Αναγνώστες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρονικο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρονικο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

Και ύστερα ,σιγά ,σιγά είδαν .............



Και ύστερα ,σιγά ,σιγά είδαν να ξεκολλά το ίδιο τους το δέρμα και να αποκαλύπτεται , γυμνή , ωμή , ατόφια η σάρκα ,οι νευρώνες , οι αρτηρίες του αίματος ,οι πόθοι ,και η δίψα για νερό κι αγάπη, αφού πια πέρασαν τα κύματα των πλαστών συναισθημάτων , η δήθεν οργή , η αγανάκτηση , ο ενθουσιασμός ,η μοχθηρία ,η λύπη ,είδαν στον καθρέφτη το πρόσωπο τους , μια ανοιχτή πληγή , μια αιμάτινη θάλασσα, είδαν την απελπισία πια ,Γυμνή , πανέμορφη, σαν την Γοργώ, τη Ρέα και τη Γαία ,την αγαπημένη τους γιαγιά Γοργω με τα μαλλιά της φίδια.

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2015

Πέτρος Θεοδωρίδης: ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ή ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


Πέτρος Θεοδωρίδης: ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ή ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (ένα ψηφιακό ψηφιδωτό )
29 Δεκεμβρίου 2010 

...εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι είχανε μαζευτεί ξαφνικά ο ένας κοντά στον άλλο όχι από αγάπη η συμπόνια η έστω από φόβο αλλά τρέμοντας μες την ανησυχία για κάτι απροσδιόριστο άγνωστο και απειλητικό ,δεν ήταν φόβος ήταν μάλλον αγωνία κάτι σαν κυματισμός , εναλλασσόμενα συναισθήματα δέους , οργής, θλίψης που όμως ποτέ δεν μετουσιωνόταν σε πένθος αλλά παρέμεναν σαν κύματα σε μια θάλασσα που φαινόταν ότι θα αγρίευε συσσωρεύονταν σύννεφα αγριεμένα και ο ουρανός άλλαζε χρώματα μωβ , μπλάβο, βαθύ βυσσινί άλλοτε κατακόκκινος πάντα όμως με ένα υπόστρωμα μαύρου , απειλητικού, μιας σκοτεινιάς ανεξήγητης τ 'αστέρια κρύβονται και αρχίζει να λυσσομανά ο αέρας και εκείνοι -οι άνθρωποι- ένιωθαν την καρδιά τους να σφίγγεται και έναν κόμπο στον λαιμό, εντωμεταξύ συνέχιζαν να ασχολούνται με τις εργασίες τους η να ερωτεύονται να καβγαδίζουν, να κάνουν παιδιά , να πηγαίνουν σχολειό , να παρκάρουν ,να κάνουν μπάνιο , να συνομιλούν ακατάπαυστα ξέροντας όμως υπόκωφα πως τίποτε πια δεν είναι όπως πριν και αύριο ,μεθαύριο η και την επομένη ώρα η ζωή ολονων θα άλλαζε ριζικά προς το χειρότερο και ότι δεν υπήρχε κάποιος υπεύθυνος ο ένας και μοναδικός φταίχτης ο αποδιοπομπαίος τράγος οπού θα μπορούσαν να ξεσπαθώσουν να τον βάλουν φυλακή να του βγάλουν τα έντερα να τον αποκεφαλίσουν ώστε να βγάλουν το άχτι τους και ότι μάλλον υπήρχαν χιλιάδες η μάλλον εκατομμύρια αίτια αυτής της παράξενης και ανεξήγητης κρίσης που συσσωρεύτηκαν για χρόνια σαν τα σκουπίδια που σχημάτιζαν βουνά γύρω από τις πόλεις τους ενόσω αυτοί συνέχιζαν να ψωνίζουν στα σουπερμάρκετ να διασκεδάζουν στα πολυσινεμα σ'αυτήν την κρίση που σέρνονταν για χρόνια κι έμοιαζε με εκείνο το πανάρχαιο Φίδι που έτρωγε σύμφωνα με τον μύθο την ουρά του ακατάπαυστα μονό που τώρα δεν ήταν η ουρά αλλά τα ίδια τα παιδιά του που έτρωγε αυτό το Φίδι που ήταν ο Χρόνος αυτοπροσώπως ,ο Κρόνος.(το κακό είναι πως οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τον Χρόνο σαν την σκιά που ούτως η άλλως τους συντροφεύει είτε φαίνεται μεγάλη είτε εξαφανίζεται ανάλογα με την φορά των ηλιαχτίδων που είναι όμως πανταχού παρούσα σαν τους χτύπους της καρδιάς ,σαν την αναπνοή , την εισπνοή την εκπνοή ,ο χρόνος ,αναπόφευκτη σκιά όπως κι ο θάνατος, νόμιζαν ότι μπορούν να τον απωθήσουν να τον ξεχάσουν να τον αναβάλλουν παίζοντας με την απόλαυση , καταναλώνοντας και φωνάζοντας ''Ακόμα'' ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ,ΕΝΑ ΠΑΓΩΤΟ ,ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ ΜΠΑΡΜΠΙ ,ΤΥΧΕΡΆ ΠΑΙΧΝΙΔΙA ,ακόμα ένα ΚΙΝΗΤΟ , ΕΝΑ ΛΑΠΤΟΠ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ακόμα ενώ εκείνος τους κατέτρωγε τα σωθικά , στριφογυρνώντας μέσα σα σκουλήκι ,σαν πεταλούδα εκκολαπτόμενη μες το κουκούλι της εντός μας, σαν προνύμφη)................


.....κι όμως διψούσαν για να συνεχίσουν την ζωή που μέχρι τώρα έκαναν-να πηγαίνουν με τα αυτοκίνητα τους πάνω κάτω σε ένα ατελείωτο μποτιλιάρισμα να στέκονται ώρες στην ουρά έξω από τα κέντρα διασκέδασης ,να αλαλάζουν σιωπηλοί μπρος τη μεγάλη οθόνη να κάνουν έρωτα μηχανικά ,να αυνανίζονται μέσα σε μια ατελείωτη φαντασίωση ενώ ήξεραν ότι πάντα η απόλαυση ήταν αλλού και άλλη και κλεμμένη και ενώ, ενδόμυχα ,επιθυμούσαν κάπου όλο αυτό το γαϊτανάκι να τελειώσει να ξαναβρούν την αθωότητα να σταματήσει το κακό και όμως ,συνέχιζαν σαν τα τυφλά γαϊδούρια να σέρνουν τον τροχό του μαγγανοπήγαδου : ελπίδα ,αθωότητα ,διάψευση , εμμονή, συσσώρευση εμπειριών σε ένα κυνήγι μιας ευτυχίας το ίδιο μάταιο όπως η ζωή τους ,ενώ βαθιά φυτεμένη μέσα τους ακουγόταν η σιωπηλή επιταγή του Υπερεγώ: Απήλαυσε το ! Μα..τι;
Ώσπου ξαφνικά το έδαφος άρχισε να γλιστρά από τα ποδιά τους και άνοιγαν κάποιες από τις τρύπες της κόλασης:ανοίγματα πού φαίνονται στο μάτι σαν ρωγμές στα βράχια , άλλες ορθάνοικτες και άλλες περιορισμένες και στενές ενώ όλες ήταν ακανόνιστες και μαύρες,εβγαιναν από μέσα τους αναθυμιάσεις σαν πυκνή ομίχλη
κι εκείνη η μυρωδιά από θειάφι απροσδιόριστη ,αναδύονταν και να σιγά σιγά πού από μια τέτοια οπή αναδύεται ο ίδιος ο σατανάς ,όχι εκείνος με τα κέρατα και τη διχαλωτή ουρά αλλά ο άλλος, πανέμορφος και μελαγχολικός ,μεγαλόπρεπα απεχθής εκπεσών και ανήμπορος με δακρυσμένα μάτια ,κατάμαυρος σαν τη νυχτια,αλήτης του επέκεινα διεφθαρμένος ως τα βάθη της ψυχής του, μόνος…


... και όλοι απομακρύνονταν κατατρομαγμένοι ,κραυγάζοντας , τρεμοντας,κλαιγοντας και άρχισε να αχνίζει ένα συναίσθημα που έμοιαζε με αγανάκτηση όμως δεν ήταν: ητανε τρόμος που μεταμφιέζονταν σε αγανακτηση,ητανε αγωνία μασκαρεμένη σε οργή, ήταν δείλια που εμφανιζόταν σαν μίσος.....
και αυτό που εμφανιζόταν σαν συμπυκνωμένο μίσος ,οργή ,αγανάκτηση ήταν στην πραγματικότητα ένα συναίσθημα αερινο,ρευστο , υγρό , σαν Ομίχλη ....
...και όλοι παράμεναν  καθηλωμένοι στις θέσεις τους και κοαζανε σαν βάτραχοι που κολυμπούν σε βαλτοκαι κοιτούσαν καχύποπτα ο ένας τον άλλον ,οργανωμένοι σε μικρές σφιχταγκαλιασμένες ομάδες που τις ένωνε ο κοινός τρόμος και ζητούσαν Δικαιοσύνη δήθεν αλλά εννοούσαν εκδίκηση : και ούτε καν εκδίκηση για το πραγματικό κακό που όλοι έβλεπαν ότι θαρθει αλλά για το αλλο,το φαντασιακό, ανάμνηση μιας ψεύδους πληγής , ενός τραύματος που δεν μπορούσαν καλά να θυμηθούν ποιος το προκάλεσε και τι στο κάτω ήταν ,ποιο μέρος του σώματος ή της ψυχικής τους δομής είχε πληγωθεί η μήπως αυτό που νιώθαμε σαν τραύμα ήταν η ιδία η τρωτότητα της ύπαρξης τους -το ότι έστω για λίγο νεάσανε πως ήταν απλώς θνητοί ,το ότι δεν ήσαν απέθαντοι και πως μπορούσαν να σβήσουν το ίδιο συμπτωματικά όπως γεννήθηκαν ,σαν τα μυγάκια που κολλούν στη γλώσσα των βάτραχων- και ότι ήσαν ανήμποροι μπροστά σε αυτό το Κακό, που αδιάφορος για το μικρό προσωπικό δράμα του καθενός τους , για την μιζέρια την θλίψη ,την αγωνία τους ,ολοταχώς ερχόταν σαν Τυφώνας...που πολύ φυσικό δεν τους έβλεπε..όπως δεν μας βλέπει ποτέ το Πράγμα που είτε το ποθούμε είτε το φοβόμαστε η και τα δυο μαζί γιατί είναι κάτι παραπάνω το Πλεόνασμα μας , αυτό που ξεχειλίζει από μέσα μας ,αυτό που όλοι εκ-σωτερικεύουμε ,η ιδία μας η ορμή ,η συσσωρευμένη μας λίμπιντο το απόσταγμα των δικών μας παθών , ενοχών ,απωθημένων ,των δικών μας παραλείψεων και πράξεων

Το Πραγμα,σαν το Τερας του Φρανκεσταιν , αυτονομημένο , ημιανθρώπινη μηχανή, το Τέρας των αγορών ,τα σπρεντς , τα τοξικά ομολόγα ,τα δάνεια που έγιναν βραχνάς ,το χρήμα σαν το πορτραίτο του Ντοριαν Γκρευ όπου αυτοί νόμισαν ότι μπορούν να φορτώσουν εκεί την μιζέρια τους , την Μοχθηρία τους και τον Μόχθο των άλλων ,συμπυκνωμένη,παγωμένη , να απωθήσουν εκεί τα σκοτεινά συναισθήματα ,να κρύψουν τις αμαρτίες τους (όπως ο Μίδας που προσπάθησε να κρύψει το μυστικό του σε μια τρύπα)για να συνεχίζουν αυτοί να παραμένουν αρυτίδωτοι ,αιώνια νέοι λες και η χώρα τους ήταν χώρα των Ατλάντων και να που η μαγεία διαλύθηκε και είδαν ότι η χώρα ήταν έρημος και όλα αυτά τα φανταστήκανε ,δεν ήταν ο χρόνος που παγιδεύτηκε αλλά αυτοί σε έναν αντικατοπτρισμό μεγαλείου και δεν υπήρχε νερό -πραγματικό νερό-σ'αυτον τον τόπο.
και ένιωσαν ότι έγιναν ξένοι σε ένα κόσμο όπου νόμιζαν ότι είναι σπίτι τους. ένιωσαν ξανά παιδιά, αβέβαια για τους εαυτούς τους σε ένα αποξενωμένο κόσμο,ομως δεν ένιωθαν πια αθώοι καθώς μοιάζανε όλο και περισσότερο με τον χαμαιλέοντα, ζώο ‘'πού αλλάζει χρώμα ανάλογα με τον τρόπο πού βρίσκεται και μπορεί να γίνει από μαύρο ως απαλό πράσινο, ενώ το μόνο χρώμα πού δεν μπορεί να πάρει είναι το λευκό, το χρώμα της αθωότητας’’ ...
..... και
έτσι προτιμούσαν να μένουν μισοτελειωμένοι-νομίζοντας ότι είναι ατελειωτοι,ατελευτητοι περίπου αθανατοι,οχυρωμένοι-ταμπουρωμένοι μάλλον- σε ένα ελάχιστο εαυτό που σχεδόν δεν ανέπνεε κλεισμένος σε μια ενδόμυχη στοά -σαν εκείνο το πλάσμα στην Στοά του Κάφκα που προκειμένου να αντέξει τον φόβο παρέμενε σιωπηλό ελπίζοντας ότι η ακίνητη του εκούσια ησυχία δεν θα προκαλούσε τον εχθρό-και δεν ήθελαν να ξέρουν ούτε το πρόσφατο παρελθόν ούτε κυρίως το μέλλον -προτιμώντας να βυθιστούν σε ένα απώτατο εξωραϊσμένο παρελθόν , φαντασιακά αναπλασμένο ώστε να Νομίζουν πως το ελέγχουν .. Και αίφνης βούτηξαν στις υπόγειες στοές τους σαν τους τυφλοπόντικες ..Και περίμεναν .. Και τις ελάχιστες φορές που έβγαιναν έξω δείχναμε ο ένας στον άλλον τα Μυτερά  τους δόντια :'' Εσύ φταις '''
...και κλείναμε τις πόρτες και τα παράθυρα σφαλιστά ,αμπαρώνονταν και μενών σπίτια τους με χαμηλωμένα φωτά δήθεν για οικονομια,ελπίζοντας να ξορκίσουν έτσι το κακό,προσπαθώντας να μιλάνε χαμηλόφωνα ή και άηχα διαβάζοντας ο ένας τα χείλη του άλλου (αυτοτο κατάφερναν κυρίως οι γυναίκες κοιτάζοντας τα μάτια και τα χείλη των συζύγων τους με ψεύτικη λατρεία δηλαδή μεταμφιεσμένο φόβο...)
ή κάποιες φορές βγάζοντας άναρθρες πνιχτές κραυγές όπως καμιά φορά νομίζουμε πως βγάζουμε στους εφιάλτες μας και μετά ξυπνάμε λουσμένοι στον ιδρώτα,ή ακόμα,περπατωντας ακροποδητί προσπαθώντας να κάνουν όσο το δυνατόν λιγότερο θόρυβο λες και θα μπορούσε να τους προσέξει ο Τυφώνας -τόσο ανάλαφρα και προσεκτικά λες και σεβόντουσαν το ίδιο τους τον σκελετά λες και τρίμηνε μη σπάσουν τα οστά τους . Και ένιωθαν τόσο εύθραυστοι από μέσα όσο κι από έξω
Και μάθανε πως το όνομα του Πράγματος ήταν Χρέος ....Και σφίχτηκε η κάρδια τους



Κυριακή 10 Μαΐου 2015

Ο καπιταλισμός είναι εθισμοί .Ο Ηomo economicus είναι Homo Ludens (μερικές αρχικές σκορπιες σκεψεις )


Ο καπιταλισμός είναι εθισμοί . Εθισμός στην εργασία αρχικά.Εθισμός στην συσσώρευση . Εθισμός στην αλλοτρίωση
 Αργότερα στην κατανάλωση .Ο καπιταλισμός  εμπεριέχει μια διαρκή αξίωση : Βγες προς τα έξω ,συναγελάσου.Δηλαδή αγόραζε και πούλα .Γίνε εμπόρευμα..
Ο σύγχρονος καπιταλισμός γίνεται όλο και περισσότερο υγρός. Ρευστός. Αλλαγή . Κινητικότητα . Ευκαμψία .Ευλυγισία . Αποδέσμευση .  Απελευθέρωση .
 Η  Χειραφέτηση ως προσταγή . Η ελευθερία  ως ψυχαναγκασμός . Η αυτοεκφραση ως εθισμός .
Το διαδίκτυο είναι εξαρτηση:Ο ψυχαναγκασμός της αυτοεκφρασης.
Ο καπιταλισμός είναι μια δίνη
Στον χώρο και στον χρόνο. Μια απόπειρα αναστολής του χρόνου.Μια παγίδευση στην παιδικότητα . Ο Χρόνος συμπιέζεται στο παιχνίδι κυκλοφορίας του εμπορεύματος .
Ο χρόνος γίνεται εκτατός  
Γίνεται χώρος .Μια παγκόσμια – ιδεατή – κοινότητα. Το κεφάλαιο ως καθαρό πνεύμα . Το διαδίκτυο ως η (Πλατωνική) αναπαράσταση της κυκλοφορίας του κεφαλαίου . Το διαδίκτυο ως η συμπύκνωση της αφαίρεσης .
 Ο καπιταλισμός είναι η έκρηξη των εθισμών , των ψυχαναγκασμων και εξαρτήσεων .
Ένας παλιμπαιδισμός . Μια καθήλωση στης παιδικότητα .Το εμπόρευμα ως ομοίωμα του Παιχνιδιού .Ο Ηomo economicus είναι Homo Ludens*
''Όμως ο χρόνος συνεχίζει το πανάρχαιο έργο του να μας κάνει όλους να νιώθουμε αλλά και να είμαστε ……σ…τά''
 *Homo Ludens (book) - Wikipedia, the free encyclopedia

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Βασίλης Καραποστόλης,Η μόνη ευχή: ν’ αγαπήσουμε τώρα το απρόβλεπτο/αναδημ. απο το ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ/Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 7-1-2012



Βασίλης Καραποστόλης,Η μόνη ευχή: ν’ αγαπήσουμε τώρα το απρόβλεπτο


Τα προμηνύματα της κρίσης υπήρχαν εδώ και πολλά χρόνια
Του Βασίλη Καραποστόλη*
Είναι κακομοιριά να τρομάζει κανείς υπερβολικά με το άγνωστο. Και όμως, αυτό συμβαίνει σήμερα. Η άφιξη του νέου χρόνου βρίσκει την ανθρωπότητα ζαρωμένη σε μια γωνιά να παρακολουθεί με δέος τα κύματα του χρόνου που έρχονται καταπάνω της. Ο κόσμος φοβάται αυτό που γεννιέται, αντί να το χαιρετίζει ανυπόμονα. Είναι γιατί μέσα στο καινούργιο κυριάρχησε το απρόβλεπτο. Τα γεγονότα ξέσπασαν ξαφνικά και απροειδοποίητα, είναι αλήθεια αυτό.
Ηρθε η κρίση, ήρθε η αναστάτωση, όλα αυτά που κάνουν τους πάντες να ομολογούν: «Δεν το περιμέναμε». Μα τι να περιμένουν; Κανείς δεν περίμενε τίποτε, πολύ καιρό πριν ενσκήψει η κρίση. Δεν υπήρχαν ούτε αναμονή ούτε προσμονή ούτε πρόβλεψη. Η ίδια η έννοια της πρόβλεψης είχε ήδη υπονομευτεί στις δυτικές κοινωνίες. Μέχρι πριν από μισό αιώνα με βάση κάποιους υπολογισμούς οι άνθρωποι ήταν σε θέση να πιθανολογήσουν το τι θα συμβεί τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Οι εκτιμήσεις αυτές τους βοηθούσαν να χαράξουν την πορεία τους, όπως τους βοηθούσε επίσης και το σώμα τους, ο οργανισμός τους με τις φυσικές του ιδιότητες. Τα μάτια, τα χέρια, κάθε όργανο, είχαν τη δυνατότητα να προσαρμοστούν αυτομάτως σε πολλά απρόοπτα. Οταν έρχεται μια δυνατή ριπή ανέμου, τα βλέφαρα κατεβαίνουν και το μάτι μισοκλείνει αμέσως για να εμποδίσει να μπουν η σκόνη και τα σκουπιδάκια. Για πολύ μεγάλο διάστημα το απρόβλεπτο αντιμετωπιζόταν με τα ανακλαστικά των ανθρώπων, με τους θεσμούς τους, με τους νόμους και τα συμβόλαια. Ωσπου αυτή η περίοδος της φυσικής προσαρμοστικότητας έληξε βίαια. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Δύση δεν έκανε άλλο παρά να παράγει, χωρίς να συνειδητοποιεί, αυτό που θα την εξέπληττε κάποτε δυσάρεστα. Κατασκευάζονταν αντικείμενα και μηχανήματα προορισμένα να εντυπωσιάσουν, να συνεπάρουν, να αιχμαλωτίσουν, να ανατρέψουν συνήθειες, να καταργήσουν κεκτημένους ρυθμούς, να δείξουν με δυο λόγια στον άνθρωπο-δημιουργό τους ότι είναι αντίγραφα της πιο εκπληκτικής, της πιο αστάθμητης πλευράς του πνεύματός του. Το αυτοκίνητο έπρεπε να τρέχει γρηγορότερα, όπως και οι σκέψεις, οι εικόνες στις οθόνες να εναλλάσσονται απότομα, όπως οι εντυπώσεις, οι πόρτες ν’ ανοίγουν μόνες τους και χωρίς θόρυβο, όπως σε κάποια όνειρα. Μπροστά στα κατορθώματά του ο κατασκευαστής έμενε άναυδος. Η δική του αστάθεια, η δική του μεταβλητότητα, όλα τα καπρίτσια της διάνοιας και της φαντασίας του είχαν μεταφερθεί στα αντικείμενα που επρόκειτο να χρησιμοποιήσει. Μοιραία τα δημιουργήματά του θα τον αιφνιδίαζαν. Γιατί το πνεύμα μας μαζί με το εκπληκτικό περιέχει και το παράλογο, και θα ’πρεπε να ήμασταν έτοιμοι, αφού το αποφασίσαμε, να αποδεχθούμε ακόμη κι αυτό: να μην καταλαβαίνουμε καλά το πώς αντί του άλφα είναι ενδεχόμενο να προκύψει το βήτα.
Η κρίση είναι μια τέτοια κολοσσιαία διάψευση. Την προετοίμασε μέσα στον πολιτισμό μας η αντικατάσταση της πρόνοιας από την καινοτομία που έγινε αυτοσκοπός και που κατέληξε να προκαλεί περισσότερες νευρικές εντάσεις παρά περιέργειες. Το θελήσαμε όμως να μείνουμε εμβρόντητοι. Το ζητήσαμε να μαγευτούμε από το ανεξέλεγκτο. Λόγω της ανίας της η Δύση -αφού πλέον είχε ξεφύγει από τα βάσανα- νόμιζε ότι θα διασκέδαζε με το να παίξει ακόμη ένα παιγνίδι, με το άυλο χρήμα αυτή τη φορά. Το άυλο την ξεγέλασε. Αλλά όταν παίζει κανείς με τα άυλα, είναι σαν να παίζει με τα φαντάσματα. Και δεν δικαιούται τότε να λέει ότι τον παραπλάνησαν τα φαντάσματα, γιατί τα τελευταία είναι για να κάνουν αυτό ακριβώς.
Προς τι λοιπόν το παράπονο; Ο κόσμος μας επεθύμησε το καινούργιο υπό τον όρο ότι δεν θα περιείχε το απρόβλεπτο. Ηταν παράλογο αυτό, και κάτι χειρότερο: αφύσικο. Ετσι το πλήγμα ήρθε αναπόφευκτα. Πρέπει να το σκεφτούμε ξανά αυτό, πρέπει να χωνέψουμε την αποτυχία μας. Προβάλλει μήπως το αίτημα ενός νέου φαταλισμού; Οχι αναγκαστικά. Σε κάποιους ίσως ριζώσει, πράγματι, ένα αίσθημα ταπεινωμένης υποταγής σε όσα γίνονται ερήμην τους. Για κάποιους άλλους όμως μπορεί να έχει ακόμη ένα νόημα να επαναπροσανατολιστούν χωρίς αυταπάτες. «Το πεπρωμένο οδηγεί όποιον βούλεται, και όποιον δεν βούλεται, τον σέρνει», είχε πει ο υπομονετικός Σενέκας.
Ας αρνηθούμε λοιπόν να συρθούμε από τα πράγματα κι ας προσπαθήσουμε να πορευτούμε μέσα σ’ αυτό που μοιάζει να συντελείται τυχαία, από τους ανταγωνισμούς, την τρέλα του κέρδους, τη μανία της εξουσίας, την παγκόσμια ανικανότητα για σύναψη συμφωνιών. Η μόνη θεραπεία για το απρόβλεπτο είναι η τήρηση των υποσχέσεων. Κι αυτή η υποχρέωση καταργήθηκε διεθνώς, γελοιοποιήθηκε. Δεν μένει άλλο, επομένως, εκτός από το να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι υπάρχει το εντελώς αναπάντεχο. Το περιέχουν τα πράγματα και οι καταστάσεις, το φέρει όμως και ο ίδιος ο άνθρωπος. Κάθε φορά που γεννιέται ένα ανθρώπινο πλάσμα, έρχεται στον κόσμο και η δυνατότητα να συμβεί το οτιδήποτε. Η γέννηση είναι ένα μοναδικό συμβάν κι ανάλογα μοναδική μπορεί να είναι και η δράση καθενός. Μπορούμε να ξαναγεννήσουμε τον εαυτό μας, να ξαναγίνουμε δραστήριοι είτε από απελπισία είτε από πείσμα είτε επειδή νιώθουμε πως αυτό είναι το μόνο γόητρο για έναν θνητό. Εύχομαι να ισχύσει το τελευταίο.
* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πέμπτη 24 Απριλίου 2014

Το τελος της Πολιτικης Οικονομίας : απο το Ζαν Μπροντριγιαρ : Η Διαφάνεια του κακού



''Το τέλος της πολιτικής οικονομίας το ονειρευτήκαμε μαζί με τον Μαρξ , στην κατάργηση των τάξεων και στη διαφάνεια του κοινωνικού , συμφωνά με την αναπόδραστη λογική της κρίσης του Κεφαλαίου. 

Κατόπιν το ονειρευτήκαμε στην εξαρνηση των ιδίων των αιτημάτων της Οικονομίας και εν αυτώ της μαρξιστικής κριτικής : εναλλακτική οδός που αρνοταν οποιαδήποτε προτεραιότητα του οικονομικού ή του πολιτικού –διότι η οικονομία απλώς θα καταργείτο ως επιφαινόμενο , νικημένη από το ιδιο της το Ομοιωμα και από μια ανώτερη λογική.

Σήμερα δεν έχουμε πια να ονειρευτούμε τίποτα :

 η πολιτική οικονομία παίρνει τέλος μπροστά στα μάτια μας , μετατρεπόμενη μόνη της σε μια δια-οικονομία της κερδοσκοπίας ,που περιπαίζει την ίδια της τη λογική (τον νόμο της αξίας , τους νομούς της αγοράς ,την παραγωγή , την υπεραξία , την κλασσική λογική του κεφαλαίου) και που δεν έχει άρα , τίποτα το οικονομικό ή το πολιτικό .

 Πρόκειται για ένα καθαρό παιχνίδι με κανόνες κυμαινόμενους και αυθαίρετους, για ένα παιχνίδι καταστροφής.
Και έτσι η Πολιτική Οικονομία μας τελείωσε ,


αλλά όχι με τους τρόπους που περιμέναμε .


Παροξυνόμενη σε βαθμό παρωδίας.

Η κερδοσκοπία δεν έχει να κάνει με την υπεραξία.


Είναι η έκσταση της αξίας χωρίς καμιά αναφορά στην παραγωγή ούτε στις πραγματικές συνθήκες της .


Είναι η καθαρή και κενή μορφή , η μορφή που έχει καθαρθει από την αξία και παίζει πια μόνο με την περιστροφή της (την τροχιακή κυκλοφορία της )

Αποσταθεροποιουμενη μόνη της με τρόπο τερατώδη και, θα λέγαμε , ειρωνικό, η Πολιτική Οικονομία αποκλείει κάθε εναλλακτική οδό.


Τι μπορούμε να αντιτάξουμε σε έναν τέτοιο υπέρ θεματισμό που προσοικειωνεται με τον τρόπο του την ενέργεια του πόκερ , του πότλατς, του καταραμένου αποθέματος , και συνιστά , κατά κάποιον τρόπο, το πέρασμα στην αισθητική και παραληρηματική φάση της Πολιτικής Οικονομίας ;


Αυτό το απροσδόκητο τέλος , αυτή η μεταβατική φάση , αυτή η καμπύλη διάχυσης είναι ,κατά βάθος , κάτι πολύ πιο πρωτότυπο απ’ όλες τις πολιτικές ουτοπίες μας. ''

Ζαν Μπροντιγιαρ : Η Διαφάνεια του κακού , Εξάντας Νήματα , μτφ Ζ Σαρίκας (1990) 1996
βλ και

Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014

Berlin Alexanderplatz 1980

Στο Βερολίνο του μεσοπολέμου, ο Φραντς Μπίμπερκοπφ, ένας μικρο-εγκληματίας που μόλις έχει αποφυλακιστεί, προσπαθεί μάταια να ξεφύγει από το περιθώριο, αλλά συντρίβεται από τις πιέσεις του μικρόκοσμου που τον περιβάλλει. Γύρω του κινείται ένα πολύχρωμο μωσαϊκό χαρακτήρων από άτομα του υποκόσμου, άνεργους προλετάριους και υποκριτές μικροαστούς, ενώ ένας ιστός από παράλληλες διαπλεκόμενες ιστορίες συνθέτει την εικόνα ενός κλειστοφοβικού και καταπιεστικού κόσμου, μικρογραφία μιας κοινωνίας σε βαθιά κρίση που βαδίζει μοιραία προς τον φασισμό. Μεταφέροντας στην οθόνη το κλασικό μυθιστόρημα του ’λφρεντ Ντέμπλιν (1929), ο μεγαλύτερος Γερμανός σκηνοθέτης της μεταπολεμικής περιόδου Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ έδωσε ένα σκοτεινό μελόδραμα επικών διαστάσεων, που αποτελεί συμπύκνωση των θεματικών μοτίβων και κορύφωση των εκφραστικών μέσων που χαρακτηρίζουν το σύνολο της κινηματογραφικής προσφοράς του. Ο Φραντς Μπίμπερκοπφ είναι ένας τυπικός φασμπιντερικός αντι-ήρωας, ένας χαμένος ανθρωπάκος που βιώνει οδυνηρά τη συντριβή των ονείρων του σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούν οι νόμοι της συναλλαγής και τα αισθήματα αποδεικνύονται ανέφικτα. Ο Φασμπίντερ περιγράφει με ωμή ειλικρίνεια και χωρίς εξωραϊσμούς τον κόσμο του κοινωνικού περιθωρίου στα τέλη της δεκαετίας του ?20, αναζητώντας τα νήματα που συνδέουν την κοινωνική έκπτωση, που περιγράφει ο Ντέμπλιν στις σελίδες του βιβλίου του, με τις μαύρες σελίδες της γερμανικής ιστορίας που έμελλε να ακολουθήσουν.
  • Διάρκεια:
    • 0 λεπτά
  • ΠΑΡΑΓΩΓΗ:
    • Γερμανίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
    • Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ
  • ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
    • Γκύντερ Λάμπρεχτ (Φραντς Μπίμπερκοπφ) Χάνα Συγκούλα (Εύα) Μπάρμπαρα Σούκοβα (Μίτσε) Γκότφριντ Γιον (Ράινχολντ) Φραντς Μπουχρίζερ (Μεκ) Κλάους Χολμ (Βιρτ) Μπριγκίτε Μίρα (Φράου Μπαστ) Ρότζερ Φριτζ (Χέρμπερτ) Ελίζαμπεθ Τρισενάρ (Λίνα) Φόλκερ Σπένγκλερ (Μπρούνο) Κάριν Μπάαλ (Μίνα) Χέλμουτ Γκριμ Ούντο Κίερ κ.ά
    •  

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013

Η στροφή προς το τατουάζ

Η στροφή προς το τατουάζ υπο-δηλώνει κάτι παραπάνω από μια τυχαία Μόδα: Καθώς ο κόσμος γίνεται όλο και πιο ανεξέλεγκτος ,όλο και πιο άτεγκτος και αφιλόξενος οι νέοι μας στρέφονται στον εαυτό: Να αποτυπώσουν ανεξίτηλα την αίσθηση του εαυτού στο σώμα τους, να ακινητοποιήσουν την στιγμή, να εγκλωβίσουν την επιθυμία .. Όπως τα Ιερογλυφικά ήταν τα ξόρκια για τον άλλο Μεταθανάτιο κόσμο , έτσι και τα τατουάζ γίνονται τα Ξόρκια για την κινούμενη αμμο του Παρόντος

Περί χρονου και Κρίσης:Ο χρόνος γίνεται πια αντιληπτός ως μια Διαρκής αναβολή .

εκείνο που επέφερε-μεταξύ πολλών άλλων - η κρίση και το χρέος είναι και μια μεγάλη αλλαγή στην αίσθηση του χρόνου: Ο χρόνος  γίνεται πια αντιληπτός ως μια Διαρκής αναβολή . Ζούμε πλέον Μέρα με τη Μέρα- σκεφτόμαστε με στιγμιαίο χρόνο. Μόλις σκεφτούμε τις ημερομηνίες που λήγουν λογαριασμοί , σκοτεινιάζουμε . Το χρέος και η κρίση μετατρέπουν τον χρόνο μας σε κινούμενη άμμο του διαρκούς Παρόντος στο οποίο κάνουμε Σημειωτόν βυθιζόμενοι όλο και πιο πολύ σε ένα όνειρο -εφιάλτη από το οποίο δεν θέλουμε και μάλλον δεν μπορούμε να Ξυπνήσουμε ( διότι ίσως γνωρίζουμε ενδόμυχα ότι θα βρεθούμε στην Έρημο του Πραγματικού )

Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013

Κα­τη­γο­ρώ* Tου Κώ­στα Δου­ζί­να/αναδημοσίευση απο την εποχή και το ΑΠΕΙΡΟ


Κα­τη­γο­ρώ*
 TουΚώ­στα Δου­ζί­να
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που κα­τα­στρέ­φουν τον κοι­νω­νι­κό ι­στό, ευ­τε­λί­ζουν την α­ξιο­πρέ­πεια, α­ντι­με­τω­πί­ζουν τους αν­θρώ­πους ως α­ριθ­μούς και τους θα­νά­τους ως στα­τι­στι­κές.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που κτυ­πούν, τραυ­μα­τί­ζουν και ε­κτε­λούν για­τί το χρώ­μα, η θρη­σκεία, το σώ­μα του άλ­λου τους φα­ντά­ζουν δια­φο­ρε­τι­κά.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που έ­κα­ναν το θά­να­το α­πό α­νέ­χεια και αρ­ρώ­στια, την αυ­το­κτο­νία του γεί­το­να, τη δο­λο­φο­νία του τρα­γου­δι­στή α­νε­κτή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα.
Θα­να­το­πο­λι­τι­κή το ό­νο­μα του ε­πι­θα­νά­τιου ρόγ­χου της ε­ξου­σίας.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που α­πο­στά­τη­σαν α­πό τους δρό­μους της νιό­της τους και σαν ό­λους τους α­πο­στά­τες στρέ­φουν το μί­σος για τον πα­λιό τους ε­αυ­τό ε­νά­ντια σε ε­κεί­νους που ε­πι­μέ­νουν στις νε­α­νι­κές τους α­ξίες.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που ε­κτε­λούν εκ­δι­δό­με­νες γυ­ναί­κες, τους σε­ξουα­λι­κά δια­φο­ρε­τι­κούς και τους ποιη­τές για­τί μι­σούν πά­νω α­πό ό­λα το κρυ­φό α­ντι­κεί­με­νο του πό­θου τους.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που α­νη­σύ­χη­σαν «ε­λα­φρώς» ε­πει­δή σκο­τώ­θη­κε Έλλη­νας, ως εάν το αί­μα του Πα­κι­στα­νού του Αι­γύ­πτιου, του Νι­γη­ρια­νού δεν εί­ναι ε­ξί­σου κόκ­κι­νο.
Αντι­φα­σι­σμός, ο φό­ρος που πλη­ρώ­νει η ε­ξου­σία στην α­ρε­τή.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που πα­ρου­σιά­ζο­νται θε­μα­το­φύ­λα­κες του Δια­φω­τι­σμού, φι­λε­λεύ­θε­ροι, δια­νοού­με­νοι, προο­δευ­τι­κοί, προ­δί­δο­ντας κά­θε κα­θο­λι­κή αρ­χή μό­λις έρ­θει σε α­ντί­θε­ση με τα συμ­φέ­ρο­ντά τους.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που χτυ­πούν τον τρα­γου­δι­στή, το ζω­γρά­φο, τον η­θο­ποιό, το χο­ρευ­τή.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που σκο­τώ­νουν την τέ­χνη, το τρα­γού­δι και τα γράμ­μα­τα για­τί δεν χω­ρούν στους ι­σο­λο­γι­σμούς των ε­ται­ρειών και στα σκου­πί­δια των κα­να­λιών.
Πώς να ξε­χω­ρί­σεις το τρα­γού­δι α­πό τον τρα­γου­δι­στή;
Κα­τη­γο­ρώ τους α­κραίους που ο­νο­μά­ζουν τους τρα­γου­δι­στές α­κραίους.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που προ­στα­τεύουν τους πε­ρι­θω­ρια­κούς ε­γκλη­μα­τίες και με­τά τους πε­τά­νε σαν στυμ­μέ­νες λε­μο­νό­κου­πες.
Κα­τη­γο­ρώ αυ­τούς που λέ­νε ό­τι ό­σοι κα­τα­πα­τούν κά­θε αν­θρώ­πι­νη α­ξία εί­ναι το ί­διο μ' αυ­τούς που α­φιέ­ρω­σαν τη ζωή τους στο να τις υ­πε­ρα­σπί­ζο­νται.
Δεν υ­πάρ­χουν ι­σο­δύ­να­μα μέ­τρα α­νά­με­σα στη ζωή και το θά­να­το.
Κα­τη­γο­ρώ του δι­κα­στές που ε­φαρ­μό­ζουν το νό­μο χω­ρίς δι­καιο­σύ­νη.
Κα­τη­γο­ρώ τους «α­ντι­κει­με­νι­κούς» κοι­νω­νιο­λό­γους, τους τε­χνο­κρά­τες οι­κο­νο­μο­λό­γους και τους φρό­νι­μους με­ταρ­ρυθ­μι­στές.
Τι εί­ναι η ου­δε­τε­ρό­τη­τα, η α­ντι­κει­με­νι­κό­τη­τα, η φρό­νη­ση στα χρό­νια της ρή­ξης;
Κα­τη­γο­ρώ τους κυ­νι­κούς και η­μι­μα­θείς πα­ντο­γνώ­στες.


* Εμπνευ­σμέ­νο α­πό το «Κα­τη­γο­ρώ» του Εμίλ Ζο­λά.
πηγή : Η εποχή
__

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

κι ετσι σιγά σιγα λησμονησαμε ..

κι ετσι σιγά σιγα λησμονησαμε ..
 να περπαταμε
να μιλάμε
ν'αγαπάμε
 να μισουμε με  τον πρεποντα τροπο
 να κοιταζουμε ψηλά ,ν'ονειρευομαστε,να γελάμε
να δακρυζουμε
να σβηνουμε
 να χανομαστε στην εκσταση
στην χαρα
 ετσι
αρχισαμε παλι να ψευδιζουμε
να μπουσουλάμε
 να  σιωπουμε
εγω ,
εσυ ,
σ
σσσσσσσ..
ιωπη



Τρίτη 11 Ιουνίου 2013

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗς ΚΡΙΣΗΣ 2

Και ύστερα  ,σιγά ,σιγά είδαν να ξεκολλά το ίδιο τους το δέρμα και  να αποκαλύπτεται , γυμνή , ωμή , ατόφια η ιδια τους  η σάρκα ,οι νευρώνες , οι αρτηρίες του αίματος ,οι πόθοι ,και η δίψα για νερό κι αγάπη, αφού πια πέρασαν τα κύματα των πλαστών συναισθημάτων , η δήθεν οργή , η αγανάκτηση , ο ενθουσιασμός ,η μοχθηρία ,η λύπη ,είδαν στον καθρέφτη το πρόσωπο τους , μια ανοιχτή πληγή , μια αιμάτινη θάλασσα, είδαν την απελπισία πια ,Γυμνή , πανεμορφη,σανν την Γοργω,τη Ρέα και τη Γαία ,την αγαπημένη τους  γιαγιά Γοργω    με τα μαλλιά της φίδια

Σάββατο 13 Απριλίου 2013

εκεινα τα χρονια η χρονικό της μεγαλης κρισης


του Πέτρου  Θεοδωρίδη(δημοσιευτηκε στο περιοδικο ΕΝΕΚΕΝ)

 ...εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι είχανε  μαζευτεί ξαφνικά ο ένας κοντά στον άλλο όχι από αγάπη  η συμπόνια η έστω από φόβο αλλά τρέμοντας  μες την ανησυχία  για κάτι απροσδιόριστο άγνωστο και απειλητικό ,δεν ήταν φόβος ήταν μάλλον αγωνία κάτι σαν κυματισμός , εναλλασσόμενα συναισθήματα δέους , οργής, θλίψης που όμως ποτέ δεν μετουσιωνόταν σε πένθος  αλλά παρέμεναν  σαν κύματα σε μια θάλασσα   που φαινόταν ότι θα αγρίευε  συσσωρεύονταν  σύννεφα αγριεμένα και ο ουρανός  άλλαζε χρώματα μωβ , μπλάβο, βαθύ βυσσινί άλλοτε κατακόκκινος  πάντα όμως με ένα υπόστρωμα μαύρου , απειλητικού, μιας σκοτεινιάς ανεξήγητης  τ 'αστέρια κρύβονται και αρχίζει να λυσσομανά ο αέρας και εκείνοι -οι άνθρωποι- ένιωθαν την καρδιά τους να σφίγγεται και έναν κόμπο στον λαιμό,  εντωμεταξύ συνέχιζαν να ασχολούνται με τις εργασίες τους  η να ερωτεύονται  να καβγαδίζουν, να κάνουν παιδιά , να πηγαίνουν σχολειό , να παρκάρουν ,να κάνουν μπάνιο , να συνομιλούν ακατάπαυστα ξέροντας όμως υπόκωφα πως τίποτε πια δεν είναι όπως πριν  και αύριο ,μεθαύριο η και την επομένη ώρα  η ζωή ολονων  θα άλλαζε ριζικά προς το χειρότερο και ότι δεν υπήρχε κάποιος υπεύθυνος ο ένας και μοναδικός φταίχτης ο αποδιοπομπαίος τράγος οπού θα μπορούσαν να ξεσπαθώσουν να τον βάλουν φυλακή να του βγάλουν τα έντερα να τον αποκεφαλίσουν ώστε να βγάλουν το άχτι τους και ότι μάλλον υπήρχαν χιλιάδες η μάλλον εκατομμύρια αίτια  αυτής της παράξενης και ανεξήγητης κρίσης που συσσωρεύτηκαν για χρόνια σαν τα σκουπίδια που  σχημάτιζαν βουνά γύρω από τις πόλεις τους ενόσω αυτοί συνέχιζαν να ψωνίζουν στα σουπερμάρκετ να  διασκεδάζουν στα πολυσινεμα σ'αυτήν την κρίση που σέρνονταν για χρόνια κι έμοιαζε με εκείνο το πανάρχαιο Φίδι που έτρωγε σύμφωνα με τον μύθο την ουρά του  ακατάπαυστα μονό που τώρα δεν ήταν η ουρά αλλά τα ίδια τα παιδιά  του που έτρωγε αυτό το Φίδι που ήταν ο Χρόνος αυτοπροσώπως ,ο Κρονος.(το κακό  είναι πως οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τον Χρόνο σαν την σκιά που ουτως η άλλως τους συντροφεύει είτε φαίνεται  μεγάλη είτε εξαφανίζεται ανάλογα με την φορά των ηλιαχτίδων που είναι όμως πανταχού παρούσα σαν τους χτύπους της  καρδιάς ,σαν την αναπνοή , την εισπνοή την εκπνοή ,ο χρόνος ,αναπόφευκτη σκιά  όπως κι ο θάνατος,  νόμιζαν ότι μπορούν να τον απωθήσουν να τον ξεχάσουν να τον αναβάλλουν παίζοντας  με την απόλαυση , καταναλώνοντας  και φωνάζοντας  ''Ακόμα'' ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ,ΕΝΑ ΠΑΓΩΤΟ ,ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ ΜΠΑΡΜΠΙ ,ΤΥΧΕΡΆ ΠΑΙΧΝΙΔΙA ,ακόμα ένα  ΚΙΝΗΤΟ , ΕΝΑ ΛΑΠΤΟΠ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ακόμα  ενώ εκείνος  τους κατέτρωγε τα σωθικά , στριφογυρνώντας μέσα σα σκουλήκι ,σαν πεταλούδα εκκολαπτόμενη μες το κουκούλι της εντός μας, σαν προνύμφη)................

.....κι όμως διψούσαν για να συνεχίσουν την ζωή που μέχρι τώρα έκαναν-να πηγαίνουν με τα αυτοκίνητα τους πάνω κάτω σε ένα ατελείωτο μποτιλιάρισμα να στέκονται ώρες στην ουρά έξω από τα κέντρα διασκέδασης ,να αλαλάζουν σιωπηλοί μπρος τη μεγάλη οθόνη να κάνουν έρωτα μηχανικά ,να αυνανίζονται  μέσα σε μια ατελείωτη φαντασίωση ενώ ήξεραν ότι πάντα η απόλαυση ήταν αλλού και άλλη και κλεμμένη και ενώ, ενδόμυχα ,επιθυμούσαν κάπου όλο αυτό το γαϊτανάκι να τελειώσει να ξαναβρούν την αθωότητα να σταματήσει το κακό και όμως ,συνέχιζαν σαν τα τυφλά γαϊδούρια να σέρνουν τον τροχό του μαγγανοπήγαδου : ελπίδα ,αθωότητα ,διάψευση , εμμονή, συσσώρευση εμπειριών σε ένα κυνήγι μιας ευτυχίας το ίδιο μάταιο όπως η ζωή τους ,ενώ βαθειά φυτεμένη μέσα τους ακουγόταν η σιωπηλή επιταγή του Υπερεγώ: Απήλαυσε το ! Μα..τι; 
Ώσπου ξαφνικά το έδαφος  άρχισε να γλιστρά από τα ποδιά τους  και άνοιγαν κάποιες από τις τρύπες της κολασης:ανοιγματα πού φαίνονται στο μάτι σαν ρωγμές στα βράχια , άλλες ορθάνοικτες και άλλες περιορισμένες και στενές ενώ όλες ήταν ακανόνιστες και μαυρες,εβγαιναν από μέσα τους αναθυμιάσεις σαν πυκνή ομίχλη 



κι εκείνη η μυρωδιά από θειάφι απροσδιόριστη ,αναδύονταν και να σιγά σιγα πού από μια τέτοια οπη αναδυεεται ο ιδιος ο σατανάς ,όχι εκείνος με τα κερατα και τη διχαλωτή ουρά αλλά ο άλλος,πανεμομορφος και μελαγχολικός ,μεγαλοπρεπα απεχθής εκπεσών και ανημπορος με δακρυσμενα μάτια ,καταμαυρος σαν τη νυχτια,αλήτης του επέκεινα διεφθαρμενος ως τα βαθη της ψυχής του, μόνος…
... και ολοι απομακρυνονταν κατατρομαγμένοι ,κραυγάζοντας , τρεμοντας,κλαιγοντας και αρχισε να αχνιζει ενα συναισθημα που εμοιαζε με αγανακτηση ομως δεν ηταν: ητανε τρομος που μεταμφιεζονταν σε αγανακτηση,ητανε αγωνια μασκαρεμένη σε οργή, ηταν δειλια που εμφανιζοτανε σαν μίσος.....

και αυτό που εμφανιζοτανε σαν συμπυκνωμένο μισος ,οργη ,αγανακτηση ητανε  στην πραγματικοτητα ενα συναισθημα  αερινο,ρευστο , υγρο , σαν Ομίχλη ....
...kαι ολοι παραμενενα καθηλωμένοι στις θεσεις τους και κοαζανε σαν βατραχοι  που κολυμπουν σε βαλτοκαι κοιτουσαν καχυποπτα ο ενας τον αλλον ,οργανωμένοι σε μικρές σφιχταγκαλιασμένες ομάδες που τις ενωνε ο κοινός τρομος και ζητουσαν  Δικαιοσυνη δηθεν αλλά εννοουσαν εκδικηση : και ουτε καν εκδικηση για το πραγματικό κακό που ολοι εβλεπαν οτι θαρθει αλλά για το αλλο,το φαντασιακό, αναμνηση μιας ψευδους πληγής , ενός τραυματος που δεν μπορουσανε καλά καλά να θυμηθουνε ποιος   το προκαλεσε και  τι στο κατω κατω ητανε ,ποιο μερος του σωματος  ή της ψυχικής τους δομής ειχε πληγωθει,η μηπως  αυτό που νιωθανε σαν τραυμα ηταν η ιδια η τρωτότητα της υπαρξης τους -το οτι εστω για λίγο νιωσανε πως ητανε απλώς θνητοι ,το οτι δεν ησανε απεθαντοι και πως μπορουσανε να σβησουνε το ιδιο συμπτωματικά οπως  γενηθηκαν ,σαν τα μυγακια που  κολλουν στη γλώσσα των βατραχων- και οτι ησανε  ανημποροι μπροστα σε αυτό το Κακό,  που αδιαφορος για το μικρο προσωπικό δραμα του καθενός τους , για την μιζερια την θλιψη ,την αγωνια τους ,ολοταχώς ερχοταν σαν Τυφωνας...που πολύ φυσικό δεν τους εβλεπε..οπως δεν μας βλεπει ποτέ το Πραγμα που ειτε το ποθουμε ειτε το φοβομαστε η και τα δυο μαζί γιατι ειναι κατι παραπάνω το Πλεονασμα μας  , αυτο που ξεχειλιζει απο μέσα μας ,αυτο πουο λοι εκ-σωτερικευουμε ,η ιδια μας η ορμή ,η συσσωρευμένη μας λιμπιντο το αποσταγμα των δικών μας παθών , ενοχών ,απωθημενων ,των δικών μας παραλειψεων και πραξεων
Το Πραγμα,σαν το Τερας του Φρανκεσταιν , αυτονομημένο , ημιανθρωπινη  μηχανή, το Τερας των αγορών τα σπρεντς , τα τοξικά ομολογα ,τα δανεια που εγιναν βραχνας ,το χρημα σαν το πορταιτο του Ντοριαν Γκρευ οπου αυτοι νομισαν οτι μπορουν να φορτωσουν εκεί την  μιζερια τους , την Μοχθηρια τους και τον Μόχθο των αλλων ,συμπυκνωμένη,παγωμένη , να απωθησουν εκει τα σκοτεινά συναισθηματα ,να κρυψουν τις αμαρτιες  τους (οπως ο Μιδας που προσπαθησε να κρυψει το μυστικό του σε μια τρυπα )για να συνεχιζουν αυτοι να παραμένουν αρυτιδωτοι ,αιωνια νεοι λες και η χωρα τους ητανε χωρα των Ατλαντων και να που η μαγεια διαλυθηκε και ειδαν οτι η χωρα ητανε ερημος και ολα αυτά τα φανατστηκανε ,δεν ητανε ο χρόνος που παγιδευτηκε αλλα αυτοι σε εναν  αντικατοπρισμό μεγαλειου και δεν υπηρχε νερο -πραγματικό νερο-σ'αυτον τον τόπο.  
και ενιωσαν οτι εγιναν  ξένοι σε ένα κόσμο όπου νομίζαν ότι είναι  σπίτι τους. ενιωσαν ξανά παιδιά, αβέβαια για τους εαυτούς τους σε ένα αποξενωμένο κόσμο,ομωςδεν ενιωθαν   πια  αθώοι
-->καθως μοιάζανε όλο και περισσότερο με τον χαμαιλέοντα, ζώο ‘'πού αλλάζει χρώμα ανάλογα με τον τρόπο πού βρίσκεται και μπορεί να γίνει από μαύρο ως απαλό πράσινο, ενώ το μόνο χρώμα πού δεν μπορεί να πάρει είναι το λευκό, το χρώμα της αθωότητας’’ ...
..... και
ετσι προτιμουσαν να μενουν μισοτελειωμένοι-νομιζοντας οτι ειναι ατελειωτοι,ατελευτητοι περιπου αθανατοι,οχυρωμένοι-ταμπουρωμένοι μάλλον- σε ενα ελαχιστο εαυτό που σχεδόν δεν ανεπνεε κλεισμένος σε μια ενδομυχη στοά -σαν εκεινο το πλασμα στην Στοά του Καφκα που προκειμένου να αντεξει τον φόβο παρεμενε σιωπηλό ελπίζοντας οτι η ακινητη  του εκουσια ησυχια δεν θα προκαλουσε τον εχθρο-και δεν ηθελα να ξερουν ουτε το προσφατο παρελθόν ουτε κυριως το μέλλον -προτιμώντας να βυθιστουν σε ενα απωτατο εξωραισμένο παρελθόν , φαντασιακά αναπλασμένο ωστε να Νομίζουν πως το ελεγχουν .. Και αιφνης βουτηξαν στις υπογειες στοές τους σαν τους τυφλοπόντικες ..Και περιμεναν .. Και τις ελαχιστες φορές που βγαιναν εξω δειχνανε ο ενας στον αλλον τα Μυτεράτους δόντια :'' Εσυ φταις '''
...και κλεινανε τις πορτες και τα παραθυρα   σφαλιστα ,αμπαρωνονταν και μεναν σπιτια τους με χαμηλωμένα φωτα δηθεν για οικονομια,ελπίζοντας να ξορκισουν ετσι το κακό,προσπαθώντας να μιλάνε χαμηλόφωνα  ή και αηχα διαβαζοντας  ο ενας τα χειλη του αλλου (αυτοτο καταφερναν κυριως οι γυναικες κοιταζοντας τα ματια και τα χειλη των συζυγων τους με  ψευτικη λατρεια δηλαδή μεταμφιεσμένο φοβο  ...)ή καποιες φορές βγαζοντας αναρθρες πνιχτές κραυγες οπως καμμια φορά νομιζουμε  πως βγαζουμε στους εφιαλτες μας  και μετά ξυπναμε λουσμένοι στον ιδρώτα,ή ακόμα,περπατωντας  ακροποδητι  προσπαθωντας να κανουν οσο το δυνατον λιγώτερο θορυβο λες και θα μπορουσε να τους προσεξει ο Τυφωνας -τοσο αναλαφρα και προσεκτικά λές και φοβοντουσαν το ιδιο τους τον σκελετo λές και τρεμανε μη σπασουν τα οστά τους . Και νιωθαν τοσο ευθραυστοι απο μέσα οσο κι απο εξω  
Και μαθανε πως το ονομα του Πραγματος ητανε Χρέος ....Και σφιχτηκε η καρδια τους 


Λευκή κορδέλα

ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ Είδα ξανά, χάρη στο Kemes τη Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε (2009). Οπου ένας δάσκαλος αφηγείται παράξενα γεγονότα σε γερμανι...