Αναγνώστες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 24 Απριλίου 2017

ιο-πολιτική και ιστορική κουλτούρα Μήτσος Μπιλάλης/ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

ιο-πολιτική και ιστορική κουλτούρα



Τρία παραδείγματα «πολέμων για την Ιστορία» που μας καλούν να σκεφτούμε τις διαδικασίες νοηματοδότησης του παρελθόντος ως αναπόσπαστα μέρη ενός μεταλλαγμένου ψηφιακού σκηνικού

Μήτσος Μπιλάλης

Το συμβάν είναι λίγο-πολύ γνωστό: την Τρίτη στις 16 Ιουλίου 2013, η αγόρευση του βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Βαγγέλη Διαμαντόπουλου στην ολομέλεια της Βουλής στάθηκε αφορμή για να ξεσπάσει ένας πραγματικός «πόλεμος για την Ιστορία» στην ελληνική δημόσια σφαίρα. Η καταληκτική φράση αυτής της αγόρευσης, το περίφημο «ραντεβού στα γουναράδικα», πυροδότησε ατέλειωτες διαμάχες για την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Εμφύλιο. Ακόμα και σήμερα, σχεδόν έναν χρόνο μετά το συμβάν, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, μπλόγκερ και επισκέπτες ιστοσελίδων συνεχίζουν να ανταλλάσσουν απόψεις, ύβρεις κι απειλές, ανάγοντας –για πολλοστή φορά μετά τη λήξη της– την ταραγμένη δεκαετία του 1940 σε υπόθεση του παρόντος.
Ωστόσο, τούτη η φορά η ανάκληση του παρελθόντος φαίνεται πως είχε να κάνει περισσότερο με την απουσία παρά με την παρουσία της μνήμης. Καταρχάς, από την πρώτη κιόλας στιγμή έγινε αισθητή η έλλειψη της άμεσης μνήμης του συμβάντος. Η έλλειψη αυτή ήταν ορατή ακόμα και στον ορίζοντα λόγου της Αριστεράς: ο ίδιος ο βουλευτής από την αγόρευση του οποίου ξεκίνησαν όλα, δεν φαινόταν να γνωρίζει την ακριβή διατύπωση που αποδίδεται στον Άρη Βελουχιώτη. Από την επόμενη, δε, ημέρα μετά την αγόρευση, πολιτικοί, δημοσιογράφοι αλλά και αναγνώστες ενημερωτικών ιστοσελίδων, ακόμα και ειδικοί από τον ακαδημαϊκό χώρο αισθάνθηκαν την ανάγκη να προβούν σε λεξικογραφικές και ιστοριογραφικές διευκρινίσεις, διαισθανόμενοι το γεγονός ότι η «ιστορική» αυτή φράση δεν ενεργοποιούσε πλέον εύκολα το μνημονικό κεφάλαιο του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Παρ’ όλα αυτά, οι απόπειρες αποκατάστασης της ιστορικότητας της φράσης έμοιαζαν σισύφειες: κάθε νέα διευκρίνιση γεννούσε εκθετικά καινούριες ιστοσελίδες, στις οποίες το έργο της αποκατάστασης έμοιαζε να ξεκινά πάλι απ’ την αρχή. Είναι χαρακτηριστικό πως αρκετούς μήνες μετά το συμβάν, η αναζήτηση της φράσης «ραντεβού στα γουναράδικα» στη μηχανή της Google συνεχίζει να επιστρέφει εκατοντάδες αλληλοσυγκρουόμενες ιστοσελίδες. Για να το πούμε διαφορετικά, μια ιδιάζουσα αντι-μνημονική συνθήκη φαίνεται να οργανώνει τις συζητήσεις για τα ιστορικά συμβάντα της δεκαετίας του 1940 στα ψηφιακά περιβάλλοντα του πρώιμου εικοστού πρώτου αιώνα: ο λόγος για το παρελθόν εκκινεί και ανατροφοδοτείται από την έλλειψη μάλλον και όχι από την παρουσία συγκροτημένων «κοινοτήτων μνήμης», οι οποίες θα μπορούσαν να στοιχηθούν πίσω από την επίμαχη φράση και να τη διεκδικήσουν ως κομμάτι της πολιτικής τους παράδοσης.
Στην «περίπτωση Διαμαντόπουλου», ωστόσο, δεν απουσίαζαν μονάχα οι άμεσες μνήμες των ιστορικών συμβάντων. Εξέλιπαν επίσης και εκείνες οι συλλογικότητες οι οποίες έχουν περιγραφεί ως «κοινότητες μετα-μνήμης». Πρόκειται για ομάδες, τα μέλη των οποίων μοιράζονται κοινές αντιλήψεις για το παρελθόν, βασισμένες όχι στην άμεση μνήμη των συμβάντων, αλλά σ’ «ένα αίσθημα της “σωστής”, κατά την άποψή τους, “ιστορικής αλήθειας”».1 Στις ατέλειωτες διαδικτυακές συζητήσεις που άνοιξε η εκφορά της επίμαχης φράσης, ελάχιστοι διεκδίκησαν μια «αληθινή» ερμηνεία των ιστορικών συμβάντων της πιο ταραγμένης δεκαετίας της ελληνικής ιστορίας του εικοστού αιώνα. Οι περισσότεροι, άλλωστε, δεν ήταν σε θέση να διακινδυνεύσουν κάτι τέτοιο: η συντριπτική πλειονότητα όλων όσοι έγραψαν ένα κείμενο, έστειλαν κάποιο σχόλιο, ανέβασαν μια φωτογραφία ή ένα βίντεο είτε απλώς έκαναν «like», μοιράστηκαν ή προώθησαν πληροφορίες για το «ραντεβού στα γουναράδικα», δεν είχαν κανένα πρόβλημα να ομολογήσουν άμεσα ή έμμεσα πως δεν είχαν ξανακούσει τη συγκεκριμένη φράση, δεν γνώριζαν το «αληθινό» περιεχόμενό της ούτε ήταν εξοικειωμένοι με τα ιστορικά συμφραζόμενά της. Ακόμα κι όταν έμπειροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι κατέβαλαν προσπάθειες για την αποκατάσταση της «ιστορικής αλήθειας» απέναντι στις χονδροειδείς παρερμηνείες της επίμαχης φράσης, ελάχιστα πράγματα φάνηκε να αλλάζουν· οι πάντες μπορούσαν άνετα να συνεχίζουν να μιλούν για την Κατοχή και τον Εμφύλιο ερήμην της «αλήθειας» του «ραντεβού στα γουναράδικα» και πέραν της «αποκατάστασής» του.
Ο κατάλογος, ωστόσο, των απουσιών δεν σταματά εδώ· στη συγκεκριμένη διαμάχη δεν συμμετείχαν πάντοτε άνθρωποι με σάρκα και οστά: μηχανισμοί προώθησης και ανταλλαγής περιεχομένου (rss, data feeding κ.λπ.), εφαρμογές διαμοιρασμού (sharing utilities), καθώς και πρακτικές διαρκούς αποκοπής και επικόλλησης κειμένων δημιουργούσαν διαρκώς νέες ενότητες περιεχομένου σχετικές με την επίμαχη φράση με αυτοματοποιημένο τρόπο, χωρίς δηλαδή την άμεση εμπλοκή συγκεκριμένων ανθρώπινων δραστών. Ακόμα κι όταν, όμως, εκείνος/-η που μιλούσε για παρελθόν ήταν επιβεβαιωμένα άνθρωπος κι όχι κώδικας, αυτό δεν σήμαινε απαραίτητα πως ήταν αναγνωρίσιμος: η διαδικτυακή μάχη για τα «γουναράδικα» διεξήχθη κυρίως σε καθεστώς ψευδωνυμίας, εμπρόθετης ανωνυμίας και trolling.
Χωρίς συγκροτημένες κοινότητες μνήμης, συνεπώς, με μπλοκαρισμένες τις δεξαμενές της άμεσης ανάκλησης του παρελθοντικού ίχνους, ερήμην μετα-μνημονικών διεκδικήσεων της αλήθειας, ακόμα και πέρα από το απροϋπόθετο της ανθρώπινης παρουσίας, το παιχνίδι της ανάκλησης της Κατοχής και της Αντίστασης στο ψηφιακό σκηνικό του εικοστού πρώτου αιώνα φαινόταν να παίζεται διαφορετικά σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη χρονική περίοδο. Οι διαφορές αυτές αποτυπώνονταν εναργέστερα στο πεδίο της υποκειμενικότητας: εάν στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και κυρίως της δεκαετίας του 1980 το προνομιακό υποκείμενο το οποίο αναλάμβανε να μιλήσει για τη δεκαετία του 1940 υπήρξε ο αφηγητής/κάτοχος πολύτιμου μνημονικού κεφαλαίου, ένα υποκείμενο έτοιμο να ξαναγράψει την Ιστορία της δεκαετίας του 1940 στη βάση ενός αυτοβιογραφικού εγώ, στην Ελλάδα της κρίσης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το υποκείμενο αυτό αποκτούσε καινούρια χαρακτηριστικά. Μεταμορφωνόταν σε μια κρυπτική παρουσία, η οποία μάθαινε να διεκδικεί το παρελθόν καιροφυλακτώντας πίσω από ψηφιακούς κώδικες αναπαραγωγής της ιστορικής πληροφορίας, πέρα από τη διαλεκτική της μνήμης και της λήθης, πέρα από τη δυνατότητα κατοχής μνημονικού/συμβολικού κεφαλαίου.

Από τη μνήμη στον ιό
Η «περίπτωση Διαμαντόπουλου» δεν είναι μοναδική. Αρκεί να φέρει κανείς στο μυαλό του τους διαδοχικούς «πολέμους για την Ιστορία» που ξέσπασαν μετά το γύρισμα της χιλιετίας (από τις πρώτες αντιπαραθέσεις για τον ορισμό μεταναστών σημαιοφόρων στις σχολικές παρελάσεις στις αρχές της περασμένης δεκαετίας και τη μεγάλη διαμάχη για το εγχειρίδιο Ιστορίας της έκτης Δημοτικού έως την πρόσφατη συζήτηση για τα «ιστορικά πορτρέτα» που διακρίνονταν πίσω από την πλάτη του Χριστόδουλου Ξηρού κατά το ψηφιακό του διάγγελμα) για να διαπιστώσει προφανείς ομοιότητες με τις έριδες περί «γουναράδικων». Οι ομοιότητες αυτές έχουν να κάνουν, μεταξύ άλλων, με τις σκληρές δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλεται η ίδια η έννοια της μνήμης: μνημονικές στρατηγικές, δουλεμένες σε ολόκληρη τη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα γνωρίζουν ισχυρότατους κλυδωνισμούς· οι θέσεις και οι σχέσεις μεταξύ των υποκειμένων του παρόντος και των συμβάντων του παρελθόντος αναδιατάσσονται· το έδαφος των υλικοτεχνικών προϋποθέσεων για τη νοηματοδότηση του παρελθόντος συνταράσσεται από τεκτονικούς σεισμούς.
Οι δοκιμασίες αυτές πολλαπλασιάζουν με τη σειρά τους τα ερωτήματα. Αρκούν, για παράδειγμα, οι ήδη δοκιμασμένες αναλυτικές κατηγορίες (π.χ. άμεση μνήμη, κοινότητες μνήμης, μετα-μνήμη κ.λπ.) για να προσεγγίσει κανείς τις μεταπλάσεις που συντελούνται στις σύγχρονες αρένες, στις οποίες λαμβάνει χώρα η νοηματοδότηση του παρελθόντος; Επιπλέον, εάν δεχτούμε πως στο ψηφιακό μας παρόν δεν μεταπλάθεται μονάχα η μνημονική παραγωγή του παρελθόντος αλλά συνολικότερα η παραγωγή αξίας, αγαθών και νοήματος, τότε πώς θα μπορούσαμε να «συγχρονίσουμε» τα ερμηνευτικά εργαλεία που μας έχουν ήδη προσφέρει οι σπουδές της μνήμης ώστε να παραμείνουν λειτουργικά μέσα στο σκηνικό των ευρύτερων αλλαγών της ψηφιακής ύστερης νεωτερικότητας; Με άλλα λόγια, πώς θα μπορούσαμε να ξανασκεφτούμε δημιουργικά την ίδια την έννοια της συλλογικής μνήμης, μια έννοια βαθιά ανθρωποκεντρική, προκειμένου να συνεχίζει να δίνει απαντήσεις και να μας λυτρώνει –στον βαθμό που μπορεί– από τις αμηχανίες που γεννιούνται μέσα στο μετα-ανθρωποκεντρικό, ψηφιακό περιβάλλον παραγωγής λόγου για το παρελθόν;
Η ιικότητα (virality) είναι μια έννοια που θα μπορούσε να συνδράμει προς την παραπάνω κατεύθυνση. Πρόκειται, ουσιαστικά, για έναν όρο ο οποίος προέρχεται από το λεξιλόγιο των επιστημών της ζωής, των βιο-επιστημών, και στην κυριολεξία σημαίνει τη δυνατότητα ή τον βαθμό εξάπλωσης ενός ιού. Πώς θα μπορούσε, ωστόσο, να φανεί χρήσιμη η μεταφορά του ιού στη μελέτη της παραγωγής λόγου για το παρελθόν στον σύγχρονο ψηφιακό τεχνοπολιτισμό;
Για να απαντήσουμε στο τελευταίο ερώτημα, χρειάζεται να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στα μέσα της δεκαετίας του 1990, εποχή κατά την οποία ξεκινούσε η μαζικοποίηση των ψηφιακών τεχνολογιών. Στη συγκεκριμένη, λοιπόν, συγκυρία, η ραγδαία διάδοση του διαδικτύου και του κινητού τηλεφώνου ενεργοποιούσε μια σειρά από ενδιαφέρουσες αναδιατάξεις στο μιντιακό τοπίο. Η πιο σημαντική ίσως από αυτές υπήρξε η διάνοιξη πολλών, μικρών ιδιωτικών κυβερνοχώρων: όσο πλησίαζε το τέλος του εικοστού αιώνα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ήταν σε θέση να κατασκευάσουν μια δική τους «προσωπική σελίδα» στο διαδίκτυο· να αναρτήσουν πληροφορίες, να παραγάγουν δικό τους περιεχόμενο και να συνδέσουν τον μικρό χώρο τους με τους αντίστοιχους κυβερνοχώρους άλλων χρηστών μέσα από πρώιμες δομές ψηφιακής δικτύωσης (παρόχους δωρεάν φιλοξενίας ιστοσελίδων, λίστες ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, φόρα συζήτησης, κανάλια σε περιβάλλοντα chat, εφαρμογές εντοπισμού «φίλων» κ.λπ.). Μικροί, συνεπώς, χώροι παραγωγής περιεχομένου και αξίας άρχισαν να ξεφυτρώνουν κατά μυριάδες μέσα στο καινούριο ψηφιακό σκηνικό. Στο εσωτερικό των χώρων αυτών, οι «ιδιοκτήτες» τους δοκίμαζαν πρωτόγνωρες αισθήσεις κυριότητας, αυτονομίας και ελέγχου πάνω στο περιεχόμενο που οι ίδιοι παρήγαγαν ή διακινούσαν.
Η σταδιακή, ωστόσο, εμπέδωση των παραπάνω αισθήσεων κυριότητας και αυτονομίας έκανε δύσκολη τη ζωή όσων ασχολούνταν με την αποστολή περιεχομένου σε μαζικούς αποδέκτες (π.χ. εμπορικό μάνατζμεντ, διαφήμιση, οργάνωση πολιτικής καμπάνιας, θρησκευτικός ή ιδεολογικός προσηλυτισμός). Όλοι αυτοί θα έπρεπε να ξανασκεφτούν τη δουλειά τους από την αρχή, αν ήθελαν να βρουν τρόπους να εισβάλουν στο Ελντοράντο των μικρών ιδιωτικών κυβερνοχώρων. Χωρίς, λοιπόν, να αποτελεί υπερβολή, μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια πρακτικές προώθησης περιεχομένου, δοκιμασμένες σε ολόκληρη τη μακρά διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα, άρχισαν να αναθεωρούνται εκ βάθρων, προσπαθώντας να συντονιστούν με τις αναδιατάξεις του ψηφιακού περίγυρου.
Στο σημείο αυτό μπήκε δυναμικά στο παιχνίδι ο ιός. Ο ιός είναι μια αξιοπερίεργη οντότητα. Ιδωμένη από τη σκοπιά της Βιολογίας, η οντότητα αυτή διαθέτει δικό της «περιεχόμενο» (RNA ή DNA). Ο ιός δεν μπορεί, ωστόσο, να υπάρξει από μόνος του με αυτό το περιεχόμενο· εάν δεν έρθει σε επαφή με έναν άλλο οργανισμό, είναι καταδικασμένος σε ανυπαρξία. Μονάχα εκεί, παρασιτώντας στην επικράτεια του ξενιστή του, έχει πιθανότητες να υπάρξει και να αναπαραχθεί. Για τον σκοπό αυτό έχει αναπτύξει ένα εξωτερικό κέλυφος (πρωτεϊνικό περίβλημα, καψίδιο), το οποίο προσπαθεί να μιμηθεί τις βιολογικές προδιαγραφές του ξενιστή. Αυτό το άλλο μισό της βιολογικής του ταυτότητας, συνεπώς, επιτρέπει στον ιό να γαντζώνεται, να διεισδύει, να αγκιστρώνεται σε άλλους οργανισμούς και να πολλαπλασιάζεται στο εσωτερικό τους.
Επιστρέφοντας στη σύντομη αναδρομή, ο ιός –το βιολογικό πρότυπο μιας ύπαρξης που αφήνει κατά μέρος το δικό της περιεχόμενο και επικεντρώνεται στους τρόπους διείσδυσης στο περιεχόμενο άλλων οργανισμών– ενέπνευσε τις προσπάθειες πρόσβασης στους μικρούς ιδιωτικούς κυβερνοχώρους της νέας χιλιετίας: καινούριες πρακτικές οι οποίες μιμούνταν τον τρόπο διασποράς των ιών άρχισαν να αναπτύσσονται αρχικά στον χώρο του εμπορικού μάρκετινγκ. Σύντομα απέκτησαν κοινό όνομα (viral marketing). Οι πρακτικές αυτές επεκτάθηκαν πολύ γρήγορα και σε άλλους τομείς. Τούτο είχε ως συνέπεια την εμφάνιση ενός ακόμα ευρύτερου όρου, του ιομορφικού διαμοιρασμού (viral sharing).2
Ας δούμε ένα παράδειγμα ιομορφικού διαμοιρασμού. Ένας χρήστης (ας τον ονομάσουμε Νίκο) με έντονη δραστηριότητα στον ακροδεξιό ελληνικό κυβερνοχώρο, ανεβάζει στο YouTube ένα βίντεο αφιερωμένο στη Μικρασιατική Καταστροφή. Γνωρίζει, ωστόσο, πολύ καλά πως δεν φτάνει μονάχα να το αναρτήσει. Εάν θέλει να γίνει «επιτυχία» (αγγλιστί να γίνει viral), πρέπει να κυκλοφορήσει όσο γίνεται περισσότερο μέσα στα απειράριθμα μικρά δίκτυα άλλων χρηστών του διαδικτύου. Ο Νίκος, όμως, δεν έχει άμεση πρόσβαση σε αυτά. Από την άλλη πλευρά, η εταιρική πλατφόρμα, στην οποία ανέβασε το βίντεο δεν τον έχει αφήσει αβοήθητο. Κάτω ακριβώς από το βίντεο υπάρχουν μικρά εικονίδια, τα οποία λειτουργούν όπως ακριβώς τα καψίδια των ιών: αναλαμβάνουν να εγχύσουν αυτόματα το περιεχόμενο που έφτιαξε ο συγκεκριμένος χρήστης στους μικρούς ιδιωτικούς κυβερνοχώρους των επισκεπτών του. Αρκεί μονάχα να πατήσει κανείς σε κάποιο από τα παραπάνω εικονίδια. Τότε, αυτόματα, το βίντεο του Νίκου θα έχει γίνει «post» στο Facebook ή στο Linkedin ενός άλλου χρήστη με παρόμοιες πιθανόν πολιτικές πεποιθήσεις. Μπορεί ακόμα να γίνει ανάρτηση στο blog ενός τρίτου επισκέπτη, τιτίβισμα στο twitter ενός επόμενου κτλ. Με άλλα λόγια, το αρχικό περιεχόμενο θα έχει καταφέρει να εισβάλει στο δίκτυο ενός άλλου χρήστη μέσα από αυτοματοποιημένους δρόμους, χωρίς φαινομενικά να αλλοιώνει την ταυτότητα του νέου χώρου υποδοχής. Εκεί απλώς καλείται να συμβιώσει με άλλα βίντεο, κείμενα και εικόνες που υπήρχαν πριν το ανέβασμά του. Συμβιώνει με τον ξενιστή του και περιμένει. Περιμένει ωσότου ένας ακόμα χρήστης («φίλος» του προηγούμενου και άγνωστος κατά πάσα πιθανότητα στον Νίκο) να κάνει like ή comment κάτω από το post, επιτρέποντας με τον τρόπο αυτόν στο αρχικό βίντεο να πολλαπλασιάσει τον εαυτό του σε έναν ακόμα κρίσιμο μικρό ιδιωτικό κυβερνοχώρο.
Παραδείγματα σαν το προηγούμενο ανήκουν πλέον στην κυβερνητική καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων. Και τούτο διότι πριν ακόμα φτάσουμε στα μισά της πρώτης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα, ο ιομορφικός διαμοιρασμός είχε κατορθώσει να καταστεί ο κυρίαρχος τρόπος διακίνησης περιεχομένου στο διαδίκτυο. Η υιοθέτησή του, μάλιστα, υπήρξε τόσο γενικευμένη ώστε δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να υποστηρίξει κανείς πως η ιικότητα συγκροτεί πλέον μία από τις μείζονες μεταπλάσεις, μια μετάπλαση που αλλάζει δραματικά τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε συνολικά την παραγωγή και την επικοινωνία στην ψηφιακή ύστερη νεωτερικότητα.
Στην πιο μεγάλη κλίμακα, η καταιγιστική παρουσία ιομορφικών πρακτικών επηρεάζει συνολικά τις πολιτικές του νοήματος στον σύγχρονο κόσμο. Μια γενετικά τροποποιημένη «πολιτική οικονομία του νοήματος» φαίνεται να διεκδικεί επιτακτικά την ανάδυσή της. Ας αποκαλέσουμε αυτή τη νέα οικονομία ιο-πολιτική. Με τον όρο αυτό, τα πεδία του πολιτικού, του οικονομικού και του πολιτισμικού εκλαμβάνονται ως αρένες στο εσωτερικό των οποίων το νόημα παράγεται, διαχέεται και προσλαμβάνεται ιομορφικά: εγχέεται διαρκώς στην επικράτεια του Άλλου, συμβιώνει παρασιτικά με άλλα νοήματα και συναρτά την επιβίωσή του με ψηφιακούς αυτοματισμούς, οι οποίοι οργανώνουν την επαναληπτική εκφορά του μέσα σε μικρούς, υβριδικούς κυβερνοχώρους.

Από τον ιό στην Ιστορία: θυμικότητα, επιτελεστικότητα, συνδεσιμότητα
Ας επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε, στον λόγο, δηλαδή, για το παρελθόν, όπως αυτός αρθρώνεται στα συμφραζόμενα της ψηφιακής μας καθημερινότητας. Έχω την αίσθηση ότι η ιο-πολιτική, μια έννοια που αναμετριέται συνολικά με τις μεταμορφώσεις της παραγωγής στον ψηφιακό καπιταλισμό, μπορεί να μας φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη στην προσπάθειά μας να εμβαθύνουμε αναφορικά με τις μεταμορφώσεις που συντελούνται στο πεδίο της παραγωγής νοήματος για το παρελθόν. Πιο συγκεκριμένα, μια μετάθεση της συζήτησης από τη μνήμη και τη λήθη ή από τις χρήσεις και τις καταχρήσεις του παρελθόντος στις ιο-πολιτικές του παρελθόντος, θα μπορούσε ενδεχομένως να ανανεώσει την ερμηνευτική προσέγγιση ποικίλων επεισοδίων που σημάδεψαν τη Δημόσια Ιστορία στην Ελλάδα κατά την τελευταία εικοσαετία.
Χωρίς αμφιβολία, το πιο έντονο και το πιο εκτεταμένο χρονικά από τα προαναφερθέντα επεισόδια έχει να κάνει με το σχολικό εγχειρίδιο για τη διδασκαλία της Ιστορίας στην έκτη τάξη του Δημοτικού. Η έκδοσή του την άνοιξη του 2006 προκάλεσε έντονες διαμάχες σε πολλαπλά επίπεδα. Δίχασε την κεντρική πολιτική σκηνή, τροφοδότησε το μιντιακό τοπίο με βαρύτατα θυμικά φορτία, ενεργοποίησε πρωτόγνωρες δυναμικές στον χώρο της εκπαίδευσης, σμίλεψε συλλογικότητες που διεκδίκησαν την παρουσία τους στη δημόσια σφαίρα και εκτίναξε την παραγωγή λόγου για το παρελθόν στον ελληνικό κυβερνοχώρο. Στα τέσσερα περίπου χρόνια που διήρκεσαν οι εχθροπραξίες αυτού του μείζονος «πολέμου για την Ιστορία» συζητήθηκε το σύνολο σχεδόν των βασικών στιγμών της νεότερης ελληνικής Ιστορίας: από την οθωμανική περίοδο και τον ρόλο της Εκκλησίας στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 έως τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τον Εμφύλιο.
Πίσω, ωστόσο, από την πολλαπλότητα των ιστορικών παρελθόντων που ανακλήθηκαν, τις ετερόκλητες πολιτικές και τα επιχειρήματα που αρθρώθηκαν και την απίθανη ποικιλία των ταυτοτήτων που προέκυψαν στη διάρκεια της δημόσιας διαμάχης για το σχολικό αυτό βιβλίο, υπήρξε μία λέξη, ο συνωστισμός, η οποία κατόρθωσε να συγκεφαλαιώσει όλα τα προηγούμενα. Ο «συνωστισμός» ήταν η πρώτη λέξη μέσα από την οποία συστήθηκε το εγχειρίδιο στα ευρύτερα ακροατήρια. Ώς τη λήξη, δε, της διαμάχης ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί έστω κι ένα κείμενο, σχόλιο, βίντεο ή γελοιογραφία που να αναφέρεται στην υπόθεση του εγχειριδίου χωρίς να αναπαράγει τη συγκεκριμένη λέξη. Ακόμα και στις μέρες μας, οκτώ χρόνια μετά την έναρξη των δημόσιων αντιπαραθέσεων, εάν πληκτρολογήσει κανείς το όνομα της επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας Μαρίας Ρεπούση στην πιο γνωστή μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο, θα δει να συμπληρώνεται αυτόματα το πεδίο αναζήτησης με τη λέξη συνωστισμός. Όπως και στην περίπτωση του «ραντεβού στα γουναράδικα», η συγκεκριμένη λέξη φαινόταν να βρίσκει διαρκώς έναν τρόπο για να παρεισφρέει στις διαμάχες. Μεταπηδώντας διαρκώς ανάμεσα από σελίδες και οθόνες, ο «συνωστισμός» έμοιαζε με ιό στο απόγειο της επιδημικής του δεινότητας: «κολλούσε» πάνω σε κάθε πιθανή και απίθανη αναφορά στην ελληνική Ιστορία, άσχετα εάν αυτή είχε να κάνει με συμβάντα πολύ διαφορετικά από εκείνο στο οποίο υποτίθεται πως αναφερόταν, τις τελευταίες, δηλαδή, στιγμές της παρουσίας του ελληνικού στοιχείου στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922.
Πραγματικά, σε όλη τη διάρκεια της διαμάχης για το βιβλίο της Ιστορίας τίποτε δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τον «συνωστισμό» ως προς τη δυνατότητά του να συνοψίζει το χαοτικό σκηνικό μιας δημόσιας αντιπαράθεσης για το παρελθόν στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα. Ακολουθώντας τον Jenkins κ.ά. τούτη η λέξη λειτουργούσε ως διαδόσιμο κείμενο (spreadable text). Σύμφωνα με το σκεπτικό τους, «διαδόσιμο» είναι ένα συγκεκριμένο είδος κειμένου, η παρουσία του οποίου είναι απαραίτητη προκειμένου να κυκλοφορήσουν νοήματα μέσα στα χαοτικά δίκτυα της ψηφιακής ύστερης νεωτερικότητας. Πρόκειται για κείμενο, το οποίο παρόλο που
[…] διαθέτει προθετικότητα καθώς και προτεινόμενες σημασιοδοτήσεις, στο τέλος παραμένει αμφίσημο, με αρκετά ανοιχτά σημεία, τα οποία μπορούν προσληφθούν με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τα συμφραζόμενα προς τα οποία εκτίθεται κάθε φορά το κείμενο αυτό και τους τρόπους με τους οποίους εμπλέκεται […] σε εντοπισμένες κάθε φορά συζητήσεις.3
Τι είναι εκείνο, ωστόσο, που μεταμορφώνει μια μικρή λέξη ή μια σύντομη φράση σε «διαδόσιμο» ή «ιομορφικό», όπως προτιμώ να το αποκαλώ, κείμενο; Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να εκκινεί και να καταλήγει στο θυμικό. Φράσεις σαν το «ραντεβού στα γουναράδικα» ή όροι σαν τον «συνωστισμό» δεν ανήκουν τόσο στο λεξικογραφικό σύμπαν της ιστοριογραφίας, όσο σε εκείνο της συναισθηματικής διέγερσης. Σε κάθε τους επίκληση έχουν την ιδιότητα να απελευθερώνουν υψηλά θυμικά φορτία. Εκφέρονται και απευθύνονται προς «ενεργούς χρήστες» του σύγχρονου ψηφιακού τεχνοπολιτισμού, προς μία εκδοχή, δηλαδή, υποκειμενικότητας, η οποία δομείται περισσότερο στη βάση της θυμικής απόλαυσης παρά σε εκείνην της αναλυτικής εκλογίκευσης.4 Μέσα από την καταστατική τους θυμικότητα, οι παραπάνω φράσεις προσφέρουν το παρελθόν και τον ιστορικό χρόνο ως αντικείμενο απόλαυσης σε παραλήπτες ήδη συγκροτημένους μέσα από ιομορφικές θυμικές στρατηγικές. Η δυνατότητά τους να εκλύουν θυμική ενέργεια αποτελεί τον καταλύτη για τη μεταμόρφωση ενός ιστορικού γεγονότος (εν προκειμένω της εξόδου ελληνορθόδοξων πληθυσμών από την Τουρκία στα 1922) σε ένα α-ιστορικό «πρωτεϊνικό περίβλημα», σε ένα πολιτισμικό «καψίδιο» (συνωστισμός), που διευκολύνει τον περαιτέρω παρασιτικό πολλαπλασιασμό του λόγου για το παρελθόν.
Επιπλέον, ένα ιομορφικό κείμενο βασίζεται, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, στη δυνατότητά του να επαναλαμβάνει διαρκώς τον εαυτό του. Βεβαίως, αυτή η επανάληψη δεν μπορεί να είναι απροϋπόθετη. Εάν ακολουθήσουμε την ανάλυση της Τζούντιθ Μπάτλερ περί επιτελεστικότητας, κάθε νέα εμφάνιση ενός ιομορφικού κειμένου για το παρελθόν οφείλει να παραπέμπει στον «νόμο» αυτού του παρελθόντος, στα κυρίαρχα, δηλαδή, ιστοριογραφικά αφηγήματα, τα οποία διαθέτει η αντίστοιχη κοινωνία προκειμένου να νοηματοδοτεί το παρελθόν της.5 Για να το πούμε διαφορετικά, κάθε αναφορά σε «γουναράδικα» και «συνωστισμούς» έπρεπε να γινόταν αφορμή μιας επιτελεστικής εργασίας, η οποία θα έφερνε διαρκώς στο προσκήνιο βασικές ερμηνευτικές θέσεις για την Κατοχή, την Αντίσταση ή την περιπέτεια του 1922.
Ωστόσο, στην περίπτωση των συγκεκριμένων «πολέμων για την Ιστορία», ο «διάλογος» με τα ερμηνευτικά ιστοριογραφικά αφηγήματα δεν εξελίχτηκε ακριβώς με τον παραπάνω τρόπο. Στο ασταθές έδαφος των ψηφιακών ιο-πολιτικών του παρελθόντος, ο λόγος για το παρελθόν δεν φαινόταν να βασίζεται τόσο σε μια «επιτελεστική επανάληψη που παράγει διαφορές» όσο σε μια «αντιγραφή χωρίς αναπαραγωγή, χωρίς πιστότητα, χωρίς διάρκεια»:6 Στις συζητήσεις που ακολούθησαν την έκδοση του σχολικού εγχειριδίου και την κοινοβουλευτική αγόρευση του βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η επιμονή στον «συνωστισμό» και στα «γουναράδικα» αντίστοιχα δεν σήμαινε απαραίτητα και παραπομπή σε ιστοριογραφικούς κανόνες. Όπως ήδη έχουμε σημειώσει, η παρουσία των κρίσιμων αυτών κλισέ ήταν παρασιτική: αποσκοπούσε πρωτίστως στην εισβολή στα δίκτυα των Άλλων· στόχευε να διεισδύσει παρά να παραπέμψει, να συμβιώσει κι όχι να αναμετρηθεί, να αντιγραφεί παρά να πρωτοτυπήσει. Η διεξαγωγή των σύγχρονων «πολέμων για την Ιστορία» στον ελληνικό κυβερνοχώρο βασίστηκε, αναμφίβολα, σε επιτελεστικές διεργασίες. Μόνο που οι διεργασίες αυτές φαίνονταν να βαδίζουν τον δικό τους δρόμο: προέκριναν μια παρασιτική επιτελεστικότητα, ένα αδιάκοπο, δηλαδή, κυνήγι για την εγκατάσταση θυμικών ιχνών του παρελθόντος μέσα στα απειράριθμα μικρά δίκτυα της ψηφιακής καθημερινότητας.
Ένα ιομορφικό κείμενο, ωστόσο, θα μπορούσε να είναι κι άλλα πράγματα, πέρα από μια απλή λέξη ή φράση, π.χ. μια «εφεύρεση, τεχνολογία, σύστημα σκέψης, μουσική λούπα […] επιστημονική θεωρία, σεξουαλικό σκάνδαλο, ενδυματολογικό στιλ ακόμα και μια pop διασημότητα».7 Πιο πιθανόν, όμως, ήταν να έχει οπτική μορφή.
Έναν περίπου μήνα μετά την «υπόθεση Διαμαντόπουλου» δόθηκε μια νέα αφορμή για διαμάχες σχετικά με τη δεκαετία του 1940. Στις 4 Αυγούστου του 2013 η εφημερίδα Πρώτο Θέμα δημοσίευσε εικόνες από τις διακοπές ενός άλλου βουλευτή. Οι φωτογραφίες έδειχναν, μεταξύ άλλων, τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη σε καλοκαιρινή περιβολή να απολαμβάνει ιδιωτικές στιγμές με τη σύντροφό του Έλενα Κωνσταντινίδου. Το βλέμμα του φακού εστίαζε στο ναζιστικό τατουάζ που ήταν χτυπημένο στον ώμο του βουλευτή. Όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο, οι φωτογραφίες αυτές γνώρισαν μεγάλη διάδοση. Στο χρονικό διάστημα που ακολούθησε, οι λήψεις του ζευγαριού ανατυπώθηκαν αμέτρητες φορές στις οθόνες του διαδικτύου. Στο τέλος του καλοκαιριού του 2013, ο ελληνικός κυβερνοχώρος είχε κατακλυστεί από επιχειρήματα, κριτικές, άρθρα, σχόλια ακόμα και παρωδιακές αναπαραγωγές των φωτογραφικών στιγμιοτύπων. Αλλά περισσότερο από όλα είχε γεμίσει από σβάστικες. Το οπτικό ίχνος του γερμανικού παρελθόντος έπαιρνε την εκδίκησή του: φαινόταν να βρίσκει τον τρόπο να «καταλάβει» τον κυβερνοχώρο ενός κράτους, στο οποίο η παρουσία οπτικών διαπραγματεύσεων της ναζιστικής περιόδου υπήρξε εξαιρετικά περιορισμένη σε ολόκληρη τη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα.
Στο σημείο αυτό θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να εκλάβει κανείς την οργιαστική παρέλαση του εθνικοσοσιαλιστικού συμβόλου στις οθόνες των υπολογιστών και των τηλεοράσεων ως ένδειξη μιας στροφής της νεοελληνικής κοινωνίας προς νεοναζιστικές πολιτικές ατραπούς. Αντίθετα, τις περισσότερες φορές το πλαίσιο των αναφορών ήταν εμφανώς καταγγελτικό. Ακόμα, όμως, και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ήταν διόλου σπάνιο να διαβάζει κανείς αντιφασιστικά κείμενα στριμωγμένα ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες εικόνες με τη σβάστικα στον ώμο του Κασιδιάρη. Μία μάλλον απρόσμενη ισορροπία φαινόταν να διαμορφώνεται σταδιακά: οπτικά απομεινάρια του ναζιστικού παρελθόντος και επιχειρήματα που αντλούσαν από τις (σαφώς μη ναζιστικές) δεξαμενές της μεταπολεμικής ελληνικής ιστορικής κουλτούρας συγκατοικούσαν στους ίδιους ψηφιακούς χώρους. Μετά την επιτυχή εισβολή του στους μικρούς ιδιωτικούς κυβερνοχώρους του πρώιμου εικοστού πρώτου αιώνα, το πιο διαφιλονικούμενο οπτικό ίχνος της δεκαετίας του 1940 έδειχνε ικανό να παραμένει σε συμβιωτική σχέση με τους «εχθρούς» του.
Αποκτά ενδιαφέρον, συνεπώς, να μπορέσει να εμβαθύνει κανείς σε αυτή τη συμβίωση με όρους ιο-πολιτικής. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η σβάστικα θα μπορούσε να εκληφθεί ως ιός. Πράγματι, το μόνο που αναζητά ένας ιός είναι ο εχθρικός Άλλος· ο Ξένος ή ο Εχθρός στον οργανισμό του οποίου επιδιώκει να εισβάλει και να παρασιτήσει. Μονάχα μέσα στην επικράτεια αυτού του προνομιακού Άλλου έχει ελπίδες να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Για να το θέσουμε διαφορετικά, θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς την υπόθεση πως οι σβάστικες ευδοκίμησαν στον ελληνικό κυβερνοχώρο όχι διότι τους ήταν οικείος, αλλά ακριβώς επειδή αποτελούσε γι’ αυτές τον καταστατικό Άλλο. Στο ιομορφικό πεδίο των ψηφιακών δικτύων, η αναζήτηση της ιστορικής ακρίβειας των ιχνών του παρελθόντος δεν φαίνεται να αποτελεί προτεραιότητα. Εκείνο που σίγουρα προέχει είναι η κυκλοφορία του ίχνους αυτού· η μετατροπή του σε ιομορφικό κείμενο, ανοιχτό σε αντιθετικές προσλήψεις και διαθέσιμο για ενσωμάτωση σε διαρκώς επιταχυνόμενες πληροφοριακές ροές.
Για να το πούμε διαφορετικά, εάν κάτι επείγει στο πλαίσιο των ψηφιακών ιο-πολιτικών του παρελθόντος, αυτό είναι η συνδεσιμότητα των ιχνών του παρελθόντος: με όσες περισσότερες ροές νοήματος (π.χ. ακαδημαϊκός λόγος, δημοσιογραφία, life style, διασκέδαση, νοηματοδοτήσεις του κοινωνικού φύλου και του σώματος, πορνογραφία κ.ά.) μπορεί να συνδέεται το ίχνος, τόσο πιο πολύ δυναμώνει η πιθανότητα να επιβιώνει στον κυβερνοχώρο. Στην «περίπτωση Κασιδιάρη», ένα πολιτικό σύμβολο των μέσων του περασμένου αιώνα ενδημεί στο οπτικό φαντασιακό της ψηφιακής Ελλάδας όχι γιατί ανακαλεί την τραγικότητα της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής σύγκρουσης, αλλά επειδή κατόρθωσε να συνδεθεί με το κουτσομπολιό, να ερωτοτροπήσει με τις πιο στερεοτυπικές εκδοχές μεταπολεμικής ελληνικότητας («λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου»), να χαραχτεί σε ημίγυμνα σώματα, να αναλάβει επάλληλες μορφές (τατουάζ, σχόλιο, κολάζ κ.ά.), να αποκαλυφθεί, να εκτεθεί, να αποδομηθεί, να γελοιοποιηθεί και, παρ’ όλα αυτά –ή μάλλον ακριβέστερα: εξαιτίας όλων αυτών– να διαδοθεί ακόμα πιο εκτατικά σε ακόμα περισσότερες επιφάνειες της ψηφιακής καθημερινότητας.
Στην «περίπτωση Κασιδιάρη» υπήρχε ακόμα ένα στοιχείο που προξενεί το ενδιαφέρον. Εάν η σβάστικα κατόρθωσε τελικά να λειτουργήσει ως ιομορφικό κείμενο, τότε αυτό το οφείλει και στη μορφολογική του αμφισημία. Μεγάλο μέρος των συζητήσεων που ακολούθησαν τη δημοσίευση των επίμαχων φωτογραφιών είχε να κάνει με το εάν αυτό που φαινόταν ήταν όντως σβάστικα. Υποστηρίχτηκε έντονα, πρώτα από όλα από τον ίδιο τον βουλευτή και στη συνέχεια από οπαδούς της Χρυσής Αυγής, ότι το τατουάζ δεν εικόνιζε το γερμανικό μεσοπολεμικό σύμβολο αλλά κάποιο είδος αρχαιοελληνικού μαιάνδρου. Η συζήτηση αυτή φούντωσε κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: άτομα φιλικά προσκείμενα στις ναζιστικές και φασιστικές ιδέες αρνούνταν μετά βδελυγμίας την εθνικοσοσιαλιστική γενεαλογία του τατουάζ, την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοί τους τούς μέμφονταν για ιδεολογική ασυνέπεια.
Αναμφίβολα, η συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ζήτημα ασυνέπειας· όχι όμως ιδεολογικής όσο ιομορφικής. Ακολουθώντας και πάλι την ανάλυση του Jenkins κ.ά. η «διαδοσιμότητα» ενός κειμένου συναρτάται άμεσα με την αποκήρυξη της γενεαλογίας του. Σύμφωνα με τους συγκεκριμένους συγγραφείς, η εμπρόθετη αμφισημία σε σχέση με την ιστορικότητα ενός ήχου, μιας εικόνας ή μιας φράσης θα μπορούσε να ιδωθεί σαν μία ακόμα παρότρυνση ενεργού διεκδίκησης του νοήματός της.8 Στο ιομορφικό τοπίο της σύγχρονης ελληνικής ιστορικής κουλτούρας, η άρνηση του ίχνους του παρελθόντος αναδεικνύεται σε μια εξαιρετικά επιτυχημένη στρατηγική νοηματοδότησής του: το θάμπωμα των μορφολογικών περιγραμμάτων και η αποκήρυξη κάθε ναζιστικής συνδήλωσης επέτρεψαν στο βασικό οπτικό απομεινάρι του ναζιστικού παρελθόντος να επιπολάζει στα ψηφιακά δίκτυα και να διεκδικεί πιο επιτακτικά τις οθόνες, την αισθητική και την ψήφο στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα.

Αντί επιλόγου
Τα τρία παραδείγματα «πολέμων για την Ιστορία» που εξετάστηκαν στο παρόν κείμενο ιχνηλατούν όψεις της παραγωγής του παρελθόντος στα ψηφιακά συμφραζόμενα της σύγχρονης Ελλάδας. Σε μια αρκετά γενική προοπτική, μας καλούν να σκεφτούμε τις διαδικασίες νοηματοδότησης του παρελθόντος ως αναπόσπαστα μέρη ενός μεταλλαγμένου ψηφιακού σκηνικού. Εκτεθειμένα πάνω σε αυτό το σκηνικό, τα ίχνη του παρελθόντος δείχνουν να υποβάλλονται σε νέες κατηγορικές προσταγές: να είναι ανοιχτά, με διαπερατά μορφολογικά και σημασιολογικά όρια, διαδόσιμα, επικοινωνήσιμα, με μια λέξη ιομορφικά. Σε μια πιο στοχευμένη θέαση, το παραπάνω σκηνικό φαίνεται να ενθαρρύνει καινοφανείς, υβριδικές συναθρώσεις στο πεδίο της υποκειμενικότητας. Στον κόσμο των ψηφιακών δικτύων το παρελθόν μοιάζει να μην αφορά τόσο παραγωγούς ή καταναλωτές νοημάτων, όσο πολλαπλασιαστές (multipliers), υποκείμενα, δηλαδή, επαρκώς εξοικειωμένα με την οργιαστική επαναληπτικότητα των ιχνών του παρελθόντος στον κυβερνοχώρο. Στoν κόσμο αυτό το par excellence υποκείμενο μοιάζει να είναι εκείνος/-η που ξέρει να παρακολουθεί την επιτελεστική λιτανεία των ιχνών του παρελθόντος από οθόνη σε οθόνη και από δίκτυο σε δίκτυο· όχι πλέον ο «ειδικός» (π.χ. επαγγελματίας ιστορικός, μάρτυρας ή θύμα), αλλά ο αν-ιχνευτής, ένα άτομο που εντοπίζει, «απο-σημειώνει» και αναπαράγει το ίχνος, ο καθ’ έξιν εισβολέας στους προσωπικούς κυβερνοχώρους των αμέτρητων Άλλων, ο συμφιλιωμένος με την ιικότητα του ψηφιακού παρόντος και τις ιο-πολιτικές του παρελθόντος.

Σε εκτενέστερη μορφή, το κείμενο θα δημοσιευτεί προσεχώς στον συλλογικό τόμο Χρήσεις και καταχρήσεις της Ιστορίας: Η Δημόσια Ιστορία στην Ελλάδα.

Δευτέρα 16 Απριλίου 2012

επικαιρο!!!!!!!Ενα παλιο Δημοσιευμα του ΙΟΥ :''Το αντιρατσιστικό κίνημα της Ευρώπης ξεσκουριάζει τα όπλα τού μεσοπολεμικού αντιφασισμού και επιτίθεται στον προκλητικό Αυστριακό νοσταλγό. Όμως η μάχη είναι άνιση. Ο κ. Χάιντερ, όπως και ο Λεπέν, ο Σενχούμπερ ή ...ο Καρατζαφέρης δεν έχουν μείνει στα παλιά. Το θινκ τανκ της σύγχρονης δεξιάς, ο Αλέν ντε Μπενουά, τους εφοδιάζει με ένα μεταμοντέρνο ρατσιστικό οπλοστάσιο''. klik ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ

 αποσπασμα :
Το 68 της Νέας Δεξιάς




Την ίδια χρονιά που η νεολαία ξεσπούσε σε μια παγκόσμια εξέγερση, το 1968, μια μικρή ομάδα διανοουμένων της άκρας δεξιάς στη Γαλλία αναλάμβανε το εγχείρημα να ανασυστήσει μια αξιόπιστη και ελκυστική θεωρία και να αντισταθεί στην ηγεμονία των ιδεών της αριστεράς. Επικεφαλής του εγχειρήματος ήταν ο Αλέν ντε Μπενουά, θεωρητικός και ακτιβιστής μιας από τις πάμπολλες μικρές ομάδες που διεκδικούσαν την πρωτοκαθεδρία σ' αυτή τη διαδικασία, της ομάδας GRECE (Ένωση Έρευνας και Μελέτης του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού).



Η επιτυχία του ντε Μπενουά οφείλεται στο γεγονός ότι κατάφερε να αναδείξει την ομάδα του σε διαμορφωτή μιας δεξιάς κοινής γνώμης, απογοητευμένης από την επικράτηση των ιδεολογικών εκφραστών της αριστεράς και του μαρξισμού. Πολύ γρήγορα κατάφερε να γίνει το αγαπημένο παιδί μιας μερίδας των συντηρητικών μέσων ενημέρωσης και άρχισε να επηρεάζει άμεσα ευρύτερους πολιτικούς κύκλους. Το 1977, όταν ο μεγαλοεκδότης Ερσάν αγόρασε την εφημερίδα Φιγκαρό, προσέλαβε τον δεξιό θεωρητικό Λουί Ποέλς για την έκδοση του περιοδικού Φιγκαρό-Μαγκαζίν. Εκείνος, με τη σειρά του, ανέθεσε σε μια ομάδα της GRECE τη διαμόρφωση του νέου πλαισίου του εντύπου. Αυτομάτως η GRECE απέκτησε πανεθνικό και πανευρωπαϊκό ακροατήριο. Με την άνοδο στην εξουσία των σοσιαλιστών το '81, άρχισαν να στρέφονται προς τις ιδέες της GRECE και τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα UDF και RPR. Την ίδια στιγμή, η GRECE αρχίζει να επηρεάζει ανάλογες κινήσεις στις αγγλοσαξονικές χώρες.



Ως κύριο αντίπαλο της Νέας Δεξιάς η ομάδα του ντε Μπενουά θεωρεί "τον αστικό φιλελευθερισμό και τη Δύση του αμερικάνο-ατλαντισμού." Πρόκειται για μια νέα μορφή του κλασικού φασιστικού αντικαπιταλισμού και αντιαμερικανισμού, που ριζοσπαστικοποιεί την ευρωκεντρική πολιτική σκέψη του Ντε Γκολ. «Ποτέ μέσα στην ιστορία τους η Γαλλία και η Ευρώπη δεν διατέλεσαν κάτω από τόσο βαθιά κατοχή, όσο σήμερα. Η κατοχή δεν συνοδεύεται πλέον κατανάγκην από το θόρυβο της μπότας. Η κατοχή δεν είναι πλέον μόνο εδαφική και στρατιωτική. Μπορεί να είναι επίσης οικονομική, πολιτισμική, ιδεολογική, πνευματική και ψυχική. Είναι δυνατόν να ασκείται με όρους επίδρασης στην κοινωνική δομή, με ποικίλους εξαναγκασμούς και εξαρτήσεις. Ναι, ποτέ άλλοτε η Γαλλία δεν υπήρξε τόσο λίγο γαλλική. Ποτέ η Ευρώπη δεν υπήρξε τόσο λίγο ευρωπαϊκή." (ντε Μπενουά, 1987).



Η φυλετική διάσταση αυτής της προβληματικής είχε διαφανεί ήδη από τα πρώιμα κείμενα του συγγραφέα: "Η φυλή είναι η μοναδική πραγματική ενότητα που περικλείει τις ατομικές διαφοροποιήσεις. Η αντικειμενική μελέτη της ιστορίας δείχνει ότι μόνο η ευρωπαϊκή φυλή (λευκή καυκάσια φυλή) από τη στιγμή της εμφάνισής της συνεχίζει να προοδεύει στην ανοδική πορεία της εξέλιξης της ζωής, σε αντίθεση με άλλες φυλές οι οποίες έχουν βαλτώσει και βρίσκονται σε υποχώρηση. Η κύρια αιτία αυτής της προόδου της ευρωπαϊκής φυλής συνίσταται στο ότι έχει συσσωρεύσει στοιχεία επιστημονικής και τεχνικής προόδου, τα οποία σχηματίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η ευρωπαϊκή φυλή δεν διαθέτει απόλυτη ανωτερότητα. Απλώς είναι η πλέον ικανή να προοδεύει στην κατεύθυνση της εξέλιξης. Εφόσον οι φυλετικοί παράγοντες κληροδοτούνται με στατιστικό τρόπο, κάθε φυλή κατέχει τη δική της ψυχολογία." (Αλέν ντε Μπενουά "Τι είναι ο εθνικισμός", 1966).



Η εφεύρεση του νέου ρατσισμού



Όμως ο ντε Μπενουά δεν έμεινε στις ρατσιστικές διατυπώσεις παλιού τύπου. Μια από τις κεντρικές νέες ιδέες που εισήγαγε στην ευρωπαϊκή δεξιά είναι ο ρατσισμός νέου τύπου. Πρόκειται γι’ αυτό που πολύ προσφυώς ονόμασε «διαφοριστικό ρατσισμό» ο φιλόσοφος Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, ο σημαντικότερος μελετητής των νεορατσιστικών φαινομένων στη σημερινή Ευρώπη. Ο ντε Μπενουά υιοθέτησε χωρίς δυσκολία το σύνθημα της ριζοσπαστικής αριστεράς «δικαίωμα στη διαφορά» για να εκφράσει τη νέα στρατηγική της (άκρο)δεξιάς, και να την περιβάλει με αντιρατσιστικό μανδύα.



Η αναδιατύπωση του ρατσιστικού λόγου υιοθετεί κλασικά εξωτερικά στοιχεία της αριστερής προβληματικής: τον αντιαμερικανισμό, τον αντικαπιταλισμό, την υποστήριξη του Τρίτου Κόσμου. Στο 33ο τεύχος του περιοδικού Elements της GRECE, ο ντε Μπενουά εξηγείται: «Από το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου και ιδιαίτερα σήμερα, διαπιστώνουμε ένα αξιοσημείωτο κύμα τυποποίησης και ισοπεδωτισμού… Αυτό το κύμα ισοπεδωτισμού έχει σχέση με τις προόδους της κυρίαρχης εξισωτικής ιδεολογίας, η οποία θεωρεί ότι οι διαφορές μεταξύ ανθρώπων και πολιτισμών είναι παροδικές ή ήσσονες και κατά φυσική συνέπεια έχει τάση να μη συγκινείται καθόλου από την προϊούσα διάβρωση των διαφορετικών πολιτισμών. (...) Απέναντι σ' αυτό το κύμα δεν μπορούμε να ελπίζουμε παρά στην κατάφαση των συλλογικών ιδιαιτεροτήτων, στην πνευματική επανοικειοποίηση των παραδόσεων, στην καθαρή συνείδηση των πολιτισμικών ριζών και ιδιαιτεροτήτων. (...) Ποντάρουμε στο τσάκισμα του ενιαίου μοντέλου, είτε διά μέσου της γέννησης των περιφερειακών γλωσσών είτε διά μέσου της κατάφασης των εθνικών μειονοτήτων είτε φαινομένων τόσο ποικίλων όσο η αποαποικιοποίηση, η κατάφαση της μαύρης φυλής, ο πολιτικός πλουραλισμός των χωρών του Τρίτου Κόσμου, η αναγέννηση ενός λατινοαμερικανικού πολιτισμού, η ανάδυση ενός ισλαμικού πολιτισμού, κλπ."



Η συγγένεια της προβληματικής αυτής με τη ρητορεία των Ιταλών της Λίγκας του Βορρά, αλλά και με τα συνθήματα που κυριάρχησαν στην Αυστρία πριν τις εκλογές είναι οφθαλμοφανής. Πρόκειται για έναν πραγματικό νέο "τρίτο δρόμο" για την άκρα δεξιά. Αντίθετα με τις κλασικές θέσεις της ακροδεξιάς, αυτός ο νέος ρατσισμός συμβαδίζει με την υιοθέτηση ενός ιδιότυπου "νέου τριτοκοσμισμού", ο οποίος στηρίζεται στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λαών, εναντίον του οικονομικού και πολιτικού ιμπεριαλισμού της Δύσης. Την πολιτική συνέπεια αυτής της θεωρίας διαπιστώνουμε με την απροσδόκητη σύμπλευση ακροδεξιών παραγόντων στις αντινατοϊκές εκδηλώσεις της τελευταίας δεκαετίας.



Σύμφωνα με τη θεωρία του ντε Μπενουά, η επιστροφή των μεταναστών στην πατρίδα τους απαιτείται στο όνομα του "δικαιώματος στη διαφορά" και του σεβασμού της πολιτισμικής τους ταυτότητας. Η απαίτηση του αποκλεισμού των ξένων, εφόσον θεωρούνται "μη αφομοιώσιμοι", είναι η λογική συνέπεια του απόλυτου χαρακτήρα που αποδίδεται στις πολιτισμικές διαφορές. Σύμφωνα με τον συνεργάτη του ντε Μπενουά Γκιγιόμ Φε "η πολυφυλετική κοινωνία είναι το λίπασμα του ρατσισμού" και κατά συνέπεια: "Για να φτάσουμε ως το τέλος το δικαίωμα στη διαφορά οφείλουμε να αρνηθούμε την πολυφυλετική κοινωνία και για τους μετανάστες να φροντίσουμε την επιστροφή τους στην πατρίδα τους." (περιοδικό Elements, χειμώνας '83-'84). Ανάλογα επιχειρήματα ακούγονται καθημερινά και στις ελληνικές τηλεοράσεις από τα λόμπι των επαγγελματιών ληστευθέντων: "Οι Έλληνες δεν ήταν ρατσιστές πριν έρθουν οι μετανάστες. Για να εκλείψουν τα ρατσιστικά κρούσματα πρέπει να φύγουν οι ξένοι."



Ο ιδεολογικός, λοιπόν, πυρήνας του νέου ρατσισμού δεν συγκροτείται πλέον από το σχήμα της ανισότητας μεταξύ ανωτέρων και κατωτέρων φυλών, αλλά από το σχήμα της αγεφύρωτης απόστασης μεταξύ πολιτισμικών κοινοτήτων, το οποίο προϋποθέτει μια απόλυτη ετερογένεια μεταξύ των πολιτισμικών και των πνευματικών παραδόσεων κάθε εθνικής ομάδας. Ο ντε Μπενουά φτάνει να υποστηρίζει ότι η θεωρία του είναι η μοναδική "αντιρατσιστική" τοποθέτηση, εφόσον ορίζει το "ρατσισμό" ως ιστορική μορφή του "ολοκληρωτισμού", απόρροια του "μονοθεϊσμού" και τον εντοπίζει στην "παγκοσμιοποίηση". Η πολιτική της Νέας Δεξιάς είναι λοιπόν η άμυνα και η υποστήριξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κάθε συλλογικής ταυτότητας. "Η επείγουσα αναγκαιότητα για όλους τους πολιτισμούς που έχουν ακόμα συνείδηση του εαυτού τους είναι να ενωθούν εναντίον του μοναδικού κοινού εχθρού: εναντίον όλων αυτών που επιθυμούν να τους καταστρέψουν όλους, για να επιβάλουν σε όλους τον ίδιο ενιαίο τρόπο ύπαρξης, τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο επίπεδο ζωής, τον ίδιο ψευδοπολιτισμό του εκφυλισμού και της καταστροφής." (περ. Elements, Φεβρουάριος 1980).



Ο φόβος της επιμειξίας



Η επιταγή του σεβασμού της διαφοράς δεν ταυτίζεται με το δικαίωμα της ετερότητας. Στην πραγματικότητα η συνεχής επίκληση αυτού του σεβασμού εξυπηρετεί μόνο όσους επιθυμούν πάση θυσία να δικαιολογήσουν την έλλειψη κάθε επαφής, όσους φοβούνται την ανάμειξη ανθρώπων και πολιτισμών. Όμως εδώ βρίσκεται η πεμπτουσία του ρατσισμού. Η διατήρηση της πολιτισμικής απόστασης σημαίνει πριν απ’ όλα την αποφυγή κάθε επιμειξίας. Καταφεύγουμε και πάλι στον Ταγκιέφ: «Η υπόθεση εργασίας μου είναι ότι ο ρατσισμός εκφράζεται αδιακρίτως ως καταγγελία ή ως εξύμνηση της διαφοράς με όρους φυλών ή με όρους πολιτισμών, νοοτροπιών, παραδόσεων, πεποιθήσεων. Όμως, κατά βάθος, ρατσισμός είναι πάντοτε ο φόβος της επιμειξίας.»



Ο λαϊκιστικός εθνικισμός της Ευρώπης, από τον Χάιντερ μέχρι τον Μπόσι και από τον Λεπέν μέχρι τον Πλεύρη και τον Καρατζαφέρη, στηρίζεται ακριβώς σ’ αυτή την ιδεολογία της διαφοράς που θεωρητικοποίησε η σχολή του ντε Μπενουά. Στην πολιτική του μορφή ο ρατσισμός αυτός εμπεριέχεται στον εθνικισμό. Αρκούμαστε σε λίγα ενδεικτικά αποσπάσματα:



- Στις 19/9/82 ο Λεπέν δηλώνει: «Δεν έχουμε μόνο το δικαίωμα, αλλά και το καθήκον να υπερασπιζόμαστε την εθνική μας προσωπικότητα και το δικό μας δικαίωμα στη διαφορά.»



- Τον Απρίλιο του ΄85, ο Φρανσουά Μπρινιό (ο οποίος υπηρέτησε από τον Πετέν μέχρι τον Λεπέν) γράφει: «Είναι καλύτερο να αποφύγουμε τις διασταυρώσεις και τις επιμειξίες. Όχι για να διατηρήσουμε την ανωτερότητα της φυλής στην οποία ανήκουμε, αλλά τη διαφορετικότητά της, την ιδιοτυπία της.»



- Τον Σεπτέμβριο του ’87 ο Λεπέν επανέρχεται στο περιοδικό Arabies: «Λατρεύω τους Μαγκρεμπίνους, αλλά η θέση τους είναι στο Μαγκρέμπ. Δεν είμαι ρατσιστής, είμαι υπέρ του έθνους. Για να είναι αρμονικό ένα κράτος πρέπει να διαθέτει μια σχετική εθνική και πνευματική ομοιογένεια».



- Η πατρότητα της προβληματικής δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ιδού τι έλεγε ο ντε Μπενουά το 1983, με το ψευδώνυμο Ρομπέρ ντε Ερτ: «Η αλήθεια είναι ότι οι λαοί οφείλουν να διατηρούν και να καλλιεργούν τις διαφορές τους. Η μετανάστευση είναι καταδικαστέα επειδή υποτιμά την ταυτότητα του πολιτισμού στη χώρα υποδοχής, όπως και την ταυτότητα των μεταναστών.»



- Από κοντά και πάλι ο Λεπέν: «Οι λαοί δεν μπορούν να κατατάσσονται σε ανώτερους και κατώτερους. Είναι απλώς διαφορετικοί, και οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψη αυτές τις διαφορετικές φυσικές ή πολιτισμικές διαφορές.» (Συνέντευξη του 1985)



- Τα ίδια «δίδασκε» μέχρι πρότινος από το κανάλι του Γιώργου Καρατζαφέρη ο επίδοξος Έλληνας Χάιντερ, ο Κώστας Πλεύρης, ο οποίος δεν δίσταζε να εξυμνεί τους κατά τα άλλα μισητούς Εβραίους, επειδή "φροντίζουν τη διατήρηση της δικής τους φυλής".





Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς από αυτές τις πολιτικές δηλώσεις εκείνες που απορρέουν από ένα ιδεολογικό πιστεύω και τις άλλες που γίνονται για να θολώσουν τα νερά και να αποκρύψουν τον παραδοσιακό ρατσισμό των φορέων τους. Το σίγουρο είναι ότι δεν μας κάνει τη χάρη ο «φασισμός» και ο «ρατσισμός» να εμφανιστούν στις μέρες μας με την ίδια ακριβώς μορφή που πήραν την εποχή του μεσοπολέμου. Κάτω από το βάρος της παγκόσμιας καταδίκης και με νωπή ακόμα τη μνήμη των εγκλημάτων, δεν μπορεί να απευθυνθεί ο κλασικός ρατσισμός παρά μόνο σε πολύ μικρές περιθωριακές μειοψηφίες.



Αλλά και ο σύγχρονος αντιρατσιστικός λόγος στηρίζεται στην αντιφασιστική επιχειρηματολογία, η οποία έχει φθαρεί από την κατάχρηση και έχει αποδυναμωθεί από την εμμονή της σε ένα όλο και μακρύτερο παρελθόν. Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι αντιρατσιστές στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες οφείλεται στο ότι αδυνατούν να ορίσουν τον σύγχρονο ρατσισμό. Επιμένουν να ταυτίζουν το ρατσισμό μόνο με την απόρριψη των διαφορών και δεν κατανοούν τις νέες, ανέκδοτες μορφές του ρατσισμού που εξυμνούν τις διαφορές και αντικαθιστούν τις "φυλές" με τους "πολιτισμούς".



Η επίκληση της «διαφοράς» αποδεικνύεται ισχυρό πολιτικό χαρτί στα χέρια των νεορατσιστών, ένα χαρτί που τους οδηγεί να διαβαίνουν το κατώφλι της εξουσίας στη Δυτική Ευρώπη. Και την ίδια στιγμή οι αντιρατσιστές «επαγρυπνούν», μήπως διαβεί το φρούριο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας κάποιος νεοναζί με τη σβάστικα και τον διπλού πέλεκυ. Όμως ο εχθρός έχει ήδη μπει στην πόλη. Απλώς κυκλοφορεί με πολιτικά.


Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

περι...Χαφιεδων. Μια βιβλιογραφια




ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Aλέξανδρου Δάγκα "Ο χαφιές"
 (Αθήνα 1995, εκδ. Ελληνικά Γράμματα). Εξαιρετική ανάλυση της πολιτικής καταστολής των πρώτων μεσοπολεμικών χρόνων, με λεπτομερή αποδελτίωση δημοσιευμένων αλλά και πρωτότυπων πηγών. Μεγάλο μέρος του βιβλίου αποτελείται από τις 73 εκθέσεις του Σωτηρίου Ιωαννίδη, χαφιέ της Ασφάλειας στην κομματική οιργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ το 1927 με το ψευδώνυμο 'Ερημίας'.

Βίκτωρ Σέρζ "Τι πρέπει να ξέρει κάθε επαναστάτης" (Αθήνα 1982, εκδ. Θεωρία). Συνοπτική παρουσίαση των δραστηριοτήτων της τσαρικής Οχράνα, με βάση τα αρχεία της που έπεσαν στα χέρια των μπολσεβίκων, και βασικές οδηγίες προς ναυτιλομένους από ένα στέλεχος του ρωσικού κομμουνιστικού κινήματος.

Γιοχάνες Μπύχνερ "Ενάντια στην προβοκάτσια και το χαφιεδισμό" (Αθήνα χχ, εκδ. Γνώσεις). Εγχειρίδιο αντιμετώπισης των κατασταλτικών μηχανισμών, έντονα σημαδεμένο από τη σταλινική ορθοδοξία (πρωτοεκδόθηκε από την "Κομμουνιστική Επιθεώρηση" το 1933). Πίσω απ' το ψευδώνυμο του συγγραφέα κρύβεται ο Ντ.Ζ.Μανουίλσκι, καθοδηγητικό στέλεχος της Τρίτης Διεθνούς.

Ν. Αρχιμανδρίτου "Κατάσκοποι & προδότες" ( Αθήναι 1939). Η βίβλος της καταστολής των αντιφρονούντων από το μεταξικό κράτος. Παρά την εμμονή του τίτλου στις εξωτερικές απειλές, κύρια μέριμνα του αστυνομικού-δικηγόρου συγγραφέα είναι, φυσικά, ο εσωτερικός εχθρός.

"Κομματική επαγρύπνηση. Οργάνωση - περιεχόμενο" ( Αθήνα χχ, εκδ. Μνήμη). Φωτοτυπική επανέκδοση από την ΚΟΜΕΠ του 1946-47. Κείμενα του γραμματέα της ΚΟΑ, Βασίλη Μπαρτζώτα, για την προστασία των κομματικών οργανώσεων από τα χτυπήματα του κράτους. Οχι και τόσο αποτελεσματικά, όπως απέδειξε τελικά η ιστορία...


ΔΕΙΤΕ

Reservoir dogs
 του Κουεντίν Ταραντίνο (1991). Μιά ληστεία τράπεζας καταλήγει σε φιάσκο και οι επιζήσαντες της συμμορίας επιδίδονται στην αναζήτηση του χαφιέ ανάμεσά τους - ο οποίος είναι, όντως, μυστικός αστυνομικός.

Ο χαφιές ( Le doulos) του Ζαν-Πιερ Μελβίλ (1962). Ενας επαγγελματίας καταδότης ( Ζαν-Πολ Μπελμοντό) ταλαντεύεται ανάμεσα στον αστυνόμο προϊστάμενό του και το διαρρήκτη φίλο του. Αμείλικτη αποτύπωση του παρισινού υπόκοσμου και της διαπλοκής του με τους υπηρέτες του νόμου.

Συμβόλαιο με το θάνατο ( The hit) του Στίβεν Φρίαρς (1984). Ο καταδότης μιάς ομάδας του IRA, φυγάδας πλέον στις ακτές της Ισπανίας, αντιμετωπίζει την εκδίκηση των πρώην συντρόφων του.
(Ελευθεροτυπία, 23/6/1996)
ΠΗΓΗ:

ΙΟΣ

Κυριακή 22 Μαΐου 2011

ενα παλιο αλλά μαλλον επικαιρο σημερα δημοσιευμα του ΙΟΥ : Η Πόλη και οι Ανθρωποι-Σκουπίδια 1. 2. 3. , ρατσιστικά κίνητρα." Η θεωρία των "σπασμένων τζαμιών" (Ελευθεροτυπία, 24/1/1999) ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Η Πόλη και οι Ανθρωποι-Σκουπίδια
1.   2.   3.



Στο δρόμο της Νέας Υόρκης

Κάποτε οι δρόμοι της Νέας Υόρκης ήταν συνώνυμοι με το έγκλημα, την παρανομία, τη βία και τον κίνδυνο. Τώρα η αμερικανική μεγαλούπολη περηφανεύεται ότι έχει μεταβληθεί σε μια από τις ασφαλέστερες πόλεις του κόσμου. Ο ρεπουμπλικάνος δήμαρχος Ρούντολφ Τζουλιάνι στηρίζει όλη του την πολιτική παρουσία στην εκστρατεία πάταξης της εγκληματικότητας. Η μεταμόρφωση αυτή συνέβη μέσα σε τρία-τέσσερα χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του '90. Και ο πρωταγωνιστής αυτού του θαύματος, ο Ουίλιαμ (Μπιλ) Μπράτον, έχει γίνει ο πιο περιζήτητος αστυνομικός. Ταξιδεύει σ' όλο τον πλανήτη για να βοηθήσει στην πάταξη του εγκλήματος διεθνώς, μεταδίδοντας το θαυματουργό του "νόου χάου" από την Ουγγαρία και την Εσθονία μέχρι την Κένια και τη Νότια Αφρική. Το καλοκαίρι του 1997 τον προσκάλεσαν και στο Βερολίνο, για να αναμορφώσει και τις δυνάμεις ασφάλειας της ενιαίας γερμανικής πρωτεύουσας. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αρχίζουν να εμφανίζονται και στη χώρα μας οι πρώτοι θαυμαστές του.
Ο Μπράτον διηύθυνε την αστυνομία της Νέας Υόρκης από το 1994 ως το 1996. Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν την ευφορία του πολιτικού του προϊσταμένου. Πράγματι, μέσα σε 7 χρόνια (1991-1997) οι επίσημες στατιστικές εμφανίζουν σαφή μείωση της εγκληματικότητας στην πόλη. Από 9.700 εγκλήματα ανά 100.000 κατοίκους που διαπιστώθηκαν το 1990, φτάσαμε στα 5.000 το 1996. Και η τάση αυτή φαίνεται ότι συνεχίζεται. Ο αριθμός των δολοφονιών έπεσε στο ίδιο διάστημα από τις 2.264 στις 984. Παρά τις γνωστές αδυναμίες των στατιστικών μεθόδων, κανείς λοιπόν δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός: η εγκληματικότητα πέφτει. Αλλωστε είναι και κοινή αίσθηση του απλού πολίτη ότι η ζωή στο Μανχάταν έχει γίνει πιο ασφαλής.
Το ερώτημα είναι πώς επιτεύχθηκε αυτό το θαύμα. Το πρώτο που έκανε ο Μπράτον ήταν να βγάλει πολλούς αστυνομικούς στους δρόμους. Ο προκάτοχος του Τζουλιάνι, ο Ντέιβιντ Ντίκινς, είχε απομακρύνει πολλούς αστυνομικούς από τις περιπολίες, εξαιτίας των αλλεπάλληλων κρουσμάτων διαφθοράς. Αλλά ο σημαντικότερος νεωτερισμός δημάρχου και αστυνομικού διευθυντή ήταν η υιοθέτηση της λεγόμενης θεωρίας των "σπασμένων τζαμιών", για την οποία εκτενέστερη αναφορά υπάρχει στις επόμενες σελίδες. Με λίγα λόγια, αυτή η θεωρία υποστηρίζει ότι η καταπολέμηση της εγκληματικότητας σε μια περιοχή ξεκινά από την επικράτηση μιας απόλυτης ευταξίας. Πρωταρχικό καθήκον της αστυνομίας, σύμφωνα με τους εισηγητές της θεωρίας εγκληματολόγους Τζέιμς Ουίλσον και Τζορτζ Κέλινγκ, είναι η εμπέδωση της "αίσθησης ασφάλειας" στους πολίτες.
Για να υπηρετήσει αυτή τη θεωρία, ο Μπράτον οργάνωσε μια ολοκληρωτική εκστρατεία εναντίον των μικροπαραβατών. Αρχισε να εφαρμόζεται η πολιτική της "μηδενικής ανοχής", δηλαδή το κυνηγητό των "μικροδιάβολων", με τη δικαιολογία ότι ο σημερινός μικροκλέφτης είναι ο αυριανός βίαιος ληστής. Το πρώτο θύμα της επιχείρησης ήταν τα γκράφιτι. Αυθημερόν αποσύρονται από την κυκλοφορία και ξαναβάφονται τα οχήματα μεταφοράς που έχουν "μολυνθεί" από τους νεαρούς ζωγράφους και οι ίδιοι καταλήγουν στη φυλακή. Ακολούθησε η δίωξη των αστέγων, με μεγάλες επιχειρήσεις-σκούπα στις στάσεις του μετρό. Ηρθε, τέλος, η σειρά των λαθρεπιβατών, των μικροπωλητών, των ποδηλατών που ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια, των πολιτών που πίνουν μπύρα σε ανοιχτό χώρο, ή - ακόμα χειρότερο- που διανοούνται να ουρήσουν πίσω από κάποιο θάμνο. Ολοι αυτοί συλλαμβάνονται και φορτώνονται με ποινές τριπλάσιες από εκείνες που ίσχυαν μέχρι την "εποχή Μπράτον". Ακόμα και αν καταλαμβάνεις "αναιτίως" δυο θέσεις στο βαγόνι του μετρό κινδυνεύεις με σύλληψη.
Φυσικά όλη αυτή η εκκαθάριση της απλής παραβατικής συμπεριφοράς δεν στηρίζεται απλώς στη δημόσια αστυνομία. Ηδη οι γκουρού της θεωρίας των "σπασμένων τζαμιών" είχαν επικαλεστεί τη "συναδέλφωση μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων δυνάμεων". Το 1988 δημιουργήθηκε η πρώτη BID (Business Improvement District), δηλαδή μια περιοχή με ιδιωτική αστυνόμευση, τα έξοδα της οποίας καταβάλλουν οι ιδιοκτήτες ακινήτων και οι καταστηματάρχες. Μέχρι σήμερα δημιουργήθηκαν άλλες 32 παρόμοιες BID και το καμάρι της εκστρατείας είναι η BID του κεντρικού σταθμού του μετρό, που "κατόρθωσε" να διώξει όλους τους επαίτες και τους άστεγους από τη βιτρίνα αυτή της πόλης.
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η οργάνωση ενός αστυνομικού κράτους νέου τύπου. "Οσο περισσότερους συλλαμβάνουμε, τόσο λιγότερα εγκλήματα διαπράττονται", υποστηρίζει ο διάδοχος του Μπράτον στην ηγεσία της νεοϋορκέζικης αστυνομίας, Χάουαρντ Σάφιρ. Είναι αλήθεια ότι σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δεν υπάρχουν τόσοι πολλοί φυλακισμένοι όσο στις ΗΠΑ. Περισσότεροι από 1.5 εκατομμύριο Αμερικάνοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή πίσω απ' τα κάγκελα, δηλαδή τρεις φορές περισσότεροι απ' ό,τι το 1980. Σύμφωνα με στοιχεία του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης ένας στους 14 ενήλικους άντρες αντιμετωπίζει μέσα στο χρόνο τη φυλάκιση. Ο αντίστοιχος αριθμός για τους Αφροαμερικάνους ηλικίας 18-25 είναι ένας στους τρεις.
Το χειρότερο είναι ότι ακόμα κι εκείνοι που θεωρούν την ποινικοποίηση αυτή της καθημερινότητας ως αναγκαίο κακό, δεν είναι σε θέση να μας βεβαιώσουν ότι η πτώση της εγκληματικότητας συνδέεται πράγματι με την πολιτική της "μηδενικής ανοχής". "Κανείς δεν γνωρίζει θετικά το λόγο της υποχώρησης της εγκληματικότητας", γράφουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς. Και η επίσημη έκθεση του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ, την οποία παρήγγειλε η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ύστερα από ανάλυση 650 σελίδων, καταλήγει: "Δεν γνωρίζουμε πραγματικά, πώς επιδρούν οι διάφοροι παράγοντες στην εγκληματικότητα." Δεν είναι, δηλαδή, καθόλου σίγουρο ότι η πτώση αυτή οφείλεται στην πολιτική Μπράτον- Τζουλιάνι. Ως ευνοϊκοί παράγοντες αναφέρονται από εγκληματολόγους, η "εξομάλυνση" της διακίνησης του κρακ (στην εισαγωγή του οποίου οφειλόταν εν πολλοίς η έκρηξη περιστατικών βίας το '80), η μείωση του αριθμού των νεοϋορκέζων ηλικίας 18-25 ετών, αλλά και η μετατόπιση της εγκληματικότητας σε χώρους πέραν της πόλης. Διαπιστώνεται ήδη ραγδαία αύξησή της στο γειτονικό Νιου Τζέρσι.
Και ποιο είναι το κόστος αυτής της πολιτικής; Αναφερθήκαμε ήδη στη μετατροπή ολόκληρων τμημάτων της κοινωνίας σε δυνάμει φυλακισμένους. Μια δεύτερη σημαντική παρενέργεια είναι ο ανατριχιαστικός πολλαπλασιασμός της αστυνομικής αυθαιρεσίας. "Η εγκληματικότητα μειώνεται παντού στη Νέα Υόρκη, εκτός από τα αστυνομικά τμήματα", δηλώνει ο μαύρος ηγέτης και ιεροκήρυκας Αλ Σάρπτον. Στα πρώτα τρία χρόνια της θητείας του Τζουλιάνι, τα θύματα των αστυνομικών ξεπέρασαν τα 100. Σχεδόν τρεις νεοϋορκέζοι το μήνα σκοτώθηκαν από αστυνομικό όργανο. Ο αριθμός των καταγγελιών πολιτών για αστυνομική αυθαιρεσία διπλασιάστηκε μεταξύ '92 και '95. Και τον Αύγουστο του '97 ξέσπασε σκάνδαλο, όταν διαπιστώθηκε ότι όλη η αστυνομική δύναμη γνώριζε και κάλυπτε τους συναδέλφους τους που βασάνισαν έναν Αϊτινό μετανάστη, κατά τη διάρκεια της σύλληψης, μέσα στο περιπολικό και στη συνέχεια στο τμήμα.
Η "Διεθνής Αμνηστία" συνέταξε ειδική έκθεση για την "Αστυνομική βαναυσότητα και την υπερβάλλουσα χρήση βίας στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης", και διερεύνησε 35 δολοφονίες πολιτών από αστυνομικούς. Ούτε ένα από τα θύματά τους δεν υπήρξε λευκός. Το συμπέρασμα της έκθεσης: "Η βαναυσότητα της αστυνομίας δεν περιορίζεται στις μειονότητες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των βιαιοτήτων της έχει, καθώς φαίνεται, ρατσιστικά κίνητρα."
Η θεωρία των "σπασμένων τζαμιών" καταλήγει στην πρακτική των "σπασμένων πλευρών".
(Ελευθεροτυπία, 24/1/1999)


www.iospress.gr                                  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

ΜΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ "ΙΟΥ":

 
ΜΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ "ΙΟΥ":
 
 
8.2.2011
 
(Η κίνηση Θεοδωράκη προτείνει στα μέλη της να μελετήσουν συνωμοσιολογικά βίντεο ενός Χρυσαυγίτη)
30.1.2011
 
(Οι μηνύσεις του Mr MIG κατά Τσίπρα στο αρχείο, η αγωγή στο ψυγείο)
14.12.2010
 
(Η τιμή της βενζίνης και οι πόλεις των συνόρων)
12.1.2011
 
(Η πολιτική δραστηριοποίηση Μίκη Θεοδωράκη και Βασιλείου Μαρκεζίνη)
25.1.2011
 
(Το γαλλικό προηγούμενο με την απεργία πείνας 300 μεταναστών σε χώρο ασύλου)
26.1.2011
 
 

Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010

βιβλιογραφια για τον νεορατσισμο

Pierre-Andre Taguieff “Sur la Nouvelle droite » (Descartes & Cie, Paris 1994). Ακολουθώντας τη συμβουλή του Ρεϊμόν Αρόν, ότι «όποιος αποστρέφεται τις ιδέες του Αλέν ντε Μπενουά οφείλει να τις πολεμά με ιδέες, όχι με ξύλο ή με βιτριόλι», ο συγγραφέας αναλύει το φαινόμενο της Νέας Δεξιάς και δίνει αναλυτικές απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που γεννά η αναβίωση του ρατσιστικού λόγου. Το εκτενέστερο από τα δοκίμια που περιλαμβάνονται στον τόμο αναφέρεται στην προσωπική διαδρομή του Αλέν ντε Μπενουά. Ο φιλόσοφος Πιερ Ταγκιέφ είναι ο πρώτος που εισήγαγε τον όρο διαφοριστικός ρατσισμός, για να περιγράψει τη νέα ρατσιστική θεωρία που εγκαταλείπει τα παλιά βιολογικά στερεότυπα.




Ετιέν Μπαλιμπάρ-Ιμμανουέλ Βαλλερστάιν «Φυλή Έθνος Τάξη» (μετάφραση Αγγελος Ελεφάντης, Ελένη Καλαφάτη, εκδόσεις Ο Πολίτης, Αθήνα 1991). Στο πρώτο δοκίμιο του Μπαλιμπάρ που περιλαμβάνει αυτός ο τόμος («Υπάρχει νεορατσισμός;») περιγράφεται η θεωρία του διαφοριστικού ρατσισμού και η μετατόπιση των σύγχρονων ρατσιστών από την κλασική θεωρία της ανισότητας των φυλών.



Pierre Andre Taguieff “La force du prejuge » (La Decouverte, Paris 1987). Ανάλυση του ρατσισμού ως του πιο ισχυρού σύγχρονου ταμπού. Απάντηση στο ερώτημα για ποιο λόγο κανείς δεν είναι διατεθειμένος να δηλώσει ρατσιστής. Η δύναμη της προκατάληψης στη «μεταμοντέρνα» κοινωνία.



Pierre Andre Taguieff “Les metamorphoses ideologiques du racisme et la crise de l’antiracisme » (στο συλλογικό «Face au racisme », La Decouverte, Paris 1991, με επιμέλεια του ίδιου). Η νεορατσιστική χρήση της πολιτισμικής ταυτότητας πληθυσμιακών ομάδων και ιδιαίτερα εναντίον των μεταναστών στην Ευρώπη.

Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010

Αναδημοσιευση απο παλιοτερο Ιο ...Ο "μαύρος" του κ. Μεϊμαράκη...διαβαστε το ...εχει ενδιαφερον


Το δεξί χέρι του κ. Μεϊμαράκη στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας, ο επίσημος εκπρόσωπός του, αναπτύσσει μια ιδιότυπη "αντιφιλελεύθερη" θεωρία και καλλιεργεί προνομιακές σχέσεις μ' αυτό που ο πρωθυπουργός μέχρι τον Σεπτέμβριο ονόμαζε "άκρα".
 
Η Κεντροαριστερά κερδίζει τις εκλογές στην Ελλάδα, ύστερα από ένα κύμα μαζικών απολύσεων κι εργατικές ταραχές στις οποίες έχουν παίξει σημαντικό ρόλο οι ξένοι μετανάστες, ενώ οι απογοητευμένοι εθνικόφρονες το ρίχνουν στην αποχή.

Σχηματίζει κυβέρνηση κι εφαρμόζει ένα πρόγραμμα «άκρατης φιλελευθεροποίησης των κοινωνικών σχέσεων» κι «εθνικού και θρησκευτικού αποχρωματισμού» της ελληνικής κοινωνίας. Επιτρέπει στους μετανάστες να ψηφίζουν και να είναι υποψήφιοι στις δημοτικές εκλογές, ποινικοποιεί το ρατσισμό, προσλαμβάνει Αλβανούς και Πακιστανούς στα σώματα ασφαλείας, αποποινικοποιεί τα ναρκωτικά, θεσμοθετεί το γάμο των ομοφυλόφιλων, θεσπίζει θετικές διακρίσεις υπέρ μειονεκτουσών κοινωνικών ομάδων, καταργεί την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, στηρίζει νομοθετικά την ελεύθερη συμβίωση, προβάλλει τη σύγχρονη τέχνη, εξομοιώνει «τις παραδοσιακές θρησκείες με τις σέκτες της Νέας Εποχής», καταργεί το άβατο του Αγ. Ορους, διώκει τις χριστιανικές Εκκλησίες και ...απαγορεύει την ελληνική σημαία και τον εθνικό ύμνο!

Ευτυχώς όμως, σε τούτη τη χώρα υπάρχουν πατριώτες – για την ακρίβεια, άνθρωποι που «επιμένουν στους παλιούς τρόπους» κι αποφασίζουν να σώσουν την πατρίδα από «τη φασιστική εξουσία των φιλελευθέρων κηρύκων της πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Συγκροτούν μια ένοπλη οργάνωση (τους «μαύρους») κι αρχίζουν το αντάρτικο κατά του ανθελληνικού καθεστώτος και της «εμποροκρατίας» του. Απολαμβάνουν την υπόγεια στήριξη των ελλήνων αστυνομικών και κυρίως των ενόπλων δυνάμεων που, «παρά τις οχλήσεις της κυβέρνησης», αρνούνται να πάρουν μέρος στη σύγκρουση. Τελικά, χάρη στην αποφασιστική συμμαχία τους με τα «σκληρά καρύδια» της ρώσικης μαφίας, καταλαμβάνουν την εξουσία ύστερα από ένα εικοσιτετράωρο οδομαχιών με «ένοπλους αλλοδαπούς και μέλη ένοπλων αριστερών οργανώσεων».

Ακολουθεί η εκκαθάριση των αντεθνικών και «διεφθαρμένων» στοιχείων κι η ανατολή μιας καινούριας εποχής για τον τόπο: «Οι Εθνικιστές είχαν επικρατήσει, είχαν σώσει τη χώρα από έναν εφιάλτη. Ο ραγιαδισμός, ο μισελληνισμός και η υποτέλεια αποτελούσαν παρελθόν και οι Έλληνες ατένιζαν το μέλλον με αισιοδοξία».

Δεν πρόκειται για το καινούριο λογοτεχνικό πόνημα του χρυσαυγίτη «Περίανδρου», ούτε για το σενάριο κάποιου φασιστικού wargame. Την ιστορία που παραθέσαμε, τοποθετημένη μάλιστα χρονικά στο εξαιρετικά κοντινό «2015 - 2021 μ.Χ», αφηγείται υπό μορφήν μυθιστορήματος ο ίδιος ο εκπρόσωπος Τύπου του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο Υπουργείο Εθνικής Αμυνας, Νίκος Χιδίρογλου. Οπως εξηγούμε παραδίπλα, το εν λόγω βιβλίο («Οχι στην Παλιά Πόλη», εκδ. Ερωδιός, Θεσ/νίκη 2007) έχει μετατραπεί -και δίκαια- σε παντιέρα και όργανο ζύμωσης της εγχώριας ακροδεξιάς στην πάλη της κατά του «εσωτερικού εχθρού».

Θα μπορούσε βέβαια να ισχυριστεί κανείς ότι το περιεχόμενο ενός μυθιστορήματος δεν συνδέεται απαραίτητα με την πολιτική δραστηριότητα του δημιουργού του. Ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε: υπάρχει μια τουλάχιστον κατηγορία λογοτεχνικών έργων που φιλοδοξούν ν’ αποτελέσουν άτυπα πολιτικά προγράμματα, διατυπώνοντας με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια αναλύσεις και προτάγματα που -για διάφορους λόγους- δεν μπορούν να ειπωθούν με άλλη μορφή. Παραδείγματα υπάρχουν άφθονα: οι «Ακυβέρνητες Πολιτείες» και το «Ζ», η «Κάθοδος των Εννιά» και η «Ορθοκωστά», η «Φάρμα των Ζώων» και το «1984».

Η σύγκρισή τους με το πόνημα του κ. Χιδίρογλου μπορεί να είναι βέβαια κάπως ιερόσυλη όσον αφορά τη λογοτεχνική πλευρά, δεν υπάρχει όμως η παραμικρή αμφιβολία ότι σ’ αυτή την κατηγορία εντάσσει ο ίδιος το έργο του.

«Σάλπισμα εγρήγορσης»

«Το κείμενο ξεχειλίζει από αγωνία για το αύριο ενός κόσμου, όπου τα παιδιά όλων μας θα κληθούν να ζήσουν», εξηγεί χαρακτηριστικά ο συγγραφέας σε συνέντευξή του στο χουντικό «Ελεύθερο Κόσμο» (22.7.2007). «Αν δεν υπήρχε αυτή η διάχυτη αγωνία, ίσως το κείμενο να μην είχε την επιτυχία που έχει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής». Και παρακάτω: «Πολλοί δημοσιογράφοι γράφουμε βιβλία. Ωρες ώρες αισθανόμαστε την ανάγκη να εκφραστούμε εκτός του πλαισίου των άνωθεν επιταγών ή σκοπιμοτήτων, της γραμμής του εκδότη και των έμμεσων λογοκρισιών».

Εξίσου σαφώς προσδιορίζει την ταυτότητα του κακού: «Οσοι απεργάζονται τη δημιουργία μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από τα συστατικά της εθνικά στοιχεία έχουν όνομα, κ. συνάδελφε. Κι εγώ δεν είχα ποτέ πρόβλημα να το βροντοφωνάξω».

Χαρακτηριστική είναι τέλος η στιχομυθία με την οποία κλείνει η συνέντευξη:

ΕΡ: «Στο βιβλίο λέτε ότι ‘μόνο οι μαύροι είχαν όνειρα’. Πιστεύεις ότι στο μέλλον θα υπάρχουν από τη μία οι πατριώτες κάθε είδους και από την άλλη η διεθνιστική Αριστερά και ο κοσμοπολίτικος καπιταλισμός που θα εκπροσωπούν την Νέα Τάξη;»

Ν.Χ.: «Αυτή θα είναι μια εξέλιξη που δεν θα δύναται να αποτραπεί, αν συνεχιστούν οι απόπειρες κάποιων να μετασχηματίσουν τις δυτικές κοινωνίες. Δεν μπορώ να γνωρίζω ποιές θα είναι στο μέλλον οι ακριβείς συνισταμένες του προβλήματος, δεν είμαι προφήτης. Ομως, μια τέτοια κατάσταση τείνει να διαμορφωθεί. Οσοι έχουν όνειρα, εντρυφούν στις παραδόσεις μας και επιζητούν μια ζωή με ελευθερία, υψηλή αισθητική και την απαραίτητη δόση ανορθολογισμού που θα τους επιτρέψει να ελπίζουν και να υπερβαίνουν τον ματεριαλισμό και τον καταναλωτισμό. Αλλιώς η εμποροκρατία, η πολιτιστική ομογενοποίηση και η ισοπέδωση, ελλοχεύουν για να τους καταστήσουν δεσμώτες».

Η πολιτική στόχευση του βιβλίου επιβεβαιώθηκε και κατά την επίσημη παρουσίασή του στη Θεσσαλονίκη, με ομιλητές επώνυμα στελέχη της ΝΔ. Από το ρεπορτάζ της «Ελεύθερης Ωρας», τακτικός αρθρογράφος της οποίας είναι ο Χιδίρογλου, διαπιστώνουμε ότι δεν δίστασαν να ευθυγραμμιστούν με το πολιτικό μήνυμά του.

Ο βουλευτής Θεσ/νίκης Κώστας Γκιουλέκας «σημείωσε ότι στο βιβλίο γίνεται μια προβολή στο μέλλον καταστάσεων, ψήγματα των οποίων υπάρχουν ήδη σήμερα», ενώ ο δήμαρχος Λαγκαδά Γιάννης Καραγιάννης το χαρακτήρισε «κάλεσμα σε εγρήγορση και συνέστησε στους νέους να το διαβάσουν». «Σάλπισμα για όσους εφησυχάζουν» το αποκάλεσε κι ο αναπληρωτής γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού της Ν.Δ. Γιάννης Χατζής. Ο ίδιος ο συγγραφέας, τέλος, δήλωσε ότι φιλοδοξεί «να συγκινήσει όσους έχουν έστω και ψήγματα εθνικών ευαισθησιών» κι «εξέφρασε την άποψη ότι ‘τα μαντάτα δεν είναι καλά’ αλλά άφησε και μια νότα αισιοδοξίας, τονίζοντας ότι ‘ποτέ δεν έλειψαν από την Ελλάδα στρατιώτες’» («Ελ. Ωρα» 24.1.08).

Ο κ. Χατζής παρουσίασε το βιβλίο και στο Ναύπλιο, μαζί με το νομάρχη Αργολίδας Βασίλη Σωτηρόπουλο ("Ελ. Ωρα" 17.10.07). Στην Αθήνα, πάλι, το βιβλίο φέρεται να παρουσιάστηκε από το συγγραφέα του στα γραφεία του «Πατριωτικού Συλλόγου Θερμοπύλες». Από το σάιτ του συλλόγου, που φιλοξενεί τη σχετική είδηση, πληροφορούμαστε ότι τα εν λόγω γραφεία εγκαινιάστηκαν απ’ τον Κων/νο Πλεύρη, που αποτελεί κι έναν από τους συνήθεις ομιλητές εκεί, μαζί με τους Μάκη Βορίδη, Αδωνι Γεωργιάδη, Γεώργιο Γεωργαλά και Σία.

Ενδιαφέρον είναι τέλος το επίσημο βιογραφικό του κ. Χιδίρογλου, απ’ το οποίο διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για γνήσιο τέκνο του κυβερνώντος κόμματος κι όχι για μέλος κάποιας φασιστικής γκρούπας που κάνει εισοδισμό στη μεγάλη παράταξη του «μεσαίου χώρου».

Γεννημένος το 1969 στη Γερμανία, γιος του εμπειρογνώμονα του ΥΠΕΞ για τα ελληνοτουρκικά Παύλου Χιδίρογλου και της πορτογαλίδας μεταφράστριας Μαρίας Ντε Τζέσους Φερρέιρα, «είναι στέλεχος της ΝΔ από το 1984» (σε ηλικία 15 ετών) και «το 2000 διετέλεσε Τομεάρχης Οργανωτικού του κόμματος». Σπούδασε πολιτικές επιστήμες (στην Αγγλία) κι ως δημοσιογράφος έχει εργαστεί στην «Ακρόπολη», στο «Metrorama», στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1, στο «Μακεδονία TV» και το «TV Πειραιάς», στον «Αντιφωνητή» της Κομοτηνής καθώς και σε κάποιο «Απόρρητο Δελτίο». Αγνωστό γιατί, στα βιογραφικά του αποσιωπά τη συνεργασία του με τη χουντοβασιλική «Ελεύθερη Ωρα» του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου.

«Ολοκληρωτισμός» τίνος;

Ας επανέλθουμε, ωστόσο, στο μυθιστόρημα. Ενα πρώτο πράγμα που βγάζει μάτι, είναι το προκλητικό αναποδογύρισμα της πραγματικότητας απ’ τον εκπρόσωπο του ΥΠΕΘΑ, στην προσπάθειά του να φορτώσει τη ρετσινιά του «ολοκληρωτισμού» στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Βασικά συστατικά στοιχεία του «φιλελεύθερου» καθεστώτος που γελοιογραφεί είναι οι ηλεκτρονικές κάμερες στους δρόμους (σ.19, 256, 29, 48 κ.εξ.), οι διαρκείς έλεγχοι βιομετρικών στοιχείων (σ.28, 47-49), η χαφιεδοκρατία (σ.49), η δρακόντεια αντιτρομοκρατική νομοθεσία (σ.23) και τα λευκά κελιά (σ.76).

Οι συντηρητικοί, αντίθετα, σπάζουν συστηματικά τις κάμερες (σ.29) και τα βιομετρικά μηχανήματα (σ.161). Δεν λείπουν ούτε τα περίφημα «τσιπάκια» (τρέμε Λιακόπουλε!), που οι «προοδευτικοί» περνάνε στο χέρι «όσων συνεργάζονται με συγκεκριμένες δημόσιες υπηρεσίες» (σ.103)...

Ο πολιτικός έλεγχος των μαζών, πάλι, επιτυγχάνεται χάρη «στην επιχείρηση αποπολιτικοποίησης την οποία είχαν ενορχηστρώσει επί μακρόν η ανανεωτική Αριστερά μαζί με τους φιλελεύθερους» (σ.108) – λάτρεις, ως γνωστόν, και οι δυο της δημοσιογραφίας τύπου Espresso.

Οι ιδεολογικοί φορείς του κακού κατονομάζονται τέλος ρητά κι είναι πρόσωπα υπαρκτά. Η αρχή τοποθετείται στο 2005, με «τα κείμενα των Τάκη Μίχα και Δημήτρη Σκάλκου» για «παραγωγική σύνθεση της φιλελεύθερης και της σοσιαλιστικής σοσιαλδημοκρατικής θεωρίας», τα οποία οδήγησαν στη διαμόρφωση και την εκλογική νίκη «των κατ’ επίφαση ‘δημοκρατικών’ δυνάμεων» (σ.39). Πρόκειται για υπαρκτό βιβλίο, με τον τίτλο «Φιλελεύθερη Σοσιαλδημοκρατία»!

Λίγο παρακάτω, ο συγγραφέας θέλει τους «προοδευτικούς» να βγάζουν εκτός νόμου το ...ΚΚΕ δυο χρόνια μετά την επικράτησή τους, για λόγους που παραμένουν αδιευκρίνιστοι (σ.35-6). Σαν καλός δεξιός, ο Χιδίρογλου φροντίζει βέβαια να επισημάνει πως οι κομμουνιστές απλώς «πληρώνουν την ίδια ανελευθερία που κάποτε θέλησαν και προσπάθησαν να επιβάλουν» (σ.34).

Εξίσου εύγλωττη είναι και η περιγραφή των γεγονότων που ανέτρεψαν την «κυβέρνηση συνεργασίας» των «κατ’ επίφασιν, όπως αποδείχθηκε, Εθνικιστών» (σ.70) κι οδήγησαν στην εκλογική νίκη της Κεντροαριστεράς: «Οι ταραχές είχαν οργανωθεί από εργάτες του συστήματος, συνδικαλιστές, αυτούς που κάποτε οι συντηρητικοί αποκαλούσαν υποτιμητικά ‘εργατοπατέρες’. Είχαν βγάλει στο δρόμο τους αλλοδαπούς εργάτες, μετά διαπραγματεύθηκαν μαζί τους και τους έδωσαν μερίδιο στην εξουσία» (σ.36).

Ολο το βιβλίο το διαπερνά ένας απροκάλυπτος αντικοινοβουλευτισμός και μια ελάχιστα συγκαλυμένη απέχθεια για τη δημοκρατία. Το διαπιστώνουμε, μεταξύ άλλων, και από τα διάσπαρτα τσιτάτα μεγάλων ανδρών που δίνουν στο πόνημα το χαρακτήρα σχολικής έκθεσης.

Ο ήρωας π.χ. του μυθιστορήματος «δεν ήταν πλασμένος να ζει ως υποτελής του συστήματος. Δεν ξεχνούσε τη ρήση του Αριστοτέλη, ότι ‘από τη στιγμή που θα γεννηθούμε, είναι καθορισμένο αν θα κυβερνήσουμε ή θα κυβερνηθούμε’. Αυτός γνώριζε ότι απλά δεν ανήκε στη δεύτερη κατηγορία» (σ.25). Κάποια στιγμή, μάλιστα, θυμάται «το Γάλλο ποιητή Λαμαρτίνο, που είχε πει ότι όσο περισσότερο γνωρίζει τους εκπροσώπους του λαού, τόσο περισσότερο θαυμάζει το σκύλο του» (σ.121).

Υπάρχουν άλλωστε και σαφέστερες ιστορικές αναφορές. Ο «στρατηγός Γρίβας» (της «Χ» και της ΕΟΚΑ Β΄) περιγράφεται σαν «η σπουδαιότερη φυσιογνωμία που είχε βγάλει ο Ελληνισμός στη Νεότερη Ιστορία του» (σ.102), διαβάζουμε για «την καταστρεπτική για την ελληνική κοινωνία διακυβέρνηση της χώρας από τη ‘Γενιά του Πολυτεχνείου’» (σ.59), ενώ για τη χούντα υπάρχει μόνο μια λακωνική -και κυρίως αμφίσημη- αναφορά: «Μια φορά την πάτησε ο στρατός και δεν την ξαναπατάει» (σ.138).

Εν οίκω και εν δήμω

Εκτός απ’ το «ιστορικό πλαίσιο», το βιβλίο περιλαμβάνει φυσικά και μια στοιχειώδη δραματική πλοκή. Κεντρική αντίθεση του έργου, δίπλα στην αναμέτρηση των «μαύρων» με «το σύστημα», είναι η σύγκρουση του ήρωα με τη γυναίκα του.

Αυτός: «Είχε τελειώσει γνωστό πρότυπο σχολείο των Αθηνών. Ηταν μακεδονικής καταγωγής και προερχόταν από μεγαλοαστική οικογένεια. Πρόγονοί του είχαν μετάσχει στον Μακεδονικό Αγώνα» (σ.55). «Ήταν ανέκαθεν κοινωνικός, λάτρης του ευ ζην, αγαπούσε να περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που έλαμπαν» (σ.13-4). «Η βιβλιοθήκη του είχε πάνω από τρεις χιλιάδες βιβλία» (σ.16) και, φυσικά, «η γλώσσα του δεν ήταν του πεζοδρομίου. Ηταν γλώσσα μορφωμένου ανθρώπου» (σ.20). «Εξέπεμπε ακόμα έναν αέρα διαφορετικό, σχεδόν αριστοκρατικό» (σ.16).

Οργανωμένος ως φοιτητής «στους Εθνικιστές», διέκοψε τη δράση του «μετά το πανεπιστήμιο» (σ.78-9). Εκ των υστέρων, δικαιώνει τις προειδοποιήσεις «του συντηρητικού συγκατοίκου του»: «Η πατρίδα δεν πρέπει να πέσει στα χέρια της Αριστεράς. Αυτό είναι επικίνδυνο, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε» (σ.59).

Αυτή: «Γόνος μικροαστικής οικογένειας, με καταγωγή από την Ηλεία, είχε καταφέρει να μπει στο Πανεπιστήμιο κάτω από αντίξοες συνθήκες. Οι γονείς της, δημόσιοι υπάλληλοι, ήταν στελέχη αριστερών οργανώσεων και την είχαν εμποτίσει με αντιλήψεις σοσιαλιστικές, που ενισχύθηκαν κατά τη φοίτησή της σε σχολείο των δυτικών συνοικιών. Εκεί είχε διαπρέψει στη διοργάνωση αποχών, καταλήψεων και γενικότερα εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, με τη στήριξη μάλιστα των γονιών της. Έτσι είχε μάθει, έτσι λειτουργούσε. Τα ίδια και στο πανεπιστήμιο» (σ.55-6).

Μετά την επικράτηση των «μαύρων», η σύζυγος συλλαμβάνεται και «κρατείται προσωρινά σε γήπεδο μπάσκετ, μαζί με άλλα στελέχη» (σ.164). Ακόμη κι εκεί παραμένει αδιάλλακτη, κάνοντας τον άντρα της ν’ αναλογιστεί τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Οσοι διέπραξαν ανομίες, θα χαθούν χωρίς λύπηση» (σ.168). Τελικά καταδικάζεται σε κάθειρξη 20 χρόνων (σ.181). «Στη δίκη της απευθύνθηκε με τρόπο προσβλητικό στους δικαστές» κι αυτοί ζήτησαν ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη «που απέδειξε τη βεβαρυμένη κατάσταση της ψυχικής υγείας της» (σ.199). Μετά από ένα εγκεφαλικό, θα αποφυλακιστεί «λόγω ανηκέστου βλάβης» (σ.200).

Η καθοριστική στιγμή της ρήξης στις σχέσεις του ζευγαριού ήρθε όταν η σοσιαλίστρια σύζυγος συνυπέγραψε αίτημα «των φεμινιστικών οργανώσεων αλλά και της Γραμματείας Ισότητας» για την κατάργηση του αβάτου του Αγ. Ορους: «Η γυναίκα του εκφράστηκε απρεπώς για τους Αγιορείτες μοναχούς, όταν εκείνος διαπίστωσε ότι η υπογραφή της δέσποζε ανάμεσα σε αυτές εκείνων που είχαν υποβάλει τη σχετική πρόταση στην κυβέρνηση και της ζήτησε εξηγήσεις. Εκείνη του είπε ότι δεν τον παντρεύτηκε επειδή έψαχνε καθοδηγητή. ‘Κοιμάμαι με ένα διάβολο, αισθάνομαι αηδία’ της απάντησε, αφήνοντάς την αποσβολωμένη και τσουρουφλισμένη. [...] Χτύπησε την πόρτα κι έφυγε. [...] Κάθε φορά που σκεπτόταν τη σύζυγό του, τον έπιανε ναυτία. Τη μισούσε» (σ.62).

Μετά το χωρισμό από τραπέζης και κοίτης, ο ήρωας απολύει τη ...γραμματέα του, αφήνει τις εκκρεμείς υποθέσεις του στους συνεργάτες του, σηκώνει λεφτά κι εξαφανίζεται (σ.63-4). Υστερα από ένα χρόνο παλιοζωής μεταξύ των αστέγων, προσχωρεί στους «μαύρους» (σ.68-96) για ν’ αναδειχθεί σε μυστικό πράκτορα κι αργότερα Υπουργό Δικαιοσύνης του νέου καθεστώτος. Προς μεγάλη του χαρά, τα δυο παιδιά του έχουν ενταχθεί κι αυτά στην οργάνωση (σ.168).

Στη διάρκεια του αγώνα, ο ήρωας γνωρίζει άλλωστε εκ νέου τον έρωτα στο πρόσωπο μιας συναγωνίστριας. «Ηταν δασκάλα σε πολυπολιτισμικό σχολείο και είχε εγκαταλείψει το πόστο της, λόγω των αφόρητων πιέσεων που δεχόταν στην υπηρεσία της από τους συναδέλφους της, που δεν της συγχωρούσαν την εθνική της ιδεολογία» (σ.136). «Δεν απέκρουσε το ενδιαφέρον του, ούτε του έδωσε γη και ύδωρ. Αφησε τα πράγματα να εξελιχθούν» (σ.135). Τελικά, μετά την επικράτηση της οργάνωσης, παντρεύονται στη μητρόπολη «σε πολύ στενό κύκλο» (σ.200).

Τα δικά μας παιδιά

Τι ακριβώς είναι όμως οι «μαύροι»; Χρησιμοποιούν κινεζικά δορυφορικά τηλέφωνα (σ.75, 125, 151-2), ρώσικα αντιαεροπορικά που τους προμηθεύει η μαφία (σ.101) και «χρωστούσαν πολλά στον πρέσβη της Ρωσικής Ομοσπονδίας» (σ.131). Κυρίως όμως διακρίνονται για τη βαθιά θρησκευτικότητά τους. Κεντρικό τους σύνθημα είναι «μια ρήση του Ιωάννη Χρυσόστομου» (σ.24), ενώ τη νύχτα πριν από την τελική αναμέτρηση «άλλοι περιεργάζονταν τα όπλα τους, άλλοι έπαιζαν με τα κομποσκοίνια τους» (σ.146).

Ο ηγέτης τους αποκαλείται «μπροστάρης», θεωρεί τους αντιπάλους του «παράσιτα» κι ο λόγος του ηχεί ανατριχιαστικά γνώριμος: «Ο τόπος θα λευτερωθεί οριστικά από τους αχρείους απάτριδες και τους κήρυκες της ανοχής, της ηθικής εξαχρείωσης και της εμποροκρατίας. Ζήτω το Εθνος! Κάτω η εμποροκρατία! Κάτω η Νέα Τάξη Πραγμάτων!» (σ.77-8).

«Το σύστημα», αντίθετα, στηρίζεται στην «πολυεθνική αστυνομία» του και σε πολιτοφυλακές αλλοδαπών μεταναστών κι «ένοπλων αριστεριστών». Μετά τη μάχη της Αθήνας, εστίες αντίστασης «προοδευτικών» απομένουν «μονάχα στην Κρήτη και σε κάποια νησιά του Ιονίου» (σ.163-4).

Αποκαλυπτική της εικόνας που ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΘΑ έχει για τον «εσωτερικό εχθρό» είναι ωστόσο η διάταξη των συμμαχιών στη Βόρεια Ελλάδα, όπου «η Νέα Πορεία είχε στην κυριολεξία συμμαχήσει με το διάβολο»: στην Ήπειρο με τις «οργανώσεις των Τσάμηδων» και «Αλβανούς κακοποιούς» (σ.84), στη Φλώρινα και την Πέλλα «με τη συνεργασία Σλάβων και στελεχών της Νέας Πορείας να είναι απροκάλυπτη» (σ.85), στη Θράκη «με σωβινιστικά στοιχεία της μουσουλμανικής μειονότητας. Παντού προδοσία και μισελληνισμός» (σ.85).
Εξίσου εύγλωττα είναι τα συστατικά στοιχεία της εθνικής αναγέννησης που ευαγγελίζεται ο κ. Χιδίρογλου: οι «μαύροι» απαγορεύουν τις αμβλώσεις (σ.187), καταργούν τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (σ.191), απαγορεύουν τις «εθνικά ύποπτες» ΜΚΟ (σ.192-3), αποχωρούν απ’ τη ζώνη του ευρώ (σ.186), αναπτύσουν στενές οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα (σ.187), εκκαθαρίζουν δικαστικά «τους κόλπους της βιομηχανίας του θεάματος» από τη «διαφθορά» (σ.195), επανεξετάζουν τις «ελληνοποιήσεις» του παρελθόντος (σ.169) και προχωρούν σε «συνεχόμενες δίκες και καταδίκες» όσων «ήταν υπόλογοι για σωρεία εγκλημάτων κατά της εθνικής παράδοσης» (σ.197), θεσπίζοντας προφανώς νέα ιδιώνυμα εγκλήματα.

Εντυπωσιακή είναι, τέλος, η εκδοχή «επανίδρυσης του κράτους» που μας υπόσχεται ο εκπρόσωπος του κ. Μεϊμαράκη (σ.175): «Ο ‘μπροστάρης’, έχοντας την εμπειρία από προηγούμενες κυβερνήσεις των συντηρητικών, πρόσεξε πολύ αυτή τη φορά: όσοι είχαν πολεμήσει στις γραμμές της ‘Μάχης’, συμμετείχαν στη νέα προσπάθεια από διάφορα πόστα. ‘Ουδείς από τα στελέχη μας θα μείνει αναξιοποίητος, δικαιούνται όλοι ηθικά να συμμετέσχουν στην προσπάθεια ανοικοδόμησης της χώρας’, είπε. ‘Εγώ δεν είμαι άφιλος, δεν ξεχνώ όσους πρόσφεραν, όσους κινδύνεψαν για να λευτερωθεί η χώρα από το ζυγό του ολοκληρωτισμού’. Το τήρησε μάλιστα με θρησκευτική ευλάβεια».
 

«Μαυρίλα» Non Fiction


Ο εκπρόσωπος του κ. Μεϊμαράκη δεν γράφει μόνο μυθιστορήματα. Τις ίδιες ακριβώς απόψεις (εκτός από το κάλεσμα σε ένοπλο αγώνα) διατυπώνει και σε προηγούμενο πόνημά του, με τίτλο «Ποια Αριστερά;», που κυκλοφόρησε το 2005 απ’ τον ακροδεξιό οίκο «Πελασγός».

Οχι μόνο η επιχειρηματολογία αλλά και η ορολογία του βιβλίου θυμίζουν έντονα τα έντυπα της ακροδεξιάς. Από τις πρώτες π.χ. σελίδες καταγγέλλει «το νοσηρό κατεστημένο» που συγκροτούν «η ‘γενιά του Πολυτεχνείου’» και οι «αρνησιπάτριδες και ριψάσπιδες δήθεν ‘αντιστασιακοί’», «ένα ‘ευγενές’ και συνάμα διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο συνάφι» που «εφαρμόζει συστηματικά το λίαν επιτυχές στην παραγωγή ιδεολογικοπολιτικών παραισθήσεων δόγμα του ‘φασισμού του αντιφασισμού’» (σ.16). Ιδιαίτερο πρόβλημα θεωρείται η εκ μέρους τους υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων, «αγνοώντας επιδεικτικά το κοινό καλό» (σ.15). «Συστηματικοί παραχαράκτες της ιστορίας, μορφωμένοι-αμόρφωτοι, ανεπάγγελτοι και αστράτευτοι, δήθεν διανοούμενοι και φυσικά άθεοι, όλοι οι ανωτέρω δηλώνουν αριστεροί» (σ.16) και προωθούν την «εκκοσμίκευση», τη «χαλάρωση των ηθών» και την «ανοχή» (σ.17).

Η «Ε» αποκαλείται «η αγαπημένη των τρομοκρατών» (σ.103 & 215), σύμφωνα με την ορολογία που επινόησε -κι ώς τώρα χρησιμοποιούσε κατ’ αποκλειστικότητα- ο νεοφασιστικός «Στόχος». Κατηγορείται επιπλέον ότι «μπολιάζει με απαράδεκτα πρότυπα την ελληνική κοινωνία», επειδή δημοσίευσε άρθρο αμερικανού πανεπιστημιακού με τίτλο «ο μύθος της μονογαμίας» (σ.46-7). Οσο για τον «Ιό», «τον απηνή διώκτη των απανταχού εθνικοφρόνων» (σ.92), έχει φυσικά την τιμητική του.

Το κεφάλαιο «εθνικά ζητήματα» φέρει ως προμετωπίδα την πολεμική του Γρίβα κατά της «συμβιβαστικής» κυβέρνησης Καραμανλή το 1958 (σ.197). Παπανδρέου και Σημίτης κατηγορούνται για «εθνικές μειοδοσίες» (σ.199) και «ρεσιτάλ αρνησιπατρίας» (σ.209), ενώ ανακαλύπτεται ακόμη και «τεχνηέντως επίκτητη ανικανότητα προστασίας της χώρας μας, που προκύπτει από την εσκεμμένη απονεύρωση των σωμάτων ασφαλείας και των ενόπλων δυνάμεων από το ΠΑΣΟΚ» (σ.16).

Ο συγγραφέας θρηνεί για την ειρηνοφιλία του ελληνικού λαού: «Και μόνο η ιδέα ενός πολέμου, που κάποτε, αν ήταν αμυντικός και δίκαιος θα προκαλούσε θύελλα πατριωτικού ενθουσιασμού και εγρήγορση, σήμερα προκαλεί στο μέσο Ελληνα ρίγη. Ετσι τον έμαθαν οι ‘προοδευτικοί’...» (σ.199).

«Σε τι ακριβώς βοηθούν οι ‘ομοφυλόφιλοι’ σύμβουλοι στο Υπουργείο Εξωτερικών;», αναρωτιέται αλλού (σ.90). Οσο για το αίτημα επαναφοράς της θανατικής ποινής και τη «μηδενική ανοχή έναντι των μεταναστών και των ομοφυλόφιλων», τα θεωρεί «κατανοητές και δικαιολογημένες αντιδράσεις στις ακρότητες των ‘προοδευτικών’» (σ.225).

«Η αρνησιπατρία, τρόπος ζωής για την ελληνική Αριστερά και το δορυφόρο της τη δήθεν ‘διανόηση’, δεν είναι πρόσφατη ιστορία», υποστηρίζει. «Ξεκινά από πολύ παλιά» (σ.131). Μεταπολεμικά «συνεχίστηκε μέσω της διείσδυσης σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, της εκπαίδευσης και της εργασίας», ενώ «από το 1981 και μετά» έχει επισημοποιηθεί, «με την ανοχή του κρατικού μηχανισμού να μετατρέπεται πλέον σε προστασία και ανοιχτή υποστήριξη» (σ.132). Διαχρονικός, άλλωστε, «στόχος της Αριστεράς είναι το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας» (σ.212).

Απουσιάζει πάντως η παραμικρή αποτίμηση της προσπάθειας ν’ αναχαιτιστεί αυτή η εθνοκτόνα «διείσδυση» και «ανοχή» κατά την παρεξηγημένη επταετία 1967-1974. Η χούντα είναι ο μεγάλος απών του βιβλίου.

Στο κεφάλαιό του περί τρομοκρατίας, ο Χιδίρογλου προσπερνά τον Παύλο Μπακογιάννη και ξεχνά το Θάνο Αξαρλιάν. Η συμπάθειά του επικεντρώνεται αντίθετα στον αρχιβασανιστή «Αστυνόμο Μάλλιο» (σ.110 & 118) και τη χήρα του, που «ανέθρεψε μόνη της (και το έκανε καλά) τα δυο αγόρια που άφησαν ορφανά οι θρασύδειλοι δολοφόνοι» (σ.110). Ταυτίζει άλλωστε πλήρως την ένοπλη δράση με τις δυναμικές απεργιακές κινητοποιήσεις, όπου εντοπίζει «τη ρίζα του κακού» (σ.108-10).

Τελικό συμπέρασμα: «Ο αγώνας στη χώρα μας θα είναι σκληρός, αλλά αποτελεί μονόδρομο, προκειμένου να αντιστραφεί η πορεία απονεύρωσης της Ελλάδας και μετάλλαξής της από μια ομοιογενή εθνικά οντότητα σε ένα πολυεθνικό σκουπιδοτενεκέ και ένα λαϊκό [sic] κράτος γαλλικού ή ακόμα χειρότερα, ολλανδικού τύπου. Η επικράτηση της ΝΔ στις εκλογές της 7ης Μαρτίου 2004 αποτελεί μερική δικαίωση των αγώνων του ελληνικού λαού σ’ αυτή την κατεύθυνση». Μοναδική προϋπόθεση της εθνικής αναγέννησης συνιστά «η ριζοσπαστικοποίηση και ενεργοποίηση των υγιών αλλά εν ύπνω συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας» (σ.18).
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Χρήστος Χαρίτος
«Οχι στην Παλιά Πόλη»
Ενθουσιώδης βιβλιοπαρουσίαση από ένα στέλεχος του ΛΑΟΣ προερχόμενο απ’ το ΕΝΕΚ και το «Ελληνικό Μέτωπο» του Βορίδη: «Θέλει θάρρος για να γράψεις αυτό το βιβλίο, όταν είσαι στη ΝΔ και έχεις το γραφείο τύπου του κ. Μεϊμαράκη. Θα πρέπει να συγχαρούμε το Νίκο Χιδίρογλου που επέλεξε να συγκρουσθεί με την ιδεολογική δικτατορία της νεοταξικής Αριστεράς. Είναι μια καλή αρχή σ’ ένα δύσκολο δρόμο».

Greek Alert
Ακροδεξιό σάιτ. Το Νοέμβριο του 2007 διαφήμισε το «Οχι στην Παλιά Πόλη», κληρώνοντας πέντε αντίτυπα μεταξύ των σχολιογράφων του. Η «προσφορά» διαδόθηκε και μέσω του δημοφιλούς Press-GR, με τη συνηγορία πατριωτών που ζητούσαν «κατάργηση της εμφυλιοπολεμικής γιορτής του Πολυτεχνείου» και άλλα συναφή.

Αντεπίθεση
Το «νεολαιίστικο» σάιτ της «Χρυσής Αυγής» περιλαμβάνει και σελίδα διαλόγου για τα «σωστά» βιβλία. Το «Οχι στην Παλιά Πόλη» προτάθηκε από κάποιον ‘Χρήστο’ στις 26.6.07, ως «ένα μυθιστόρημα καθρέπτης της πραγματικότητας του παρόντος και του μέλλοντος», με αποτέλεσμα αμφίθυμες αντιδράσεις. Ο ‘Seth’ το συγκρίνει με τα «Ημερολόγια Τέρνερ», ενώ ο ‘Pogrom’ εκτιμά ότι «έχει πολλές αντιφάσεις. Δεν είναι καθαρά δικό μας, εννοείται, θέτει πολλούς προβληματισμούς πάντως».

Σάμουελ Χάντιγκτον
«Η σύγκρουση των πολιτισμών»
(εκδ. Terzo Βooks, Αθήνα 1998)
Ο «‘δαιμονοποιημένος’ από τους απανταχού ‘εκσυγχρονιστές’» υπερσυντηρητικός αμερικανός καθηγητής εκθειάζεται απ’ τον Χιδίρογλου («Ποια Αριστερά;», σ.44-46). Τον μπερδεύει βέβαια με το γάλλο Ζιλ Κεπέλ και το βιβλίο του «Η εκδίκηση του Θεού», ας μην έχουμε όμως υπερβολικές απαιτήσεις απ’ την οργανική διανόηση του «μη μεσαίου χώρου».

 
Ελευθεροτυπία, 2/11/2008

Λευκή κορδέλα

ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ Είδα ξανά, χάρη στο Kemes τη Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε (2009). Οπου ένας δάσκαλος αφηγείται παράξενα γεγονότα σε γερμανι...