το Μπλόκαρε το Fb Συμπαρασταθείτε στη Σπηλιά του Μοντεχρήστου


Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6. ΕΡΓΑΣΙΑ .... ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ



Κεφαλαιο 6. 1 Ο ρολος της Εργασιας στη ζωή των ανθρωπων



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6. 2 Διευκρινισεις για την εννοια της Μισθωτης Εργασιας



Κεφαλαιο 6. ΕΡΓΑΣΙΑ: Μαξ, Βεμπερ , κατασταση εργατικής ταξης μετα τη βιομηχανικη επανασταση, Παιδική εργασια..

Κεφαλαιο 5. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΩΣ ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΉΣ ΦΟΡΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ. ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ . ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ



Κεφαλαιο 5. η ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ Ή Η ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ


Η εκπαιδευση στην Κοινωνιολογια ή η Κοινωνιολογια στην εκπαιδευση : και πως στεκομαστε μεσα στη ταξη Και Κεφαλαιο 5 .1



Κεφαλαιο 5. Ο ρόλος της εκπαιδευσης 1 .( και εμβολιμες παρατηρησεις για την Κοινωνιολογια στην Ελληνική Εκπαιδευση).


 Κεφαλαιο 5. Εκπαιδευση 2ον . Το σχολειο ως δευτερογενής φορεας κοινωνικοποιησης           


    
Κεφαλαιο 5. Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ..

κοινωνικοποιηση - Κοινωνικος; ελεγχος , κεφ 3.ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ



ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΕΦ 3. 3.ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΩΣ ΦΟΡΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ



 Κοινωνικοποίηση.Κεφ 3. Κοινωνικος ελεγχος I..


 ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ 3 . Η κοινωνικοποιηση ως συνεχής διαδικασία κοινωνικής μάθησης.Νυχτερινο μάθημα

Κοινωνιολογια ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 Κοινωνικοποιηση ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ


Κεφαλαιο 3. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ.ΦΟΡΕΙΣ. ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΩΣ ΦΟΡΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ




 Κεφαλαιο 3. Κοινωνικοποίηση.Η Θρησκεία ως φορεας Κοινωνικοποιησης.  1.






 ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ 3.τα ΜΜΕ ως φορεις Κοινωνικοποίησης


Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Κοινωνικοποίηση Κεφάλαιο 3 . Μερος Δεύτερο



Κεφαλαιο 3.2.Ανάπτυξη του κοινωνικού εαυτού- οι διαφορετικές προσεγγισεις: Συμβολική Αλληλεπίδραση, Mead,Λειτουργιστες, Μαρξιστες.




Κεφαλαιο 3.. Φορεις κοινωνικοποιησης .. Πρωτογενεις δευτερογενεις.. Οικογενεια

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.κοινωνικοποιηση .Συνέχεια για την Οικογενεια και την πρωτογενή κοινωνικοποίηση κατω απο τον ισκιο μιας ελιάς



  Κοινωνικοποίηση ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3. ΠΑΡΕΕΣ ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΩΝ

Πέτρος  Θεοδωρίδης 

Κοινωνιολογια Κεφαλαιο 3. Μερος Πρωτο

 Πέτρος  Θεοδωρίδης



 Κεφαλαιο 3: κοινωνικοποίηση.Μιμηση, ταυτιση, εσωτερικευση





Κεφαλαιο 3.1 .Για την εσωτερίκευση ως μηχανισμό κοινωνικοποίησης σ .52



Κεφαλαιο 3.3..Η κοινωνικοποιηση ως Αμφιδρομη - δυναμική διαδικασια



 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3/..3.2 σ.55.Αναπτυξη του κοινωνικού εαυτού- οι κοινωνικές προσεγγισεις- Φρουντ!



 3.Κοινωνικοποιηση, Φρουντ,Μηχανισμοι Αμυνας

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

Κοινωνιολογία : Κεφαλαιο 2. Αγροτική, Βιομηχανική Κοινωνια, Κοινωνια της Πληροφορίας


Πέτρος  Θεοδωρίδης 
 1. Αγροτικές   κοινωνιες

2. Αγροτικές  δουλοκτητικές , φεουδαρχικές   κοινωνιες


3 Βιομηχανική επανάσταση:  το πέρασμα  στη  Βιομηχανική κοινωνία                                       

4   χαρακτηριστικά   της Βιομηχανικής Κοινωνιας



5. Στάδια  ανάπτυξης σύγχρονων  κοινωνιών







    Πηγη

Κοινωνιολογια .. . Σχολιο για την ορθολογικότητα ως προς τον σκοπο και την ορθολογικότητα ως προς την αξια , του Βέμπερ



Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2019

Κοινωνιολογια Γ Λυκειου σε βιντεο . Η εισαγωγή. .

Πέτρος   Θεοδωρίδης 

 

 

Κοινωνιολογια, ΕΙΣΑΓΩΓΉ , ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. Α.( ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΚΟΝΤ ,) 

 

Κοινωνιολογία , Εισαγωγή, Κεφαλαιο 1. Εμίλ Ντυρκέμ

  Κοινωνιολογια, Εισαγωγή, Καρλ Μαρξ 


κοινωνιολογια Εισαγωγή κεφαλαιο 1. ΜΑΞ ΒΕΜΠΕΡ

 

Κοινωνιολογια .. . Σχολιο για την ορθολογικότητα ως προς τον σκοπο και την ορθολογικότητα ως προς την αξια , του Βέμπερ

κεφαλαιο 1. Σχολές Κοινωνιολογιας- Λειτουυργιστες .




Κοινωνιολογια, Σχολή των Συγκρουσεων. 

 

Κοινωνιολογία , Σχολή Συμβολικής αλληλεπιδρασης 

 

Κοινωνιολογια 10.2.Συμβολικη αλληλεπιδραση2- Κοινωνική κατασκευή

 

πηγη 

 

 

Κοινωνιολογια 10.2.Συμβολικη αλληλεπιδραση2- Κοινωνική κατασκευή


Πέτρος   Θεοδωρίδης

Κοινωνιολογία , Σχολή Συμβολικής αλληλεπιδρασης



Πέτρος  Θεοδωρίδης

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ, Λειτουργισμος



Πέτρος  Θεοδωριδης

Κοινωνιολογια, Σχολή των Συγκρουσεων.



Πετρος  Θεοδωρίδης

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2019

κοινωνιολογια Εισαγωγή κεφαλαιο 1. ΜΑΞ ΒΕΜΠΕΡ


%CF%82-2365984770284369/?modal=admin_todo_tour



Πέτρος  Θεοδωρίδης
https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%9C%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85%CF%82-2365984770284369/?modal=admin_todo_tour

Κοινωνιολογια, Εισαγωγή, Καρλ Μαρξ



Πέτρος  Θεοδωρίδης https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%9C%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85%CF%82-2365984770284369/?modal=admin_todo_tour

Κοινωνιολογία , Εισαγωγή, Κεφαλαιο 1. Εμίλ Ντυρκέμ







Κοινωνιολογια, ΕΙΣΑΓΩΓΉ , ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. Α.( ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΚΟΝΤ ,)














Απο τον Πέτρο  Θεοδωρίδη










Κεφαλαιο 2 Κοινωνιολογίας, Απο την Αγροτική στις Συγχρονες Κοινωνιες



















https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%9C%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85%CF%82-2365984770284369/?modal=admin_todo_tour

Μαθηματα Κοινωνιολογίας για αρχαριους ( Κεφαλαιο 3. Κοινωνικοποιηση)





 απο τον   Πέτρο  Θεοδωριδη







https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%9C%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85%CF%82-2365984770284369/?modal=admin_todo_tour

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους



Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους
Άυπνα μάτια και πληγές -ορθάνοικτα αυτιά
Κι αφήνουμε, στον άνεμο για ίχνη μας τους στίχους
Πριν να κοπεί για τα καλά η Μύχια μας Μιλιά.

Κάποιες φορές ο πόνος μας γίνεται σαν μαχαίρι
Που ψάχνει στήθος να χωθεί, να μπήξει μαχαιριά
Στον Ουρανό που πέφτουμε , ξεκολλημένο αστέρι
Και αιμορραγεί κατάστηθα , η δόλια μας καρδιά


Κάποιες φορές το τραύμα μου ,πεινάει σαν λιοντάρι
Που στη Σαβάννα τριγυρνά γυρεύοντας σφαγή
Και τότε, πάλι έντρομος .κρύβομαι στο Πιθάρι
Σα Διογένης Κυνικός που ψάχνει να κρυφτεί

Π. Θ


 αμνησια

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

Τρεις τύποι κοινωνιών, τρεις αντιλήψεις του χρόνου tvxs.gr




Η τωρινή, παροντική, αγχωτική αίσθηση του χρόνου δεν υπήρξε “χρονικά” αμετάβλητη. Την προνεωτερική ‘’παραδοσιακή‘’ κοινωνία χαρακτήριζε η κυκλική, αντιστρεπτή αίσθηση του...

Η τωρινή, παροντική, αγχωτική αίσθηση του χρόνου δεν υπήρξε “χρονικά” αμετάβλητη. Την προνεωτερική ‘’παραδοσιακή‘’ κοινωνία χαρακτήριζε η κυκλική, αντιστρεπτή αίσθηση του χρόνου ενώ στη νεωτερικότητα, ο χρόνος συνδέθηκε με τον ωροδείκτη και τον λεπτοδείκτη, μετατράπηκε σε αφαιρετικό, “άδειο” ομοιογενή χρόνο που μετριέται με το ρολόι και το ημερολόγιο.
Παραδοσιακή κοινωνία
Στην παραδοσιακή κοινωνία κυρίαρχη μορφή οργάνωσης υπήρξε η κοινότητα. Χαρακτηριστικό της η εσωστρέφεια. Στην παραδοσιακή κοινωνία η επικοινωνία γινόταν κυρίως προφορικά. Όταν επικοινωνώ προφορικά βλέπω τον συν-ομιλητή μου στον ίδιο χώρο. Βρίσκομαι μαζί του στον ίδιο χρόνο. Στην παραδοσιακή -προφορική κοινωνία χώρος και χρόνος ταυτιζόταν.
Ο τύπος ανθρώπου που κυριαρχεί είναι ο "παραδοσιακά κατευθυνόμενος" άνθρωπος αυτός δηλαδή που θεωρεί σωστό να εξακολουθεί να πράττει ό,τι έπραττε ο πατέρας του και ο παππούς του.
Όσο και αν φαίνεται οξύμωρο, η παραδοσιακή κοινωνία, αγνοούσε την παράδοση ως έννοια, καθώς βρισκόταν ήδη εντός της.
Οι ορίζοντες του κόσμου της, οι ίδιες οι κοινωνικές συνθήκες έπειθαν τον παραδοσιακό άνθρωπο ότι το μέλλον θα είναι όμοιο με το παρόν. Για τον προνεωτερικό άνθρωπο η δοθείσα, προφανής, αναλλοίωτη φύση της θέσης του ανθρώπου, στην αλυσίδα της ύπαρξης, υπέβαλλε την κατανόηση του κόσμου ως εκπλήρωση μιας θεϊκής πρόθεσης
Η περί χρόνου αντίληψη στις παραδοσιακές κοινωνίες ήταν η κυκλική: η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στην παραδοσιακή κοινωνία ο χρόνος παρέμενε ’’αντιστρεπτός’’, ώστε να προσιδιάζει στον αγροτικό τρόπο παραγωγής, την επιστροφή του αγρότη στη γη σύμφωνα με τον ρυθμό των εποχών. 
«Ο μεσαιωνικός χρόνος» -σύμφωνα με τον Jacques le Goff- είναι καταρχήν χρόνος της μακράς διάρκειας, χρόνος των αναμονών και της υπομονής, των καθυστερήσεων, της αντίστασης στην αλλαγή».
Ο αγροτικός χρόνος είναι φυσικός χρόνος. Οι μεγάλες διαιρέσεις είναι η μέρα, η νύχτα και οι εποχές.
Διπλά στον αγροτικό χρόνο επιβάλλονται και άλλοι κοινωνικού χρόνοι: ο αρχοντικός και ο κληρικός. Ο αρχοντικός χρόνος είναι κατ’ αρχήν στρατιωτικός: «Ο στρατιωτικός χρόνος συνδέεται άμεσα με τον φυσικό χρόνο. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν αρχίζουν πριν από το καλοκαίρι και τελειώνουν μαζί του. Μόλις περάσουν οι τρεις μήνες της στρατιωτικής υπηρεσίας τα φεουδαρχικά στρατεύματα διαλύονται».
Ο μεσαιωνικός κλήρος κυρίως είναι ο κύριος των δεικτών του χρόνου. Οι καμπάνες σημαίνουν τον μεσαιωνικό χρόνο για «να μπορούν να πληροφορούν για την ώρα αλλά και να θυμίζουν στους ανθρώπους ότι είναι θνητοί και να φέρνουν στο μυαλό τους την ανάσταση νεκρών και την Έσχατη κρίση».
Νεωτερική κοινωνία και αφηρημένος χρόνος: το ρολόι 
Το δεύτερο παράδειγμα είναι οι νεωτερικές κοινωνίες. Στη νεωτερικότητα κυριαρχεί ο έντυπος γραπτός λόγος: το βιβλίο, η εφημερίδα. Γίνεται δυνατή η επικοινωνία με ανθρώπους που βρίσκονται σε άλλο τόπο και σε άλλο χρόνο, διασπάται δηλαδή η προηγούμενη -"παραδοσιακή"- ενότητα χώρου και χρόνου που οφειλόταν στην κατά κύριο λόγο προφορική επικοινωνία.
 Η νεωτερική κοινωνία απαιτεί από τους ανθρώπους να είναι "συμβατοί" και "ομοιογενείς" ώστε να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της έντονης κοινωνικής κινητικότητας.
Η νεωτερικότητα έτσι αποτελούσε (και αποτελεί) και μια επιπεδοχώρα όπου «όλα τα πράγματα, παρουσιάζουν στο βλέμμα μας την ίδια σχεδόν εμφάνιση, δηλαδή μιας ευθείας γραμμής».
Η νεωτερικότητα είναι η εποχή του ρολογιού: και γύρω στα τέλη του 16ου αιώνα, οι περισσότερες αγγλικές ενορίες είχαν από ένα ρολόι που σήμαινε δυνατά τις ώρες. Κατά την δεκαετία του 1790 στη Δυτική Ευρώπη, τα ρολόγια χεριού και τοίχου ήταν πολύ διαδομένα και άρχισαν να τα θεωρούν περισσότερο αντικείμενα πρώτης ανάγκης παρά είδη πολυτελείας. Ένα ρολόι τοίχου ή χεριού δεν ήταν μόνο κάτι χρήσιμο αλλά και κάτι που έδινε κύρος στον κάτοχό του.
Με το ρολόι ο χρόνος μετριέται πλέον μέσω των διαστημάτων που διανύει ο δείκτης. Έτσι ολοκληρώνεται «η αντικατάσταση του "οργανικού" χρόνου της άμεσης εμπειρίας από τον αφηρημένο μαθηματικό χρόνο, που μετριόταν με τις μονάδες μιας βαθμονομημένης κλίμακας».
Προοδευτικά η νεωτερικότητα συνοδεύτηκε από μια νέα αντίληψη του χρόνου ως προόδου. Αν χαρακτηριστική της παραδοσιακής αντίληψης ήταν η αξεδιάλυτη συνύφανση παρελθόντος και μέλλοντος, στη νεώτερη κατανόηση του χρόνου παρελθόν, παρόν και μέλλον σαφώς διαχωρίζονται, ως τμήματα μιας διαδοχικής προοδευτικής ανέλιξης. Επιπλέον ο νέος ομοιογενής, άδειος χρόνος εννοήθηκε ως χρόνος πραγμάτων, εμπορευμάτων πού παράγονται ομοιόμορφα, σε σειρές. Το άδειασμα όμως του χρόνου (και του χώρου) από το νόημα πού είχαν στην παραδοσιακή κοινωνία βιώθηκε(και βιώνεται) ως διαδικασία βίαιη και καταστροφική του κοινωνικού δεσμού
 προκαλεί συναισθήματα ανασφάλειας και άγχους.
Μετανεωτερικός Χρόνος 
Το τρίτο παράδειγμα κοινωνίας αφορά στη σύγχρονη, μετανεωτερική κοινωνία που αποτελεί συνέχεια και εμβάθυνση και επιτάχυνση της νεωτερικότητας, σε βαθμό εξαΰλωσης, όπου κάθε τι το σταθερό -όπως έλεγε κάποτε ο Μαρξ- «εξαχνώνεται». Σήμερα «κάθε επίτευγμα δεν είναι παρά ένα ωχρό αντίτυπο του πρωτοτύπου. Το "σήμερα" δεν είναι παρά ένα ατελέστατο προμήνυμα του αύριο, η υποδεέστερη, παραμορφωμένη αντανάκλαση του. Αυτό που συμβαίνει ακυρώνεται προκαταβολικά από αυτό που θα συμβεί».
Ό,τι χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή -γράφει ο Z. Bauman- είναι η «αδυνατότητα να παραμείνεις στη θέση σου». Δεν επιλέγεις να είσαι σε κίνηση. «Τίθεσαι σε κίνηση[…] Το να είσαι διαρκώς σε κίνηση σημαίνει να μην ανήκεις πουθενά».
Την εποχή μας την χαρακτηρίζει η παροντική αίσθηση του χρόνου και η κοινωνική αμνησία. «Έχουμε πια να κάνουμε με ένα παρελθόν λησμονημένο η υπερβολικά μνημονευόμενο, μ’ ένα μέλλον που είτε έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τον ορίζοντα ή είναι πρώτα και κύρια απειλητικό, μ’ ένα παρόν που είτε αναλώνεται αδιάκοπα στην αμεσότητα της στιγμής ή είναι σχεδόν στατικό κι ατέρμονο, σχεδόν αιώνιο».
H πρόσφατη ταινία «Σε Λάθος Χρόνο»
 (Locke, 2013, σκηνοθεσία–σενάριο Στίβεν Νάιτ) αναδεικνύει την τωρινή αίσθηση του εξατμιζόμενου χρόνου. Κάποιος ξεκινά με μια δουλειά και οικογένεια και στο τέλος του ταξιδιού δεν του έχει μείνει τίποτα -κι όλα αυτά σε «πραγματικό χρόνο». Ένας επιβλέπων μηχανικός οδηγεί το αυτοκίνητο του και ταυτόχρονα απαντά σε τηλεφωνικές κλήσεις και τηλεφωνεί: είναι πατέρας δυο παιδιών, είναι βράδυ, παραμονή ενός σημαντικού ματς, τα παιδιά του τον περιμένουν μαζί με την γυναίκα του για να δουν την αγαπημένη του ομάδα αλλά αυτός δεν μπορεί να είναι μαζί τους. Πηγαίνει σε άλλη πόλη, όπου θα γεννήσει το… παιδί του μια άλλη γυναίκα με την όποια έκανε έρωτα μόνο μια φορά. Ταυτόχρονα θα χάσει την δουλειά του.
Την άλλη μέρα πρόκειται να γίνει μια μεγάλη ροή σκυροδέματος για να μπουν τα θεμέλια ενός ουρανοξύστη και αυτός δεν θα είναι εκεί, θα δίνει τηλεφωνικά οδηγίες στον μισομεθυσμένο βοηθό του, το αφεντικό του θα τον απολύσει κατόπιν οδηγιών των μεγάλων αφεντικών από το Σικάγο ενώ η γυναίκα του -στην όποια θα έχει πει τα ..νέα- ξερνά ακατάπαυστα στην τουαλέτα και του λέει να μην ξαναπατήσει σπίτι, ενώ, η άλλη γυναίκα του λέει να κάνει γρήγορα για να την προλάβει στην γέννα -αλλά δεν μπορεί να υπερβεί το όριο ταχύτητας-, τα παιδιά του λένε για τα γκολ και παραπονούνται που δεν είναι μαζί τους να δει το ματς, ενώ ο ίδιος μιλά με το φάντασμα του πατέρα του. Ο πατέρας του δεν τον είχε αναγνωρίσει όταν είχε γεννηθεί κι αυτός τώρα τρέχει να φτιάξει τα πράγματα και να επανορθώσει: είναι εργοδηγός, μηχανικός σκυροδέματος σε μια ρευστή -εν κινήσει- υπερνεωτερικότητα.
Μοναχικός σα λύκος εν μέσω μιας σολιψιστικής φευγαλέας πραγματικότητας που την βλέπει να τρεμοσβήνει όπως τα φωτά των άλλων αυτοκίνητων ενώ είναι εν κινήσει, ενώ τα φαντάσματα του Υπερεγώ τον καλούν επιτακτικά να φτιάξει τα πράγματα, να θέσει θεμέλια από μπετόν. Μια ταινία για τους εαυτούς μας σήμερα, στην ρευστή υπερνεωτερικότητα. «Όταν ξεκίνησα πριν δυο ώρες –μονολογεί στο τέλος ο μοναδικός ηθοποιός της ταινίας– είχα σπίτι, δουλεία και οικογένεια τώρα έχω μόνο τον εαυτό μου και το αμάξι» και τον ρευστό χρόνο του παρόντος. 
¹ βλ Eric Hobsbawm: Introduction: Inventing Tradition in Eric Hobsbawm and Terence Ranger [ed] The Invention of Tradition, Cambridge University Press London (1983) 1984 p. 2.
2 Για την αντίληψη της αλυσίδας της ύπαρξης που ήταν κυρίαρχη στη μεσαιωνική δύση βλ. το περίφημο Α. Lovejoy, The Great chain of being, Cambridge, Harvard University Press (1936) 1964.
3 Ζygmunt Bauman, Η Μετανωτερικότητα και τα δεινά της, μτφ. Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 1992, σ. 230.
4 Jacques le Goff, Ο πολιτισμός της μεσαιωνικής δύσης, μτφ. Ρίκα Μπενβενίστε, Θεσσαλονίκη, Βάνιας 1993, σ. 248.
5 Jacques le Goff, Ο πολιτισμός. ό.π, σ. 248-249.
6 Jacques le Goff, Ο πολιτισμός ό.π σ 253, 254.
7 Ε. Π. Τόμσον, Χρόνος εργασιακή πειθαρχία και βιομηχανικός καπιταλισμός, μτφ. Βασίλης Τομανάς, εκδ. Νησίδες, 1994 σ. 16,17.
8 Εrnest Gellner, Nations and Nationalism, Basil Blackwell, Oxford (1983) 1988 p 63, κ.ε.
9 Εντουιν Αμποτ, η Επιπεδοχώρα, Μυθιστορία πολλών διαστάσεων, εκδ. μτφ Τάσος Δαρβέρης, εκδ. Επιλογή, σ. 39.
¹0 Ε.π. Τόμσον, Χρόνος εργασιακή πειθαρχία και βιομηχανικός καπιταλισμός... μτφ. Βασίλης Τομάνας, εκδ. Νησίδες, 1994, σ. 25.
¹1 αναφέρεται στο Θόδωρος Κουτσούμπος, ό.π, σ 139.
12 βλ σχετικά Πέτρου Θεοδωρίδη, Οι μεταμορφώσεις της ταυτότητας, έθνος νεωτερικότητα και εθνικιστικός λόγος, Αντιγόνη 2004, εισαγωγή.
13 Z Bauman, η Μετανεωτερικότητα και τα δεινά της σ 140-141.
14 Z Bauman, η Μετανεωτερικότητα και τα δεινά της σ 141,153.
15 Francois Hartog Καθεστώτα Ιστορικότητας, Παροντισμός και εμπειρίες του χρόνου (2003) μτφ. Δημήτρης Κουσουρής, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2014, σ. 33.
16 βλ Γιώργος Ρούσσος Ο Τομ Χάρντι οδηγεί μόνος και «Σε Λάθος Χρόνο», tvxs.gr, 28/07/2014.
Ο Πέτρος Θεοδωρίδης είναι συγγραφέας-δοκιμιογράφος.
Κατεβάστε ελεύθερα την τελευταία του συλλογή «Ακόμα και η Αριάδνη ήταν ψέμα» ή διαβάστε την online

Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΡΟΔΙΟΥ





ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΡΟΔΙΟΥ

του Πέτρου Θεοδωρίδη

Κάθε μέρα μόλις ξυπνώ, θυμάμαι την ιστορία του χαμένου ροδιού.
. Ηταν ένα ρόδι περίεργο,μισανοιχτο ,έχασκε σαν στόμα παιδιού και μέσα φαίνονταν πρόσωπα χρυσά και κόκκινα σαν αίμα,ανασαινε θαρρείς, μικρό και χρυσοκκόκινο ,όμορφο και πάντα ολόδροσο σαν μα κόπηκε τώρα από τον κήπο της Εδέμ. Και το ρόδι μιλούσε κιόλας ,γλώσσα παράξενη ,γαργαριστή. Όλο ρο και λάβδα. Και κάθε τόσο επαναλάμβανε λέξεις και φράσεις που μοιάζανε σαν σπασμένες ή σαν να τις τράβηξε κανείς από το ουράνιο στερέωμα κι αυτές - αστέρια Που πέφτουν ή κομήτες- μοναχικές σπίθες σε ένα μαύρο δίχως νόημα κενό λαμπύριζαν, ή μοιάζανε με δάκρυα χελώνας τεράστιας αναποδογυρισμένης στην αμμουδιά το βράδυ Οταν δεν έχεις τι να πρωτοθυμηθείς ,όταν το παρελθόν σου μοιάζει με κομμάτια που περιφέρονται στο πουθενά , σαν ένας άλλος άνθρωπος –ολοζώντανος –ένα φάντασμα του εαυτού σου ,ένα υπόκωφο αντίγραφο ,μια ανεμώνη ,όταν ο εαυτό σου περιφέρεται στους ολοσκοτεινους διαδρόμους ενός λαβυρίνθου που δεν τελειώνει πουθενά ,όταν ο εαυτός σου από το σώμα βγαίνει και σου μιλά ,οι λέξεις τότε μοιάζουν να βγαίνουν από αυτό το ροδι . μικρά πετράδια ,γευστικά που η αξία τους βρίσκεται στη ψύχα ,στο μέσον, καταμεσής της λέξης .
Αυτό το ρόδι κατρακυλούσε, χοροπηδούσε ,έπαιζε στο δωμάτιό μου.
Το νιωθα σαν παιδί μου κι όταν κάποτε έλεγε …μπα..μπα …και άλλα ασυνάρτητα , , λες και ήτανε ποτέ δυνατό να έχουνε τα ρόδια μπαμπά έναν άνθρωπο. Η όταν κάποτε έλεγε τραγουδιστά π.χ. ‘’Ρωφίλη’’, εγώ θυμόμουν τα ‘’ρω’’ του ‘ερωτα, και αναρωτιόμουνα πως γίνεται τα ρόδια να γράφουν ποίηση .
Ένα πρωί το ρόδι χάθηκε. Πιθανό να κατρακύλησε στη σκάλα από την μισάνοιχτη εξώπορτα .Πιθανό να ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο.
Τώρα μάλλον θα κείτεται σάπιο στην άκρη ενός βρώμικου δρόμου.
Όμως το ρόδι άφησε τη ζωντανή σκιά του στο τραπέζι της κουζίνας μου κι αυτό κάθε πρωί μου τραγουδάει , με σπασμένες λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά.
Αυτή η σκιά του ροδιού ,χαμένο ρόδι, μια τρύπα στη μέση του τίποτε μου λέει: "σ' αγαπώ" κάθε βράδυ . Την αγαπώ τη σκιά . Αυτή μου ψιθυρίζει λόγια μυστικά κάθε βράδυ, τονίζοντας αντί τα ‘’ρω’’ τα ‘’σι’’. Λέει Σσσσι….σιιι….. Κι αυτά τα λόγια κι άλλα πολλά που δεν τα γράφω.
. Για σας μπορεί να μη σημαίνουν τίποτε, για μένα όμως σημαίνουνε πολλά .

 Σημαίνουνε το μυστικό του σύμπαντος ,που δεν μπορεί κανείς να το προφέρει ,γιατί ο κόσμος όλος θα χαθεί.
Μονάχα ένα ρόδι που χάθηκε μπορεί να αφήσει τη σκιά του να κάνει σιιιι……..σσι…. Κι αυτό το σσς .. είναι ένα βάλσαμο , το βράδυ ,και με οδηγεί σ΄ύπνο γλυκό σα να πετώ στ΄ουράνια…..

“Το άγχος για το Τίποτα, προσπαθει να γίνει άγχος για Κάτι.” αναδημοσιευση απο το //ΠαραλληλοΓράφος//

απο inflammatory
/ Η εδραίωση και ανάπτυξη της Βρετανικής Σχολής Υπαρξιακής Ανάλυσης, οφείλεται κυρίως στο πρωτοποριακό έργο της Emmy van Deurzen. Γεννημένη στην Ολλανδία, εργάστηκε ως θεραπεύτρια και εκπαιδεύτηκε ως κλινική ψυχολόγος στη Γαλλία, πρίν έρθει στο Ηνωμένο Βασίλειο το ΄77 για να εργαστεί σε μια θεραπευτική κοινότητα η οποία λειτουργούσε στα πρότυπα του Laing. Αυτό που κάνει την προσέγγιση της ιδιαίτερα πρωτότυπη είναι το γεγονός οτι σε αντίθεση με τον Yalom ή τον Boss, ασχολείται κυρίως με την παροχή βοήθειας στους θεραπευόμενους για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της καθημερινής ζωής και οχι τα ανώτερα οντολογικά δεδομένα της ύπαρξης. To σημείο εκκίνησης είναι πως “η ζωή είναι ένας ατελείωτος αγώνας όπου οι στιγμές ηρεμίας και ευτυχίας αποτελούν την εξαίρεση και οχι τον κανόνα” . Η ζωή δηλώνει, είναι σκληρή, ανελεής, άγρια και άδικη, γεμάτη κρίσεις, απογοητεύσεις και αποτυχίες. Υποστηρίζει επίσης οτι τα άτομα βρίσκονται διαρκώς παγιδευμένα σε άλυτα διλήμματα, εντάσεις και αντιφάσεις.

Αντλώντας απο τη σκέψη του Kierkegaard και του Heidegger, η van Deurzen ισχυρίζεται οτι ενόψει αυτών των προκλήσεων οι άνθρωποι αναπόφευκτα βιώνουν άγχος και στην προσπάθεια τους να το διώξουν προσπαθούν να αφεθούν στην ασφάλεια των κοινών πολιτισμικών πρακτικών: οραματίζονται την τέλεια και απαλλαγμένη απο προβλήματα ζωή, που είναι “μόνο ενα βήμα μακριά” – αρκεί μόνο να έπαιρναν εκείνη τη ζητούμενη προαγωγή, να έκαναν ενα παιδί ή να ανακάλυπταν την υποκειμενική “αιτία” των ψυχολογικών τους δυσκολιών. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι είναι απρόθυμοι να έρθουν αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της ζωής τους: φοβούνται την αληθινή τους κατάσταση. Μια τέτοια αυταπάτη μπορεί να προσφέρει κάποια ανακούφιση, όταν όμως τα πράγματα πάνε στραβά (και όπως ισχυρίζεται αναπόφευκτα θα συμβεί κάτι τέτοιο) τότε η προσωρινή προστασία που παρέχεται απο τον κοινωνικό κόσμο και τη ζωή που φαντασιώνεται, καταρρέει. Ένας γονιός πεθαίνει, το άτομο χάνει τη δουλειά του, μια σχέση τελειώνει και τότε το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με τη ζωή σε όλη την αμείλικτη πραγματικότητα της- καθώς και τη συνειδητοποίηση οτι κανείς και τίποτε, δε μπορεί να τον προστατεύσει ολοκληρωτικά. Σε αυτά τα κρίσιμα η van Deurzen ισχυρίζεται οτι το άτομο μπορεί είτε να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει με αποφασιστικά τα προβλήματα του είτε να αποσύρεται σιγά σιγά ολο και περισσότερο απο την πραγματικότητα. Για τη van Deurzen το ψυχολογικά διαταραγμένο άτομο δεν είναι άρρωστο ή ασθενές, απλώς “αδέξιο στο να ζεί”. Με άλλα λόγια τα προβλήματα δεν προέρχονται απο βαθιά εδεραιωμένα ψυχολογικά τραύματα αλλά απο μια άστοχη φιλοσοφία ζωής, που οδηγεί σε ενα μονοπάτι απογοήτευσης, αυτοκαταστροφής και δυστυχίας.

Συνεπώς για τη van Deurzen στόχος της υπαρξιακής θεραπείας είναι να βοηθήσει τους θεραπευόμενους να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα της κατάστασης τους και να αφυπνιστούν απο την αυταπάτη, να τους βοηθήσει να συμβιβαστούν με τη ζωή και όλες τις αντιφάσεις της, να βυθιστούν σε αυτή αντί να αποφεύγουν τις δυσκολίες. Για την ίδια δεν υπάρχουν άμεσες ανταμοιβές ούτε εντυπωσιακά αποτελέσματα, ούτε ίαση στο τέλος του θεραπευτικού δρόμου. Οι θεραπευόμενοι δε βγαίνουν αυτο-πραγματώμενοι απο τη θεραπευτική διαδικασία, αντίθετα όπως ο Σίσυφος του Camus, βαρύνονται ακόμη με την πραγματικότητα μιας προκλητικής, σκληρής και άδικης ύπαρξης. “Όπως ο στόχος ενός μαθήματος Τέχνης είναι η απόκτηση γνώσεων πάνω σε τεχνικές σχεδίασης για να βελτιωθούν οι δεξιότητες του ατόμου και συνακόλουθα η ικανοποίηση που παίρνει απο την άσκηση αυτής, έτσι και ο σκοπός της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας/συμβουλευτικής είναι η απόκτηση γνώσεων και βελτίωσης δεξιοτήτων στην τέχνη της ζωής ώστε να αντιμετωπίζονται οι προκλήσεις της και να μην αποφεύγονται“. Η πρόκληση συνεπώς της ζωής είναι η δημιουργική “αξιοποίηση” του παραδόξου που εμπεριέχει η ίδια η ζωή.

Για τη van Deurzen η ύπαρξη των ανθρώπων εκτυλίσσεται σε 4 διαστάσεις:

1. Σωματική (umwelt), που είναι η σχέση μας με τον υλικό κόσμο γύρω μας, το φυσικό περιβάλλον με τις προκλήσεις αλλά και περιορισμούς που αυτό ενέχει.

2. Κοινωνική (mitwelt), που είναι η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους στα πλαίσια των συσχετισμών που επιβάλει η κουλτούρα, η φυλή, τάξη ή οικογένεια και επηρρεάζουν τη συμπεριφορά μας

3. Προσωπική (eigenwelt), δηλαδή η σχέση με τον εαυτό μας

4. Πνευματική (uberwelt), που αναφέρεται στη σχέση που έχουμε με το σύστημα αξιών μας το οποίο καθορίζει πως λειτουργούμε στις υπόλοιπες διαστάσεις και το πρίσμα υπο το οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Σε κάθε μια απο αυτές έχουμε να αντιμετωπίσουμε ευκαιρίες, προκλήσεις και περιορισμούς που οφείλουμε να λάβουμε υπόψην και να αντιμετωπίσουμε. Mπορούμε να επιδιώξουμε τις φιλοδοξίες μας ή να έχουμε ψευδαισθήσεις για τις δυνατότητες μας, συνεπώς μια ρεαλιστική και λειτουργική προσέγγιση είναι απαραίτητη. Η αντίληψη που έχει ενας θεραπευόμενος για τον κόσμο του αναπόφευκτα θα είναι ατελής και ανεπαρκής οπότε ο προαναφερόμενος “υπαρξιακός χάρτης” μπορεί ενδεχομένως να συμπληρώσει κάποια κενά. Για παράδειγμα ο θεραπευτής μπορεί να παροτρύνει τον θεραπευόμενο που αφιερώνει πολύ χρόνο στη θεραπεία μιλώντας για τις σχέσεις του με τους άλλους να σκεφτεί – και να εξετάσει – τα συναισθήματα του ως προς τον εαυτό του ή την αίσθηση της υλικής, ενσώματης ύπαρξης  του. Στην προσωπική διάσταση πχ μπορεί να υπάρχει απο τη μια η επιθυμία να αποδεχτεί τον εαυτό του και απο την άλλη να θελει να βελτιωθεί και να αλλάξει. Για τη διερεύνηση των διλημμάτων αυτών, ένας σημαντικός ρόλος του ψυχοθεραπευτή είναι να βοηθήσει το θεραπευόμενο να δει τις σκοτεινές και άγνωστες πλευρές της πολικότητας του.

Κάποιος που μπορεί να ισχυρίζεται απελπισμένα οτι θέλει να εγκαταλείψει τον τζόγο αλλά “δε μπορεί”, έχει τη δυνατότητα να βοηθηθεί να δεί οτι αυτή η επιθυμία του αντιτάσσεται σε μια εξίσου δυνατή – αν οχι δυνατότερη – επιθυμία για συγκίνηση. Εδω βέβαια ο στόχος δεν είναι να βοηθηθούν οι θεραπευόμενοι να βρούν απαντήσεις στα διλλήματα τους, αλλά να αποδεχτούν τη γεμάτη διλλήματα φύση της ύπαρξης τους. Μέσω μιας τετοιας αποδοχής μπορεί να στρέψουν την προσοχή τους προς τις πραγματικές προκλήσεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι, για παράδειγμα “πως μπορώ να σταματήσω το τζόγο, αφού είναι το πιο συναρπαστικό πράγμα στη ζωή μου; ” Σε αυτές τις τεσσερις διαστάσεις της ύπαρξης υπάρχουν πολλά παράδοξα που μπορούν να διερευνηθούν και με τα οποία οι θεραπευόμενοι να συμβιβαστούν. Στην κοινωνική διάσταση πχ υπάρχει το παράδοξο οτι οσο πιο πολύ προσπαθούμε να κάνουμε τους άλλους να μας συμπαθήσουν, τόσο πιο πολύ τους διώχνουμε ή στο προσωπικό επίπεδο οσο περισσότερο πασχίζουμε για την ευτυχία, τόσο πιο συχνά καταλήγουμε να νιώθουμε δυσαρεστημένοι.

Παρ’ ολα αυτά ο στόχος της υπαρξιακής θεραπείας της van Deurzen δεν είναι απλά να αμφισβητήσει τις υποθέσεις των θεραπευόμενων και να τονίσει το παράλογο της σκέψης τους αλλά να γίνουν αντιληπτές οι αρχές που αντιστέκονται στην αμφισβήτηση και να αναγνωριστεί τι είναι πραγματικά σημαντικό σε προσωπικό επίπεδο. Ο κάθε θεραπευόμενος πρέπει να βρει τις προσωπικές του απαντήσεις στις προκλήσεις της ζωής. Ταυτόχρονα η van Deurzen υποστηρίζει τα προβλήματα και τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι θεραπευόμενοι δεν είναι μοναδικές αλλά κοινές προκλήσεις για όλη την ανθρωπότητα. Δεν είναι μόνο ο θεραπευόμενος που αγωνίζεται να δεθεί συναισθηματικά με κάποιον άλλον άνθρωπο διατηρώντας την ανεξαρτησία του ή προσπαθεί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή του ολοκληρωμένη. Κατα τη van Deurzen λοιπόν η υπαρξιακή θεραπεία δεν είναι μόνο μια προσωπική ψυχολογική διερεύνηση αλλά και ένας φιλοσοφικός διάλογος.

Είχε απορρίψει το ενδεχόμενο να εκλαμβάνει οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα, όπως ζήλια, θλίψη ή βαρεμάρα, σαν ένδειξη ή μήνυμα για κάποιους περιορισμούς που υπήρχαν. Αρνιόταν να αντιληφθεί τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς της στους άλλους ανθρώπους και συνεπώς στο ίδιο της το μέλλον. Επιλέγοντας την ουτοπία, έφερε το χάος (…) Αναγνωρίζοντας τελικά τους περιορισμούς που η ίδια η ζωή της έβαζε, ανακάλυψε και τις δυνατότητες που είχε ώστε να λειτουργήσει εντός αυτών των πλαισίων που τις έβαζαν αυτοί καθ΄αυτοί οι περιορισμοί. Αναγνωρίζοντας το εφικτό και το ανέφικτο είναι ο μόνος δρόμος μπροστά. Πολλοί άνθρωποι διστάζουν να το κάνουν κι έτσι ζούν μια ζωή με αυταπάτες. Οι ευσεβείς πόθοι της είναι ενα καλό παράδειγμα μιας τέτοιας αυταπάτης. Ευτυχώς η ζωή καταλήγει να αντικρούει τέτοια αφέλεια και η εμπειρία αναδεικνύει τα λάθη εκθέτοντας τις ανθρώπινες αδυναμίες. Παρόλο που οι άνθρωποι επιδιώκουν το “ιδανικό” για τους ίδιους και τη ζωή τους, πρεπει να συνειδητοποιήσουν πως κάτι τέτοιο ανατρέπεται και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει πλήρως εφικτό “  (σχόλιο για την θεραπευόμενη Frances, 2002)

Πηγές

Mick Cooper (2003), Ο υπαρξισμός στην ψυχοθεραπεία, εκδόσεις Ασπρη Λέξη

Emmy van Deurzen (2002), Existential Counselling & Psychotherapy in Practice, 2nd ed. SAGE Publications
* ο τίτλος είναι φράση του “πατέρα της υπαρξιακής ψυχολογίας στις ΗΠΑ” Rollo May

απο την παρουσιαση του βιβλιου Απο την Ουτοπια στη Νοσταλγια απο τον Αρη Στυλιανου..... στη Γαζια 11-12-2017


Χαρη στον βασιλη βετσο εχουμε και τα βιντεο απο την παρουσιαση του βιβλιου Απο την Ουτοπια στη Νοσταλγια απο τον Αρη Στυλιανου..... στη Γαζια 11-12-2017

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

το παλιό μας δέρμα

Κάποιες φορές ενώ έχουμε αλλάξει ριζικά και το νιώθουμε γαντζωνόμαστε από το παλιό μας δέρμα όλο ανασφάλεια για το καινούργιο που φυτρώνει

Αλλοτριωση.....

Απο τη μιά ο χρονος μας αδειαζει απο εξαντληση : στη δουλεια στις μυριαδες προστριβες των συναναστοφων.....Απο την αλλη ουαν μενουμε ολιγον μονοι πασχιζουμε να τον γεμισουμε και αισθανομαστε αμηχανσ: μας λειπει η εξαρτηση απο τα πρωτα.... Αυτο καποτε το λεγαν Αλλοτριωση.....

σαν χαμαιλεοντες που παιρνουν διαφορα χρωματα εκτός απο το λευκό , το χρωμα της Αθωοτητας.


..Η ατομικοτητα …προιον μιας μακροχρονης Δυτικής παραδοσης
(οχι μονο αξιων αλλά και συγκρουσεων π.χ Θρησκευτικοι πολεμοι, αλλά και θρησκειας (Προτεσταντισμός)
Δεν νομιζω να εχει πολύ σχεση ουτε με την εννοια του α-τομου οπως την εννοουσαν οι Αρχαιοι ( σημαινε ”ατμητο” - Δημοκριτος)
αλλά ουτε και με την εκρηκτική Εξατομικευση που ζουμε στην Παγκοσμιοποημενη μετα-νεωτερική Δημοκρατια μας ..
Η οποια εξατομικευση σημαινει οτι το νεωτερικό ατομο (το εσωκατευθυνομενο φιλελευθερο , δημιουργικό )Διασπαται σε πολλά μικρά κομφορμιστικά εγώ -προσωπεια ή πλαστους εαυτους - που χαρακτηριστικό τους ειναι η Προσαρμογή-κομφορμισμός σε πολά ετεροκλητα κοινωνικά πεδια …σαν χαμαιλεοντες που παιρνουν διαφορα χρωματα εκτός απο το λευκό , το χρωμα της Αθωοτητας.

παγκοσμιο Τηλεπαιχνιδι

στο Β Παγκοσμιο πολεμο νιωθαν ακομα οτι μετειχαν στην Ιστορια ..Στον Γ θα νιωθουμε οτι μετεχουμε σε παγκοσμιο Τηλεπαιχνιδι

σαν τις μυγες που περπατανε και στο ταβανι

Στην εποχή του παροντισμου ο χρονος δεν ειναι ουτε ευθυγραμμος ουτε κυκλικος αλλα ενα παραλληλογραμμο στο οποιο κινουμαστε πανω κατω σαν τις μυγες που περπατανε και στο ταβανι

ο Χρονος ειναι γεωλογικά στρωματα στα οποια ανεβοκατεβαινουμε με ασανσερ...

ο Χρονος ειναι γεωλογικά στρωματα στα οποια ανεβοκατεβαινουμε με ασανσερ...
μεσα μας..
Καμμια φορα κανουμε μια βουτια στα εγκατα η αναδυεται η οσμή του πυρηνα του ,εκει που κοχλαζει η πρωταρχική φωτια η Λιμπιντο,,,
Συνηθως στεκομαστε στην επιφανεια και ..χαζευουμε,,
Ομως δεν πρεπει να αποφυγουμε την βουτια στα βαθια .Γιατι αυτή η εξερευνηση του δικου μας Χρονου ειναι αυτή ακριβως που σμιλευει την ψυχή μας ...
Δεν γεννιομαστε με ψυχή , την χτιζουμε.. και τα Υλικά , το μαρμαρο το πετρωμα , ο γρανιτης οι πολυτιμοι λιθοι εξορυσσονται διαρκώς μεσα απο τις ανασκαφες του Χρόνου,μαζί με χωματα και καρβουνο και πετραδακια

η ψυχή ειναι το αποσταγμα του βιου μας
και ενας τροπος εξορυξης - ασανσερ- ειναι η γραφή.. Η γραφη ως σκαπανη του χρονου.. Υπάρχουν κι αλλοι: η τεχνη η ζωγραφική η μουσικη ,η αγαπη..
.....αυτο το ξεσκεπασμα ..εξορυξη του χρονου παραγει εαυτο..και επίσης Δομει τον χρόνο..Διοτι ο Χρονος Δεν Υπάρχει ..Ειναι ως ειναι αλλά δεν Υπάρχει ..Εμεις τον κανουμε Υπάρξη σκαβοντας

Ο Φονταμενταλισμός είναι ένα αντιδραστικό LIFE STYLE

Ο φονταμενταλισμός δεν είναι Ολοκληρωτισμός
Ο ολοκληρωτισμός ταιριάζει στην νεωτερικοτητα του 20ου αιώνα :είναι μια ιδεολογία και μια κινητοποίηση της κοινωνίας : Περιφρονεί το κράτος δικαίου γιατί το θεώρει στατικό’ υπάρχει κάτι ανώτερο από τα δικαιώματα , το Τελος της ιστορίας , η νομοτέλεια , το πεπρωμένο της Φυλής κλπ
Ο φονταμενταλισμός δεν κάνει τίποτε από όλα αυτά /. Ο Φονταμενταλισμός αρκείται στην επιβεβαίωση του ιερού κειμένου; ‘’Ετσι είναι..και τελος . ‘’ Δεν ενδιαφέρεται για το τέλος της ιστορίας , γιατί αυτό είναι συνυφασμένο με μια ιστορική θεώρηση .. Ο Φονταμενταλιστής αρκείται στο παρόν.
Με αυτή την έννοια ο Φονταμενταλισμός είναι Μεταμοντερνος:ταιριαζει στην εποχή μας εποχή παροντισμού .
Ο Φονταμενταλισμός δεν είναι ούτε ιδεολογία ούτε Θρησκεία
Eιναι ένας τρόπος για να αντικρίζουμε τις ιδεολογίες και θρησκείες .
Είναι δομή σκέψης και δράσης - δομή που εναρμονίζει μια απλουστευμένη σκέψη με μια επιταγή για δράση
Ο Φονταμενταλισμός είναι ένα αντιδραστικό LIFE STYLE

ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ..

ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ .. Συνηθως αντιλαμβανομαστε τον χρονο οροζοντια ,,συγχρονικα.. Δηλαδή να εναρμονιστουμε με τον κοινωνικο ρολο και την ηλικια μας ωστε να γινουμε αποδεκτοι κοινωνικα .. Αυτο οδηγει στον κομφορμισμο... Ομως , ισως θαπρεπε να σκεφτουμε τον χρονο σαν ενα μπαλακι που αναπηδα εσωτερικα , ενα λαστιχενιο μπαλακι που μας ξαναφερνει αιφνης σε επαφη με την παιδικοκητα και μετα παλι στο παρον και τουμπαλιν
. Αυτο το εσωτερικό μπαλακι που χοροπηδα... αυτο το παιδι μεσα μας που παιζει με το τραμπολινο του χρονου , πανω κατω ,ειναι η ουσια μας η μαλλον η Υπαρξη μας

τιποτε δεν ειναι οπως πριν...

Οταν γυρναμε τα καλοκαίρια στο ιδιο μερος για τις διακοπες μας γιατι ειναι το χωριο μας η επειδη ειναι το εξοχικο μας εχουμε μια πολυ ειδικη αισθηση του χρονου.. Απο την μια ο χρονος φανταζει απαραλλακτος , ακινητος ολα σου μοιαζουν οπως ηταν περσι και προπερσι.. Απο την αλλη καποιες αδιορατες αλλαγες σαν τσιμπηματα καρφιτσας καποιες μικρες και μεγαλες απουσιες και απωλειες σου δινουν να εννοησεις οτι ο χρονος εχει φαγωθεί απο χιλιαδες σαρακια οτι τιποτε δεν ειναι οπως πριν...

Ο Δημόσιος χώρος γίνεται ιδιωτικός αλλά και το Ιδιωτικό δημοσιοποιείται


ο δημόσιος χώρος - έλεγε κάπου η Χαννα Αρρεντ- είναι ενα στρογγυλό τραπέζι που μας ενώνει αλλά και μας χωριζει από και με τους άλλους... Όμως στην εποχή μας αυτό το Τραπέζι απο Υλοποιείται ολο και πιο λεπτό , σαν τσιγαρόχαρτο, Απο Υλοποιείται γίνεται Εικονικό τραπέζι .. Αυτό σημαίνει οτι ερχόμαστε ταυτόχρονα παρα πολύ κοντα και παρα πολύ μακριά ,γινόμαστε ενα μάγμα, σαν μέσα στο όνειρο ή στον εφιάλτη. Ο Δημόσιος χώρος γίνεται ιδιωτικός αλλά και το Ιδιωτικό δημοσιοποιείται όπως σ' εκείνα τα όνειρα όπου βλέπουμε τους τοίχους να εξαφανίζονται και να μένουμε μόνοι μες τη γύμνια μας στη θέα όλων .

Σε τι διαφέρει η ιδεολογία των Fake news απο την παραδοσιακή Υποκρισία; ..

Petros Theodoridis
Σε τι διαφέρει η ιδεολογία των Fake news απο την παραδοσιακή Υποκρισία; .. Εκείνη βασιζόταν στην απόκρυψη της αλήθειας αυτή εδώ βασίζεται στον πληθωρισμό ψεύδους γύρω από ξεσκέπαστες αλλά περικυκλωμένες από τη λάσπη αλήθειες

Είμαστε Τυφλωμένοι απο την φωτεινότητα

Petros Theodoridis
Είμαστε κοινωνίες της όρασης όπου ισχύει το "βλέπε αλλά μην αγγίζεις"..Γι'αυτό και το σύνθημα των καιρών είναι : " φως περισσότερο φώς" . Όμως ολο αυτο το φως μας κάνει να ξεχνάμε πως έχουμε σώμα , μυρωδιές , αφή και γεύση.. Είμαστε Τυφλωμένοι απο την φωτεινότητα

Η δομή της επικοινωνιας μεσω Ινερνετ ευνοει μια Παροντική αισθηση του Χρονου .. μια Ταυτοχρονια , μια διαχυση στην παρουσα στιγμή

Petros Theodoridis
5 Μαρτίου 2016 στις 8:25 π.μ. ·
ενω η τυπογραφια -και η επιστολογραφια - ευνοουσε μια Γραμμική αισθηση του Χρονου - παρελθον ,παρον και μελλον -καθως το τυπωμένο βιβλιο απευθυνεται σε εναν Μελλοντικό αγνωστο αναγνωστη
Η δομή της επικοινωνιας μεσω Ινερνετ ευνοει μια Παροντική αισθηση του Χρονου .. μια Ταυτοχρονια , μια διαχυση στην παρουσα στιγμή

τα πάντα Μισοτελειωμένα..

ενώ η πρώτη νεωτερικοτητα είχε πάθος με την ολοκλήρωση των έργων η δεύτερη και τωρινή αφήνει
τα πάντα Μισοτελειωμένα..

To facebook μπλοκαρε την Σπηλια του Μοντεχρηστου

Το F b μπλοκαρε την Σπηλιά του Μοντεχρήστου... Ανευ λογου και αιτίας..και ανευ εξηγήσεων .Προφανώς ενοχλουνται απο την καταγγελια του Εθνολαικισμού και του Φασισμου.


Ο Φασισμός δεν θα περασει. Αντισταθειτε....

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019

απο την Μεταμοντέρνα κατάσταση στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης

αν η Μεταμοντέρνα κατάσταση ήταν η περίοδος της εκρηκτικής , εκτυφλωτικής πολλαπλότητας σχιζοφρένειας ,η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που την διαδέχτηκε είναι η εποχή της Μεταμοντέρνας ψυχρής σύντηξης : στη πρώτη ήμασταν άτομα -μονάδες του Λάιμπνιτς που πηγαινοερχόμασταν πετώντας εν μέσω ενός τεράστιου κενού , στην δεύτερη ο κενός χώρος συρρικνώνεται και τα άτομα σχηματίζουν συσπειρωμένα σμήνη. Κουλουριάζονται σε μπάλες σαν τεράστιοι σκατζοχοιροι και δείχνουν τ ' αγκάθια τους .Μετά το άνοιγμα το κλείσιμο,ο Φόβος ως η άλλη όψη της ελευθερίας..... Π.  Θ

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Νίκος Δεμερτζής :Εθνος, εθνότητα, εθνικότητα/αναδημσίευση απο την Εφ των Συντακτων 07.02.2019,

Εθνος, εθνότητα, εθνικότητα


penaki.jpg

Πένα © Julio Sánchez | Dreamstime.com

Για να δούμε το μέλλον με σύνεση, να περισταλούν οι μυκτηρισμοί και η αμετροέπεια στον δημόσιο περί Μακεδονικού λόγο, χρειάζονται θέσεις κατέναντι αυτο-επιβεβαιωτικών προλήψεων και ανεπιεικών αλληλοκατηγοριών. Ξαναφάνηκε φυσικά πως οι λέξεις είναι αιχμηρά όπλα πολιτικού ανταγωνισμού, ανυπότακτα στην πειθαρχία της επιστημονικής ανάλυσης. Η νοηματοδότηση αλλά και η παρανόηση των όρων έθνος, εθνότητα, εθνικότητα, εθνική ταυτότητα, εξαρτάται εν πολλοίς από το πώς κάποιος κατανοεί τη σχέση έθνους και εθνικισμού.
Συγκαταλέγομαι σε εκείνους που θεωρούν ότι, ως πολιτική ιδεολογία των Νέων Χρόνων, ο εθνικισμός προηγείται του έθνους. Αυτό σημαίνει ότι: α) Το έθνος ως πολιτική κοινότητα ανθρώπων είναι παιδί της νεωτερικότητας, είναι ένας από τους πολλούς τρόπους πολιτικής οργάνωσης της αλληλεγγύης και συνεργασίας μέσα στην Ιστορία. β) Το έθνος δεν είναι μια αυθαίρετη κοινωνική κατασκευή. Ναι μεν ο εθνικισμός κάνει το έθνος, πλην όμως όχι τυχαία και εκ του μηδενός.
Ο εθνικισμός ενορχηστρώνει, αναδιατάσσει και μετασχηματίζει προϋπάρχον εθνοτικό/πολιτισμικό υλικό, δηλαδή ιστορικές εμπειρίες, μνήμες και συνήθειες προσδίδοντάς τους ένα μεθύστερο αναδρομικό συμπαγές νόημα. Σε αντίθεση προς το έθνος και την εθνική συνείδηση, εθνότητες και εθνοτική συνείδηση υπήρχαν πάντα στην Ιστορία. Η διαφορά της εθνότητας/εθνοτικής ομάδας από το έθνος/εθνική ομάδα έγκειται στο ότι μονίμως η δεύτερη συγκροτείται από την επιλογή και την ανανοηματοδότηση συστατικών στοιχείων της πρώτης.
Ετσι, διά του εθνικισμού το έθνος υφίσταται ως μια ιστορική ασυνέχεια που φανερώνεται ως συνέχεια, ως κάτι που ήταν, είναι και θα είναι. Ουσιαστικά όμως συνιστά ένα πλάσμα, μια φαντασιακή/νοερή οριζόντια αδελφότητα, μια ζωτική παραδοχή που κατασκευάζει τον κοινωνικό μας κόσμο, μια πραγματική «αυταπάτη», είναι όπως η Ελένη του Ευριπίδη: μια «νεφέλη» που ωστόσο μας δεσμεύει ηθικά, συναισθηματικά και πολιτικά, εφόσον μετατρέπεται σε υλική δύναμη και «παράγει» Ιστορία.
Οι διανοούμενοι του εθνικισμού και το εκάστοτε εκπαιδευτικό σύστημα κατασκευάζουν την παράδοση του κάθε έθνους από πολιτισμικά στοιχεία του παρελθόντος, επιλέγοντας, συνδυάζοντας, μετατρέποντας, ανασυνθέτοντας, και ιεραρχώντας τα κατά τέτοιο τρόπο ώστε το έθνος να εμφανίζεται ως έχον μια αδιάλειπτη ιστορική συνέχεια. Συνεπώς, εν αντιθέσει προς την εθνότητα, το έθνος εμφανίζεται στη νεωτερικότητα ως ένα ιδιαίτερο είδος κοινωνικού δεσμού: μια πολιτική «φαντασιακή» κοινότητα που είναι κυριαρχικά οργανωμένη σε μια ορισμένη επικράτεια και συνιστά την ύπατη συλλογική ταυτότητα των μελών της.
Οι εθνότητες ωστόσο διαθέτουν τις δικές τους αντιστάσεις. Οσο πιο πολυεθνοτική είναι μια παραδοσιακή κοινωνία (π.χ. τα Βαλκάνια του 19ου αιώνα), τόσο περισσότερο αυξάνονται οι δυσκολίες αφομοίωσης των εθνοτικών πληθυσμών σε μια ενιαία εθνική ταυτότητα. Εκ παραλλήλου, αυξάνονται οι πιθανότητες διαφορετικές εθνοτικές ομάδες να ενταχθούν στην προοπτική διαφορετικών εθνικιστικών σχεδίων ανάλογα με τον συσχετισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.
Ως μη νομική έννοια, η εθνικότητα είναι και αυτή γέννημα της νεωτερικότητας. Ορίζεται δε ως μια «φαντασιακή» κοινότητα που επιδιώκει να οργανωθεί σε κυριαρχική επικρατειακή ομάδα και να αναγνωριστεί ως έθνος από τη διεθνή κοινωνία. Αλλιώς διατυπωμένο, η εθνικότητα είναι μια διά του εθνικισμού πολιτικοποιημένη εθνότητα που επιδιώκει να γίνει έθνος. Θα υπέθετε κανείς πως η σειρά εμφάνισης των εν λόγω ιστορικών μορφωμάτων είναι: εθνότητα - εθνικότητα - έθνος(-κράτος).
Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Οπως τα έθνη, έτσι και οι εθνικότητες, δεν προηγούνται του εθνικισμού, αλλά αντίθετα είναι παράγωγά του. Ούτε όμως οι εθνικότητες προηγούνται των εθνών (των «δικών» τους εθνών, όχι όμως του έθνους εν γένει). Ως θεσμική έκφραση και συνειδησιακό περιεχόμενο υφίστανται εφόσον και καθόσον έχουν ήδη υπάρξει τα ιστορικά εκείνα κοινωνικά σύνολα που ορίζονται και αυτο-ορίζονται ως «έθνη». Ως έννοια και ως κοινωνική πραγματικότητα, λογικά και χρονολογικά, η εθνικότητα εξαρτά την υπόστασή της από το έθνος. Οι εθνικότητες είναι δορυφόροι των εθνών, δεν είναι όμως «προστάδια» του έθνους.
Πριν από την εμφάνιση των εθνών, οι συλλογικότητες που εκ των υστέρων αποκλήθηκαν και αυτο-ορίστηκαν ως «εθνικότητες» θεσμίζονταν βάσει άλλων κριτηρίων (θρησκεία, μύθοι, παραδόσεις κ.ά.). Ο ορισμός και αυτο-ορισμός τους ως «εθνικοτήτων» είναι αποτέλεσμα μιας συμβολικής ανασυγκρότησης του παρελθόντος μέσα από το κύριο σημαίνον του εθνικισμού: το έθνος.
Συνεπώς, οι εθνικότητες είναι λάθος να κατανοούνται ως ενδιάθετα στην Ιστορία «πρωτο-εθνικά» μορφώματα, ως δυνάμει έθνη που αναμένουν την κατάλληλη στιγμή για να αφυπνιστούν. Είναι επίσης προφανές ότι σε διεθνές επίπεδο, ο ορισμός και η αναγνώριση μιας εθνικότητας είναι αποτέλεσμα πολιτικής (και άρα εξουσιαστικής) «διαπραγμάτευσης».
Ανάλογα με τον συσχετισμό των δυνάμεων, η «διαπραγμάτευση» αυτή άλλοτε αφορά την υπεξαίρεση, άλλοτε την απάρνηση, και άλλοτε την κατάφαση της εθνικής ταυτότητας ολόκληρων λαών (και των ηγεσιών τους βεβαίως). Διότι ναι μεν ο κάθε εθνικισμός προϋποθέτει και εξαρτάται από άλλα έθνη, πλην όμως τίθενται προϋποθέσεις στο ποια και πόσα θα είναι αυτά. Ετσι, όταν η διεθνής κοινωνία αναγνωρίσει την ύπαρξη μιας εθνικότητας, αναγνωρίζει ταυτοχρόνως και το δικαίωμά της να υπάρξει και ως έθνος, και κατ’ επέκταση ως εθνικό κράτος.
* Καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας και Επικοινωνίας στο ΕΚΠΑ, πρόεδρος του ΕΚΚΕ

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου