το Μπλόκαρε το Fb Συμπαρασταθείτε στη Σπηλιά του Μοντεχρήστου


Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

Καθαριστες ρολογιων ( κι ενα κειμενο του Ιωάννη Ξενίδη )





   Ιωαννης  Ξενίδης 

Στο περίπου οχτώ λεπτών επεισόδιο " Καθαριστές ρολογιών " η ομάδα των Μίκυ, Ντόναλντ και Γκούφη έχει επιφορτιστεί με τα πρακτικά καθήκοντα της καθαριότητας και της σωστής λειτουργίας του επιβλητικού ρολογιού. Ο Μίκυ καθαρίζει τον ωροδείκτη και τον λεπτοδείκτη. Οι ώρες πρέπει να είναι λαμπερές και αστραφτερές! Μέσα στον ωρολογιακό μηχανισμό, τα γρανάζια και τα ελατήρια δουλεύουν στους δικούς τους ρυθμούς και χρειάζονται διαρκή επιτήρηση και έγκαιρη επιδιόρθωση. Το ρολόι στέκει επιβλητικό σε έναν ψηλό πύργο με την ώρα να είναι εμφανή σε ανθρώπους που φαίνονται σαν κουκίδες στο χάρτη. Αν και η επίβλεψη είναι συνεχής, ένας απρόσμενος επισκέπτης καταφέρνει να διεισδύσει στο άβατο του ρολογιού. Ένας πελεκάνος φτιάχνει τη φωλιά του και κοιμάται. Ο χρόνος του ονείρου είναι ασύμβατος με τον αντικειμενικό χρόνο που δείχνει το ρολόι. Ο ωρολογιακός μηχανισμός δεν είναι φτιαγμένος για αυτούς που ονειρεύονται. Ο Μίκυ αναλαμβάνει να καθαρίσει το τοπίο και να εκδιώξει τον ασεβή πελεκάνο. Η παρουσία του είναι ενοχλητική. Ο πελεκάνος ροχαλίζει και διασύρει το ρυθμικό τικ τακ του ρολογιού. Ακόμη και ως υπνοβάτης, είναι ένας δύσκολος αντίπαλος για τον Μίκυ. Ο πελεκάνος είναι ο μεγάλος μπελάς στο αποκρουστικό σύστημα της ομοιόμορφης κατανομής του χρόνου. Μας υπενθυμίζει ότι πίσω από την πρόσοψη του ρολογιού βρίσκεται κρυμμένος ο ονειρικός χρόνος, στον οποίο οι παραμορφωμένες επιθυμίες εκπληρώνονται με βάση την αρχή της ευχαρίστησης. Ο πελεκάνος συμπαρασύρει τον Μίκυ στις δικές του ονειρικές πτήσεις με μπόλικη πραγματικότητα Ο πύργος μοιάζει σαν στοιχειωμένος. Οι κινήσεις του Ντόναλντ και του Γκούφη είναι απλές και τυποποιημένες. Υπάρχει μια ψυχρότητα στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο των κινήσεων.Αν ο Γκούφη παρεκκλίνει αυτής της τυποποιημένης συμπεριφοράς , είναι επειδή γίνεται θύμα του απρόσμενου και της τυχαιότητας. Η καμπάνα κρούεται σε μη προβλέψιμη στιγμή. Ο Γκούφη βιώνει τον δυνατό αντίλαλο μιας ηχο'ι'στορίας που συνταράσσει και διαπερνά ολόκληρο το σώμα. Ο ίδιος μετατρέπεται σε έναν επιδέξιο χορευτή στο κενό του ονειρικού χρόνου.Ο Μίκυ είναι ο φύλακας άγγελος. Στο τέλος, όλη η ομάδα φαίνεται πλήρως παραδομένη και υποταγμένη στον χρόνο του ρολογιού. Τα σώματα των τηλεοπτικών ηρώων υπακούουν ανεξαρτήτως της θέλησής τους σ' αυτόν τον ρυθμό του ρολογιού.






Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Dubna's Dance by regressverbot / Record/Vinyl + Digital Album



Rozika 00:00 / 04:34

Streaming + Download

Includes unlimited streaming via the free Bandcamp app, plus high-quality download in MP3, FLAC and more.

  €8 EUR  or more

Record/Vinyl + Digital Album

Includes unlimited streaming of Dubna's Dance via the free Bandcamp app, plus high-quality download in MP3, FLAC and more.
shipping out on or around June 6, 2020
edition of 300 

  €18 EUR or more 

  •  


1.
04:34


2.


3.


4.


5.
05:56


6.


7.


8.
04:45

credits

released June 5, 2020

license

all rights reserved





  •  


  • .................................................................................

    "Music for ordinary life machines": Synthesizer αγάπη μου

    Move It Magazine (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)-25 Σεπ 2019
    Παντελής Θεοδωρίδης (Regressverbot), Νίκος Καπαντζάκης (Human Puppets, Convex Model, Plexiglas), Στάθης Λεοντιάδης (Human Puppets, ...
    Εικόνα ιστορίας για το ερώτημα regressverbot από τον εκδότη Αθηνόραμα4

    Τα live του Σαββατοκύριακου (17-19/1)

    LiFO mobile (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)-17 Ιαν 2020
    ... του ηλεκτρονικού συγκροτήματος Regressverbot; Ο Tsev, ο TheMute και ο Athens Computer Underground την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου, ...
    Εικόνα ιστορίας για το ερώτημα regressverbot από τον εκδότη CultureNow

    22 Έλληνες μουσικόφιλοι επιλέγουν το μουσικό άλμπουμ της ...

    LiFO-31 Δεκ 2016
    Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines ... Οι Regressverbot που το όνομα τους σημαίνει 'απαγόρευση επιστροφής' είναι από τα ...

    Mic.gr-24 Οκτ 2016
    Στο 'Modus Vivendi' άλλωστε κάνει πάσα το μικρόφωνο στην Αγνή Ζαχαρή, τη φωνή-αποκάλυψη των Regressverbot. Ο Πάνος συνεχίζει τα ...
    Εικόνα ιστορίας για το ερώτημα regressverbot από τον εκδότη LiFO

    20 ελληνικά μουσικά άλμπουμ που αγαπήσαμε τη δεκαετία ...

    LiFO-21 Δεκ 2019
    Regressverbot. Music for Life Ordinary Machines. [Fabrika Records, 2016]. Κανένα άλλο συγκρότημα δεν αποτύπωσε τόσο έντονα τα χαμένα ...

    22 Έλληνες μουσικόφιλοι επιλέγουν το μουσικό άλμπουμ της ...

    LiFO-31 Δεκ 2016
    Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines ... Οι Regressverbot που το όνομα τους σημαίνει 'απαγόρευση επιστροφής' είναι από τα ...

    50 ελληνικοί δίσκοι για τη δεκαετία 2010-2019

    Avopolis Music Network (Ιστολόγιο)-5 Δεκ 2019
    Regressverbot: Music For Ordinary Life Machines [Fabrika, 2016] ... των 1980s, οι Regressverbot του Παντελή Θεοδωρίδη δημιούργησαν ...
    ΜουσικήΣυνεντεύξεις

    Συνέντευξη με τους Regressverbot

    kaboomzine
    από kaboomzine
    Με αφορμή την αυριανή εμφάνιση των Regressverbot μαζί με τους Selofan στην Death Disco, μιλήσαμε μαζί τους σε μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης.
    1. Regressverbot, Music For Ordinary Life Machines. Το όνομα σας αποπνέει ένα δυστοπικό ρομαντισμό. Τι σημαίνει ακριβώς και από που προήλθε η ιδέα για αυτό;
    Regressverbot σημαίνει χοντρικά “απαγόρευση επιστροφής”. Αυτό βέβαια στην καθομιλουμένη, γιατί στην πραγματικότητα είναι ένας τεχνικός όρος της θεωρίας του ποινικού δικαίου σχετικά με την αιτιότητα, που μικρή σημασία έχει η ειδικότερη έννοιά του. Το σημαντικό είναι ότι είχα να γράψω μια διπλωματική εργασία πάνω στην αιτιότητα, ήταν καλοκαίρι, έξω ζέστη, μέσα μοναξιά, έσκαγα κυριολεκτικά και μεταφορικά και ...τσουπ, γεννήθηκε η εμμονή για τα συνθεσάιζερ, νεύρωση κανονική. Άρχισα να παραγγέλνω συνθεσάιζερ της δεκαετίας του 80. Ακόμα και σήμερα όταν ζορίζομαι ψάχνω συνθεσάιζερ στο ίντερνετ. Ντροπή.
    Ο τεχνικός αυτός όρος άρχισε λοιπόν να συμβολίζει αυτήν τη μικρή εξέγερση. Βρέθηκε ένας όρος στα νομικά που κρύβει λίγη ποίηση, “απαγορεύεται η επιστροφή”, “δεν υπάρχει επιστροφή”, όλες αυτές οι μεγάλες κουβέντες που λέμε είτε σε στιγμές πίεσης, είτε σε στιγμές μέθης. Και πράγματι, η εργασία αναβλήθηκε επί ένα χρόνο, αρχισα να γράφω τα πρώτα τραγούδια, μετά γνώρισα την Αγνή, μετά προστέθηκε και ο φίλος μου ο Χρήστος... Μάλλον αυτό το όνομα βρίσκεται στην πλευρά του ρομαντισμού που αναφέρεις.
    Το υπόλοιπο βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά, δεν είναι δυστοπικό, χειρότερα, είναι αντιουτοπικό και πρέπει να γράφεται με μικρή γραμματοσειρά σαν τις παρενέργειες στα φάρμακα. Έχει να κάνει με την επίγνωση της πραγματικότητας και των ορίων της. Και μάλιστα έχει να κάνει με τις ιδιαίτερες συνθήκες της Θεσσαλονίκης, αυτών των δυσανάλογα μεγάλων Σερρών, αυτής της σύγχρονης ενσάρκωσης της Πρέβεζας του Καρυωτάκη. Εδώ δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα. Και δεν υπάρχει η δυνατότητα να αφοσιωθείς αποκλειστικά σε κάτι. Δεν μπορείς να εξειδικευτείς σε έναν συγκεκριμένο ρόλο, σε μια συμπαγή ταυτότητα, να πεις π.χ. με ενδιαφέρει η επιστήμη, ή θέλω να κάνω καριέρα στο επάγγελμά μου ή θα αφοσιωθώ στην φιλοσοφία ή... στο μίνιμαλ γουέηβ. Όλα κάποια στιγμή συναντούν ένα όριο, μετά το οποίο δεν πάει παραπάνω και είσαι υποχρεωμένος να ασχοληθείς ταυτόχρονα και με κάτι άλλο. Δεν σηκώνει η κοινωνική δομή την εξειδίκευση, όπως π.χ. δεν σηκώνει έναν πυρηνικό φυσικό το Κόσσοβο, πρέπει ταυτόχρονα να σκάψει και κανά χωράφι. Άλλωστε δεν υπάρχουν εδώ και οι κλειστές κοινότητες των μεγαλουπόλεων που σχηματίζονται βάσει κοινών ενδιαφερόντων κλπ . Συναναστρέφεσαι με κόσμο ο οποίος μπορεί να παραμένει ο ίδιος εδώ και δεκαετίες. Είναι παρόντες στη ζωή σου οι γονείς σου, οι παλιοί συμμαθητές σου, οι πρώτοι σου έρωτες κλπ. Μπορεί να συναντήσεις τη μισή ζωή σου σε μια μέρα. Κάτι σαν τη μέρα της μαρμότας.
    Η ανταπόκριση σε όλες αυτές τις αντιφατικές εκκλήσεις σε κάνουν εν τέλει ordinary, σκοτώνουν οποιαδήποτε φαντασίωση. Παίρνεις μια αποστασιοποίηση απ' ό, τι κάνεις, αποκτάς μια ειρωνική και αυτοσαρκαστική διάθεση. Αυτό το συναίσθημα που σχετίζεται νομίζω με την επαρχία, το εξέφρασαν πολύ ωραία οι Χειμερινοί Κολυμβητές. Τα κομμάτια τους είναι μικρές σκανδαλιές που κάνουν φίλοι για να ξεσκάσουν πριν επιστρέψουν στην κανονικότητα, μοιάζουν λίγο με τις φάρσες στην ταινία “Εντιμότατοι Φίλοι μου”. Άκου το τραγούδι τους “Δακοκτόνοι”.
    2. Δεν σας κρύβουμε, υπήρξε αγωνία όταν μάθαμε για τη διάλυση σας πέρυσι. Και αντίστοιχα χαρά για την επανένωση. Τι σας έπεισε να συνεχίσετε και ποια είναι τα σχέδια σας από εδώ και πέρα;
    Δεν υπήρξε ακριβώς διάλυση. Απλώς δεν γράφαμε τραγούδια, ξενοικιάσαμε το στούντιο, λέγαμε όχι σε προτάσεις για λάιβ και δεν βρισκόμασταν... Δεν το λές και διάλυση! Ο λόγος πάντως ήταν ότι δουλεύαμε και δεν υπήρχε χρόνος. Όπως και τώρα, δεν είναι ακριβώς επανένωση. Απλώς ανταποκριθήκαμε σε δύο απανωτές προτάσεις για λάιβ. Άλλωστε ο Χρήστος έφυγε πλέον οριστικά στο εξωτερικό. Μια απώλεια αναντικατάστατη. Γενικά είμαστε αρκετά αναποφάσιστοι για να πάρουμε οριστικές αποφάσεις. Και βέβαια δεν υπάρχει απολύτως κανένα συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον όπως δεν υπήρξε ποτέ. Είμαστε κάπως μπλεγμένοι σε όλο αυτό, σε μια κατάσταση απορίας.
    3. Είναι κοινή πρακτική για τα minimal wave και darkwave μουσικά σχήματα να ντύνουν τη μουσική τους με πλάνα αρχείου, πλάνα από κινηματογράφο και ντοκιμαντέρ. Στην περίπτωση σας διακρίνουμε ότι έχετε επιμεληθεί άψογα τα βίντεο σας καθώς επίσης χρησιμοποιείτε ένα στιγμιότυπο από το North by Northwest του Hitchcock ως εικόνα προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αποτελεί για εσάς πηγή έμπνευσης η έβδομη τέχνη; Θα σας ενδιέφερε να γράψετε μουσική για κινηματογράφο;
    Δεν νομίζω ότι είναι και τόσο καθοριστική πηγή έμπνευσης ο κινηματογράφος στη μουσική μας. Ίσως ασυνείδητα. Η πρακτική αυτή με τα βιντεάκια έγινε τυχαία, γιατί δεν μπορούσα να ανεβάσω τα τραγούδια με μια απλή φωτογραφία στο πρόγραμμα που χρησιμοποιούσα. Τα βίντεο είναι συνήθως πλάνα αρχείου, κάτι παλιά πλάνα από καράτε σοβιετικό, κάτι πλάνα από μουσεία με αυτόματα παιχνίδια, κάτι διαφημιστικά μιας εταιρίας τρένων, μπαλέτο πολύ... Ευτυχώς είναι λίγα τα αποσπάσματα από ταινίες γιατί απ' ότι διαπιστώσαμε η επιλογή αυτή πληρώνεται. Το τραγούδι decline κατέβηκε γιατί αντέδρασε η εταιρία που εκμεταλλεύεται εμπορικά την ταινία “possession” του Ζουλάφσκι και έκτοτε δεν ξανανέβηκε ποτέ. Πάντως θα μας ενδιέφερε να γράψουμε μουσική για κινηματογράφο ναι. Όποιος αποφασίσει να κάνει ρημέικ της ταινίας liquid sky να μας έχει υπόψη του.
    4. Το κομμάτι Ivory Beat Wax αποτελεί έναν από τους πιο ωραίους φόρους τιμής στη Delia Derbyshire. Ποιοι καλλιτέχνες έχουν επηρεάσει περισσότερο τη μουσική σας και ποιους σύγχρονους καλλιτέχνες ξεχωρίζετε;
    . Oι Αviador dro αποτελούσαν μεγάλη έμπνευση, είχαμε φτιάξει μάλιστα και ένα ωραίο τραγούδι στα ισπανικά, αλλά δεν προλάβαμε να το βγάλουμε. Και ο Snowy red. Και κάποια γερμανικά συγκροτήματα, κυρίως λόγω του ότι χρησιμοποιούσαν λίγα συνθεσάιζερ και απλές μελωδίες. ´Οπως, π.χ. οι Sugalo και οι der kuenftige Musikant. Δεν άσκησαν όμως επιρροή άμεση διότι όλα αυτά τα συγκροτήματα είναι πολύ ιδιαίτερα και είναι αδύνατον να τα μιμηθείς όσο και αν προσπαθήσεις. Απλώς δείχνουν το δρόμο. Και βέβαια ελληνικά συγκροτήματα, οι Χωρίς Περιδέραιο, οι Αντί, οι Κλόουν. Οι Στέρεο Νόβα που δυστυχώς ή ευτυχώς επηρεάζουν οποιονδήποτε δοκιμάζει να βάλει ελληνικό στοίχο πάνω σε ηλεκτρονική μουσική.
    Από σύγχρονους καλλιτέχνες, οι medio mutante ξεχωρίζουν. Γνήσιο ταλέντο. Το γεγονός δε ότι διαλύθηκαν πριν κυκλοφορήσουν κάποιον δίσκο τους δίνει κι ένα ηθικό μεγαλείο. Από την εγχώρια σκηνή μας αρέσουν όλα τα συναφή συγκροτήματα. Human puppets, wave tank, phoenix catscratch, strawberry pills, selofan, melatonini, οδός 55 όλοι κάναν κάτι σημαντικό και διαφορετικό. Ιδιαίτερα είχαμε ευχαριστηθεί το live με τους εμφιαλωμένους εραστές, τους les miserables και τον tango mangalore. Tότε είχαμε κατέβει πρώτη φορά στην Αθήνα και είχαμε πάθει πλάκα. Απίστευτες μουσικές. Cold wave με γαλλικό στίχο οι miserables, κάτι απόκοσμο ο Tango Mangalore κάτι εξωπραγματικά οι εμφιαλωμένοι εραστές. Για λίγο χρονικό διάστημα υπήρξε σκηνή στην αθήνα.
    5. Ακούγοντας το homage to miltos sahtouris μας γεννάται η ερώτηση γιατί διαλέξατε αυτόν; Τι σας εμπνέει από το έργο του;
    Προσωπικά δύο έλληνες ποιητές με τραβούσαν ιδιαίτερα, ο Σαχτούρης και ο Εμπειρίκος. Και για τον Εμπειρίκο είχα φτιάξει ένα κομμάτι αλλά δεν το ηχογράφησα, ίσως στο μέλλον... Αλλά ο Εμπειρίκος σε κρατάει σε μια απόσταση, λίγο η καθαρεύουσα, λίγο αυτός ο μεγαλοαστικός και ευρωπαϊκός του αέρας... Δεν μπορείς να ταυτιστείς τόσο εύκολα. Ήταν και ψυχαναλυτής, μην το ξεχνάμε, ήθελε να κρατάει τις αποστάσεις του. Ο Σαχτούρης αντίθετα, είναι γλυκύτατος. Είναι οικείος, έχει έναν εξομολογητικό χαρακτήρα και εκφράζει μια ήττα στα ποιήματά του... Τον φαντάζομαι έτσι και στη ζωή του, ταλαιπωρημένο, νουάρ, να τον κυνηγάει πάντα ο προσωπικός του καμπουράκος, μια ελληνική εκδοχή του Μπένγιαμιν. Η ταλαιπώρια σε τέτοια υπερβολική δόση δεν είναι μιζέρια, είναι μαύρο χιούμορ. Όπως στον “Οιδίποδα”, ή στην “Αγία Χ”. Υπάρχει και ένα καταπληκτικό βίντεο από το αρχείο της Ερτ3 όπου ο ίδιος, στα τελευταία του, ενσαρκώνει πλήρως αυτόν τον ρόλο. Απαντάει στις ερωτήσεις με γκρίνια, μονολεκτικά, αρνείται να διαβάσει ποιήματά του... Θέλεις να γελάσεις και να κλάψεις ταυτόχρονα.
    6. Τελευταία γίνονται διάφορες ενέργειες υπέρ των φυλακισμένων απεργών πείνας. Ποια η γνώμη σας για τις διεκδικήσεις των απεργών και πως κρίνετε τις αλληλέγγυες ενέργειες?
    Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ερωτάται στους μουσικούς η θέση τους για μείζονα κοινωνικά ζητήματα, ειδικά όταν άλλοι παίζουν το κεφάλι τους γι αυτά. Ο μουσικός και “ο καλλιτέχνης” ευρύτερα δεν είναι το “υποκείμενο-που-υποτίθεται-ότι-γνωρίζει” (αυτό είναι ο ψυχαναλυτής!). Είναι ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα κοινωνικά προνόμια από τη στιγμή που έχει την ελευθερία -από άποψη χρήματος, χρόνου κλπ.- να εκφραστεί, ενώ η πλειοψηφία της κοινωνίας ματώνει στα δεκάωρα. Ακόμα και γι αυτήν τη μικρή ελευθερία σε τέτοιους καιρούς θα πρεπε να νιώθει κανείς λίγο άβολα, όπως ακριβώς άβολα ένιωθε και ο -αναρχικός τότε- Βικτόρ Σερζ όταν η γενιά του ξεκληριζόταν στον Α παγκόσμιο πόλεμο και αυτός βρισκόταν -άδικα, αλλά ασφαλής- στη φυλακή. Με αυτά δεν υπερασπίζομαι την “ισότητα στη βαρβαρότητα” - καλά κάνουν κάποιοι άνθρωποι και ξεφεύγουν από τη μοίρα που επιφυλάσσεται για την πλειοψηφία- αλλά οκ, οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σαμάνοι, δεν χρειάζεται να τους αντιμετωπίζουμε σαν ιερά τέρατα που πρέπει να καθαγιάσουν τους αγώνες μας. Ειδικά αν δει κανείς ποιο είναι το κοινό που διψάει για μουσική και αγοράζει δίσκους, ηλικιακά και ιδεολογικά, μου φαίνεται πολύ σπάνιο να πει κάποιος μουσικός “δεν είμαι με τους κοινωνικούς αγώνες”. Πρέπει να είσαι ο Νταλάρας, ή η Σώτη ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Αυτή η άρνηση δε των τελευταίων να αποδεχτούν αυτόν τον ρόλο, μου φαίνεται ιδιαίτερα συμπαθής. Σπάει τη μεταβίβαση.
    Παρόλα αυτά και σε πλήρη αντίφαση με τα παραπάνω, θα απαντήσω στην ερώτηση, χωρίς να απαντάω ως μουσικός. 'Αλλωστε τα συνθεσάιζερ παίζουν σε μεγάλο βαθμό από μόνα τους, εγώ δύο τρία πλήκτρα πατάω.
    Καταρχήν από θέση αρχής τάσσομαι υπέρ οποιουδήποτε απεργού πείνας. Αυτό άλλωστε είναι και το χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου μέσου πάλης, είναι το έσχατο μέσο, σε αναγκάζει να πάρεις θέση υπέρ ή κατά χωρίς ενδιάμεσες διακυμάνσεις. Για αυτό καλό είναι κιόλας να μην σχετικοποιείται για ψίλου πήδημα.
    Δεύτερον, τα αιτήματα της συγκεκριμένης απεργίας πείνας είναι δίκαια. Οι διατάξεις για την εγκληματική και την τρομοκρατική οργάνωση, η λήψη και χρήση του dna ως αποδεικτικού μέσου έχουν δεχθεί έντονη κριτική και εντός της ίδιας της θεωρίας του Ποινικού Δικαίου ως διατάξεις που παραβιάζουν τα θεμέλια του φιλελεύθερου ποινικού δόγματος και καταστρατηγούν το Κράτος Δικαίου. Αν βάλεις και τις φυλακές τύπου γ' στο κάδρο, έχεις τους βασικούς πυλώνες του “Ποινικού Δικαίου του εχθρού”, μιας εξαιρετικής φύσης ποινικής αντιμετώπισης που επιφυλάσσει το κράτος στους εχθρούς του, πλάι στην “κανονική” ποινική νομοθεσία που επιφυλάσσει στους πολίτες που απλώς παραστράτησαν μεμονωμένα και δύνανται να σωφρονιστούν. Και μάλιστα ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεται η ταμπέλα του εχθρού είναι μάλλον χειρότερος και από τις σκοτεινότερες εποχές της ανθρωπότητας. Κατά τον C. Schmitt, η έννοια του εχθρού αποδιδόταν αποκλειστικά σε σύνολα ανθρώπων, όταν αυτά αποκτούσαν πλέον τη δύναμη να αμφισβητήσουν ευθέως την κρατική κυριαρχία, το κρατικό μονοπώλιο της βίας. Οι συμβουλιακοί κομμουνιστές στη Γερμανία, π.χ., δεν γινόταν να αντιμετωπιστούν πλέον με τους συνήθεις νομικούς κανόνες, διότι είχαν την δύναμη να αμφισβητήσουν την ίδια την κρατική εξουσία που επιβάλλει τους κανόνες, μπορούσαν λοιπόν να αντιμετωπιστούν μόνο με τη βία. Αυτή ήταν περίπου η έννοια του εχθρού στον Schmitt. Αφορούσε οργανωμένα σύνολα σε ακραίες και οριακές καταστάσεις, τον “δημόσιο” εχθρό σε συνθήκες επανάστασης για να το θέσουμε σχηματικά. Τώρα, εχθρός που χρήζει ειδικής αντιμετώπισης, είναι αυτός τον οποίον ορίζουν οι αντίστοιχες ποινικές διατάξεις ως τέτοιον. Παρατηρείται δηλαδή μια “κανονικοποίηση” και μια “ιδιωτικοποίηση” της έννοιας του εχθρού από το δημόσιο εχθρό, υπό την έννοια που προαναφέρθηκε, προς το εκάστοτε μεμονωμένο άτομο που ορίζει ο νόμος σήμερα. Τώρα οι εξαιρέσεις αφορούν τους “τρομοκράτες¨” και το οργανωμένο έγκλημα, αύριο μπορεί να αφορούν και άλλους. Ο ασκός του αιόλου έχει ανοίξει. Γι αυτό και η συγκεκριμένη απεργία αφορά το σύνολο της κοινωνίας.
    Άλλωστε, όλα αυτά τα γνωρίζει και τα έχει επισημάνει από καιρό και ο νυν υπουργός δικαιοσύνης, ο Παρασκευόπουλος, ένας εξαιρετικά προοδευτικός θεωρητικός του ποινικού δικαίου και ευρύτερα. Μάλιστα, στην νομοπαρασκευαστική επιτροπή για τον τρομονόμο, το 2001 αν δεν κάνω λάθος, μέλος ήταν και ο νυν υπουργός και παραιτήθηκε εκφράζοντας ρητά τη διαφωνία του. Έχεις δηλαδή για πρώτη φορά τη θεσμική αρχή να ταυτίζεται, τουλάχιστον σε επίπεδο θέσεων, με τους από κάτω.
    Στην πραγματικότητα όμως κατάργηση αυτών των διατάξεων είναι πιο απίθανη και από την “κατάργηση των μνημονίων”. Οι διατάξεις αυτές είναι προϊόν διεθνών και ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της Ελλάδας κατόπιν συμβάσεων που έχει υπογράψει. Μάλιστα, η τάση διεθνώς είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση, αυτή της ακόμα μεγαλύτερης διεύρυνσης της καταστολής στους συγκεκριμένους τομείς. Φοβάμαι δηλαδή ότι από τη στιγμή που τα συγκεκριμένα αιτήματα είναι μάλλον απίθανο να ικανοποιηθούν η συγκεκριμένη απεργία είτε θα αποτύχει τουλάχιστον ως προς τους στόχους που θέτει, είτε θα έχει νεκρούς.
    7. Μπορεί να έχετε έδρα στη Θεσσαλονίκη αλλά έχετε τεράστια απήχηση στο Αθηναϊκό κοινό το οποίο ανυπομονεί για τη συναυλία το Σάββατο. Πως αισθάνεστε για το πρώτο σας λάιβ στην Αθήνα μετά απο καιρό;
    Τεράστια απήχηση; Μη λες τέτοια αγχωνόμαστε.
    Για περισσότερες πληροφορίες για την μπάντα στην σελίδα τους στο facebook εδώ.
    Για πληροφορίες για την συναυλία εδώ.
    Οι ερωτήσεις είναι του Κωνσταντίνου Τσακμάζ και του Exaybachay.
    δειτε και
    Μαρία Παππά Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines Πηγή: www.lifo.gr
     https://www.lifo.gr/articles/music_articles/127189
     και

    Regressverbot Music for Life Ordinary Machines [Fabrika Records, 2016] Κανένα άλλο συγκρότημα δεν αποτύπωσε τόσο έντονα τα χαμένα όνειρα μιας γενιάς που μεγάλωνε μέσα στην κρίση όπως οι Regressverbot. Με δυστοπικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς, στίχους γεμάτους απόγνωση, αδρεναλίνη και υπαρξιακό άγχος, σήμερα συνεχίζουν να ακούγονται πιο καίριοι από ποτέ. Από τους πιο γνήσιους απόγονους των Stereo Nova, των Χωρίς Περιδέραιο και της Λένας Πλάτωνος, ξεπήδησαν από την underground σκηνή της Θεσσαλονίκης και μιλούσαν την δική τους γλώσσα σε μια εποχή που η ουσία ήταν απαραίτητη όσο τίποτε άλλο. [Μ.Π.] Πηγή: www.lifo.gr
     https://www.lifo.gr/articles/music_articles/263362/20-ellinika-moysika-almpoym-poy-agapisame-ti-dekaetia-2010-2019
    20 ελληνικά μουσικά άλμπουμ που αγαπήσαμε τη δεκαετία 2010-2019 Οι μουσικοί συντάκτες της LiFO σταχυολογούν τις τάσεις της δεκαετίας και επιλέγουν τα αγαπημένα τους άλμπουμ από όλα τα είδη. ΑΠΟ ΤΟΥΣ M. HULOT, ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ ΚΑΙ ΦΩΝΤΑ ΤΡΟΥΣΑ 22.12.2019 | 09:49 Πηγή: www.lifo.gr
    20 ελληνικά μουσικά άλμπουμ που αγαπήσαμε τη δεκαετία 2010-2019 Οι μουσικοί συντάκτες της LiFO σταχυολογούν τις τάσεις της δεκαετίας και επιλέγουν τα αγαπημένα τους άλμπουμ από όλα τα είδη. ΑΠΟ ΤΟΥΣ M. HULOT, ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ ΚΑΙ ΦΩΝΤΑ ΤΡΟΥΣΑ 22.12.2019 | 09:49 Πηγή: www.lifo.gr

    Regressverbot Music for Life Ordinary Machines [Fabrika Records, 2016] Κανένα άλλο συγκρότημα δεν αποτύπωσε τόσο έντονα τα χαμένα όνειρα μιας γενιάς που μεγάλωνε μέσα στην κρίση όπως οι Regressverbot. Με δυστοπικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς, στίχους γεμάτους απόγνωση, αδρεναλίνη και υπαρξιακό άγχος, σήμερα συνεχίζουν να ακούγονται πιο καίριοι από ποτέ. Από τους πιο γνήσιους απόγονους των Stereo Nova, των Χωρίς Περιδέραιο και της Λένας Πλάτωνος, ξεπήδησαν από την underground σκηνή της Θεσσαλονίκης και μιλούσαν την δική τους γλώσσα σε μια εποχή που η ουσία ήταν απαραίτητη όσο τίποτε άλλο. [Μ.Π.] Πηγή: www.lifo.gr

    Μαρία Παππά Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines Πηγή: www.lifo.gr
    Μαρία Παππά Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines Πηγή: www.lifo.gr

    20 ελληνικά μουσικά άλμπουμ που αγαπήσαμε τη δεκαετία 2010-2019 Οι μουσικοί συντάκτες της LiFO σταχυολογούν τις τάσεις της δεκαετίας και επιλέγουν τα αγαπημένα τους άλμπουμ από όλα τα είδη. ΑΠΟ ΤΟΥΣ M. HULOT, ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ ΚΑΙ ΦΩΝΤΑ ΤΡΟΥΣΑ 22.12.2019 | 09:49 Πηγή: www.lifo.gr

  • Μαρία Παππά Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines Οι Regressverbot είναι ένα συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη. Σχηματίστηκαν το 2012 και πλέον δεν είναι ενεργοί. Δεν έχουν διαλυθεί ακριβώς αλλά δεν εμφανίζονται live. Καινούργιο υλικό όμως βγάζουν. Το Music for Ordinary Life Machines είναι η πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους. Περιέχει κομμάτια που γράφτηκαν το 2013. Πριν βγουν έτσι, τα κομμάτια τους, τα έβρισκες μόνο στο Διαδίκτυο και τα άκουγες μόνο όταν έβγαινες έξω σε διάφορα μαγαζιά χωρίς να ξέρεις τι είναι. Δεν ήξερες καν ότι ήταν ελληνικό το συγκρότημα. Είναι από τους πιο γνήσιους απόγονους της Λένας Πλάτωνος και των Stereo Nova αλλά και των Χωρίς Περιδέραιο. Οι μελωδίες τους είναι πολύ συνθ 80s με αγγλικό στίχο αλλά ακούγονται πολύ σύγχρονες ταυτόχρονα. Το μοναδικό «ελληνικό» κομμάτι του δίσκου είναι το ζοφερό ‘Ωδή στο Μίλτο Σαχτούρη’, που θυμίζει αρκετά ένα παρόμοιο ξεχασμένο κομμάτι του Frouto5. Χρησιμοποιούν την απαγγελία του ίδιου του Σαχτούρη στο ποίημα του τα ‘Δώρα’ και την αναμιγνύουν με επιβλητικούς ηλεκτρονικούς ήχους, Το αποτέλεσμα ακούγεται τρομερά επίκαιρο και είναι ικανό να σου παγώσει το αίμα. Δεν ξέρω αν συμφωνώ απόλυτα με την επιλογή των κομματιών του συγκεκριμένου δίσκου. Από τότε το σχήμα έχει κάνει και άλλες απόπειρες στα ελληνικά που αξίζει να αναζητηθούν. Οι Regressverbot που το όνομα τους σημαίνει ‘απαγόρευση επιστροφής’ είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα που κάνουν μουσική για την γενιά που μεγαλώνει στην κρίση, για μια γενιά που το μέλλον φαντάζει πιο αβέβαιο από ποτέ. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για νέες φωνές και νέους κώδικες στην Ελληνική σκηνή που να χρησιμοποιούν το παρελθόν για να προχωρήσουν μπροστά και να βγάλουν εντελώς κάτι άλλο. Δεν το κάνουν πολλοί αυτό. Το θεωρώ ευτύχημα που βγαίνουν άλμπουμ σαν το ‘Music for Ordinary Life Machines’, μουσική που πρέπει να βγει από τα στενά όρια του underground επειδή απλά έχει κάτι να πει σε μια εποχή που η ουσία είναι απαραίτητη. Πηγή: www.lifo.gr
    Μαρία Παππά Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines Οι Regressverbot είναι ένα συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη. Σχηματίστηκαν το 2012 και πλέον δεν είναι ενεργοί. Δεν έχουν διαλυθεί ακριβώς αλλά δεν εμφανίζονται live. Καινούργιο υλικό όμως βγάζουν. Το Music for Ordinary Life Machines είναι η πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους. Περιέχει κομμάτια που γράφτηκαν το 2013. Πριν βγουν έτσι, τα κομμάτια τους, τα έβρισκες μόνο στο Διαδίκτυο και τα άκουγες μόνο όταν έβγαινες έξω σε διάφορα μαγαζιά χωρίς να ξέρεις τι είναι. Δεν ήξερες καν ότι ήταν ελληνικό το συγκρότημα. Είναι από τους πιο γνήσιους απόγονους της Λένας Πλάτωνος και των Stereo Nova αλλά και των Χωρίς Περιδέραιο. Οι μελωδίες τους είναι πολύ συνθ 80s με αγγλικό στίχο αλλά ακούγονται πολύ σύγχρονες ταυτόχρονα. Το μοναδικό «ελληνικό» κομμάτι του δίσκου είναι το ζοφερό ‘Ωδή στο Μίλτο Σαχτούρη’, που θυμίζει αρκετά ένα παρόμοιο ξεχασμένο κομμάτι του Frouto5. Χρησιμοποιούν την απαγγελία του ίδιου του Σαχτούρη στο ποίημα του τα ‘Δώρα’ και την αναμιγνύουν με επιβλητικούς ηλεκτρονικούς ήχους, Το αποτέλεσμα ακούγεται τρομερά επίκαιρο και είναι ικανό να σου παγώσει το αίμα. Δεν ξέρω αν συμφωνώ απόλυτα με την επιλογή των κομματιών του συγκεκριμένου δίσκου. Από τότε το σχήμα έχει κάνει και άλλες απόπειρες στα ελληνικά που αξίζει να αναζητηθούν. Οι Regressverbot που το όνομα τους σημαίνει ‘απαγόρευση επιστροφής’ είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα που κάνουν μουσική για την γενιά που μεγαλώνει στην κρίση, για μια γενιά που το μέλλον φαντάζει πιο αβέβαιο από ποτέ. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για νέες φωνές και νέους κώδικες στην Ελληνική σκηνή που να χρησιμοποιούν το παρελθόν για να προχωρήσουν μπροστά και να βγάλουν εντελώς κάτι άλλο. Δεν το κάνουν πολλοί αυτό. Το θεωρώ ευτύχημα που βγαίνουν άλμπουμ σαν το ‘Music for Ordinary Life Machines’, μουσική που πρέπει να βγει από τα στενά όρια του underground επειδή απλά έχει κάτι να πει σε μια εποχή που η ουσία είναι απαραίτητη. Πηγή: www.lifo.gr
    Μαρία Παππά Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines Πηγή: www.lifo.gr

    Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

    Έρωτας, Πανδημία και Διαδίκτυο.. Πέτρος Θεοδωρίδης


    Έρωτας, Πανδημία και Διαδίκτυο

    Πέτρος  Θεοδωρίδης
    Με την Πανδημία ο (μαζικός) θάνατος έπαυσε να αφορά κάτι μακρινό ήρθε κοντά μας ,προκάλεσε «υπαρξιακά ρίγη» αλλά και ανα στοχασμό :ο θόρυβος του κόσμου κόπασε ,η φύση αναθάρρησε. Η καραντίνα ενείχε και κάποια απόλαυση καθώς μείναμε -για λίγο- μακριά από την «τυραννία της στιγμής και της ταχύτητας».
    Με την πανδημία όμως δόθηκε και η ευκαιρία στην εξουσία για διείσδυση στα στριφώματα και τα μυστικά περάσματα της κοινωνικής ζωής. Η διαχείριση της από το κράτος συνδέθηκε με μια ρητορική πολέμου, που εισέβαλλε παντού ,στην οικονομία την πολιτική την παιδεία μέχρι την κατεξοχήν ζώνη της μυχιότητας ,στο πεδίο του έρωτα .
    Η νεωτερική εποχή ‘σφραγίσθηκε και από την ιδέα του έρωτα ως μιας αφήγησης που καλείται να δώσει νόημα στη ζωή του καθενός μας. «Πόσοι άνθρωποι θα είχαν ερωτευτεί αν δεν είχαν ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος για έρωτα;» αναρωτιέται ο Λα Ροσφουκό [1] Σύμφωνα με τον Octavio Paz ο «έρωτας» υπήρξε δημιούργημα μιας ομάδας ποιητών στα πλαίσια της φεουδαλικής αριστοκρατίας του Γαλλικού Νότου κατά τον 12ο αιώνα.[2] Οι Προβηγκιανοί ποιητές χρησιμοποίησαν την έκφραση Fin΄amors (που σημαίνει έρωτας εξαγνισμένος, εκλεπτυσμένος) και αντιστρέφοντας την παραδοσιακή σχέση των φύλων,ονόμαζαν τις αγαπημένες τους, midons (από το meus dominus(κύριε μου). [3] Αντίστοιχα ο Ντενίζ Ρουζμόν στον Έρωτα στη Δύση εντοπίζει στο αρχέτυπο του θρύλο του Τριστάνου και της Ιζόλδης την αφήγηση του έρωτα ως την «ανεξήγητη» ασκητική[4] του δυτικού ανθρώπου, όπου, το πάθος που  υπερβαίνει τον πόθο επιζητώντας το έσχατο όριό του, τον θάνατο, δεσπόζει στο συλλογικό ασυνείδητο της Δύσης.Κατά τον Ρουζμόν, αυτή η ρητορική του πάθους σιγά σιγά αποσπάστηκε από τη θρησκεία που τη δημιούργησε, πέρασε στα ήθη και έγινε κοινή γλώσσα που καθόρισε τους όρους της ερωτικής συμπεριφοράς. [5]
    Η αφήγηση του έρωτα συνδέθηκε με το γράμμα, την επιστολή αλλά και την τυπογραφία και την λογοτεχνία:. ας θυμηθούμε ότι η δεύτερη σημασία του όρου ρομάντζο είναι μυθιστόρημα .
    Τα γράμματα γεννούν συναισθήματα διαφορετικά από εκείνα που δημιουργούν οι εικόνες της εποχής μας: Η ερωτική εικόνα σε αρπάζει σχεδόν ολοκληρωτικά. αντίθετα το γράμμα ενέχει την ηδονή της αναμονής καθώς φτάνει αργά ,όσο αργά έφταναν στην ολοκλήρωση παλιότερα, οι ερωτικές σχέσεις
    Ο έρωτας ενέχει στην νεωτερικότητα και μια προσδοκία ολοκλήρωσης της αίσθησης του εαυτού :ο μεμονωμένος άνθρωπος κατακερματίζεται σήμερα σε πολλούς διαφορετικούς επιμέρους τομείς και αντιφατικούς ρόλους. .Πολύ δύσκολα συνθέτει την ταυτότητα του ως ενιαία. Ως αποτέλεσμα προκύπτει μια αυξημένη ερωτική επιθυμία«Σε μια κοινωνία με σχέσεις απρόσωπες στην πλειονότητα τους είναι πλέον δύσκολο να εντοπίσουμε το σημείο εκείνο όπου μπορούμε να βιώσουμε τον εαυτό μας ως ενότητα και να δράσουμε ως τέτοια ¨Αυτό λοιπόν το οποίο αναζητούμε στον έρωτα είναι, πρωτίστως ,επικύρωση της αυτό απεικόνισης» [6] δηλαδή αυτό επιβεβαίωση.
    Σήμερα ζούμε στον κόσμο των ραγδαίων  αλλαγών (Giddens) και την κοινωνία της ρευστής νεωτερικότητας ( Bauman)
    Ό,τι χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή –έγραφε ο Pierre Andre Taguieff -είναι η «α δυνατότητα να παραμείνεις στη θέση σου». Δεν επιλέγεις να είσαι σε κίνηση. «Τίθεσαι σε κίνηση[…]Το να είσαι διαρκώς σε κίνηση σημαίνει να μην ανήκεις πουθενά Πρέπει να επιταχύνουμε- δηλαδή σύμφωνα με τις μαγικές λέξεις της μεντιακής ορθοδοξίας να γίνουμε «ευκίνητοι» «εύκαμπτοι» «,να δείξουμε «περισσότερη ευελιξία» να «προσαρμοσθούμε »[7].
    H ταχύτητα της αλλαγής συν- προκάλεσε και μια μεταμόρφωση του έρωτα. Πολύ πριν από την διάδοση του Ίντερνετ αναδύθηκε αυτό που ο Giddens ,ονόμασε «πλαστική σεξουαλικότητα» ως μέρος μιας προοδευτικής διαφοροποίησης του σεξ από τις απαιτήσεις της αναπαραγωγής. Για τις περισσότερες γυναίκες, και κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ιστορικών περιόδων, η σεξουαλική ευχαρίστηση ήταν συνδεδεμένη με τον φόβο επαναλαμβανόμενων κυήσεων και κατά συνέπεια με τον φόβο του θανάτου. Στην εποχή μας καθώς οι τεχνολογίες αναπαραγωγής έχουν γίνει πιο εκλεπτυσμένες, αυτή η διαφοροποίηση έχει ολοκληρωθεί .Τώρα, που η σύλληψη μπορεί όχι μόνο να ανασταλεί, αλλά και να παραχθεί τεχνητά, η σεξουαλικότητα γίνεται πλήρως αυτόνομη: η αναπαραγωγή μπορεί να λάβει χώρα ακόμα και με την απουσία της σεξουαλικής δραστηριότητας κι αυτό αποτελεί μια τελική «απελευθέρωση» για την σεξουαλικότητα, η οποία στο εξής «μπορεί να γίνει καθολικά μια ιδιότητα των ατόμων και των μεταξύ τους συνδιαλλαγών ». [8]
    Έτσι ζούμε σε μια εποχή που ο Giddens περιγράφει ως εποχή της «αμιγούς σχέσης», στην οποία ο καθένας μετέχει για χάρη της ίδιας της σχέσης, για ότι δηλαδή μπορεί να αποκομίσει από αυτήν ,και «η οποία, επομένως, μπορεί να διακοπεί ,λίγο πολύ, κατά βούληση, οποιαδήποτε στιγμή, από οποιοδήποτε μέλος της».[9]
    Σήμερα -που η ταχύτητα έχει γίνει «εθιστικό ναρκωτικό»-ζούμε στην εποχή της «ρευστής νεωτερικοτητας¨» και της ρευστής – κατά Ζ. Μπαουμαν -αγάπης :η κεντρική μορφή της είναι πια ο άνθρωπος χωρίς μόνιμους, σταθερούς, ανθεκτικούς δεσμούς, δεσμούς που να μπορούν να λύνονται εύκολα ,γρήγορα και δίχως πόνο. Στην εποχή μας- γράφει ο Μπάουμαν -οι άνθρωποι κάνουν ,όλο και συχνότερα λόγο για συνδέσεις και για «δίκτυα». Σε ένα δίκτυο οι συνδέσεις πραγματοποιούνται όποτε το ζητήσει κανείς και μπορούν να διακοπούν κατά βούληση πολύ πριν αρχίσουν να γίνονται ανυπόφορες. Έτσι οι συνδέσεις γίνονται «εικονικές σχέσεις». Αντίθετα από τις «πραγματικές σχέσεις», στις εικονικές η είσοδος και η έξοδος είναι εύκολη υπόθεση. Τέτοιες «σχέσεις» μοιάζουν έξυπνες, εύκολες στη χρήση και φιλικές προς τον χρήστη.Στις εικονικές σχέσεις «Μπορείς πάντα να πατήσεις Διαγραφή»[10].
    Το διαδίκτυο σηματοδοτεί -για την κοινωνιολόγο των συναισθημάτων Eva Illouz  -μια ριζοσπαστική απομάκρυνση από  την ρομαντική παράδοση του έρωτα «Πρώτον, το διαδίκτυο ορίζει έναν ορθολογικό τρόπο  επιλογής συντρόφου ο οποίος έρχεται  σε αντίθεση με την ιδέα του έρωτα ως μιας  απρόσμενης αποκάλυψης που εμφανίζεται στη ζωή του ατόμου ,ενάντια στη θέληση και στη λογική του.Δεύτερον ενώ ο παραδοσιακός ρομαντικός έρωτας προκαλείται από την ύπαρξη δυο φυσικών υλικών σωμάτων – το διαδίκτυο βασίζεται  στην ασώματη αλληλεπίδραση μέσω κείμενων .[…]Τρίτον ο ρομαντικός έρωτας προϋποθέτει την ανιδιοτέλεια ενώ η τεχνολογία του διαδικτύου αυξάνει την εργαλειοποίηση των ρομαντικών αλληλεπιδράσεων ,δίνοντας έμφαση στην ¨ αξία « που θέτουν τα άτομα για τον εαυτό    τους και τους άλλους στο πλαίσιο μιας  δομημένης αγοράς. Ο έρωτας δεν έχει λογική, ενώ «το διαδίκτυο δίνει έμφαση στη γνωστική πληροφορία σε σχέση με τα συναισθήματα του ατόμου.» Τέλος η ιδέα του  ρομαντικού  έρωτα  συνδέεται συχνά με την ιδέα της μοναδικότητας του ατόμου που  αγαπάμε. Αν όμως το διαδίκτυο έχει κάποιο  πνεύμα είναι σιγουρά αυτό της αφθονίας και της  ανταλλαξιμότητας .Αυτό συμβαίνει γιατί οι γνωριμίες μέσω διαδικτύου έχουν καθιερώσει τiς αρχές της μαζικής  κατανάλωσης στις ρομαντικές συναντήσεις , οι οποίες βασίζονται στην οικονομία της αφθονίας ,των αμέτρητων επιλογών, της απόδοσης, της επιλεκτικής στόχευσης  και της τυποποίησης.»[11]
    Σήμερα η αγάπη γίνεται «σεξουαλικότητα» «Σεξ σημαίνει επίδοση ,Και το να είσαι σέξι  αποτελεί κεφάλαιο που  οφείλει να αυξάνεται, Το κορμί γίνεται έκθεμα, ισοδυναμεί με εμπόρευμα. Ο Άλλος μετατρέπεται σε σεξουαλικό αντικείμενο που προκαλεί  ερωτική  διέγερση. Έτσι από τη  στιγμή που ο Άλλος απογυμνώνεται από την ετερότητα  του δεν μπορεί κάποιος να τον αγαπήσει  .. μόνο να τον καταναλώσει[12]
    Στην ταινία  “Shame” (2011) ο εθισμός του Brandon (Michael Fassbender) στην Πορνογραφία λειτουργεί ανασταλτικά στην ικανότητα του να συνάπτει αυθεντικές ερωτικές σχέσεις Το φόντο της ταινίας χαρακτηρίζεται κυρίως από το αίσθημα του ‘’να κοιτάς και να σε κοιτούν’:«μεγάλα παράθυρα στα διαμερίσματα πολυκατοικιών, πόρτες γυάλινες, ανοιχτές ή ανύπαρκτες η κάμερα παντού ,μονίμως εκεί να κοιτάει και να διεισδύει στις ζωές των χαρακτήρων».[13]
    Στη ταινία «Μία πορνογραφική σχέση» (An  Affair of Love 1999) η πρωταγωνίστρια ψάχνει μέσω αγγελίας έναν παρτενέρ για να εκπληρώσει μία ερωτική της φαντασίωση :συναντά κάποιον άγνωστο πηγαίνουν στο ξενοδοχείο και κάνουν σεξ τακτικά ώσπου μία μέρα αποφασίζουν να κάνουν κάτι διαφορετικό: «κάτι πιο δύσκολο, θέλουν να κάνουν πρώτη φορά έρωτα και το πορνογραφικό τους ρομάντζο αρχίζει να γίνεται ερωτικό«Οι συναντήσεις τους αραιώνουν Το τέλος πλησιάζει και εκείνοι πρέπει να αποφασίσουν για την σχέση τους. Δίνουν ραντεβού στο ίδιο καφέ »[14]Το τέλος  της πορνογραφικής σχέσης τους φέρνει αντιμέτωπους με την αγωνία του ΄Ερωτα
    Ζούμε πια σε μια εποχή διαμεσολαβημένου από την οθόνη σεξ :πορνογραφίας. “ Πορνογραφία είναι η άμεση επαφή εικόνας και ματιού.” “[15] Το  πόρνο αφορά «τη γυμνή ζωή ως έκθεμα». Είναι το αντίπαλο δέος του έρωτα. Εξουδετερώνει ακόμα και τη σεξουαλικότητα καθώς ‘’προτάσσει το νεκρό σεξ έναντι της ζωντανής σεξουαλικότητας [16]
    Στις μέρες μας «η αγάπη μετατρέπεται σε μια φόρμουλα που υπηρετεί την απόλαυση. Γι’ αυτό οφείλει, πάνω από όλα ,να γεννά ευχάριστα συναισθήματα. Δεν συνιστά δράση, ούτε αφήγηση, ούτε δράμα ,πάρα μόνο μια συγκίνηση και μια ερωτική διέγερση  δίχως συνέπειες» [17]
    O έρωτας συνδέεται άμεσα με το τραύμα, όμως η εποχή μας απωθεί το τραύμα κάτω από την επιφάνεια της οθόνης:«Το λείο χαρακτηρίζει την εποχή μας.» -λέει σε μια  συνέντευξη του ο Μπιουγκ Τσουλ Χαν- «Γνωρίζετε το G Flex, ένα smartphone της LG; Αυτό το τηλέφωνο έχει μια ιδιαίτερη επίστρωση. Αν υπάρξουν γρατζουνιές, εξαφανίζονται μέσα σε λίγο χρόνο. Το κινητό έχει ένα αυτοϊούμενο δέρμα, ένα δέρμα σχεδόν οργανικό. Αυτό σημαίνει πως μένει πάντα εντελώς λείο[…]Αυτή η λεία επιφάνεια του smartphone είναι ένα δέρμα, που είναι άτρωτο, που διαφεύγει κάθε τραυματισμό. Και πραγματικά, μήπως δεν ισχύει το ίδιο σήμερα και με τον έρωτα, όπου κανείς αποφεύγει οποιοδήποτε τραύμα; Δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι, υποχωρούμε μπροστά σε κάθε τραύμα, σε κάθε πιθανότητα τραυματισμού.» »[18]
    Η Πανδημία πρόσφερε την ευκαιρία στον Ύστερο καπιταλισμό για νέες Περιφράξεις :  «Οι πρώτες προτεραιότητες αυτού που προσπαθούμε να κάνουμε» δήλωσε -σε μία πρόσφατη ενημέρωση του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, Andrew Cuomo,σχετικά με την εξέλιξη της πανδημίας ο εκπρόσωπος της Google,Schmidt,- «εστιάζονται στην τηλε-υγεία, στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και στις ευρυζωνικές συνδέσεις. Πρέπει να αναζητήσουμε λύσεις που μπορούν να παρουσιαστούν τώρα και να επιταχυνθούν, και να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα». Για να μην υπάρχει αμφιβολία ότι οι στόχοι του τέως προέδρου της Google ήταν καθαρά καλοπροαίρετοι, στο background η εικόνα του πλαισιωνόταν από χρυσά φτερά αγγέλου[19].
    Και, ανάμεσα στις άλλες και η περίφραξη του έρωτα μέσα στο διαδικτυακό σεξ. Ιδού ο εθνικός μας σεξολόγος Θάνος Ασκητής να επισημαίνει πως ο Covid-19 σκοτώνει το σεξ όσων έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις .επειδή «μεταδίδεται από στοματική επαφή, με το σάλιο και το βλεννογόνο, καλό είναι να αποφεύγεται η πρωκτική συνουσία και στοματική επαφή, με άτομα που δεν γνωρίζουμε». Καταλήγοντας ο Ασκητής , συστήνει την καλή καθαριότητα στα σκεύη ηδονής. «Να σαπουνίζετε καλά και με ζεστό νερό τα sex toys»,/.
     Όπως σε όλες σχεδόν τις άλλες  περιοχές της κοινωνικής συμβίωσης έτσι  και στην περιοχή του σεξ το διαδίκτυο έρχεται να σώσει την κατάσταση .Ο κ Ασκητής εξηγεί στα ζευγάρια πως «είναι προτιμότερο να επιδιώξουν μια διαδικτυακή σεξουαλική επαφή από το να συναντηθούν»[20] και προτείνει το’’ Skype  ως ένα «πάρα πολύ καλό εργαλείο για τα καθημερινά μας ραντεβού .μας επιτρέπει να έρθουμε πιο κοντά, να εκφραστούμε πιο ανοιχτά, να χαρούμε σεξουαλικά ο ένας τον άλλον με παιχνίδια και κυρίως με σεξουαλικές φαντασιώσεις μεταξύ μας, ώστε να μην νιώσουμε στερημένοι και αποκομμένοι από την ηδονή και την απόλαυση και να μην κυριαρχηθούμε από το φόβο, ότι «ο ερωτικός μου σύντροφος θα εκτονωθεί κάπου αλλού και όχι με μένα» ενώ το αν είναι ασφαλές το  διαδικτυακό σεξ , θεωρεί « ότι είναι υπόθεση των ψηφιακών συστημάτων και της τεχνολογίας, που εγγυώνται το απόρρητο και των προσωπικών ψηφιακών συναντήσεων.»[21]
    Έτσι πιά, στις άλλες περιοχές της ύπαρξης  που περιέρχονται σε περίφραξη και ιδιοποίηση μέσω των διαδικτυακών εργαλείων να και η πιο αρχέγονη και μύχια ,το σεξ Στην ταινία Blade Runner 2049 o έρωτας αναπτύσσεται αναμεσά σε ένα αρσενικό ανδροειδές και ένα θηλυκό. ολόγραμμα Το θηλυκό ολόγραμμα - ερωμένη την ώρα που καταστρέφεται το τιβί κοντρόλ της και λίγο πριν σβήσει τρέχει στον Ρεπλίκα αγαπημένο της φωνάζοντας του : ''σ' Αγαπώ'' Δεν είναι γελοίο . είναι τραγικό. Μήπως αυτο δεν ήταν πάντα ο έρωτας; ένα ξεψύχισμα. εικόνες και άνθρωποι, καθρέφτες και φαντάσματα, που νομίζουν ότι είναι ζωντανά βγάζοντας την απεγνωσμένη κραυγή : «Σ’ αγαπώ!» ;
    Σήμερα η εντολή «Αγάπα το Πλησίον σου» "αντικαθίσταται από την εντολή "Στάσου μακριά" κάτι που μεταμορφώνει και την καρδιά της οικειότητας: τον έρωτα. Από τον έρωτα κρατάμε το σεξ και όχι το χειροπιαστό σεξ αλλά το διαδικτυακό εικονικό σεξ : Ειναι ασφαλές, όσο βέβαια το επιτρέπουν τα πρωτόκολλα ασφάλειας των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Δεν μυρίζει, δεν έχει γεύση ,δεν έχει κίνδυνους. Ειναι σεξ χωρίς σεξ όπως στις μέρες μας έχουμε μπύρα χωρίς αλκοόλ και καφέ ντεκαφεινέ .Επιπλέον αυτή η εικονικοποίηση της σεξουαλικότητας, η πορνογραφικοποίηση της – το να δείξω τον εαυτό μου ως γυμνό σώμα ,ως έκθεμα προς πώληση- αλλά μην αγγίζετε _ την συνταιριάζει και με την Κουλτούρα του Ναρκισσισμού όπως την περιέγραψε ο Κριστοφερ  Λάς : Γιατί τι άλλο είναι η οθόνη πάρα η λίμνη των ναρκίσσων ο α- τόπος οπού τοποθετούμε τις φαντασιώσεις μας;
    Στην ταινία του Κιουμπρικ το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) μια ομάδα νεαρών προβαίνει σε βιαιότητες: βανδαλισμούς, κλοπές, βιασμούς χωρίς λόγο ενώ δείχνει να το διασκεδάζει πολύ. Μετά από ένα ατυχές συμβάν, ο Άλεξ (Μάλκολμ ΜακΝτάουελ) βρίσκεται στη φυλακή όπου διαλέγει να ακολουθήσει ένα νέο σωφρονιστικό πρόγραμμα που επινόησε η κυβέρνηση. Αναγκάζεται να παρακολουθήσει σκηνές  βιασμών δίχως να μπορεί να κλείσει τα μάτια [22]Σήμερα ο κόσμος όλος γίνεται μια οθόνη την οποία είμαστε αναγκασμένοι να  κοιτάμε δίχως καν να ανοιγοκλείνουμε τα μάτια. Ο κόσμος μας γίνεται εικονικός και φευγαλέος, σκιώδης, ο χρόνος όλο και πιο στιγμιαίος και ο έρωτας χάνει το κεντρί του ,γίνεται επίπεδος και στιλπνός ώστε να χωρά στην οθόνη του κινητού, έρωτας δισδιάστατος χωρίς ουλές και χωρίς τραύμα. Μα πως μπορεί να υπάρξει έρωτας χωρίς οδύνη - χωρίς το κεντρί της ηδονής -οδύνης;
     Η πανδημία μας εθίζει σε έναν έρωτα γυάλινο οπού το πάθος ,ο πόνος, η γεύση του θανάτου το μωρουδιακό παιχνίδι του forτ -dα η ερωτική αγωνία, απωθούνται κάτω από την επιφάνεια του καθρέφτη και τη στιλπνή οθόνη του κινητού.
    Όμως το απωθημένο (πάντα) επιστρέφει
















    [1]   Ρουσμον  Ντε Ντενιζ ο Έρωτας στη Δύση μετ  Μπάμπης Λυκούδης Εκδόσεις  Ινδικτος 1996  σ214  βλεπε   επίσης  αποσπάσματα απο Άρη Μαραγκόπουλου στο Βήμα, για  βιβλίο των εκδόσεων Ίνδικτος. http://nosferatos.blogspot.com/2009/04/blog-post_5740.html
    [2] Octavio Paz ,η διπλή φλόγα ,έρωτας  και ερωτισμός ,μτφ Σαρα Μπενβενιστε ,Εξάντας, Αθηνα ,1996 σ.76
    [3]Octavio  Paz , ο.π σ 36
    [4]   Ρουσμον , οπ σ 64
    [5]   Ρουσμον , ο. π. 206
    [6] Αναφερεται  Richard David Precht, Έρωτας ένα απειθάρχητο συναίσθημα , μτφ Χαράλαμπος Καρβούνης εκδόσεις Πατάκη  2009 σ  248 

    [7] Pierre Andre Taguieff, Παγκοσμιοποίηση και Δημοκρατία Μετάφραση Νίκος Κουρκουλος Εκδόσεις του εικοστού πρώτου 2002 σ 81,82,83/

    [8] Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειοτητας   μετάφραση Καλογιάννης Απόστολος  εκδόσεις Πολύτροπόν  2005 (1992):σ 55
    [9] Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση ο.π 2005 (1992):.79 κ.ε
    [10] [10]  Ζυγκμουν Μπάουμαν , Ρευστή αγάπη . Για την ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών μετάφραση Γιώργος Καράμπελας .  Εστία 2006,σ.16-18
    [11] Eva Illouz Ψυχρή Τρυφερότητα,  η άνοδος του  συναισθηματικού καπιταλισμού ,  (2007)μετάφραση Μαρία Στασινοπούλου ,  εκδόσεις ,Oposito ,Αθήνα 2017 σ 139κ.ε

    [12] , Μπιούγκ Τσουλ  Χαν , Η αγωνία του έρωτα ,εκδόσεις Opera  μετάφραση Αλεξάνδρα Γκολφινοπουλου  Αθήνα  2019. σ.  32

    [13] Aγγλική ταινία, σκηνοθεσία Στιβ Μακ Κουίv με τους: Μάικλ Φασμπέντερ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Νικόλ Μπέχαρι   βλέπε και κριτική στο  Πως το “Shame” του Στιβ ΜακΚουίν είναι μια κριτική στη μοντέρνα κοινωνία https://www.moveitmag.gr/news/pos-shame-toy-stiv-makkoyin-einai-mia-kritiki-sti-monterna-koinonia/57337

     

    [14] Του Φρεντερίκ Φοντέν βλεπε και κριτική Ταινίες που Αδικήθηκαν: An Affair of Love - Μια Πορνογραφική Σχέση (1999) Πένυ Πανέ. http://www.filmboy.gr/2012/02/affair-of-love-1999.html

     

    [15] Μπιουγκ Τσουλ Χαν η Κοινωνία της διαφάνειας , μετάφραση Ανδρέας  Κραουζε , Opera  Cogito   Auhna 2015 σ 10

    [16]  , Μπιούγκ Τσουλ  Χαν , Η αγωνία του έρωτα  εκδόσεις Opera  μετάφραση Αλεξάνδρα Γκολφινοπουλου  Αθήνα  2019. σ 59

    [17] .  Μπιουγκ Τσουλ Χαν, η Αγωνία  του Έρωτα    σ  34
    [18] Η συνέντευξη δόθηκε στην εφημερίδα «Die Zeit», 2014 βλεπε και  αποδοση της στα ελληνικα  στον ιστοτοποπο  :http://www.poiein.gr/archives/32758/index.html με τιτλο Byung - Chul Han: «Λυπάμαι, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα» (μετφρ. Γιώργος Καρτάκης) ,Μαρτιος  2016

    [19]  . Μόλις μια μέρα νωρίτερα, ο Cuomo είχε ανακοινώσει μια παρόμοια συνεργασία με το Ίδρυμα Bill και Melinda Gates για την ανάπτυξη ενός «εξυπνότερου εκπαιδευτικού συστήματος». Αποκαλώντας τον Gates «οραματιστή», ο Cuomo είπεότι η πανδημία έχει δημιουργήσει «μια στιγμή στην ιστορία που μπορούμε πραγματικά να ενσωματώσουμε και να προωθήσουμε τις ιδέες του [Gates]… όλα αυτά τα κτίρια, όλες αυτές οι φυσικές αίθουσες διδασκαλίας - γιατί χρειάζονται άραγε με όλη την τεχνολογία που έχετε;» ρώτησε, προφανώς ρητορικά Βλ :Για τη μόνιμη και δυστοπική ενσωμάτωση της τεχνολογίας σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, με αφορμή την πανδημία του κορωνοϊού, προειδοποιεί η Ναόμι Κλάιν σε άρθρο της στο theintercept.com https://www.enallaktikos.gr/Article/52489/naomi-klain-thle-new-deal---mia-nea-high-tech-dystopia-to-neo-dogma-toy-sok-ths pandhmias?

    [22] ttps://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%BF_%CE%9A%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C_%CE%A0%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B9_(%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B1)

    εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

    εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
    στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

    Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου