Ποια είναι η κύρια Αντίθεση για τον λαό μας σημερα

 κάποτε ο Πρόεδρος ( Μάο ) έγραψε ένα βιβλιαράκι - μπροσούρα  για τις κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις .Δεν θυμάμαι πολλά ήμουν πολύ μικρός όταν τα διάβαζα αυτά. Αλλά μου   μεινε η Κεντρική ιδέα.   .Σε κάθε περίπτωση , σε κάθε συγκυρία πρέπει να ξεχωρίζουν.ε ποια είναι η Κύρια Αντίθεση ( ανάμεσα στον Λαό και τους καταπιεστές του ) και ποιες οι δευτερεύουσες ......   Αυτό μου   μεινε.........Ποιο είναι λοιπόν το κύριο ζήτημα σήμερα για την κοινωνία ,( αν μου επιτρέπεται να πω για το Λαό μας; )..

 ε. Ας. Κάνουμε μια αντιστοιχία με τον Χειμώνα του 1941:...Αναμφίβολα ήταν πολύ πιο βαρύς από πλευράς Θανάτων ..Ο Μαζάουερ αναφέρει 40.000 θανάτους από  πεινα  εμείς μόνο 20.000 περίπου .Εξάλλου τοτε  είχαμε και τριπλή κατοχή. Ε,;         παρόλαυτα ποιο ήταν το πρώτο καθήκον για το ΕΑΜ ( δεν υπήρχε ακόμα ο Ελας ) ........Ε το πρώτο καθήκον που έθεσε εις εαυτόν ο ΕΑΜ ήταν το καθήκον της επιβίωσης του Λαού μας : Συσσίτια .Αλληλεγγύη.               και καλά έκανε ...... Αντίστοιχα τώρα που πεθαίνουμε από έλλειψη ΜΕΘ και πολιτικής Δωρεάν Δημόσιας Υγείας  ποιο είναι το πρώτο καθήκον της Αριστεράς έναντι του Λαού μας ; Δεν είναι η Αλληλεγγύη ,, Να μην αφήσουμε , όσο μπορούμε,  κανέναν αβοήθητο , ; να Απαιτήσουμε Δωρεάν αξιόπιστα Τεστς  για όλους .; φάρμακα ( π.χ Μονοκλωνικά ) για όλους ,; ΜΕΘ όχι μόνο για τους πλούσιους και ..επώνυμους ( μη χεσω) , ; να κλείσουν αμέσως , Τώρα Σχολεία και Πανεπιστήμια; Τηλεδιδασκαλια για Όλους; τι περιμένουμε γμτ .;

Η κατάθλιψη που μας κυκλώνει:

 Η κατάθλιψη που μας κυκλώνει:

δυο χρόνια, με διαλείμματα ,καραντίνας μας έχει μάθει να αποφεύγουμε το Πλησίον ..Και πως μπορείς να νιώσεις καλά χωρίς αγκαλιά ;

επιπλέον η κατάθλιψη είναι πέραν των άλλων και εσωτερικευμένη οργή.

Να Ζούμε οχι απλά να Επιβιώνουμε Να Ζούμε !

Εκείνο που με τρομάζει , με τρόμαζε πάντα και τώρα με την Καραντίνα ακόμα περισσότερο, εινσι το πόσο έχει διεισδύσει μέσα στο πετσί μας , σε πολλούς , πάμπολλους απο εμάς , μες το πετσί μας αυτό το ηθικό σαράκι του να προσαρμοστούμε και να Επιβιώσουμε παση θυσία , όπως οι συγκεκριμμενοι Εβραιοι της Λιστας του Σιντλερ που επιβιωναν στο εργοστασιο του οταν γυρω γινεται χαμος , οταν γενικεύεται η Φτώχεια και η καταστροφή.......... ...                                                     Η ευκολία με την οποια πολλοί που μεχρι πρόσφατα ήταν φωτιά και λάβρα , αποδέχονται το Κακό...Αχ ! ο αιώνας που πέρασε , η εποχή των άκρων κατα Χομπσμπαουμ έδειξε μεν χιλιάδες όψεις της ανθρωπινης αθλιότητας αλλα έδειξε και το μεγαλειο της Στράτευσης για μια αλλη Κοινωνια , καλυτερη , την συλλογική δύναμη και αγάπη, την γλυκύτητα της αλληλεγγυης. Υπηρχε η στρατευση στον αγώνα για εναν καλυτερο κοσμο.. η ουτοπια , το Γιουκάλι , η τρυφεραδα, η αγκαλια .... Τώρα μεσα σαυτην την ραγδαια Εξατομικευση που μας κυκλωνει , που μας θελει απομονωμένους καταναλωτές και χαμερπεις , χωρις σκοπο και Νόημα , Α- νόητα πειθήνιους στις εντολες της Εξουσίας σ 'αυτο το θλιβερό κομματιασμα σε μυριάδες ασύνδετα , απομονωμένα , κλεισμένα στον εαυτό τους Άτομα , χωρις αγκαλιά , χωρις Φιλιά και χάδια , εθισμένα στον Κομφορμισμό και τον Φόβο , διακρινω να αναδύεται ξανά εκείνο το μυθικο τέρας , ο Λεβιαθαν που , θυμιζω , αποτελειται απο ανθρωπινα σώματα απο ατομα . Η Εξουσία του Λεβιάθαν, κατα Χόμπς , θυμιζω , απαλλοτριωνει ολα τσ ανθρώπινα δικαιώματα εκτος απο ενα. Το Δικαίωμα στη Ζωή .. Επιβίωσή .. Αυτό ειναι το μότο της εποχής: . Αχ να επιβιωσουμε με την Ελπιδα να ξαναζήσουμε απλά πράγματα: Να ξαναδουμε τους δικους μας σε αλλο νομο , να αγκαλιαστουμε ξανα , να σμιξουμε Αυτή ειναι η τωρινη ελπιδα , η Ουτοπια μας η μάλλον η Νοσταλγια μας ... Κι αυτή η Ουτοπική Νοσταλγια απομακρυνεται ξανά και ξανά σαν το Ουρανιο τοξο ή την ακρη του Ορίζοντα Αντε να βρεθει το εμβόλιο , αντε να αρχισουμε τα εμβολια , αντε ακόμα λίγο και - καθε τόσο και μια Ματαίωση : Προσπαθησε , κι απετυχε ξανα που έλεγε κιο Μπεκετ .. Θυμαστε την χαρα της ηρωιδας της ταινιας Μελαγχολια του Φον Τριαρς οταν ειδε προς στιγμήν μεσα απο την πατεντα που επινοησε ο συζυγος της , τον πλανητη Μελαγχολια να απομακρυνεται ,; Και την απογνωση οταν τον ειδε παλι να ερχεται κοντα Ολο και πιο κοντα προς την καταστροφή ; Ναι εκεινο που με τρομαζει πιο πολύ ειναι η Τυφλωση η Ηθική τυφλωση που προκαλει η ιδεολογία της επιβίωσης , το Survivalism , το να χωθουμε σε ενα βαρελι ως Ατομα και να κρυφτουμε ενω το πλοιο βουλιαζει... Δεν γίνεται να σωθεις ατομικά... Πρεπει να νιαστεις για το Πλησιον . Η Σωτηρια σου ειναι το Πλησιον Να Ζούμε οχι απλά να Επιβιώνουμε Να Ζούμε ! Πέτρος Θεοδωριδης

αν θέλετε να κατανοήσετε το πως σκέφτονται.....

 αν θέλετε να κατανοήσετε το πως σκέφτονται ο Μητσοτάκης , ο Μηταρακης , και κάθε  ''αρμόδιος ''  για την αντιμετώπιση της καταστροφής  που  ζουμε  δειτε  αυτη την ταινια  

https://www.youtube.com/watch?v=RbIxYm3mKzI

επισης   διαβαστε το  εντελως  προφητικο  βιβλιο  Διασκεδαση  μεχρι θανατου

και  γελαστε  μεχρι δακρυων 

Κι άλλες , παμπολές φορές υπήρξαν πανδημίες αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που ....

 

 Κι άλλες , παμπολές φορές υπήρξαν πανδημίες αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζεται ολοκληρωτικά από την ( εμπορευματοποιημένη ) επιστήμη που το εμβόλιο γίνεται μοναδική ελπίδα και που η θρησκευτική πιστή ξεγυμνώνεται... Είναι η πρώτη φορά επίσης που δεν υφίσταται πειστικά ένα Επέκεινα ένας μεταφυσικός ορίζοντας δικαίωσης Όχι μόνο θρησκευτικός αλλά ούτε ιδεολογικός ως Καλύτερος μελλοντικός κόσμος ως ουτοπία ..Έχουμε βουλιάξει στη λίμνη του Παροντισμου μας .Ο Κορονοϊός γίνεται το σαράκι που κατατρώει όχι μόνο την υγεία και την οικονομία αλλά και τα μεταφυσικά θεμέλια του κόσμου μας και την αίσθηση του χρόνου μας : ο χρόνος γίνεται ασυνεχής , βραχώδης , με στριφνά περάσματα και ελικοειδή μονοπάτια με γκρεμούς και βάραθρα να χάσκουν: όλο τρύπες

Σκόρπιες σκέψεις για τις ... Σκέψεις στην εποχή της Πανδημίας

22 Δεκεμβρίου 2020 ·

Σκόρπιες σκέψεις για τις ... Σκέψεις στην εποχή της Πανδημίας

1.    

μαζευτήκαμε " ή " Πω πω ! Βγάζει την μύτη του έξω από τη μάσκα "

επικίνδυνος " . .

2.    

από σκνίπες και ζουζουνίζουν.

Σκέφτομαι "τι ωραία θα ήταν να είχαμε ανιχνευτείς

πιθανοτήτων να κολλήσουμε ανάλογα με το πρόσωπο που συζητάμε" .

2ον Επειδή έχουμε μείνει μόνοι για πολύ καιρό έχουμε

έρθει σε επαφή με τον εαυτό μας

.Όμως ο εαυτός αποτελείται από διάφορα στρώματα και

ηλικίες που δεν οδηγούν αναγκαστικά το ένα στο αλλού. Ο Εαυτός δεν μοιάζει με

νεωτερική πόλη με ορθολογισμέ πολεοδομία και φαρδιές λεωφόρους και λογική συνέπεια

αλλά μάλλον Μεσαιωνική ή Οθωμανική πόλη με πολλές , ανεξάρτητα ανεπτυγμένες

συνοικίες , εσωστρεφείς που χωρίζονται από τείχη και συνδέονται με γέφυρες.

Έτσι αυτή η εξερεύνηση του εαυτού - όταν συναντιόμαστε

in vivo με άλλους ρίχνει ένα διαφορετικό φως στις συναντήσεις. Φαινομενικά είμαστε

ίδιοι όμως στον καθένα έχουν αναδυθεί σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή οι

παλιοί απωθημένου εαυτοί  

 3ον Για πρώτη φορά

στην ανθρώπινη ιστορία - Λόγω πανδημίας αλλά και Ίντερνετ - νιώθουμε

αναπόσπαστα τμήματα μιας ανθρωπότητας σε Απόγνωση. YΓ

Αχ! Εδώ που κάθομαι τώρα κοιτάζω τα περιστέρια .

Χτες είδα ένα περιστέρι νεκρό. Όλα αυτά τα είδη ζωής

που μας περιβάλλουν έχουν συνηθίσει να τα θερίζει ο Θάνατος . Και τώρα αρχίζει

να το συνηθίζουμε κι εμείς.

Πέτρος Θεοδωρ.

που παίζεται η Ύπαρξη μας!.. ..

 

που παίζεται η Ύπαρξη μας..

.Στο νοσοκομείο ξανά μαθαίνεις να εκτιμάς πολύ μικρά πράγματα , την ρουτίνα σου το ότι κατάφερες να σταθείς για λίγο καθιστός στην άκρη του κρεβατιού , το ότι γύρισες πλευρό το ότι αναπνέεις λίγο πιο άνετα, το ότι πονάς λιγότερο. 

Συνήθως όταν μιλάμε για την Ύπαρξη εννοούμε τις υψιπετείς περιπέτειες της σκέψης όμως η Ύπαρξη αποκτά νόημα εκεί που είναι καθηλωμένο το σώμα , στο κρεββάτι του νοσοκομείου. 

Η ύπαρξη μας εκτυλίσσεται εκεί που παίζεται το βραδύτατο δράμα της ανάρρωσης .

Πέτρος  Θεοδωρ.

Ζούμε μέσα στην πιο απρόβλεπτη δίνη του Χρόνου ,

 Ζούμε μέσα στην πιο απρόβλεπτη δίνη του Χρόνου ,

στο μάτι ενός παράξενου Κυκλώνα για τον οποίον τίποτε από ότι ξέραμε , δεν μας είχε προετοιμάσει. Συνεπώς δεν μπορεί πάρα να Τσαλαβουτάμε όλοι μας ,να κάνουμε απίστευτα Λάθη, να πέφτουμε σε παγίδες και σε λακκούβες της ιστορίας .. 

Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη- αντίθετα είναι ο μοναδικός δρόμος προς την Α-λήθεια- αρκεί να τα αντιλαμβάνεσαι και να τα διορθώνεις .. 

Ένα λάθος που διορθώνεται δεν είναι λάθος .. 

Είμαστε όλοι Σίσυφου σε μια Ιστορία που δεν λέει να τελειώσει και μας έχει χτικιάσει , όχι βέβαια ευτυχισμένοι αλλά αντέχουμε παρόλα αυτά και αυτό μας δίνει μια παράξενη αν και πικρή ικανοποίηση