Περι προδοσιας(Φιλιπ Ροθ)

''Oλοι αυτοί οι ανταγωνισμοί και μετά ο χειμαρρος της προδοσίας.
Κάθε ψυχή και το δικό της εργοστασιο προδοσίας.
Για όποιο λόγο θες: επιβίωση ,συγκίνηση, πρόοδο, ιδεαλισμό.
Για χάρη της ζημιάς πού μπορεί να γίνει, του πόνου πού μπορεί να προκληθεί.
Για την σκληρότητα πού εμπεριεχει.
Για την ηδονη πού εμπεριέχει.
Την ηδονή του να εκδηλώνεις την κρυφή δυναμή σου.
Την ηδονή του νακυριαρχείς στους αλλους ,
να καταστρέφεις προσωπα πού είναι εχθροί σου.
Τους εκπλήσσεις. ..

Είναι ενας τρόπος για να ανταποδίδεις στους αλλους το αίσθημα κατωτερότητας πού σου προκαλούν ,
το ότι σε υποτιμούν ,
το αισθημα της απογοητευσης στη σχεση σου μαζί τους.

Η ιδια η υπαρξη τους μπορεί να σε καταρρακώνει,
ειτε επειδή δεν εισαι ό,τι είναι εκείνοι είτε επειδή εκείνοι δεν είναι ο,τι εισαι εσύ.
Κι ετσι τους επιβάλλεις τη δικαιη τιμωρία τους.''


Φίλιπ Ροθ παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή
μεταφραση Τρισευγενη Παπαιωάνου (1998) 2000 ΠΟΛΙΣ

κατι

κάτι που ταν πολύτιμο και ήταν απο χρυσάφι

το δώσαμε ενέχυρο ,μια μέρα στον σαράφη

κάτι που ήταν δροσερό κι ήταν αναπνοή μας

μα τώρα λειώνει σαν κερί μαζί με την ψυχή μας

κάτι έχει σπάσει μέσα μας κι ειναι σακατεμένο

κατι που είχαμε ακριβό και τώρα είναι θαμμένο

κάτι που χασαμε παλιά ψαχνουμε να το βρούμε

κι'αναρωτιωμαστε κρυφά''αραγε ακομα ζούμε;''

Αυτή η Χωρα η απέθαντη που είναι λυπημένη

θυμίζει κάτι μέσα μας που τώρα αργοπεθαίνει...

Ακροβάτης Θνησκων

ισορροπεί στη Μύτη του ένα κοντάρι
και πάνω του γυρνά Υδρόγειος σφαίρα
και πιο πάνω
εκατομμύρια πιστωτικές κάρτες και χάρτες ναυτικοί, ομόλογα και δάκρυα ανθρώπων ,μόχθος και πόλεμος μαζί, κι ενα παιδι που ψάχνει τη μαμά του,κηλίδες από αίμα ,νεκρά χαμόγελα των κερδοσκόπων ,οι Παγετώνες λιώνουν τα σκουπίδια συσσωρεύονται στο πλάι ενώ
αυτός ισορροπεί
στη Ράχη μιας παγκόσμιας χελώνας
που κολυμπά στην παγωμένη θάλασσα από κάτω.
-Απο μακρυά κρότος πιστολιάς
Ακροβάτης θνήσκων :Πως μουγκρίζει !!
-Ήρεμα διαλύθηκε το πλήθος

ονειρο μεσα στ'ονειρο

Πριν λίγο που κοιμήθηκα στον καναπέ
ανάμεσα στα χαρτιά και τα ανάκατα Βιβλία
Είδα ένα όνειρο..
και Ξύπνησα ξανά μεσ το χωριό
-κοιμόμουν στην αυλή το καλοκαίρι
μέσα στα Χόρτα τα θεόρατα , και στις μηλιές
-είχαμε κτίσει ενα σπιτάκι με τους φίλους μου πάνω στο δέντρο ,
εκεί τους μάζεψα και ανακοίνωσα το Όνειρο μου..
'' Ειχα γεράσει -λέει - κι ημουν σ'αλλη εποχή
που τα κορίτσια πια μιλούσαν μόνο με τα κινητά τους
Κι ένα κουτί Μιλούσε ακατάπαυστα και με εικόνες

και όλοι τρέχανε απάνω κάτω σαν τρελοί
- όμως υπήρχε ακόμα ο Καραμανλής και οι Παπάδες-
(Αμέσως όλοι κάναν τον Σταυρό τους ...
και βγάλαμε να διαβάσουμε τους Θησαυρούς μας : Γκιαούρ Ταρζαν , και Υπερανθρωπο και Μικρο Ήρωα (Δεν είχε βγει ακόμα ο Μπλεκ κι η Σούπερ - Κατερίνα )...

κι αν δεν μπορουμε να στειλουμε το σωμα μας ακεραιο

κι αν δεν μπορουμε να στειλουμε το σωμα μας ακεραιο
τουλαχιστον ας στειλουμε κομματια μας
ενα χερι
ενα ποδι
ενα χαμογελο
μια εικόνα ,
μια στιγμή ,
μια μέρα ή και την αιωνιοτητα την ιδια, τον χρόνο που περνά ,αυτο που φευγει τωρα και μας προσπερνά , αυτό που μεσα μας ασίγαστα χτυπά ,και της καρδιας το ματι που κοιτά ,το αιμα που στις φλεβες μας κυλά ,τα χειλη ,την αναπνοή και της επιθυμιάς μας την πνοή
και ….
Αν δεν μπορουμε τον εαυτό να εχουμε ολοκληρο
τουλαχιστον ας ζήσουμε μεσα απ’ τα βαθη της ψυχής μας
εστω
για
μια
στιγμή..



Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάιος 14, 2008

οι λεξεις κλεινουνε σαν οστρακα

οι λεξεις κλεινουνε σαν όστρακα

και δεν μπορείς να κοιμηθεις στο περιγυάλι

το βουητό του κοσμου σου, ακους

μενα το κοχύλι
ενώ κοιμασαι

Οι σκεψεις ξεφλουδιζουνε σα λέπια
κι αυτό το ψαρι πως ;

τυφλά στα βαθη αιωρειται
ενώ εσυ κοιμασαι

ακομα μια ανοιξη
και το μυαλό βαρυ σ’ αυτό το διχτυ

σ αυτη τη θαλασσα, καφέ, τσιγαρο και ξενύχτι

κι εσυ κοιμασαι

ενώ το ψαρι
γλιστρα στις ολοσκοτεινες σπηλιες
σιωπηλά ανιχνευοντας
τους φοβους και ελπίδες μες τα βαθη

ενώ εσύ κοιμάσαι
Σχόλιο από Νοσφεράτος Απρίλιος 30, 2008

‘’ποιος είμαι’’;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πάνω απ όλα η έννοια της ταυτότητας απαντά στο ερώτημα ‘’ποιος είμαι’’ πού –σχεδόν ποτέ- δεν το απαντάμε μόνοι μας’’ Η απάντηση έρχεται και επανέρχεται απ’ έξω .
Από πού όμως ;
Ας φαντασθούμε το πως αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ένα βρέφος
Σε κάποια στιγμή ,το βρέφος ρίχνει μια μάτια ολόγυρα . Ένα βρέφος που θηλάζει ίσως να μη κοιτάξει το στήθος ΄είναι πιο πιθανό να κοιτάξει το πρόσωπο της μητέρας. Τι βλέπει το βρέφος εκεί πέρα;

Ο Winnikot μας λέει ότι «,κανονικά, εκείνο που κοιτάζει είναι ο εαυτός του, Με άλλα λόγια η μητέρα κοιτάζει το βρέφος και εκείνο που φαίνεται σε αυτήν είναι αυτό που βλέπει εκείνη».
.Αργότερα καθώς η μητέρα δείχνει στο μωρό την ίδια την απεικόνιση στον καθρέπτη συχνά του λέει «έχεις τα μάτια του παππού ’’ ή ’είσαι φτυστός ο πατέρας σου»

. Κι αυτές είναι συμβολικές απαγγελίες πού εσωτερικεύονται κατά τη βρεφική ηλικία. Το μωρό δένεται με την εικόνα του μέσα από λέξεις και ονόματα. Λέει κατά κάποιο τρόπο στον εαυτό του «Να ποιος είμαι’’ μου το είπε η μητέρα μου».
Ετσι η προσωπική μας ταυτότητα εξαρτάται από το πώς προσλαμβάνουμε τα ονόματα ,τις λέξεις των γονέων μας –των σημαντικών για μας άλλων
.Το λέει και ο Marcel Proust« H κοινωνική του προσωπικότητα, η τόσο αβέβαιη, μου έγινε ξεκάθαρη τη στιγμή που μου είπε το όνομά του, όπως κάποιος που, αφού σπαζοκεφαλιάσει με ένα αινιγματάκι, μαθαίνει τελικά τη λέξη που ρίχνει φως σ’ αυτό που έμενε σκοτεινό, και το οποίο, για τα πρόσωπα, είναι το όνομα»
Η ταυτότητα μας όμως προϋποθέτει και μια ανα-γνώριση (ή καλύτερα παρα-γνώριση) του εαυτού μας :μέσω των άλλων ,δηλαδή μέσω μιας εικόνας
Πάλι φανταστείτε ένα μωρό μπροστά σε ένα καθρέπτη. Εκεί αναγνωρίζει –ίσως για πρώτη φορά τον εαυτό του –αποκτά μια αίσθηση του εαυτού μέσω μιας ταύτισης με μια εικόνα, πού του δίνει την αίσθηση –η ψευδαίσθηση- πληρότητας, έλεγχου πάνω στο σώμα του.

Και όχι μόνο αυτό. Το βλέμμα του άλλου του σημαντικού προσώπου της ζωής μας ακολουθεί συνεχώς . Ας φαντασθούμε κάποιον πού οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα . Ίσως ταυτίζεται με την εικόνα ενός οδηγού αγώνων ταχύτητας. Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι :Για ποιόν ταυτίζεται; Ποιος θαθελε-ποιο φανταστικό βλέμμα να τον βλέπει; Το βλέμμα του πατέρας ίσως;
Να πού μπορούμε να ανασκευάσουμε το αρχικό ερώτημα πού αφορά στις ταυτότητες; Όχι μόνο ‘’ποιος είμαι΄; ‘’Αλλά και’’ για ποιόν’’ δηλαδή ποιος με βλέπει ή καλύτερα ποιος θαθελα να με δει .


Η μήπως μπροστά στον εαυτό μας αναφωνήσουμε όπως ο Ντοριαν Γκρευ κοιτώντας το πορτραίτο του ;«Ζηλεύω το κάθε τι που η ομορφιά του είναι αθάνατη. Ζηλεύω την ομορφιά αυτού του πορτραίτου Γιατί να την κρατήσει αφού εγώ θα την χάσω ;Κάθε στιγμή που περνάει αρπάζει κάτι από μένα και τη δίνει σ αυτό. Ω να γινόταν αλλιώς Αν μπορούσε ν αλλάζει η εικόνα, κι εγώ νάμαι πάντα ότι είμαι τώρα !Γιατί τη ζωγράφισες ; Κάποια μέρα θα με ειρωνεύεται, θα με ειρωνεύεται φρικτά.»

Καμιά φορά, τα σύννεφα , μοιάζουν να σου γελάνε. στου Αποσπεριτη , κλικ