Ο νέος φιλελεύθερος αντιρατσισμός Η μεταστροφή του γάλλου φιλοσόφου Πιερ-Αντρέ Ταγκυέφ, από την κριτική του εθνικολαϊκισμού στην υπεράσπιση της «εθνικής επιλογής» και του σαρκοζισμού, είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα για το δημόσιο διάλογο περί μετανάστευσης (και) στην Ελλάδα /του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου/αναδημοσιευση απο www.rednotebook.

Ο νέος φιλελεύθερος αντιρατσισμός

Η μεταστροφή του γάλλου φιλοσόφου Πιερ-Αντρέ Ταγκυέφ, από την κριτική του εθνικολαϊκισμού στην υπεράσπιση της «εθνικής επιλογής» και του σαρκοζισμού, είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα για το δημόσιο διάλογο περί μετανάστευσης (και) στην Ελλάδα

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου Το τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου της Νέας Εστίας φιλοξενεί, ανάμεσα σε άλλα, ένα κείμενο του γάλλου φιλοσόφου και πολιτειολόγου Πιερ-Αντρέ Ταγκυέφ, υπό τον «βαρύ» τίτλο «Ο μεταναστευτισμός, ή η τελευταία μοιρολατρική ουτοπία των πολιτικώς ορθοφρονούντων». Το κείμενο (για την ακρίβεια: απόσπασμα από βιβλίο του Ταγκυέφ) είναι γραμμένο το 2007. Η επιλογή, λοιπόν, της μετάφρασης και δημοσίευσής του «υπαινίσσεται» ένα επιχείρημα επίκαιρο και σήμερα, και μάλιστα θετικά επίκαιρο, αφού το επίμαχο δημοσιεύεται χωρίς κάποιου είδους εισαγωγική κριτική. Προϋποτίθεται βεβαίως ότι η συζήτηση περί μετανάστευσης είναι η ίδια στη Γαλλία και στην Ελλάδα, ότι η θεσμοποίηση του ρατσισμού (ή του «μεταναστευτισμού») στις δύο χώρες είναι διαχρονικά ισομεγέθης κ.ο.κ. - όσο κι αν η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. *** Ο συγγραφέας δεν χρειάζεται συστάσεις: οι μελέτες του για τα ιδεολογικά «μοτίβα» της άκρας δεξιάς (το λαϊκισμό, τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τη συνωμοσιολογία) είναι γνωστές στο ελληνικό κοινό. Το εν λόγω κείμενο, ωστόσο, δεν εμπίπτει στις προαναφερθείσες προτεραιότητες· αντίθετα, στο στόχαστρο του Ταγκυέφ βρίσκονται εδώ οι αντίπαλοι των «αντιδραστικών», οι «ψευδαισθήσεις» αλλά και η απατηλή τους ρητορεία – εύγλωττος, από αυτή την άποψη, ο τίτλος του βιβλίου («Les Contre-réactionnaires. Le progressisme entre illusion et imposture»), η απροκάλυπτη επιθετικότητα του οποίου διατρέχει ολόκληρο το υπό συζήτηση κείμενο. Η επιλογή του «αντιπάλου» και η αναγωγή του σε καθεστώς Η (θεμιτή) αυτή «χειρονομία», η επιλογή δηλαδή του αντικειμένου της κριτικής, δεν είναι άνευ πολιτικής σημασίας ούτως ή άλλως· πολύ περισσότερο, όμως, που η συγκυρία στην οποία διατυπώνεται το επιχείρημα του Ταγκυέφ συμπίπτει με την ανοδική τροχιά που διαγράφει στη Γαλλία ο «σαρκοζισμός». Πρόκειται για την επαύριο των ταραχών στα προάστια, η καταστολή των οποίων ανέδειξε τον τότε υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζύ σε «άνθρωπο του κράτους», έθεσε δε τη συζήτηση περί ταυτότητας και μετανάστευσης με νέους, δυσμενέστερους για το γαλλικό αντιρατσιστικό κίνημα όρους. Στη συγκυρία αυτή, λοιπόν, ο Ταγκυέφ επιχειρεί να πάρει αποστάσεις από τους δύο «μαξιμαλισμούς», τον αριστερό («όλοι μέσα») και τον δεξιό («όλοι έξω»), επιτίθεται όμως στον «μεταναστευτισμό», την πεποίθηση δηλαδή ότι η μετανάστευση είναι φαινόμενο αναπόφευκτο και συγχρόνως θετικό. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι οι οπαδοί του «μεταναστευτισμού» εκπροσωπούν την «κατεξοχήν θέση του πολιτικά ορθού», τη δυνατότητα, με άλλα λόγια, διαμόρφωσης ενός κανόνα, που κατά τον ίδιο θα πρέπει να αποκαθηλωθεί. Πρόκειται για «μομφή» που στην Ελλάδα μόνο η ακροδεξιά μπορεί ακόμα να διατυπώνει. Διατρέχοντας, έτσι, το κείμενο, μένεις με την εντύπωση ότι η SOS-Rascisme και το Δίκτυο Frasanito είναι περίπου έτοιμοι να σχηματίσουν κυβέρνηση υπό τον Ολιβιέ Μπεζανσενό – άλλο αν η καθημερινότητα των «μελαμψών», ο πραγματικός πολιτικός συσχετισμός και η τρέχουσα μεταναστευτική πολιτική (με τις αεροπορικές απελάσεις και τα συναφή) έχουν άλλη άποψη. Η κριτική στο «μεταναστευτισμό» Δεν έχει, νομίζω, αξία να εμμείνει κανείς στο θυμικό-υφολογικό μέρος, στη χοντροκομμένη ας πούμε ειρωνεία του συγγραφέα (προς το «νέο αριστερισμό», τα «μεταμοντέρνα τραγούδια του ‘νομαδισμού’», τη «νεοθρησκεία της Ποικιλομορφίας» και τον «αγγελισμό» της «μεταναστευτικιστικής καλής ψυχής»), ούτε στην εξεζητημένη, επιεικώς, θέση του ότι απόψεις περί μετανάστευσης σαν αυτές των «αριστεριστών» συνεπάγονται «εξαφάνιση της πολιτικής δράσης, εξάλειψη της πολιτικής θέλησης, εκμηδένιση της ελευθερίας (σ.σ.: των πολιτικών φορέων) να κάνουν επιλογές, έλευση τελικά της απολιτικής». Όλα τα παραπάνω έχουν βεβαίως τη σημασία τους, όμως το επιχείρημα καθαυτό παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αυτό που κατ’ αρχάς ζητά ο Ταγκυέφ είναι κάτι μάλλον λογικό: να σκεφτούμε τη μετανάστευση ως φαινόμενο μη αναπόφευκτο και χωρίς να προδικάσουμε το θετικό ή αρνητικό χαρακτήρα της. Ο ίδιος προσάπτει στους «μεταναστευτιστές» μιαν αφελή αισιοδοξία, στο βαθμό που δεν θίγουν το ζήτημα της (δυνατότητας) ενσωμάτωσης των μεταναστών, σε μια στιγμή που «τα όργανα ενσωμάτωσης που έχουν δοκιμασθεί —το σχολείο, η ενορία και η στρατιωτική θητεία—εξαφανίσθηκαν ή έπαψαν να παίζουν ενσωματωτικό ρόλο». Κάπως έτσι —υποστηρίζει—, οι υπέρμαχοι της πολιτικής ορθότητας, μολονότι αντιφιλελεύθεροι οι ίδιοι, γίνονται απολογητές ενός laissez-faire στις μεταναστευτικές ροές, το οποίο χαροποιεί μονάχα τους λαθρέμπορους και τους πάσης φύσεως δουλεμπόρους. Το «διά ταύτα»: επιλεκτική μετανάστευση, εκλεκτικές συγγένειες Αν μείνει κανείς στο ισχυρό μέρος της επιχειρηματολογίας του Ταγκυέφ, αν ας πούμε παρακάμψει τη μεθοδολογική εξίσωση των «μαξιμαλισμών» και προσπεράσει το ότι οι  επάρατοι «μεταναστευτιστές» δεν αδιαφορούν για τα ζητήματα της ενσωμάτωσης (αντίθετα, τα εγγράφουν σε μια προοπτική αναδιανομής που ο συγγραφέας δεν διανοείται), ο Ταγκυέφ υποστηρίζει το προφανές: η μετανάστευση δεν είναι αναπόφευκτη (δηλαδή συμβαίνει υπό όρους), η δε ζωή μεταναστών και γηγενών δεν βελτιώνεται νομοτελειακά διά της μετανάστευσης. Στον αντίποδα, ωστόσο, του «αφελούς/αγνωστικιστικού» αντιρατσισμού (τεκμήρια της αφέλειας του οποίου δεν παρατίθενται, αλλά υπονοούνται από τον ειρωνικό τόνο του κειμένου...), ο Ταγκυέφ εμβληματοποιεί τον αντιρατσισμό του εργοδότη, ισχυριζόμενος ότι «η μεταναστευτική πολιτική πρέπει να είναι επιλεκτική, όσο τουλάχιστον (ειρωνικός και εδώ ο τόνος) βάση της πολιτικής παραμένει το έθνος-κράτος. Ποιο θα είναι, όμως, το κριτήριο της επιλογής; Η «σημαντική σπάνη ειδικευμένου προσωπικού». Ο Ταγκυέφ κατηγορεί το «μεταναστευτισμό» ότι εισηγείται το τέλος της πολιτικής, μεμφόμενος τους «μετανατευτιστές» ότι κλείνουν τη συζήτηση πριν καν ανοίξει: είναι ο ίδιος που επισημαίνει την έλλειψη καταρτισμένων από την αγορά ως μόνο κριτήριο που πρέπει να δεσμεύει δεξιούς και αριστερούς, φιλελεύθερους ή σοσιαλιστές, «ανεξαρτήτως των ιδεολογικών τους διαφορών». Όσο κι αν ψάξει κανείς, άλλο κριτήριο επιλογής των μεταναστών πέραν των αναγκών «της αγοράς» δεν εμφανίζεται στο κείμενο. Επιλογή, βεβαίως, δεν σημαίνει απαραιτήτως διάκριση – ή, τουλάχιστον, όχι ακριβώς: «Τόσο στο ζήτημα της απασχόλησης όσο και σε αυτό της χορήγησης των διπλωμάτων, τα κριτήρια μη διακριτικής επιλογής θεμελιώνονται στην κοινωνικά αναγνωρισμένη ικανότητα ή στις αξιοκρατικές αξίες. Κατά τον ίδιο τρόπο, μια επιλεκτική μεταναστευτική πολιτική δεν είναι καθόλου προορισμένη να υπακούει σε ένα καθεστώς διακρίσεων». Απλά ο (κατά την αγορά) ανεπαρκώς μορφωμένος ξένος θα είναι ανεπιθύμητος. Τι διαφορετικό, όμως, έλεγε ήδη από το 2007 ο Σαρκοζύ, όταν, θέτοντας στο τραπέζι τον όρο «επιλεκτική μετανάστευση» [immigration selective], υποσχόταν να φέρει στη Γαλλία «τους καλύτερους, και όχι αυτούς που δεν είναι επιθυμητοί πουθενά αλλού» [1]; Δεν επρόκειτο και τότε για την υπεράσπιση της διάκρισης που δικαιολογεί η «αξία» (μια μεταναστευτική ελίτ ας πούμε;), με ανυπέρβλητο κριτήριο κι εδώ το «υπεράνω όλων» οικονομικό laissez-faire; Μάταια θα ψάξει να βρει ο αναγνώστης του Ταγκυέφ έστω και ένα σημείο που η σκοπιά θέασης να αφίσταται της «λογικής» του κράτους (και τελικά της αγοράς) - να προσεγγίζει, ας πούμες τις ανάγκες των ίδιων των «χωρίς χαρτιά» ή να επερωτά την απουσία στήριξης από τη Δύση των χωρών αποστολής. Υπάρχουν, δυστυχώς, και χειρότερα: Πόσο, για παράδειγμα, διαφέρει το λεπενικό «δουλειές στους Γάλλους» (και γενικά η διαιρετική πολιτική της «εθνικής προτίμησης» που προπαγανδίζει η ανά την Ευρώπη ακροδεξιά) από το επιχείρημα του Ταγκυέφ περί κινητοποίησης «εγχώριων πόρων (…) πριν καλέσουμε ξένα εργατικά χέρια»; Κατά τον ίδιο, «οι υπάλληλοι και οι μισθωτοί που εργάζονται νόμιμα αντιμετωπίζουν έναν αθέμιτο ανταγωνισμό». Πώς γίνεται, όμως, και μόνος ορατός για τον Ταγκυέφ ανταγωνισμός είναι ο (φυσικοποιημένος) ενδοταξικός και πόσο διαφέρει αυτή η θεώρηση από την τρέχουσα εθνικολαϊκιστική ρητορική του κοινωνικού αυτοματισμού; Τα ερωτήματα που εγείρει η πολεμική του Ταγκυέφ δεν σταματούν καν εδώ. Τι διαφορετικό λέει η ακροδεξιά όταν συνδέει μετανάστευση και εγκληματικότητα, από τον Ταγκύεφ, τη στιγμή που ο τελευταίος υπογραμμίζει την «αύξουσα σημασία (…) του οργανωμένου εγκλήματος στα προάστια, με υπερ-εκπροσώπηση των νεαρών που προέρχονται από την μαγκρεμπίνικη και αφρικανική μετανάστευση»; Σε τι διαφοροποιείται η θρηνητική για το «θάνατο του έθνους» ρητορεία από την παρατήρηση του γάλλου πολιτειολόγου ότι «η ‘πληθυντική κοινωνία’, η οποία αναγγέλλεται, προσφέρει το θέαμα ενός συγκρουσιακού κατακερματισμού στο φόντο ανομίας [ενώ] το πολιτικό έθνος αποσυντίθεται σε ανταγωνιστικά ταυτοτικά, και εχθρικά μεταξύ τους, λόμπυ»; Και βέβαια πόσο αφίσταται της επιχειρηματολογίας του Χάντιγκτον η προειδοποίηση του Ταγκυέφ ότι «το να κλείνει κανείς τα μάτια στον ακήρυκτο πολιτισμικό πόλεμο που λαμβάνει χώρα κυρίως στη Δυτική Ευρώπη είναι απόδειξη αγγελισμού»; Τα «θεμιτά» όρια αντιρατσισμού και αριστεράς Είναι νομίζω σαφές ότι ο νέος φιλελεύθερος αντιρατσισμός τύπου Ταγκυέφ απέχει μακράν μιας θεμιτής (και κατά τη γνώμη μου αναγκαίας) κριτικής στη μεταμοντέρνα συλλογιστική [2]. Η τελευταία βλέπει στους μετανάστες το σύγχρονο επαναστατικό υποκείμενο εκ των προτέρων, αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι η υποστήριξη της πολυεθνικότητας είναι ανεπαρκής απέναντι στο θεσμικό ρατσισμό χωρίς ταυτόχρονη έμφαση στην κοινωνική-ταξική διάσταση του φαινομένου· είναι ο συνδυασμός ταξικότητας και πολυεθνικότητας αυτός που ενοποιεί γηγενείς και αλλοδαπούς, υποχρεώνοντάς τους ταυτόχρονα να μην εξαντλούν τις διεκδικήσεις τους στον ορίζοντα του εθνικού κράτους. Ο Ταγκυέφ, από την άλλη, ξεκινά μια κριτική στους μεταμοντέρνους με τελικό προορισμό τη διάσωση του έθνους-κράτους από την «ανεξέλεγκτη» (sic) μετανάστευση, την οποία θεωρεί αντιφατική εν τοις όροις με την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία. Με άλλους όρους, σύγχρονη έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας είναι η υπεράσπιση της εθνικής ομοιομορφίας - αφ’ ης στιγμής τουλάχιστον καλυφθεί η περίφημη σπάνη ειδικευμένου προσωπικού…  «Ο Ταγκυέφ ασκούσε ανέκαθεν κριτική στον αντιρατσισμό», παρατηρούσε προ ετών ο Ερίκ Φασέν, «μέχρι όμως τις αρχές του ’90, το έκανε ώστε ο τελευταίος να αντιστέκεται καλύτερα ‘απέναντι στο ρατσισμό’. Αυτή η λογική μοιάζει σήμερα μακρινή» [3]. Σήμερα η κριτική περί υπαγωγής των μεταναστών σε κάποιο επαναστατικό σχέδιο της αριστεράς (για την οποία ο Ταγκυέφ παραθέτει σχετικό απόσπασμα του Εμίλ Ζολά…), μοιάζει να συνηχεί με τη μομφή της ακροδεξιάς ότι οι «λαθραίοι» αποτελούν τον επαναστατικό στρατό της αριστεράς, στόχος του οποίου είναι η εξάρθρωση του έθνους. Ζητούμενο, από αυτή τη σκοπιά, είναι να αντιμετωπιστεί η άκρα δεξιά με τον μόνο τρόπο που μπορεί να φανταστεί μια σημαντική μερίδα της γαλλικής (και δυστυχώς και της εγχώριας) διανόησης, καθώς βεβαίως και του αστικού πολιτικού προσωπικού: διά της ιδιοποίησης και εφαρμογής τμημάτων του ιδεολογικού της οπλοστασίου. Αντιστρόφως, είναι οι «υπερβολές» του αντιρατσιστικού κινήματος αυτές που ενισχύουν την ξενοφοβία και το ρατσισμό [4]. Ας θυμηθούμε ότι το άγχος της αποστασιοποίησης από τους «μαξιμαλισμούς» ήταν αυτό που, τον περασμένο Γενάρη, υποχρέωνε και τη Δημοκρατική Αριστερά να εξισώνει τον Άγιο Παντελεήμονα με την απεργία πείνας των 300 μεταναστών στη Νομική – και όχι μόνο. «Την τελευταία δεκαετία», σημείωνε προ μηνών στην Καθημερινή ο Σταύρος Λυγερός [5], «έχω επανειλημμένως προβλέψει ότι οι αντιρατσιστικές κορώνες το μόνο που καταφέρνουν είναι να τροφοδοτούν πολιτικά τη σκληροπυρηνική ακροδεξιά» - σα να λέμε «όσοι μάχονται εναντίον της βίας κατά των γυναικών, εξοργίζουν κι άλλο τους ευέξαπτους άνδρες, οπότε καλά θα κάνανε να σκάσουν» [6]. Χάριν τίνος τελικά να αποφύγουμε τον αριστερό μαξιμαλισμό, αν από φιλελεύθερες –υποτίθεται– προκείμενες ελαχιστοποιούμε την απόσταση από τον ανορθολογισμό της δεξιάς; Σημειώσεις: [1] [http://focus-migration.hwwi.de/France.1231.0.html?&L=1] [2] Για μια τέτοια κριτική, βλ. Θόδωρος Παρασκευόπουλος, «Αμφισβητεί η μετανάστευση το κράτος και τον καπιταλισμό;»Η εποχή, 23.1.2005 [http://www.epohi.gr/paraskevopoulos_immigrants_issues_2312005.htm] [3] Eric Fassin, «Aveugles à la race ou au racisme? Une approche strategique», στο: Didier Fassin et Eric Fassin (2006), De la question sociale à la question raciale?, La Decouverte [4] Το επιχείρημα σταδιοδρομεί εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες. Βλ. Ετιέν Μπαλιμπάρ – Ιμμάνουελ Βαλερστάιν (1991), Φυλή, έθνος, τάξη. Οι διφορούμενες ταυτότητες, Ο Πολίτης [5] Σταύρος Λυγερός, «Άγιος Παντελεήμονας και ‘Χρυσή Αυγή’», Καθημερινή, 12.11.2010 [http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_11_12/11/2010_422153] [6] Ντίνα Τζουβάλα, «’Κατανοώντας’ τη βία στον Άγιο Παντελεήμονα», Red Notebook, 15.11.2010 [http://www.rednotebook.gr/details.php?id=811]

ποιος ειναι ξενος σημερα; Μια παλιά συζητηση .κλικ

αποσπασμα

απο το σχολιο του Νοσφερατου.

''Στην «εξατομικευμένη» κοινωνία μας είναι ακριβώς η σταδιακή εξάλειψη του ξένου που συνιστά πρόβλημα μέσω του οποίου δικαιολογούνται οι βίαιες περιθωριοποιήσεις. Ετσι σήμερα δεν θα ήταν ο άλλος, αλλά εν δυνάμει κάθε άλλος, αντικείμενο βίαιων ενεργειών ΄στον βαθμό που είναι ασθενέστερος από τον επιτιθέμενο και θεωρείται κατώτερος και ανυπεράσπιστος Σήμερα το αλλότριο κατασκευάζεται και επανακατασκευαζεται διαρκώς ως ένας τρόπος επανοριοθετησης του οικείου, με έναν τρόπο που καταλήγει να είναι φανερά σχεδόν ξεδιάντροπα πολιτικός όπως όριζε το πολιτικό ένας μεγάλος θεωρητικός του μεσοπολεμικού ολοκληρωτισμό ο Karl Schmitt:

«‘Η ειδικά πολιτική διάκριση στην οποία μπορούν να αναχθούν οι πολιτικές πράξεις και τα πολιτικά κίνητρα είναι η διάκριση φίλου και Εχθρού ”

Είναι η «κοινωνική κατασκευή της εικόνας του εχθρού » που αποτελεί ξανά τη συγκολλητική ουσία των ταυτοτήτων…

για τις απολυσεις και πως μπορεις να συμαπαρασταθεις σε εναν φιλο που ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ .. Ενα σχόλιο που εκανα στου LLS

ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ LLS

Koblopoulos:Η απόλυση

εχω κι εγώ μια φίλη που δουλευει χρόνια στα Ελληνικά Γράμματα ... Τις προάλλες δεν έβγαινε η φωνή της ..- Απελπισία -
Απολύεται..

Ξέρεις υπάρχουν χονδρικά δυο τρόποι να μιλήσεις σε ενα φίλο που Απολύεται

1)ο ένας είναι ας πούμε Ιδεολογικός .. Βάζεις πάνω από όλα την Ιδεολογία .. Ας π0υμε τον α)Νεοφιλελευθερισμό σου και του λές ''Αυτοι είναι οι Νόμοι της Αγοράς , δέξου το κλπ'' )
β)- Ο Ντεμέκ Επαναστατικός Σταλινισμός σου
''ασε αυτούς τους συναισθηματισμούς όπως έλεγε ο Στάλιν στον Μπουχάριν στις Δίκες της Μόσχας όταν ο Μπουχαριν ομολογησε μεν  ότι ναι ήταν προδότης αλλά  ειε στον Σταλιν ''εσυ Σύντροφε Στάλιν το ξέρεις ότι αυτό το ομολόγησα χάριν της Επανάστασης '')


2)- Ο άλλος είναι ο τρόπος ο Ανθρώπινος .. Πονάς κι εσύ .. Πονάς πέραν ιδεολογίας .. Πονάς γιατί τον /την Ξέρεις
Πονάς για τι είσαι και συ εργαζόμενος γιατί ξέρεις οτι είσαι και συ αναλώσιμος..

Συμ-πονάς γιατί είναι Φίλος σου


Και προσπαθείς να δώσεις κουράγιο ..Να του μιλήσεις για άλλες ευκαιρίες ..Να τον ενθαρρύνεις ..Άπλα ανθρώπινα -συνα-δελφικά ,φιλικά

Φυσικά θαρθουνε οι Λογής Λογής Προκρουστες ,, και οι Νεοφιλελευεθροι και οι Νεο Επαναστάτες

''Κουφιος Ανθρωπισμός θα σου πουν καταπινοντας αμάσητο το ΚΑΛΆΜΙ του ναρκισσισμού τους

Και δεν κοιτάνε μέσα τους να δούνε τον απύθμενο πάτο της δικής τους κενοτητας

(ασε που οσοι εχουν δουλέψει πραγματικά στη ζωή τους ποτέ δεν θα θεωρούσατε Κενό τον ανθρώπινο πόνο και την Συμπόνια ..Αλλά εχουμε πηξει στις Ρητορικές...)

LEFT LIBERAL SYNTHESIS: Συνηγορία της πολλαπλής αριστεράς

LEFT LIBERAL SYNTHESIS: Συνηγορία της πολλαπλής αριστεράς

και το δικο μου σχόλιο

Μήπως δεν υπάρχει αριστερά αλλά αριστερές, και άρα ένας εκ των πραγματων "καταμερισμός" εργασίας;


σωστο και αυτό ..Ο παρτικουλαρισμός που χαρκατηριζει την εποχή μας αντανακλαται και στις ''αριστερές''Μονο που καταλήγει οχι σε εναν καταμερισμό της εργασιας αλλά σε εναν πολεμο ολων των αριστερών εναντιον ολων (των αριστερών ) .. Φυσικα ανεκαθεν χειροτερος εχθρος της καθε αριστεράς ηταν η διπλανή της .. Ε τωρα αυτή η παλια συνηθεια φθανει στην κορυφωση της. 

Έρικ Χομπσμπάουμ: Η παγκόσμια αταξία στις αρχές του 21ου αιώνα Συνέντευξη του Έρικ Χομπσμπάουμ* Ο μεγάλος μαρξιστής ιστορικός μιλάει για τις ανατροπές στην παγκόσμια τάξη, τις αλλαγές στον κόσμο της εργασίας, τους νέους ταξικούς διαχωρισμούς, την Κρίση του 1929 και τη σημερινή, το έθνος-κράτος, τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις και τα υπερεθνικά μορφώματα ΑΥΓΉ

Έρικ Χομπσμπάουμ: Η παγκόσμια αταξία στις αρχές του 21ου αιώνα

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/06/2010

Συνέντευξη του Έρικ Χομπσμπάουμ*
Ο μεγάλος μαρξιστής ιστορικός μιλάει για τις ανατροπές στην παγκόσμια τάξη, τις αλλαγές στον κόσμο της εργασίας,  τους νέους ταξικούς διαχωρισμούς, την Κρίση του 1929 και τη σημερινή, το έθνος-κράτος, τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις και τα υπερεθνικά μορφώματα

* Το βιβλίο σας  Εποχή των άκρων τελειώνει το 1991 με ένα πανόραμα των σαρωτικών αλλαγών σε όλο τον πλανήτη -- την κατάρρευση των ελπίδων της Χρυσής Εποχής για παγκόσμια κοινωνική πρόοδο. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες  εξελίξεις στην παγκόσμια ιστορία από τότε;
Διακρίνω πέντε βασικές αλλαγές.

Πρώτον, τη μετατόπιση του οικονομικού κέντρου του πλανήτη από τον Βόρειο Ατλαντικό προς τη Νοτιοανατολική Ασία. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε στην Ιαπωνία τις δεκαετίες του 1970 και 1980, αλλά η άνοδος της Κίνας, από τη δεκαετία του 1990 και μετά, είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Δεύτερον, ασφαλώς, την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, την οποία είχαμε προβλέψει, χρειάστηκε όμως πολύ καιρό για να εκδηλωθεί.

Τρίτον, την παταγώδης αποτυχία της προσπάθειας των ΗΠΑ να κατακτήσουν τον ρόλο της μοναδικής ηγέτιδας δύναμης μετά το 2001 -- η αποτυχία είναι ολοφάνερη.

Τέταρτον, την ανάδυση μιας νέας ομάδας αναπτυσσόμενων χωρών --«των brics» (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα)-- ως πολιτικής οντότητας, που δεν είχε συντελεστεί όταν έγραφα την Εποχή των άκρων.


Και, πέμπτον, την αποσάθρωση και συστηματική αποδυνάμωση της εξουσίας των κρατών: της εξουσίας των εθνικών κρατών στις επικράτειές τους, αλλά και, σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, κάθε είδους αποτελεσματικής κρατικής εξουσίας. Είναι κάτι που ίσως ήταν προβλέψιμο, αλλά συνέβη με ταχύτητα που δεν την περίμενα ποτέ.

* Τι άλλο σας έχει προξενήσει έκπληξη έκτοτε;
Δεν έχει πάψει να με εκπλήσσει η πλήρης παραφροσύνη του νεοσυντηρητικού πολιτικού σχεδίου, οι οπαδοί του οποίου όχι μόνο διατείνονταν πως η Αμερική αποτελούσε το μέλλον, αλλά επιπλέον πίστευαν ότι είχαν διαμορφώσει μια στρατηγική για την επίτευξη του στόχου αυτού. Αν καταλαβαίνω καλά, με ορθολογικούς όρους, δεν διαθέτουν κάποια συνεκτική στρατηγική. Δεύτερον --κάτι μικρότερης σημασίας, που δεν παύει ωστόσο να είναι σημαντικό-- η αναβίωση της πειρατείας, την οποία είχαμε εν πολλοίς ξεχάσει: είναι κάτι το καινούργιο. Τρίτον, μια εξέλιξη σε τοπικό επίπεδο: η κατάρρευση του μαοϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος στη Δυτική Βεγγάλη, την  οποία αληθινά δεν περίμενα.

* Μπορείτε να οραματιστείτε κάποια πολιτική ανασυγκρότηση αυτού που κάποτε ήταν  η εργατική τάξη;
Όχι με την παραδοσιακή της μορφή. Ο Μαρξ είχε αναμφισβήτητα δίκιο όταν προέβλεπε τον σχηματισμό μεγάλων ταξικών κομμάτων σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της εκβιομηχάνισης. Αυτά τα κόμματα όμως, αν ήταν επιτυχημένα, δεν λειτουργούσαν αυστηρά ως κόμματα της εργατικής τάξης: αν ήθελαν να επεκταθούν πέρα από τα αυστηρά όρια μιας περιορισμένης τάξης, το κατάφερναν ως  λαϊκά κόμματα, που δομούνταν στη βάση μιας οργάνωσης που επινοήθηκε από και για τους σκοπούς της εργατικής τάξης. Ακόμα κι έτσι, η ταξική συνείδηση έθετε όρια. Στη Βρετανία, το Εργατικό Κόμμα δεν πήρε ποτέ πάνω από το 50% των ψήφων.  Το ίδιο ισχύει και στην Ιταλία, όπου το ΚΚΙ ήταν πολύ περισσότερο ένα λαϊκό κόμμα. Στη Γαλλία, η Αριστερά βασίστηκε σε μια σχετικά αδύναμη εργατική τάξη, η οποία όμως ισχυροποιούνταν πολιτικά χάρη σε μια λαμπρή επαναστατική παράδοση, της οποίας κατάφερε να γίνει ο βασικός κληρονόμος -- γεγονός που έκανε και την ίδια και την Αριστερά  να αποκτήσουν πολύ μεγάλη επίδραση.
Η παρακμή της  εργατικής τάξης των χειρωνακτών φαίνεται πως είναι οριστική. Υπάρχουν, και θα συνεχίσουν να υπάρχουν βέβαια, πολλοί άνθρωποι που εργάζονται ακόμα ως χειρώνακτες  και η υπεράσπισή τους  παραμένει μείζον καθήκον για όλες τις αριστερές κυβερνήσεις. Ωστόσο,  αυτό δεν μπορεί πλέον να αποτελεί την κύρια βάση των ελπίδων τους: δεν διαθέτουν πλέον, ακόμα και σε θεωρητικό επίπεδο, πολιτική δυναμική, επειδή έχουν απολέσει την προοπτική οργάνωσης της παλιάς εργατικής τάξης.
Υπήρξαν τρεις ακόμα σημαντικές αρνητικές εξελίξεις.  Η πρώτη είναι, ασφαλώς, η ξενοφοβία -- η οποία, για το μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης, είναι, σύμφωνα με τη ρήση του Αύγουστου Μπέμπελ,  «ο σοσιαλισμός των ηλιθίων»: διασφαλίζω τη δουλειά μου ενάντια σε ανθρώπους που τους αντιμετωπίζω σαν ανταγωνιστές. Όσο πιο αδύναμο είναι το εργατικό κίνημα, τόσο αυξάνεται η απήχηση της ξενοφοβίας. Δεύτερον, μεγάλο μέρος των ελαφρότερων χειρωνακτικών εργασιών δεν είναι πια μόνιμες, αλλά περιστασιακές: φοιτητές ή μετανάστες που δουλεύουν στον τομέα του επισιτισμού, για παράδειγμα. Ως εκ τούτου, δεν είναι εύκολο να οργανωθούν πολιτικά. Οι μόνοι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας που θα μπορούσαν να οργανωθούν εύκολα είναι όσοι έχουν ως εργοδότη τις δημόσιες υπηρεσίες, κι αυτό επειδή οι τελευταίες είναι πολιτικά ευάλωτες.
Η τρίτη και πιο σημαντική εξέλιξη, κατά τη γνώμη μου, είναι το διευρυνόμενο χάσμα που δημιουργείται από ένα νέο ταξικό κριτήριο: την εισαγωγή σε σχολές και πανεπιστημιακά ιδρύματα ως εισιτήριο για κάποια θέση εργασίας. Αυτό μπορούμε να το ονομάσουμε, αν θέλετε, αξιοκρατία· αλλά αξιολογείται, θεσμοποιείται και διαμεσολαβείται από τα εκπαιδευτικά συστήματα. Το αποτέλεσμα είναι  μια εκτροπή της ταξικής συνείδησης από την εναντίωση στους εργοδότες  προς την εναντίωση στους πάσης φύσεως κηφήνες: διανοούμενους, φιλελεύθερες ελίτ, ανθρώπους που τρώνε τα λεφτά μας. Η Αμερική είναι ένα κλασικό παράδειγμα, αλλά η κατάσταση δεν είναι άγνωστη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν ρίξετε μια ματιά στις βρετανικές εφημερίδες.  Η κατάσταση γίνεται ακόμα μια περίπλοκη, καθώς ολοένα και περισσότερο, ένα διδακτορικό ή τουλάχιστον ένα  μεταπτυχιακό προσφέρει μεγαλύτερες ευκαιρίες πλουτισμού.
Μπορεί να υπάρξουν νέες κοινωνικές δυνάμεις; Αυτό αποκλείεται, τουλάχιστον όσον αφορά μια μεμονωμένη τάξη, και αν θέλετε τη γνώμη μου ουδέποτε είχε συμβεί. Υπάρχει μια προοδευτική πολιτική συμμαχιών, ακόμα και σχετικά μόνιμων  συμμαχιών όπως, λ.χ., ανάμεσα στην καλλιεργημένη μεσαία τάξη που διαβάζει τον Guardian και τους διανοούμενων (ανθρώπων με υψηλή μόρφωση, οι οποίοι γενικότερα κλίνουν,  σε μεγάλο βαθμό, προς την Αριστερά) με τη μάζα των φτωχών και απαίδευτων. Και οι δύο αυτές ομάδες έχουν ουσιώδη σημασία για ένα τέτοιο κίνημα, αλλά ίσως είναι πιο δύσκολο να συμμαχήσουν από ό,τι παλιότερα. Κι αυτό γιατί, υπό μία έννοια, είναι εφικτό οι φτωχοί να ταυτιστoύν με τους δισεκατομυριούχους, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, λέγοντας: «Αν ήμουν τυχερός, θα γινόμουν ποπ σταρ!». Αλλά κανένας δεν μπορεί να πει: «Αν ήμουν τυχερός, θα γινόμουν νομπελίστας!». Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα για τον πολιτικό συντονισμό και συνεργασία των ανθρώπων που αντικειμενικά θα μπορούσαν να βρίσκονται στην ίδια πλευρά.

* Ποια σχέση θεωρείτε ότι υπάρχει ανάμεσα στη σημερινή κρίση και τη Μεγάλη Ύφεση;
Η κρίση του 1929 δεν ξεκίνησε από τις τράπεζες· οι τράπεζες κατέρρευσαν μόνο δύο χρόνια αργότερα. Αντίθετα, το χρηματιστήριο πυροδότησε μια απότομη κάμψη της παραγωγής, συνοδευόμενη από πολύ υψηλότερη ανεργία και μια πολύ έντονη πτώση στην παραγωγή. Υπήρξαν αρκετά προανακρούσματα της παρούσας ύφεσης, σε αντίθεση με εκείνη του 1929 που έπεσε σχεδόν σαν κεραυνός. Θα έπρεπε έχει γίνει αντιληπτό, αρκετά εγκαίρως, ότι ο νεοφιλελεύθερος φονταμενταλισμός δημιούργησε  μια τεράστια αστάθεια στη λειτουργία του καπιταλισμού. Μέχρι το 2008 η αστάθεια αυτή φαινόταν να επηρεάζει μόνο μερικές περιφερειακές περιοχές: τη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 21ου αιώνα, τη Νοτιοανατολική Ασία και τη Ρωσία. Στα ισχυρά κράτη, το μόνο που συνέβαινε ήταν να καταρρέει περιστασιακά το χρηματιστήριο και στη συνέχεια να ανακάμπτει σχετικά γρήγορα. Μου φαίνεται ότι το πραγματικό σημάδι του κακού που θα συνέβαινε θα μπορούσε να είναι η κατάρρευση του Long-Term Capital Management¹ το 1998, γεγονός που έδειξε πόσο λάθος ήταν συνολικά το αναπτυξιακό μοντέλο· ωστόσο δεν αντιμετωπίστηκε έτσι. Παραδόξως, οδήγησε μια σειρά επιχειρηματίες και δημοσιογράφους να ανακαλύψουν ξανά τον Καρλ Μαρξ, θεωρώντας πως το έργο του έχει ενδιαφέρον για την κατανόηση της σύγχρονης, παγκοσμιοποιημένης οικονομίας· η διαδικασία αυτή, βέβαια, δεν είχε καμία σχέση με την παραδοσιακή Αριστερά.
Η παγκόσμια οικονομία το 1929  ήταν λιγότερο παγκοσμιοποιημένη από ό,τι η σημερινή. Αυτό είχε σίγουρα κάποιες επιπτώσεις -- για παράδειγμα ήταν πολύ ευκολότερο στους ανθρώπους που έχαναν τη δουλειά τους να γυρίσουν στα χωριά τους. Το 1929, σε μεγάλο μέρος του κόσμου εκτός Ευρώπης και Βορείου Αμερικής, τα παγκοσμιοποιημένα τμήματα της οικονομίας δεν ήταν παρά μεμονωμένες νησίδες,  που άφηναν το κύριο μέρος που τα περιέβαλλε αμετάβλητο.  Η ύπαρξη της ΕΣΣΔ δεν είχε κάποια υλική επίπτωση στην Ύφεση, είχε όμως τεράστιες ιδεολογικές επιπτώσεις -- υπήρχε εναλλακτική λύση. Από το 1990 και μετά, παρακαολουθούμε  την άνοδο της Κίνας και των αναδυόμενων οικονομιών, γεγονός που είχε συγκεκριμένες επιπτώσεις στην παρούσα ύφεση: συνέβαλαν στο να διατηρήσει η παγκόσμια οικονομία μια πολύ ομαλότερη πορεία, από ό,τι θα είχε χωρίς αυτές. Στην πραγματικότητα, ακόμη και στις ημέρες που ο νεοφιλελευθερισμός ισχυριζόταν ότι υπήρχε άνθηση, η πραγματική ανάπτυξη εμφανιζόταν, σε πολύ υψηλούς ρυθμούς, σε αυτές τις νέες αναπτυσσόμενες οικονομίες, κυρίως στην Κίνα. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν υπήρχε η Κίνα η ύφεση του 2008 θα ήταν πολύ πιο σοβαρή. Έτσι, γι’ αυτούς τους λόγους, σκέφτομαι ότι  πιθανόν να μπορέσουμε να ανακάμψουμε πιο γρήγορα, παρόλο που μερικές χώρες --και κυρίως η Βρετανία-- θα παραμείνουν βυθισμένες στην ύφεση για πολύ καιρό ακόμα.

* Ανέκαθεν ήσασταν κριτικός  απέναντι τον εθνικισμό ως πολιτική δύναμη, εφιστώντας την προσοχή της Αριστεράς να μην προσπαθεί να τον προσεταιριστεί. Ωστόσο, έχετε επίσης αντιταχθεί έντονα στις παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας εν ονόματι των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων. Ποια είδη διεθνισμού, μετά την κατάρρευση του διεθνισμού που είχε γεννήσει το εργατικό κίνημα, είναι επιθυμητά και εφικτά σήμερα;
Πρώτα απ’ όλα, ο «ανθρωπιστικισμός» (humanitarianism), ο ιμπεριαλισμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων, δεν έχει καμία σχέση με τον διεθνισμό. Αποτελεί έκφανση είτε ενός αναγεννημένου ιμπεριαλισμού, ο οποίος βρίσκει μια κατάλληλη δικαιολογία για παραβιάσεις της κρατικής κυριαρχίας --μπορεί να υπάρχουν θαυμάσιες και ειλικρινείς δικαιολογίες-- είτε, κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο, μια επαναβεβαίωση της πίστης στη μόνιμη υπεροχή της περιοχής που κυριαρχούσε στον πλανήτη από τον 16ο μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα. Στο κάτω κάτω, οι αξίες τις οποίες  προσπαθεί να επιβάλει η Δύση είναι αξίες μιας περιοχής, και όχι κατ’ ανάγκην οικουμενικές. Αν είναι οικουμενικές, πρέπει να επαναδιατυπωθούν με διαφορετικούς  όρους. Δεν νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με  ένα φαινόμενο  αφεαυτού εθνικό ή διεθνές.  Ο εθνικισμός  υπεισέρχεται σε αυτό το ζήτημα επειδή η βασισμένη σε εθνικά κράτη διεθνής τάξη --το σύστημα της Βεστφαλίας-- υπήρξε κατά το παρελθόν, καλώς ή κακώς,  μια από τις ασφαλέστερες εγγυήσεις ενάντια στις εισβολές των ξένων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, αφ’ ης στιγμής το σύστημα έχει  πλέον καταργηθεί, ο δρόμος είναι ανοιχτός για επιθετικούς και επεκτατικούς πολέμους -- στην πραγματικότητα, αυτός είναι ο λόγος που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποκηρύξει τη διεθνή τάξη της Βεστφαλίας.
Ο διεθνισμός, που αποτελεί μια άλλη προοπτική σε σχέση με τον εθνικισμό, είναι ένα πιο περίπλοκο εγχείρημα. Μπορεί να είναι είτε ένα πολιτικά κενό σύνθημα, όπως υπήρξε στην πράξη  για το διεθνές εργατικό κίνημα, οπότε δεν σημαίνει τίποτα συγκεκριμένο, είτε ένας τρόπος για την εξασφάλιση της ομοιομορφίας σε ισχυρούς συγκεντρωτικούς οργανισμούς όπως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή η Κομιντέρν. Ο διεθνισμός σήμαινε ότι, ως Καθολικός, ασπαζόσουν τα ίδια δόγματα και μετείχες στις ίδιες πρακτικές, ανεξάρτητα με το ποιος είσαι και πού βρίσκεσαι· το ίδιο συνέβαινε θεωρητικά και στην περίπτωση των κομμουνιστικών κομμάτων. Σε ποιο βαθμό αυτό συνέβη πραγματικά και σε ποιο στάδιο έπαψε να συμβαίνει --ακόμα και στην Καθολική Εκκλησία-- είναι ένα άλλο ζήτημα. Πάντως,  δεν εννοούμε κάτι τέτοιο με τον όρο «διεθνισμός».
Το έθνος-κράτος ήταν και παραμένει το πλαίσιο για όλες τις πολιτικές αποφάσεις, στη χώρα μας ή στο εξωτερικό. Μέχρι σχετικά πρόσφατα, η δράση των εργατικών κινημάτων --και, στην πράξη, όλες οι πολιτικές δραστηριότητες-- αναπτύσσονταν σχεδόν εξολοκλήρου στο πλαίσιο ενός κράτος. Ακόμα και εντός της Ε.Ε., η πολιτική εξακολουθεί να λειτουργεί με εθνικούς όρους. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει υπερ-εθνική εξουσία δράσης -- μόνο ένας συνασπισμός χωριστών κρατών. Ίσως το  φονταμενταλιστικό Ισλάμ να αποτελεί μια εξαίρεση, καθώς διεισδύει σε όλα τα κράτη, αλλά αυτό δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί. Προηγούμενες απόπειρες όπως παν-αραβικά υπερκράτη (λ.χ. η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, ένωση της Αιγύπτου και της Συρίας) απέτυχαν ακριβώς χάρη στην αντοχή υφιστάμενων --πρώην αποικιακών-- συνόρων.

*Διακρίνετε εγγενή εμπόδια σε κάθε προσπάθεια υπέρβασης των ορίων του έθνους-κράτους;
Οικονομικά, αλλά και από πολλές άλλες απόψεις --ακόμα και πολιτισμικά, σε κάποιο βαθμό-- η επανάσταση των επικοινωνιών έχει δημιουργήσει έναν πραγματικά παγκόσμιο χώρο, στον οποίο υπάρχουν εξουσίες λήψης αποφάσεων με υπερεθνικό χαρακτήρα, υπερεθνικές δραστηριότητες και, βέβαια, κινήματα ιδεών, επικοινωνίες και άνθρωποι που λειτουργούν υπερεθνικά με πολύ μεγαλύτερη ευκολία από ό,τι ποτέ. Ακόμη και οι γλωσσικές κουλτούρες συμπληρώνονται τώρα από τα διεθνή ιδιώματα της επικοινωνίας. Αλλά στην πολιτική δεν υπάρχει κανένας απόηχος όλων των παραπάνω· αυτή είναι η βασική αντίφαση την παρούσα στιγμή. Ένας από τους λόγους είναι ότι, στον 20ό αιώνα, η πολιτική είχε εκδημοκρατιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό -- οι μάζες των απλών ανθρώπων συμμετείχαν σε αυτή. Γι’ αυτούς, το κράτος έχει ουσιώδη σημασία για την καθημερινότητα, την κανονικότητα και τις προοπτικές της ζωής τους.
Απόπειρες έσωθεν διάλυσης του κράτους, με την αποκέντρωση, έχουν γίνει κυρίως τα τελευταία τριάντα ή σαράντα χρόνια, και κάποιες από αυτές δεν ήταν ανεπιτυχείς -- σίγουρα στη Γερμανία η αποκέντρωση πέτυχε σε αρκετούς τομείς, ενώ στην Ιταλία η περιφερειακή οργάνωση αποδείχθηκε πραγματικά χρήσιμη. Όμως, η προσπάθεια δημιουργίας  υπερεθνικών κρατών δεν ευδοκίμησε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το πιο προφανές παράδειγμα. Σε ένα βαθμό, υπονομεύθηκε από τους ιδρυτές της, οι οποίοι σκέφτονταν ακριβώς με όρους ενός υπερ-κράτους, ανάλογου με το εθνικό κράτος, απλώς μεγαλύτερου -- στην πραγματικότητα, νομίζω ότι δεν υπήρχε τότε τέτοια δυνατότητα, και πάντως σίγουρα δεν υπάρχει σήμερα. Η Ε.Ε. είναι μια ευρωπαϊκή ιδιοτυπία. Υπήρξαν κάποτε δείγματα ενός υπερεθνικού κράτους στη Μέση Ανατολή και αλλού, αλλά η Ε.Ε. είναι το μόνο πραγματικό εγχείρημα αυτού του είδους.  Δεν πιστεύω, για παράδειγμα, ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα μιας μεγαλύτερης ομοσπονδίας στη Νότια Αμερική. Εγώ τουλάχιστον θα στοιχημάτιζα εναντίον της.
Αυτή η αντίφαση παραμένει ένα άλυτο πρόβλημα: από τη μια πλευρά υπάρχουν υπερεθνικές οντότητες και πρακτικές, που προκύπτουν από τη διαδικασία αποσάθρωσης του κράτους, στους τομείς που αυτό καταρρέει. Αλλά αν συμβεί κάτι τέτοιο --που δεν αποτελεί άμεση προοπτική στις ανεπτυγμένες χώρες-- ποιος θα αναλάβει στη συνέχεια  την αναδιανεμητική και τις άλλες λειτουργίες, τις οποίες μέχρι σήμερα επιτελεί το κράτος; Αυτή τη στιγμή, έχουμε ένα μίγμα συμβίωσης και  σύγκρουσης. Αυτό είναι ένα από τα βασικά προβλήματα για κάθε μορφή λαϊκής πολιτικής σήμερα.

*Ο Eric Ηobsbawm είναι ένας από τους κορυφαίους μαρξιστές ιστορικούς, διεθνώς. Τα περισσότερα βιβλία του κυκλοφορούν και στα ελληνικά.
Η συνέντευξη, με τίτλο «World distempers» δημοσιεύθηκε στο επετειακό τεύχος (για τα πενήντα χρόνια του περιοδικού), αρ. 61 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010 του «New Left Review». Τα «Ενθέματα» δημοσιεύουν σήμερα εκτενή αποσπάσματα.
Μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης, Κώστας Σπαθαράκης
Πάμπλο Πικάσο, «Σκηνές ταυρομαχίας», 1960
Χέρμαν Μαξ Πεχστάιν, «Ουράνια και γήινη αγάπη», 1924

1.  LTCM: Ένα από τα μεγαλύτερα διεθνώς hedge fund (αμοιβαία κεφάλαια επενδύσεων υψηλού ρίσκου). Παρόλο που δανειζόταν πολλαπλάσια κεφάλαια από τα πάγιά του, εξασφάλιζε υψηλές αποδόσεις. Θεωρούνταν εξαιρετικά αξιόπιστο, και σε αυτό τοποθετούσαν τα διαθέσιμά τους ακόμα και κεντρικές τράπεζες. Η ασιατική κρίση το 1997 και η ρωσική το 1998 το οδήγησαν στα πρόθυρα χρεοκοπίας, γεγονός που απείλησε με κατάρρευση το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα

Ο Γρηγόρης Ψαριανός μιλάει στην Ανανεωτική Αποψη..''Επειδή η ηγεσία του ΣΥΝ, στο κατά την γνώμη μου αδιέξοδο πείραμα του ΣΎΡΙΖΑ, επέμενε στη μία αριστερή στροφή μετά από μία άλλη αριστερή στροφή, έκανε δύο αριστερές στροφές. Όποιος κάνει δύο αριστερές στροφές, βρίσκεται εκεί που ήταν. ''.ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚOΣΦΑΙΡΑ

Ο Γρηγόρης Ψαριανός μιλάει στην Ανανεωτική Αποψη

Ε.Π.: Τι σας έκανε να ταυτιστείτε με τους αποχωρήσαντες από την Κ.Ο.(Κοινοβουλευτική Ομάδα)του ΣΎΡΙΖΑ και όχι με τους εναπομείναντες;

Γρ.Ψ.: Εμένα προσωπικά(και να κοπούν οι πληθυντικοί)...Εγώ δεν ήμουν στο ΣΥΝ(Συνασπισμό) έτσι και αλλιώς,δεν ανήκα σε καμία συνιστώσα ως γνωστόν και σε καμία τάση του ΣΥΝ. Θεωρώ τον εαυτό μου ανένταχτο από το 90',από τον Ενιαίο Συνασπισμό και μετά. Τα 2,5 χρόνια της κοινοβουλευτικής μου δραστηριότητας είχανε πολλά θετικά πράγματα,είχανε και αρκετά αρνητικά,είχανε και υπέροχες στιγμές και εμπνευσμένες στιγμές,θεώρησα όμως ότι είχε φτάσει το πράγμα σε ένα σχεδόν αδιέξοδο. Αυτό που εγώ πίστευα για το ΣΎΡΙΖΑ,για το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς ήταν να γίνει μία πλατιά λαϊκή συμμαχία και όχι μια τεχνητή συμμαχία συνένωσης μικρών ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ενός βασικού κορμού,προερχόμενου από το ΚΚΕ ή από το ΚΚΕ εσωτερικού. Περίμενα πολλά περισσότερα πράγματα από τη συμμαχία του ΣΎΡΙΖΑ, τα οποία κάποια στιγμή άρχισαν να καταγράφονται και ως ποσοστά και με την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα στην προεδρία άρχισα να έχω μία μεγάλη ελπίδα ότι θα επενδύσουμε σε αυτόν τον κόσμο που μας στήριζε. Δεν το καταφέραμε, δεν το κάναμε, συρρικνώθηκε το εγχείρημα και ψάχναμε να δούμε αν θα μπούμε στη Βουλή. Επειδή η ηγεσία του ΣΥΝ, στο κατά την γνώμη μου αδιέξοδο πείραμα του ΣΎΡΙΖΑ, επέμενε στη μία αριστερή στροφή μετά από μία άλλη αριστερή στροφή, έκανε δύο αριστερές στροφές. Όποιος κάνει δύο αριστερές στροφές, βρίσκεται εκεί που ήταν. Άμα κάνεις δύο στροφές γύρω από τον εαυτό σου, πάλι θα είσαι εκεί που ήσουνα, δεν προσφέρεις τίποτα στο κίνημα. Η αριστερή στροφή δεν είναι στα λόγια, είναι στην πράξη, αντίθετα υπήρχαν ενδείξεις αυτού που λέμε πολιτικών και αντιλήψεων αριστερισμού. Αυτοί ήταν οι βασικοί λόγοι που με οδήγησαν να αισθανθώ ότι δεν μπορώ πια να εκπροσωπώ και να εκφράζω τον ΣΎΡΙΖΑ και με δεδομένο τις ανάλογες ανησυχίες και αμφισβητήσεις που είχαν τα στελέχη και οι 3 βουλευτές της Α.Π.(Ανανεωτικής Πτέρυγας), αποχωρίσαμε μαζί και οι 4.

Ε.Π.: Πολλοί λένε ότι από τη στιγμή που βγήκες βουλευτής με τα ψηφοδέλτια του ΣΎΡΙΖΑ, θα έπρεπε να παραιτηθείς από τη βουλευτική σου έδρα. Τι απαντάς;

Γρ.Ψ.: Έχει μια λογική αυτό αλλά για κόμματα που κατεβαίνουν σε ψηφοδέλτια με λίστες. Δηλαδή αν το κόμμα έχει κάνει μία λίστα στελεχών με τη σειρά που θα εκλέγονται, θα μπορούσα να το δεχτώ ως επιχείρημα αλλά, όταν ο κόσμος ψηφίζει άτομα με κάποιο ψηφοδέλτιο, δεν ψηφίζει μόνο το ψηφοδέλτιο, ψηφίζει και τους ανθρώπους. Γιατί ψήφισε εμένα ο κόσμος και όχι τον Γιούνη Τζουρλέκα ή την Μπούμπη Πατούμπη της ΠΑΚΟΕ; Κάτι ήθελε που ψήφιζε εμένα, κάτι περίμενε από εμένα, κάτι ήξερε ότι εκφράζω, κάτι είχε καταλάβει και γι' αυτό με ψήφισε. Εξ' άλλου ας υποθέσουμε ότι ο Τσίπρας σε μία σύσκεψη της Κ.Ε.(Κεντρικής Επιτροπής), δεν το έκανε στο συνέδριο που θα έπρεπε να το έχει κάνει, αποφασίζει ότι ο ΣΥΝ απεμπλέκεται από το ΣΎΡΙΖΑ, θα πρέπει να επιστρέψουν οι βουλευτές του ΣΥΝ τις 10 έδρες τους σε διάφορους άσχετους και άγνωστους που δεν έχουν εκλεγεί; Δεν είναι λογική αυτή. Δηλαδή αν εγώ τώρα υποχρεούμαι να παραδώσω την έδρα μου, τη στιγμή που ο ΣΥΝ θα απεμπλακεί από το ΣΎΡΙΖΑ(κάτι που θα γίνει πολύ σύντομα κατά τη γνώμη μου), θα πρέπει οι 10 βουλευτές του ΣΥΝ να παραδώσουν τις έδρες τους; Δεν νομίζω!

Ε.Π.: Μετά την αποχώρηση σου ποιά είναι η σχέση σου με τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπόλοιπους συναδέλφους σου από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ;

Γρ.Ψ.: Έχουμε με όλους πάρα πολύ καλές σχέσεις, φιλικές και συντροφικές, είμαστε σαν αδέλφια και δεν ήμασταν τσακωμένα αδέλφια. Μαζί θα βρεθούμε πάλι! Θα βρισκόμαστε μαζί σε πολλά πράγματα! Με το ΣΥΝ έχουμε πάρα πολλά κοινά, με το ΣΥΡΙΖΑ, εγώ προσωπικά έχω ελάχιστα. Πρέπει να ξαναπώ ότι ο Αλέξης είναι προσωπικός μου φίλος πολλά χρόνια, τον αγαπάω και τον εκτιμάω. Λυπάμαι πολύ που βρέθηκε, με δική του ευθύνη βέβαια, να είναι πρόεδρος του ΣΥΝ τη στιγμή της αποχώρησης της Α.Π. Δεν θα έπρεπε να αφήσει το πράγμα να εξελιχθεί έτσι, είχε τρόπους να το αποτρέψει, είχε τρόπους να προχωρήσει το ΣΥΝ σε μία άλλη πλατιά συμμαχία προοδευτικών δυνάμεων. Όχι με 15 γκρούπες, που έχουν από 3 άτομα η κάθε μία, με μηδενική κοινωνική παρέμβαση η εμβέλεια.

Ε.Π.: Πως προβλέπεις την πορεία του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς;

Γρ.Ψ.: Νομίζω ότι θα είναι μεγάλη έκπληξη, μετά από πάρα πολλά χρόνια θα καταφέρει να κάνε μία μεγάλη έκπληξη! Όχι μόνο με τα εκλογικά ποσοστά, που πιστεύω πως καλώς εχόντων των πραγμάτων σε 5-6 μήνες θα έχει περάσει σε διψήφια ποσοστά, αλλά με δεδομένο την αποσάθρωση αυτού του άθλιου δικομματικού συστήματος, τη διάλυση της Ν.Δ. και την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ που θα επακολουθήσει, θα απελευθερωθούν δυνάμεις του προοδευτικού χώρου, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, προοδευτικοί, δημοκρατικοί άνθρωποι. Δεν είναι ανάγκη να είναι αριστεροί με pedigree από τον κτηνίατρο ή από το pet shop της γειτονιάς τους, γιατί υπάρχουν και τέτοια! Είναι διάφοροι που ζητάνε πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης, πρόκειται περί βλάβης! Εγώ έχω εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που ξέρουν ότι η δημοκρατία πρέπει να προχωρήσει, ότι αυτό το κράτος πρέπει να λειτουργήσει με λογική, με έμπνευση, με όραμα. Πρέπει να σταματήσει αυτή η πελατειακή σχέση που έχει αναπτύξει ο μηχανισμός εξουσίας των δύο μεγάλων κομμάτων με τους πολίτες. Αυτό θα σταματήσει! Δεν μπορεί να πάει παρά μόνο στο γκρεμό και είμαστε ήδη στα πρόθυρα του γκρεμού, για να μην πω ότι πέφτουμε. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη σε αυτό το εγχείρημα, της Δημοκρατικής Αριστεράς και πιστεύω ότι θα είναι πραγματικά δημοκρατική, γιατί πρέπει να το πούμε, πως η αριστερά είχε ένα έλλειμμα δημοκρατίας. Πολλοί λένε: γιατί Δημοκρατική Αριστερά, δηλαδή εμείς οι άλλες αριστερές ομάδες δεν είμαστε δημοκρατικές; Ναι, νομίζω υπάρχει ένα έλλειμμα δημοκρατίας και στην αριστερά, δεν το συζητώ ότι υπάρχει και στα λεγόμενα αστικά κόμματα, στη Ν.Δ. ή στο ΠΑΣΟΚ ή στο ΛΑΟΣ βεβαίως, αλλά υπήρχε και υπάρχει και στην αριστερά. Τη δημοκρατία πρέπει να την αναπτύξουμε και μέσα στην οικογένεια μας και στους φίλους μας και στο σχολείο και στο κόμμα μας(αν έχουμε κόμμα)και στις κοινωνικές μας ομάδες και στις κοινωνικές μας δραστηριότητες

Ε.Π.: Πολλοί κάνουν λόγο για συνεργασία της Δημοκρατικής Αριστεράς είτε με το ΠΑΚΣΟΚ, είτε με τους Οικολόγους Πράσινους. Τι απαντάς;

Γρ.Ψ.: Τρίχες κατσαρές! Μπούρδες! Π*****λογίες φοβερές! Πιστεύω ότι και μόνο να κάτσεις να δείς ποιοί άνθρωποι είμαστε αυτή την ιστορία της Δημοκρατικής Αριστεράς, είμαστε αμετακίνητοι στο χώρο της Δημοκρατικής και Ανανεωτικής Αριστεράς εδώ και 40 χρόνια. Εγώ θα μπορούσα να έχω πάει στο ΠΑΣΟΚ το 74' και να είμαι ήδη εκεί εδώ και 30 χρόνια. Δεν θέλω να έχω καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ και με αυτού του είδους τη σοσιαλοδημοκρατία. Αν ήταν ένα "καλό" ΠΑΣΟΚ, ένα σοσιαλιστικό κόμμα ευπρεπές(που θα μπορούσε να είναι), θα μπορούσα να το συζητήσω κάποια στιγμή, γιατί όχι; Δεν είναι κάποια ασθένεια να είσαι στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού ή της σοσιαλοδημοκρατίας ή να μετακινηθείς από κομμουνιστογενής σε και να γίνεις σοσιαλοδημοκράτης. Δεν είναι κακό να αναθεωρεί κάποιος τη θέση και τη στάση του απέναντι στα πράγματα.

Πως τολμάνε κάποιοι να λένε τέτοιες β**κείες σε αυτή τη φάση; Να πάτε στο αγαπημένο σας ΠΑΣΟΚ! Αυτοί που τα λένε αυτά μια μέρα θα είναι στο ΠΑΣΟΚ ή σε κάτι αντίστοιχο. Όσοι μου έλεγαν άμα δεν σ'αρέσει η αριστερά να πας στο αγαπημένο σου ΠΑΣΟΚ, πήγαν όλοι! Ο Μικρούτσικος, η Δαμανάκη, ο Βόλιας, ο Τραμπαλίδης, ο Μπίστης, ο Βαγγέλης ο Παπαχρήστος, είτε από το ΚΚΕ, είτε από το ΕΚΕ, από μαοϊκές και αριστερίστικες ομάδες, πάρα πολλοί άνθρωποι πήγαν στο ΠΑΣΟΚ, όσοι το περίμεναν αυτό από εμένα, ή από τον Κουβέλη, ή από τον Κύρκο, ή από τον Παπαγιαννάκη, δεν πήγε κανένας από εμάς στο ΠΑΣΟΚ. Ο Μανώλης Γλέζος που μας λέει άμα δεν σας αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να πάτε στο αγαπημένο σας ΠΑΣΟΚ, ήταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ 10 χρόνια. Δεν υπάρχει ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει ένα ενδεχόμενο συνεργασίας στο μέλλον με δυνάμεις που προέχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, με δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο της οικολογίας, με ανένταχτους αριστερούς. Θα γίνει ανακατανομή του πολιτικού σκηνικού, τίποτα σε ένα χρόνο δεν θα είναι όπως τώρα. Αλλά αυτό που λένε: άντε επιτέλους να πάτε στο ΠΑΣΟΚ είναι μία χοντρομ***κία. Και τώρα δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ, τώρα μας λένε να πάμε και στη Ντόρα. Επειδή είναι ανεξάρτητη η Ντόρα και επειδή οι 9 ανεξάρτητοι βουλευτές έχουν το δικαίωμα να έχουν 1 κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο και αποφάσισαν να είναι ο Φώτης Κουβέλης, μας λένε: μπά!Και στο γραφείο της Ντόρας, άντε και με τις ευχές του Μητσοτάκη. Αηδίες και ξεράσματα! Εγώ μπορεί να πάω στο ΛΑΟΣ ας πούμε, στη Χρυσή Αυγή αργότερα. Πως υπάρχουν αριστεροί άνθρωποι που λένε τέτοιες αρλούμπες;

Ε.Π.: Ποιές πιστεύεις ότι θα πρέπει να είναι οι δομές της νεολαίας της Δημοκρατικής Αριστεράς; Θα πρέπει να έχει ξεχωριστές δομές από το κόμμα ή να συμμετέχει ισότιμα στις κομματικές διαδικασίες;

Γρ.Ψ: Νομίζω πως θα πρέπει να υπάρχει μία μικτή κατάσταση, η απάντηση για εμένα θα είναι και τα δύο. Θα πρέπει να έχει ξεχωριστές δομές, να λειτουργεί ξεχωριστά ως νεολαία του κόμματος και με ένα τρόπο να συμμετέχει στη συνδιαμόρφωση των αποφάσεων και των προτάσεων. Να συμμετέχει να να συμβάλλει στο διάλογο, γιατί όλη η ιστορία ενός δημοκρατικού κόμματος της αριστεράς, είναι να γίνεται σύνθεση των απόψεων. Η πολιτική δεν είναι Τσελεμεντές, προσαρμόζεται στις καταστάσεις και στους καιρούς. Σε αυτή τη συνδιαμόρφωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις επόμενες φάσεις, θα πρέπει να συμμετέχει και η νεολαία. Νομίζω ότι η νεολαία θα πρέπει να είναι ξεχωριστή οργανωτικά και οι νεολαίοι/ες να μην είναι απευθείας μέλη του κόμματος, όχι όμως να μην έχουν λόγο.

Ε.Π.: Διαβάζεις το blog της νεολαίας, Ανανεωτική Άποψη;

Γρ.Ψ.: Βέβαια το διαβάζω! Τα έχω διαβάσει όλα και πολλά από αυτά τα έχω ανεβάσει και στο site μου και σε διάφορες σελίδες. Στα facebook ας πούμε, εκεί που παίζουμε με διάφορους και λένε φοβερά πράγματα, από πολύ προχωρημένες εξυπνάδες, μέχρι φοβερές σαχλαμάρες. Κάποια από αυτά τα κείμενα ήταν πολύ προχωρημένα και μου άρεσαν πάρα πολύ. Νομίζω ότι πρέπει να γίνουν και άλλες τέτοιες παρεμβάσεις από ομάδες της νεολαίας. Είναι πολλές ωραίες μπλογκόσφαιρες που έχω δεί, η Αριστεή Στουθοκάμηλος, η Κόκκινη Πιπεριά, η Ανανεωτική Άποψη, πρίν γίνει το κόμμα η Δημοκρατική Αριστερά και πολλά άλλα μεμονωμένων ατόμων, ενταγμένων και μη σε κομματικούς μηχανισμούς. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον αυτό που ζούμε στο διαδίκτυο.

Ε.Π.: Σε ευχαριστούμε πολύ Γρηγόρη!

Τη συνέντευξη πήρε η:
Παξινού-Βαφειάδου Ειρήνη

Βοήθησαν οι:
Καστανά Ηρώ
Παναγιωτόπουλος Νικόλας
Παξιν

Έφτασε η ώρα ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟ

πηγη
http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/06/blog-post_4712.html

Έφτασε η ώρα

του Κώστα Ανδρέου

ΣΥΝκάηκα ρε παιδιά... δεν το βλέπετε;

Ότι είχα να πώ για την ανάγκη της αποχώρησης της Ανανεωτικής Πτέρυγας, από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την ανάληψη της πρωτοβουλίας για την συγκρότηση μιας Λογικής και Δημοκρατικής Αριστεράς, το έχω ήδη πεί, γράψει, ευχηθεί, παρακαλέσει, προτρέψει. Για μένα είναι το κεντρικό στοίχημα, όχι μόνο της αριστεράς, αλλά του διαφωτισμού στην χώρα μας.

Η κρίση ήρθε και η χώρα πλέον ζεί τα χρόνια του ΔΝΤ. Για πόσο άραγε ακόμη. Εξι μήνες;

Ένα χρόνο, δύο ,ακόμη; Μετά θάρθουν μάλλον ακόμη χειρότερα χρόνια.

Η ΕΕ μεταμορφώθηκε στο απαίσιο πρόσωπο, του κέρδους που είναι πάνω από τους ανθρώπους, απροκάλυπτα. Το κοινωνικό κράτος, αντιμετωπίζεται σαν απηρχαιωμένη πολυτέλεια, σαν εμπόδιο που πρέπει να μπεί στην άκρη. Προέχει ο διεθνής ανταγωνισμός. Οι μπίζνες. Τα πλεονάσματα.

Η ΕΕ των 6 στην αρχή, των 10, των 15 των 26 χωρών, αντικαταστάθηκε από την ΕΕ της Γερμανίας και των δορυφόρων της.

Από την ΕΕ του 40% των χωρών και του 60% των λαών, φτάσαμε στην Ευρωζώνη της τιμωρίας, στην ευρώπη του καιάδα, που όποιος χωλαίνει περισσότερο από 3% στα ελλείματα και 60% του εξωτερικού χρέους, πετιέται στο περιθώριο, στην σύνταξη του 49%, έξω από την ζώνη, στην χρεοκοπία.

Βάλαμε όμως και μείς το χέρι μας, γι’αυτή την εξέλιξη, τότε που πανηγυρίζαμε για το αριστερό ΟΧΙ των Γάλλων και των Ολλανδών . Θυμάστε;

Ήταν τότε , που σταμάτησε η πολιτική ολοκλήρωση, ακριβώς την στιγμή που θα έπρεπε να γίνει το βήμα, που ξέρουμε τώρα πόσο μας στοιχίζει. Το ακούς Αλέκο. Το ακούω να λές.

Ηταν τότε, που θα φτιάχναμε εναλλακτικό σύνταγμα των λαών. Το θυμάσαι Αλέκο; Το θυμάμαι να λές.

Ηταν τότε, που όταν άνοιγε η υπόθεση του Βατοπεδίου, εμείς ανακαλύπταμε το Βατοπέδι του ΠΑΣΟΚ, που όποιος το θυμηθεί τώρα κερδίζει χρυσούν ωρολόγιο. Το θυμάσαι Αλέκο; Αμφιβάλω.

Ηταν τότε, που ο λαός έδινε λευκή επιταγή. 18% επίσημα –μου έχει εκμυστηρευτεί δημοσκόπος- 28% , που δεν τολμούσε να το δόσει και μείς λέγαμε «Καλώς τα παιδιά». Το θυμάσαι Αλέκο; Το θυμάμαι να λές;

Πόσο περισσότερο κακό θα μπορούσε να κάνει κανείς στην Αριστερά;

Και το μεγάλο ερώτημα μου, είναι το γιατί;

Γιατί;

Αυτός ήταν, είναι και θα είναι φίλοι, αυτός ο χώρος.

Είναι άλλη μια εκκλησία. Είναι άλλη μια ομάδα, «φίλων των ηρώων». Είναι άλλη μια ομάδα ανθρώπων που τους φτάνει αυτό. Να ξέρουν οι φίλοι τους, οι γείτονές τους, ότι είναι φίλοι «ηρώων», βασανισμένων.

Κάποτε ασχολήθηκαν με τα κοινά και κατάφεραν να βγούν «ήρωες».

Αν ξανασχοληθούν, ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα χάσουν αυτό το φωτοστέφανο;

Αυτό είναι το δίλλημα. Θα μείνουν πιστοί στην εκκλησία ή θα την γκρεμίσουν και θα εκτεθούν.

Σιγά μην εκτεθούν.

Γιώργο αφιέρωσέ τους, άλλο ένα κεράκι. Να μην ξεχνιούνται.

Έφτασε η ώρα. Ή με τον Γιώργο, τον leo, τον LLS ή με τον ΣΥΝ...

η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΉ ΤΟΥ ΛΟΓΙΚΟΥ ή Μερικά ερωτηματα που μου γεννηθηκαν μετα την αναγνωση ενός εντελώς παραξενου σχολιου αλλου.

δεν μου λέτε;
 1) αν καποιος συμμετεχει σε ενα συνεδριο για την οικονομια  πχ που οργανωνεται σε ενα Ξενοδοχειο  που αποκαλυπτεται οτι εχει παραβιασει την εργατική νομοθεσια στη σχεση με τους υπαλληλους του
θεωρειται ..συνενοχος;
 2) αν καποιος  παει  και πιει ενα ποτο σε ενα μπαράκι που  εκμεταλευεται τους σερβιτορους του
θεωρειται  εμεταλευτής  τους ;
 3) αν καποιος  π.χ Οικολογος παει και συμμετασχει σε ενα συνεδριου που οργανωνεται στο Μακεδονια  Παλας  το οποιο ειναι χτισμένο ΠΑΝΩ στη παραλία της Σαλονικης ..θεωρειται οτι παραβιαζει τις ηθικές -οικολογικές αρχες του;
4) αν καποιος  που καταγγελει την Εκκλησια  για μη νομιμο πλουτισμό  και ζηταει να φορολογηθει π.χ οπως  ολοι οι ελληνες πολιτες
 και παει και παντρευεται στην Εκκλησία ή βαφτιζει εκει το παιδι τουή παρακολουθησει μια λειτουργία
αυτο σημαινει οτι αποδεχεται την προνομιακή μεταχειριση της εκκλησιας;

Θα μου πειτε  Γιατί αναρωτιεμαι για αυτά τα μαλλον χαζά;
 Ε  να . Ειδα ..Αυτο !

Πολιτογράφηση αλλοδαπών: 11 σύντομες απαντήσεις klik

απόσπασμα
Του Βασίλη Χρονόπουλου. Αναδημοσίευση από το facebook.







1. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο αυξάνει τον αριθμό των αλλοδαπών που δικαιούνται την Ελληνική Ιθαγένεια σε σχέση με τον ισχύοντα Κώδικα Ιθαγένειας.






Πράγματι. Η βασική αλλαγή είναι ότι οι αλλοδαποί μπορούν να υποβάλλουν αίτηση σε πέντε χρόνια αντί για δέκα (ισχύων Κώδικας Ιθαγένειας). Κατά τα άλλα οι προϋποθέσεις δεν αλλάζουν ιδιαίτερα.






Η κυβέρνηση επιλέγει να δώσει τη δυνατότητα στους μετανάστες, όταν φτάσουν στα πέντε χρόνια νόμιμης διαμονής να επιλέξουν είτε το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος είτε την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη. Αυτό θα γίνει με δική τους απόφαση λαμβάνοντας υπόψιν τις πραγματικές ανάγκες αυτών και της οικογένειάς τους. Αυτοί που θα επιλέξουν την Ελληνική ιθαγένεια και είναι σε στρατεύσιμη ηλικία θα υποχρεωθούν να εκπληρώσουν την στρατιωτική τους θητεία σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία.


Στην πραγματικότητα αν δεν άλλαζε ο Κώδικας Ιθαγένειας βραχυπρόθεσμα πάνω από 100.000 μετανάστες που έχουν συμπληρώσει τα 10 χρόνια νόμιμης παρουσίας στη χώρα θα μπορούσαν να αποκτήσουν την Ελληνική ιθαγένεια. Ο ισχύων Κώδικας δεν προβλέπει προθεσμίες, γεγονός που σημαίνει ότι η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί να καθυστερεί την έκδοση της σχετικής απόφασης αλλά, από την άλλη πλευρά, της δίνει το δικαίωμα να το κάνει και εξαιρετικά γρήγορα




.......................................................................................
5. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο αλλοιώνει το εκλογικό σώμα της χώρας μας.








Το εκλογικό σώμα αλλοιώνεται, όταν οι διαδικασίες σύστασης του είναι αδιαφανείς. Για παράδειγμα, με τον προηγούμενο Κώδικα Ιθαγένειας (αναιτιολόγητο των αποφάσεων) οι κυβερνώντες μπορούν να επιλέξουν την απόδοση ιθαγένειας μόνο σε αυτούς που θα τους ψηφίσουν και να απορρίψουν όσους θέλουν. Μπορούν επίσης να εκβιάσουν την ψήφο χρησιμοποιώντας την μη ύπαρξη προθεσμίας για την έκδοση της τελικής απόφασης.


Το προτεινόμενο νομοσχέδιο προτείνει “αντικειμενικοποίηση” των προϋποθέσεων και της διαδικασίας κτήσης της ιθαγένειας μέσω πολιτογράφησης. Αυτό σημαίνει σημαίνει ότι θα είναι γνωστό από πριν και σε όλους το ποιοι θα δικαιούνται να αιτηθούν και να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια. Αν καταχρηστικά απορρίπτονται αιτήσεις, οι αιτούντες θα έχουν δικαίωμα προσφυγής


..........................................................................................................................................

Για την αναγκη Συνεργασιας Συριζα /Ο-Π/ ΠΑΣΟΚ . ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ πρωτη αναρτηση 6/11/2008

Σεπτέμβριος 12, 2008 στο 6:21 μ.μ
Αποσπερίτης

-Πολύ ενδιαφεροντα τα επιχειρηματα του Παπούλη-
να προσθεσω πως θεωρώ οτι -παρά το σημερινό διλημμα σε σχεση με το Πασοκ -εκανε πολύ καλά η ηγεσια του Συνασπισμου και του Συριζα να ασκησει κοινωνική αντιπολιτευση στην επιθεση του Νεοφιλελευθερισμου και της Δεξιας ενατια στους θεσμους ,εναντια στην κοινωνια, στα δικαιωματα , στο Συνταγμα (Α 16 παρ 5) και στους μισθωτους …

Για τα εθνη κρατη, την Παγκοσμιοποιηση , την ανισοτητα ..Μια συζητηση που ειχα με τον Γιαννη

Με τον Γιαννη ειχα μια ενδιαφερουσα -οπως πάντα -συζητηση -την οποια και αναρτώ . Αργοτερα θα την επεξεργαστώ καλύτερα στα λάθη της

Γιάννης είπε...
αν και όταν η Ε.Ε. αντικαταστήσει τα εθνικά κράτη, θα έχει γίνει η ίδια ένα εθνικό κράτος, όπου η γλώσσα και η θρησκεία θα παίζουν τόσο ρόλο όσο στην Ελβετία.τώρα για αυτό:"Η ιδιότητα του πολίτη, υπόρρητα συνδέεται και με το αίτημα ενός συνόλου ηθικών αρετών: ο πολίτης οφείλει να ‘’γίνεται’’ κάτι παραπάνω από άτομο, να αναλαμβάνει δικαιώματα και υποχρεώσεις, να εκπληρώνει δηλαδή τους όρους ενός υποθετικού ‘’κοινωνικού συμβολαίου’’."στην αρχή των Νέων Χρόνων ή μάλλον από τον 18ο αι. οι πολίτες ήταν και τα "σωστά" άτομα, δηλαδή μόνο αυτοί, λόγω του εισοδήματος αλλά και της καλλιέργειας ή της τάξης τους θεωρούνταν κανονικά άτομα, άρα και μόνοι άξιοι να είναι πολίτες. σήμερα το θεωρητικό και νομικό αυτό εμπόδιο δεν υφίσταται, πολίτες είναι όλοι, αλλά δεν έχει σημασία, αφού κυβερνά πάλι μια ελίτ
28 Αύγουστος 2008 9:38 πμ
Νοσφεράτος είπε...
Γιάννη το ίδιο μπορείς να πεις και για την Φιλελεύθερη Δημοκρατία : Στην αρχή περιοριζόταν στα σωστά άτομα (σε αυτούς που είχαν πλήρη εκπαίδευση και άρα εισόδημα για να την αποκτήσουν )υπήρχε δε και η λεγομένη Τμηματική ψήφος )

Ε ναι ...Δίκιο έχεις όσο πιο α-περιοριστη γίνεται η Ιδιότητα του Πολίτη τόσο πιο πολύ χάνει σε βάθος και Ιδιότητα και έτσι δεν είναι πια ''ίδιο-τητα'' αλλά κάτι Κοινότοπο -σαν να λέμε ''άνθρωπος'' κλπ κάτι που προφανώς ευνοεί τις κυρίαρχες Ελίτ (τώρα την Ελίτ του χρήματος)Μιας και αυτές έχουν κάτι παραπάνω από την ιδιότητα του Πολίτη : Το χρήμα(ως γενικό ισοδυνάμο) με το οποίο ισοπεδώνουν ιδιότητες , κοινωνίες , ανθρώπους ...
28 Αύγουστος 2008 10:19 πμ
Νοσφεράτος είπε...
Αυτό που βεβαια που οφείλουμε να αποφύγουμε είναι τη Νοσταλγία ενός Δημοκρατικού Εθνικισμού( όπου η ιδιότητα του πολίτη συνυφαινόταν με την εθνική ταυτότητα και ο εθνικισμός ενείχε μια ''βαθειά , οριζόντια συντροφικοτητα''που λέει ο Β . Άντερσον - ως αντίδοτο στην Παγκοσμιοποίηση και ανισότητα (όπως ονειρεύονται ορισμένοι αριστεροί εθνικιστές )... Πολύ απλά.Δεν μπορούμε , Δεν γίνεται να γυρίσουμε πίσω τις αρχές του 19ου αιώνα ..Οπού δικαίωμα στο έθνος κράτος είχαν Μονό ορισμένα έθνη-ιστορικά έθνη ...Δεν γίνεται ..Σήμερα το έθνος υπάρχει μόνο ως Φάντασμα ...ως ανά-μνηση ...(είναι σαν να επιμένουμε σαν το Χωριό Του Αστεριξ ..Μονό που δεν έχουμε τον Μαγικό Ζωμό ..Αυτόν τον έχουν πάλι... οι Ελίτ )Αυτό δεν σημαίνει από την άλλη ότι πρέπει να αποδεχτούμε την σημερινή Πραγματικότητα των Ελίτ και της Παγκοσμιοποίησης ..Αλλά να την Εξερευνήσουμε να δούμε τις Δυνατότητες που ενέχει και να θυμηθούμε (ελπίζοντας) πως Όλα αλλάζουν και πάντα έρχονται Ανατροπές ..(μονό που δεν θα είναι όπως τις φανταζόμαστε)
28 Αύγουστος 2008 10:42 πμ
Γιάννης είπε...
τα έθνοκράτη δεν μπορούν να μείνουν κλειστά, αλλά το μέλλον τους δεν είναι δεδομένο. γιατί δεν αρκεί η παρακμή τους, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η σημερινή κατάσταση (που αμφιβάλλω), για το τέλος τους, αλλά η δυνατότητα είτε κάποιος να επιβληθεί παγκοσμίως ως πολιτική υπερεθνοκρατική εξουσία είτε να ομονοήσουν τα εθνοκράτη σχηματίζοντας παγκόσμια πολιτική εξουσία. ασφαλώς ότι γίνονται διάτρητα τα εθνοκράτη από την παγκοσμιοποίηση συνεπάγεται ότι γίνονται και ανίσχυρα. αναφορικά για τα ισχυρότερα, όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει: στην πραγματικότητα τα ισχυρότερα εθνοκράτη θεωρούν συμφέρον τους την παγκοσμιοποίηση.η παγκοσμιοποίηση δλδ δεν είναι κάτι φυσικό, αυτόματο και λογικό, αλλά επιλογή των ισχυρότερων εθνών (που φυσικά πιστεύουν ότι έχουν να χάσουν λιγότερα αυτά, ή τουλάχιστον οι ελίτ τους).πάντως, σε τέτοιο περιβάλλον είναι το κατεξοχήν γήπεδο του αντιπάλου: όσο πιο μεγάλο είναι το γήπεδο, τόσο μεγαλύτερη η αδυναμία αντίδρασης στις συνέπειες αυτού του είδους της μεγένθυσης του κόσμου.
28 Αύγουστος 2008 12:11 μμ
Νοσφεράτος είπε...
Γιάννη λες ''η παγκοσμιοποίηση δ δεν είναι κάτι φυσικό, αυτόματο και λογικό, αλλά επιλογή των ισχυρότερων εθνών (που φυσικά πιστεύουν ότι έχουν να χάσουν λιγότερα αυτά, ή τουλάχιστον οι ελίτ τους).''Ναι δεν είναι κάτι Φυσικό ..αλλά ούτε και επιλογή των Ισχυρότερων εθνών ''Ούτε κάτι που επιβάλλεται μονό η κυρίως με τη δύναμη των οπλών όπως π.χ η Ρωμαϊκή Οικουμένη ...- αν και όπως είδαμε στο ΙΡΑΚ π.χ και με αυτήν -

αλλά Και κάτι που ''εκρινεται''-κατά κάποιο τρόπο-διαρκώς

μέσα από την Παγκόσμια απίστευτη και ταχυτάτη κυκλοφορία του Αυλου πιστωτικού χρήματος , μέσα από την καθημερινή σχεδόν στιγμιαία εκκριση Απίστευτων τεχνολογικών καινοτομιών (ανάμεσα στα οποία το Ίδιο το Ιντερνετ και η Lingua Franca που επιβάλλει )μέσα από την γενίκευση -Μακντοναλντοποιηση των Διατροφικών συνηθειών (οπού και Η ''εΘΝΙΚ'' κουζινα ειναι και αυτή μια παγκοσμιοποιημενη επιλογή ,)Μεσω της παγκόσμιας τηλεόρασης(πανομοιότυπα προγράμματα , Ριαλιτυ σοου κλπ) κλπ κλπ

Θέλω να πω ότι είναι μια διαδικασία τόσο μακροσκοπική (αφορά όλο τον κόσμο ) όσο και μικροσκοπική (αφορά στις καθημερινές μας συνήθειες και Ταυτότητες...Και σίγουρα αυτό ευνοεί τις Κυρίαρχες ελίτ της Υπερδύναμης (και των άλλων Μεγάλων δυνάμεων ..που βεβαία έχουν ξεφύγει κατά πολύ από αυτό που ονομάζαμε κάποτε έθνη -κράτη (Ο ορός προϋπέθετε κάποια ισορόπια Δυνάμεων μεταξύ των Εθνοκρατων -τουλάχιστον στην Ευρώπη )Ζούμε κάτι (ως παγκοσμιοποίηση)άλλο.... τόσο καθημερινό -ατομικό όσο και παγκόσμιο , τόσο ιδεολογικό όσο και χειροπιαστό Υλικό ...

28 Αύγουστος 2008 12:50 μμ
Γιάννης είπε...
sto βαθμό που οι ελίτ αυτές δεν προχωρούν σε ίδρυση παγκόσμιου κράτους, σημαίνει ότι, τουλάχιστον γι' αυτές το έθνος κράτος είτε είναι χρήσιμο ακόμη είτε αδύνατο να καταστραφεί.λες για την παγκοσμιοποίηση ότι "''εκρινεταικατα καποιο τροπο διαρκώς'' μεσα απο την ΠαγκΟσμια απιστευτη και ταχυτατη κυκλοφορια του Αυλου πιστωτικου χρηματος , μεσα απο την καθημερινη σχεδόν στιγμιαιΑ εκκριση Απιστευτων τεχνολογικών καινοτομιων (αναμεσα στα οποια το Ιδιο το Ιντερντ και η Lingua Franca που επιβαλλει )μεσα απο την γενικευση -Μακντοναλντοποιηση των Διατροφικών συνηθειων (οπου και Η ''εΘΝΙΚ'' ΚΟΥΖΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΉ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ εΠΙΛΟΓΗ ,ΜΕΣΩ ΤΗς πΑΓΟΣΜΙΑς τΗΛΕΟΡΑΣΗς(πανομοιοτυπα προγραμμτα , Ριαλιτυ σοου κλπ)"

ναι, αλλά οι νόμοι που επιτρέπουν την κυκλοφορία του χρήματος, την εξαγωγή τεχνολογίας κ.λπ. δεν ήρθαν "φυσικά", αλλά έπειτα από απαίτηση κάποιων οι οποίοι είχαν συμφέρον να χαλαρώσουν οι δασμοί, οι έλεγχοι στις εισαγωγές =κ εξαγωγές (έως και των μακντόναλτ:θα μπορούσαν να ισχύουν τέτοιοι υγειονομικοί κανόνες, ώστε να μη μπορούσαν να γίνουν καθεστώς).ενώ είναι στη φύση του καπιταλισμού να διευρύνεται, δεν είναι στη φύση των ανθρώπινων πραγμάτων να γίνει απαραίτητα δεκτό το αίτημα για απεριόριστη διεύρυνση. αλλιώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον καπιταλισμό ώσπου, με την απεριόριστη διεύρυνη, να στραγγιχτεί κάθε πηγή ενέργειας και πλούτου
28 Αύγουστος 2008 1:59 μμ
Νοσφεράτος είπε...
ναι, αλλά οι νόμοι που επιτρέπουν ''την κυκλοφορία του χρήματος, την εξαγωγή τεχνολογίας κ.λπ. δεν ήρθαν "φυσικά", αλλά έπειτα από απαίτηση κάποιων οι οποίοι είχαν συμφέρον να χαλαρώσουν οι δασμοί, οι έλεγχοι στις εισαγωγές =κ εξαγωγές (έως και των μακντόναλτ:θα μπορούσαν να ισχύουν τέτοιοι υγειονομικοί κανόνες, ώστε να μη μπορούσαν να γίνουν καθεστώς).''Συμφωνώ ..αλλά και κατι παραπανω προσπαθώ να πώ

..Να πώ οτι η ιδια η φυση του Ιντερνετ π.χ ή της ειδικής μικροτεχνολογιας που απαιτει η ψηφιοποιηση του κοσμου συνυφαινονται με την δομή του καπιταλισμου και την ανααπαραγουν ..μαξι με μια εκρηκτική εξατομικευση ..(διοτι καταφαερνουν να μετατρεψουν τα πάντα σε 'γενικά ισοδυναμα '' οπως ονομαζε το Χρημα ο Μαρξ ..)''ενώ είναι στη φύση του καπιταλισμού να διευρύνεται, δεν είναι στη φύση των ανθρώπινων πραγμάτων να γίνει απαραίτητα δεκτό το αίτημα για απεριόριστη διεύρυνση.''Εδώ , συμφωνω απολύτως ..αρα ο αεναως διευρυνόμενος (λογω της σχεσης Χ - Ε Χ')καπιταλισμός θα συναντησει καποια στιγμή ενα οριο Ανυπερβλητο (καπως ετσι εξηγουνται και οι Κρισεις )αρα ..Σοσιαλσμός η βαρβαροτητα ....ομως ο συνηγορος του Διαβολου μου ψιθυριζει κατι ακρως απαιδιοδοξο

..Για τις δυνατοτητες Τροποποιησης που διαθετει σημερα ο Καπιταλισμός ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΌΣΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ φΥΣΗ ισως οχι ολων αλλά αυτών που τον ενδιαφερουν

Θυμαμαι π.χ το εργο Γκατακα (επιστημονικής φαντασιας ) που εδειχνε μια μελλοντική κοινωνια : Οι Κοινωνικές ανισοτητες μετατρεπονταν και σε ΦΥΣΙΚΈΣ ανισοτητες μεσω του ελεγχου των Γονιδιων ..Δηλαδή Ενω σημερα υπάρχουν κοινωνικές διαφορες εισοδηματος , πλουτουεκει (στο εργο) αυτες μετατρεπονταν αυτοματα (και οχι λόγω μορφωσης π.χ ) σε διαφορες Φυσικές : Εξυπναδας , ομορφιας , παρατεινόμενης ζωής κλπ(κατι που γνεται και τωρα εν μέρει ..Εκει ομως γονιδιακά ..)θυμαμαι επίσης και το ''Ζαρντοζ''ή καπως ετσι με τον Σων Κονερυ αν δεν κανω λαθος ..(πλουσιοι σε ευτυχισμένες οικολογικές κοινοτητες -θερμοκηπια ..και αθανατοι φτωχοι : σε μια κατασταση απιστευτης βαρβαροτητας .

..Γιαννη κανω πολύ γονιμες συζητησεις μαζί σου ...που μαλλον δεν θα καταλήξουνκαπου ..αλλά κι αυτό ωραιο ειναι ...

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: ΠΙΕΡ- ΑΝΤΡΕ ΤΑΓΚΙΕΦΑπό τον βιολογικό στον διαφοριστικό ρατσισμό

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: ΠΙΕΡ- ΑΝΤΡΕ ΤΑΓΚΙΕΦΑπό τον βιολογικό στον διαφοριστικό ρατσισμό

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Τζιχάντ εναντίον ΜακΓουόρλντ

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Τζιχάντ εναντίον ΜακΓουόρλντ