Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Μες το Βυθό της Θάλασσας σενα Μικρο Κοχύλι/ κοιμάται ένα πανάρχαιο ζευγάρι από Χείλη

Μες το Βυθό της Θάλασσας σενα Μικρο Κοχύλι
κοιμάται ένα πανάρχαιο ζευγάρι από Χείλη
είναι τα Χείλη κόκκινα κι’ η Θάλασσα Γαλάζια
και στο Βυθό πολύτιμα ένα σωρό Τοπάζια
Αν κάποτε ξυπνήσουνε τα κόκκινα τα Χείλη
που ναι βαθιά στη Θάλασσα πιο κάτω κι από Μίλι
ένα Φιλί θα δώσουνε σ’ολη την Ανθρωπότη
κι η Ανθρωπότης θα χαθεί μαζί με Ο,τι κι ο,τι
κι εείναι τα χείλη τα Γλυκά που κρύβει το Κοχύλι
η πιο βαθιά μας πεθυμιά , η ενδότερη μας Ύλη

Την ώρα που Ξυπνάμε είμαστε Μόνοι



Την ώρα που Ξυπνάμε είμαστε Μόνοι
Σαν δολοφόνοι, όταν τους στέλνουν στην Αγχόνη
Όπως τα βρέφη, τη στιγμή που ξεγεννιουνται
Με μια κραυγή, και τρέμουν και φοβούνται


Καθώς ξυπνάμε απo τον βαθύ τον ύπνο
Μένουμε μόνοι μες τον Μυστικό μας Δείπνο
Με τον Ιούδα που γλυκά μας αγκαλιάζει
Και το φιλί του μας προσφέρει ,όλο Νάζι


για κάθε Άγγελο Είναι πικρή η γεύση της αιωνιότητας

Είχες δεν είχες με ξεγύμνωσες
και σπαρταρώ σαν ψάρι μες το δίχτυ
έγδαρες την επιδερμίδα μου
κι έκοψες μια Λίβρα Κρέας

λένε πως είναι απελευθέρωση
όμως η σάρκα μου σφαδάζει από τον πόνο
Οδυνηρή αυτή η ηδονή
και με ματώνεις,οπως  καθε καλοκαιρι

πως να αντέξουμε την πίεση της σάρκας μας
καθώς κυλά μέσα στις φλέβες μας ο χρόνος
έτσι που με ρουφαν ξανά τα μάτια σου
και χάνομαι στο πηγάδι της Μνήμης ......


για κάθε Άγγελο
Είναι πικρή η γεύση της αιωνιότητας
πολύ δε περισσότερο για τους Έκπτωτους


εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...