυσική του ”αξια ”απλουστατα χανει την ..αξια του ..
Ετσι αυτο που ειπε ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Πάνος Σκουρλέτης, ότι “Δεν είναι φετίχ το ευρώ, ούτε η δραχμή“
μπορει να φαινεται μεν ΚΟΙΝΟΤΟΠΑ σωστό και να αντανακλα΄τοο …”υψηλό” επιπεδο συζητησεων στο εσωτερικό του Συριζα .. αν το καλοσκεφτεις ομως σημαινει οτι ..εκει στο Συριζα ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΝΤΙΠ ΓΙΑ ΝΤΙΠ .. και αυτο ειναι το ακρως ανησυχητικό.:
Το οτι δεν το κανουν επιτηδε αλλά πραγματικά δεν καταλαβαινουν …
 

Regressverbot- Ivory Beat Wax

Νάνος Βαλαωρίτης Κατάσταση πολιορκίας/Μπλογκ Μόνο Ποίηση/ αναδημοσιευση

Νάνος Βαλαωρίτης

Κατάσταση πολιορκίας  

ΠΟΛΙΟΡΚΟΥΜΕΘΑ ΛΟΙΠΟΝ 

Πολιορκούμεθα από ποιον;

Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα 

Πολιορκούμεθα στενά 

Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία, 

Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους 

Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά 

Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία 

Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά 

Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες 

Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους, 

Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές 

Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα, 

Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις της σπονδυλικής στήλης,

τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις, 

Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους, 

Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς Καλλονής, 

την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, 

πολιορκούμεθα από τους βάναυσους 

Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας. 

Από τον εαυτό μας

Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.

ο Τσίπρας ,ο Κ Καραμανλής, Ο Αντεναουερ και το ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ : προσεχως

ο Τσίπρας ,ο Κ Καραμανλής,  Ο Αντεναουερ  και το ΚΑΦΕΝΕΊΟΝ  Η ΕΛΛΆΣ : προσεχώς

Τρίζουν τα κόκαλα  τους  ..

δειτε και  

Ροΐδη Εμμονές

Αλεξίου Τσίπρα: Κωνσταντίνου Καραμανλή του Α΄ εγκώμιον

προσεχως : oi Ουλές των Κνωδάλων και αλλαι ιστορίαι

μετα το γλιστρημα η πτωση

δεν σας αντεχω .....

δεν  σας αντεχω

 ολους σας που λέτε ''Κατοπιν ενεργειων μου σωθηκε ο 13ος  μισθος ''

 τους αλλους που καλθμηριζουν οτι ολα αυτά τα κανανε για την Ελλαδα ρε γαμωτο

 τους πατριδοκαπηλους

 η τους επαναστατες  δηθεν που τωρα ανακάλυψαν  τον ...Λαό

 τις κυριες με τα καπελα στη τηλεοραση  -το κερατο μου μεσα- που φωναζουν''δεν μας φτανουν τα  λεφτα''- τους αλλους - τον καθε κρετινο που βρηκε λόγο υπαρξης στα διαφορα μέτωπα , εκεινη την κυρια που μυριζει Λίβανο και σμυρνα ,το περσικό μας χαλι -μας μαρανε- τα  life style ξεκουδουνα  -εσας  που μολις τωρα  δα περναγατε απ' το Πασοκ και τωρα -για ξεκαρφωμα -το παιζετε αριστερα- ουτε κι εμενα ακομα  που σας ιστορω , δεν σας  αντεχω , Μεγαλα λόγια , τρυπια βρακια , αρχαια Μεγαλεια ,ανωριμοτητες και - σ'αυτον τον γκρεμό που πεφτουμε ουτε ενα χερι σταθερό  ρε γαμωτο , ουτ 'ενα χερι ...

μωρολογίες

Dog Communicates With Baby από stefanelonikitelo

Συναντήσεις: Αντίσταση στην Ψυχολογικοποίηση 1ο μέρος

Ο Κ. Μπαϊρακτάρης, Aναπλ. Kαθηγητής Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και η Μ. Χαρίτου-Φατούρου, Oμ. Kαθηγήτρια Ψυχολογίας στο Α.Π.Θ. συζητούν για το αν το παλιό σύνθημα “Συντρίψτε την ψυχολογία” ως μια επιστήμη στην υπηρεσία της εξουσίας ισχύει ακόμα. Πρώτο Μέρος.
2ο Μέρος: http://youtu.be/ugEz-2juFGs
3ο Μέρος: http://youtu.be/HhD13t_aHPA
4ο Μέρος: http://youtu.be/RCwHWLVZ1HA
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κεραμιδιώτης

πηγη:http://criticalpsygreece.org/2012/12/17/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9/

ονειρεύτηκα τα λευκά Χριστούγεννα του ΘανασηΤριαριδη

Open publication - Free publishing - More triaridis

Imagine - John Lennon & Flery Dadonaki // Φλέρυ Νταντωνάκη

Μετρό κι εφιάλτες σε προηγμενες Κοινωνιες

Μέχρι την κατάρρευση (+δύο βίντεο)...

το πρωτοείδα στου Σαραντάκου - πριν ολιγα λεπτα - και ..με ..ξεσηκωσε Φιλιί φιλιί με λυτρώνεις

το ενδυματολογικό είναι/MHNYMAL

MHNYMAL

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

το ενδυματολογικό είναι

Τα ίδια. Βλέπω τα μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο στον εμπορικό δρόμο της μικρής μας πόλης, χάνω απ' τα μάτια μου λίγο λίγο τα λάμποντα στοιχεία, μια παρακμή λες απλώνεται και γυρίζω πίσω στα τέλη των εβδομήνταζ, πιτσιρικάς. Τότε που είχαμε κιόλας κάμποσες μπουτίκ, μπουτίκε θυμάμαι είχα διαβάσει μια ταμπέλα, κανα δυο σαντουιτσάδικα, ο παλιός ράφτης του πατέρα μου πουλούσε λιβάις και λακόστ, από τη γκαλερί στον ίδιο δρόμο η μάνα μου φόρτωσε με νεκρές φύσεις και τοπία τους τοίχους, θυμάμαι πόσο καμάρωνα το μπαρ στην εσοχή του σαλονιού, δύο σκαμπό, πορτάκι κλπ. Είχαμε κάνει μεγάλη χαρά οικογενειακώς όταν ο Κ. έραψε ένα κουστούμι, αγγλικό κασμίρι με ρίγα, στον πατέρα μου. Κάποια στιγμή φόρεσα και λιβάις και κόκκινο λακόστ. Ομολογώ. Η ζωή κύλησε και κάποια στιγμή βρέθηκα ανάμεσα στο πλήθος στην Ερμού στην Αθήνα. 24 άτοκες δόσεις. Εκπτώσεις. Κουραστικά τα ψώνια, τη γλιτώσαμε πια την ταλαιπωρία. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στην Ερμού πίστεψα πως πεθαίνω από ασφυξία. Καπνογόνα. 

DIKEpedia

Στις αρχές των ογδόνταζ ανακαλύψαμε και τον Βίλχελμ Ράιχ. Άκου Ανθρωπάκο, Οι Ρίζες της Σεξουαλικής Καταπίεσης, βεβαίως, ύστερα οι θεωρίες του φάνηκαν ξεπερασμένες, ίσως γραφικές, όλα εκείνα με την οργόνη και τις συσκευές... Άργησα πολύ να καταλάβω ότι σ' ένα βιβλίο, σ' ένα συγγραφέα μπορείς να βρεις κάποια κομμάτια που θα χορέψουν με τις σκέψεις σου, χωρίς να πρόκειται για τον χορό του Ησαΐα. Ο φασισμός ήταν μια πληγή του παρελθόντος, φασίστες ήταν κάτι ανησυχητικοί στη βόρεια Ευρώπη και κάτι λιγοστοί βδελυροί γύρω μας, άργησα να ξεφυλλίσω και τη Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού:

Η ταύτιση με την εξουσία, το κράτος, την επιχείρηση, το έθνος κλπ, που σημαίνει συνοπτικά: "Εγώ είμαι η εξουσία!" είναι ένα ψυχικό γεγονός, που μα δείχνει παραδειγματικά, πώς μεταβάλλεται μια ιδεολογία σε υλική δύναμη. Στην αρχή ο υφιστάμενος οραματίζεται απλώς να γίνει σαν τον προϊστάμενό του, ώσπου, σιγά-σιγά, με τη χρόνια υλική εξάρτηση, ολόκληρο το Είναι του αλλάζει σύμφωνα με την ιδεολογία της άρχουσας τάξης.

the-night-porter

Έχοντας συνεχώς το βλέμμα του γυρισμένο προς τα "άνω", ο μικροαστός σχηματίζει μια ζωντανή διάσταση, μια "ψαλίδα" ανάμεσα στην οικονομική του κατάσταση και την ιδεολογία του. Ζει στενεμένα, αλλά φροντίζει την "εμφάνισή" του, συχνά ως τη γελοιοποίηση. Τρέφεται κακά, αλλά θέλει να είναι "καλά ντυμένος". Το ψηλό καπέλο και η βελάδα γίνονται τα υλικά σύμβολα αυτής της αγελαίας χαρακτηροδομής. Το ντύσιμο είναι το πιο χαρακτηριστικό σημάδι, για να κρίνει κανείς την ομαδική ψυχολογία ενός πληθυσμού. 

the-night-porter

Σκέφτομαι πως όλ' αυτά, η διαδικτυακή απεραντολογία, κάποτε, μετά από χρόνια, θ' αποδοθούν στη γενιά της κρίσης. Μπερδεύτηκα πως έχω τη ζωή μπροστά, ενώ έχω βρεθεί τόσο πίσω κι όλα έχουν αλλάξει τόσο πολύ κι αυτό που κάνω εδώ, τα πλήκτρα που πατάω, είναι η αρχαιολογία του ίντερνετ, λίγα χρόνια σαν αιώνες, άφθονες γκουρμέ αναμνήσεις για πεινασμένους. 

Ericka Stucky - Bad (M. Jackson)
Traumton