'Όλο το κακό προέρχεται από τα όσα σκέφτεται κανείς,η μάλλον από το γεγονός ότι υπάρχει μέσα μας ένα ον που σκέφτεται εν αγνοία μας κι έπειτα εκτοξεύει ξαφνικά,μεσα στην ησυχία του εγκεφάλου,μια πικρόχολη, ανυπόφορη φρασούλα που μετά από αυτή δεν μπορούμε πια να ζήσουμε όπως πριν.
Βικτωρ Σερζ ,ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥΛΑΓΕΦ
(τα ποντικια ροκανιζουν το ξυλο ,μα το καραβι επιπλεει,στην φουρτουνα , κατεβαζει τα πανια, σαυτα τα ανεμοδαρμένα ιστολογια,παρα τα τερατα και τους ανέμους η ποιηση ,ειναι ενα μεθυσμένο μπουκάλι και φυσικα δεν υπάρχει ΓΙΟΥΚΆΛΙ.....Σκοπος της ποισης ειναι το ασημενιο μας δερας..
ουί. Ακριβώς αυτο. Αν ουτις χασει την σελιδα την ξαναβρισκει αμεσως κανοντας κλικ στο ανθρωππαριον στο εικονιδιον πανω δεξια.. ΑΙΝΤΕ ..ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ ( Στιχοι μαλακιστηρίων θα κοβονται παραυτα .. )
ΟΚ, δεν το είχα πιάσει. Εκλίκαρα στα γράμματα, ουχί στο εικονίδιον. Μήπως να μεγαλώσει το εικονίδιο ή να κλικάρονται τα γράμματα. Μήπως υπάρχουν και άλλοι λάικ μι, πώς να το πω...
Ορέ Νοσφ, αυτοί οι χαζούληδες χοντρό ζόρι τραβάνε και παρακολουθούν τες συζητήσεις μας. Πω, πω, οι καημένοι. Καλά, εγώ, να σου πω δεν ματαμπαίνω στην Καρακάξα, μη νομίζουν δηλαδή ότι διαβάζονται οι στιχλόφουσκές τους.
κοιτα θα βγουν απο δω μεσα ΚΡΑΝ ΣΟΥΞΕ. θα γινει χαμος .αστους να σκιζονται .... Το εικονιδιο θα τα χοντρυνω οσονουπω ..
Αγαλι αγαλι γινεται η αγουριδα μελι ..
Και τουτο το κορακι μας α γινει σαν παστελι. θα το ταιζω μιμπερο ,με του πουλιου το γαλα ,θα γενουνε οι στιχοι του ωσαν βυζια μεγαλα θαναι πολύ ελκυστικον με πεταχτες ρωγιστες και μαλλον θα τ'επισκεφτουν και μαγσσες σκουπίτσες..
χο χο χο χο και χο χο χο είναι η σκέψη σου προχώ μάγισσες με σκούπες, λέω, πτήση χαμηλή εν σπηλαίω πτήση σαν παλιό τραγούδι αποφλοίωση στο φλούδι χο χο χο του αγιοβασίλη και στ' αυτιά μονίμως ψύλλοι
ειδες πως ταφερε η ζωή αγαπητε ταμιστα και να που αποκτησαμε ολοδικη μας πίστα να δεις που θα σε γραψουνε κι εσε στη μαυρη λίστα μολις σε δουνε στη σπηλια να κανεις τον τουριστα ειναι σκληρο της ποιησης το καθε μετεριζι σπυρι σπυρι μαζευουμε των στιχων μας το ρυζι θα σπειρουμε πολλά πολλά στιχακια οριζωνος κιας μα προγκά γκαριζοντας ο πενταπλός τους ΟΝΟΣ
''χο χο χο χο και χο χο χο είναι η σκέψη σου προχώ μάγισσες με σκούπες, λέω, πτήση χαμηλή εν σπηλαίω''
ειναι πολλά τα θαυματα εν μεσω των σπηλαιων κι εδω συχναζουν τερατα και ο Μηρμυγκολέων να ξερεις κυριολεκτω αγαπητε Ταμιστα εδω συγνάζουν μαγισσες σκουπίζοντας την πιστα (ανοιξε τα ματακια σου και ψαξε για σημαδια παλια μου φιλη μαγισσα θα μας γεμισει χαδια θα ρθει με αλλο ονομα πετωντας με μια σκουπα θα γινει το κορακι μας των μαγισσων η σουπα.
σα μπεις στο διαδικτυο ξεχνα την καθε ελπίδα εδω ειναι μαυρη κολαση δεν μπαινει ηλιαχτιδα εδω κυκλοφορουν λαγοι και τα τρελα κορακια κιεδω δυο χειλη κοκκινα σου στελνουνε φιλακια εδω ειναι η κολαση στρωμενη με προθεσεις κι εδω τα ποιηματακια σου σου πρεπει να αποθεσεις εδω ειν'η απολαυση του κοσμου τ'αορατου εδω θα κανεις πατιναζ στο χειλος του θανατου
αναμένων τη μάγισσα, αφού διάβηκα άνετα τη διάπλατα πια ανοιγμένη πόρτα, άνω δεξιά της σπηλαιοθόνης, κλείνω γι απόψε:
γαμώ τους δωριείς που φέρνουν δώρα πού είναι η φωνή, σεζάρια εβόρα; κι η μπέλλου που φωνή είχε δωρική σε ποιο ανύπαρκτο μηδέν να κατοικεί;
το τέλος βρίσκει πάντα τ' άλλα τέλη κι ένας που ξέρει, τέλι - τέλι - τέλι, το τραγουδάει στον κάλπικο ντουνιά που θέλει να ξεγλιστρά η ζωή σα μαύρο χέλι
και ματακλείνω:
τρελό κοράκι για πού τραβάς; όχι βιασύνες - γιαβάς γιαβάς.
καλήν εσπέρα αρχοντες και..αι και αρχοντοχωριάτες και ατυχοι μικροαστοί που ου ,που γίνατε εργατες συνταξιουχοι, ανεργοι και αι και αι οι υπαλλήλοι που ολους σας μαδησανε και αι καιαι εχθροι και φιλοι και τωρα παραπαιετε σα α ,σα κοτες μαδημενες που σπαρταρουν εδω και κει μεεεεεε με κεφαλές σφαγμέ-ε -νες
Πού να 'ξερα σαν άρχιζε το θαυμαστό ταξίδι στα νέφη της μπλογκόσφαιρας στ' αόρατου το κύμα πως σαν Δυσσέας θηλυκός θε να περιπλανιόμουν από νησάκι σε νησί απ' άντρο σ' ακρωτήρι από καλύβα σε σπηλιά κι όσα ανάμεσά τους -λιβάδια, σταροχώραφα και μαγεμένα δάση-, ζητώντας μια φιλόξενη γωνίτσα ν' απαγκιάσω κι άλλοτ' εδώ, άλλοτ' εκεί άλλοτε παραπέρα για λίγο εσταμάταγα να πάρω μιαν ανάσα δυο σκέψεις μου να μοιραστώ το δρόμο να ρωτήσω, αν το ταξίδι είν' αυτό που έχει την αξία ή αν το Θιάκι είν' εκεί κι εμένα περιμένει. Και μα το Δία,τους θεούς, τις μούσες και τις νύμφες, ακόμα την απάντηση δεν βρήκα κι ούτε βλέπω σύντομα να τη συναντώ. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως όλες τις φορές που απόκαμα και είπα πως το ταξίδι ως εδώ ήτανε και τελειώνει, μι' ανάσα ανέμου, μια πνοή μ' έσπρωχνε παρακάτω. Γιατί αν κι αποχαιρέτισα για πάντα παλιούς τόπους, σε άλλους ξαναγύρισα αφού ακόμα έχουν δώρα να μου προσφέρουνε -και ηδονές και πίκρες-, κι άλλα συναπαντήματα με της ψυχής συντρόφους και πάντα θα γυρνώ εκεί όσο η καρδιά θα νιώθει πως είν' καλοδεχούμενη ακόμα κι αν πονάει...
καλώς την μπερναντινα μας -μπας κι ειναι οδυσεας; εδω ιθακη δε θα βρεις -μας λειπει ο Περσεας .................. μας ελειπε ενα θηλυκο Να !γιναμε τριάδα καιρος να τραγουδησουε της ΚΡΙΣΗς την καντάδα
τω μλκιστηριω --------------------- ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΕΣ ειν' αυτό; μαλλον παιδαριώδες για κοιτα ρε πως γιναμε πλακώσανε κι οι μόδες..
αν εισαι τριανταφυλλο θα εχεις και αγκαθια μα απο το γαιδουράγκαθο πλεκονται μον' καλαθια - δεν την μπορεις την ποιηση δεν παει με τη μιλιά σου αλλου λαλουν οι κορακες αραξε στα κιλά σου
ειναι αγνό και αδολο και ποιημα αλφα -αλφα ομως του λειπει κατι τις, αγαπητε Νικ Αλφα εσυ ζητας συναινεση μα ο πιο πάνω αιμα δεν γινεται συνυπαρξη να στηριχτει στο ψεμμα - αυτοι που μας υποσχονταν παντοτινή αγαπη πρωτοι μας θυσιασανε σε τουτη την απατη --- ετσι λοιπόν παρατα τους ,αστα τα μαλακιστηρια και δεν χωρει συνυπαρξη μ'αυτα τα δηλητηρια
παρολο που οι αλητηριοι χυνουν χολή -φαρμακι σε λίγο εδω θα μαζευτουν οι ποιητες μας ολοι κι εκει μαλακιστήρια θα ριχνουν βιτριολι.. η ποιηση θελει φωτια,να καιγεσαι σα δασος ελα απο δω νικαλφα μου . μπορει να γινεις ασος
ανεκαθεν οι μοχθηροι σε τουτη εδω τη χωρα αυτοι που παντα κρυβονται μεχρι να φυγει η μπορα
αυτοι που κανουν τους πολλους και χυνουν το φαρμακι αυτοι που ροκανιζουνε τα δεντρα σα σαρακι
αυτοι που ολο νεαζονε κι ητανε πάντα γεροι αυτοι που ησαν εξαρχής ξενοι σαυτα τα μέρη και κανουνε τους εξυπνους και ταχα ξυπνητηρια -αυτοι που ησαν ανεκαθεν τα πιο μαλακιστηρια αυτοι που σε προδιδουνε με το φιλι Ιουδα που οταν στα πρασα πιανονται, σου κανουνε τον Βούδα Οι δηθεν εθνικοφρονες οι ''αριστεροι μας'' τάχα -σ'αυτη η γη τα σπλαχνα μας μενουν παντα μονάχα- ---- Σαυτη τη γη οι Μοχθηροι κι αληθινα προδοτες αυτοι που μας προδιδουνε και ειναι πάντα κοτες οπως στα χρονια τα παλια ''μιασματα' θα πουνε αυτους που δεν μπορουν αλλιως , στα ντομπρα να τη βγουνε...
η ποιηση ηταν παντοτε στοχος προβοκατόρων , ανεραστων ,αταλαντων, φθηνων λιμοκοντορων οσοι δεν εχουν στη ζωή να παρουν και να δωσουν διαλεγουν πάντα το ευκολο : να πανε να προδωσουν
η ποίηση ειναι κερι που μεσα μας φωτιζει σαν το αστρι το πρωινο που την αυγή ροδιζει σαν την σεληνη που θρηνει ,στον ουρανο, το βραδυ σαν το μοναχικο παιδι που κλαιει στο σκοταδι σαν γλώσσα που αναπαυεται, παχεια στον ουρανισκο σαν το λουλουδι ,κοκκινο,με την καρδια στον Μισχο σαν την πληγή που ανοιχτή, αιμορραγει και πάλι σαν την αγαπη που φυγε για ναρθει μια αλλη, ποιηση σαν αναπνοή ,στο χειλος του θανατου ποιηση σαν μετεικασμα του κοσμου τ'αορατου σαν ινα απ'του ονειρου το αυλο υφάδι σαν γιαγιας ,που πεθανε, το τελευταιο χαδι....
εκεινα για τις μπαρες ουτε εγω θα αντεχα τις μπαρες και αμπάρες μόνο τις μπυρες γουσταρα τις σπειρες και τις μοιρες μα που να βρεις ,στα σημερα , τις λιρες και τις μπυρες φαινεται πως ζαλιστηκα και λεω αλλα ανταλλων εσυ μου εισαι συμπαθης και οχι σαν τον αλλον που ολοι καταλαβαινουμε πως σε εχει διπλαρωσει και κανει οτι πια μπορει για να σε αμπαρωσει και να θελαδεν το μπορω να επιστρεψω πάλι πτε δεν το περιμενα το καρακαξας χάλι, της ποτισα ροδοσταμο την εχουνε σταυρωσει και τα ποιηματακια της τα εχουνε λερωσει ..
το σκιαχτρο ----------------- καποτε στησαν στο χωραφι ενα σκιαχτρο το ντυσαν με παλιορουχα το σκιαχτρο και το αφησαν μοναχο , να σκιαζει τα κορακια και το σκιαχτρο ΖΩΝΤΑΝΕΨΕ : κοιταξε γυρω γυρω τα σταροχωραφα υστερα
κοιταξε ψηλά κι αντικρισε τον ηλιο .. και ο ηλιος το κοιταξε κιαυτος -μπα! δεν ειναι παρα ενα ακομα σκιαχτρο σκεφτηκε ο ηλιος - που νομιζει πως ειναι ζωντανο και το σκιαχτρο περπατησε διεσχισε τα απεραντα σταροχωραφα κι εφτασε μεχρι τη θαλασσα.. η θαλασσα ηταν απεραντη και το σκιαχτρο ενιωσε μικρο και μόνο δεν τολμησε να κολυμπησει ..εμεινε εκει σκιαχτρωμένο στην ακρογυαλια για να τρομαζει τα θαλασσοπουλια Υστερα θαφτηκε κατω απο αμμολοφους και τα παλιορουχα τα πηρε ο αερας τωρα ειναι παλι νεκρο ,ενα τιποτε , ενα σκιαχτρο χωρις ρουχα,στην ακρη του χρονου,στη μεση του πουθενα,ενα σκιαχτρο.
Ίσως κάποιοι ν' αντιλήφθηκαν πως ήδη άρχισα την εργασία για τους Κικίδη. Οικογένεια τυπική εις την Ελλάδα, θα την βρεις στην Κρήτη και στη Μανωλάδα.
Εννοώ, για όσους ίσως λεν: Τι λέει το παιδί; Τροζάθηκε; Ή, πλέει σε πελάγη μαλακίας, ο Ταμίστας, ο αλλάζων ως πουκάμισα τας πίστας;
Εννοώ, λοιπόν, ότι η ζωή αλλάζει κι από μέλαινες χολές ουδέν σκαμπάζει. Εννοώ πως συνεχίζω ποιών τους στίχους και ουχί μνήματα απλώς για τυμβωρύχους.
Κι αν θα δείτε στο άβατάρ μου το τσιτάτο, που προσφέρω σε αγαρνίριστο ένα πιάτο, πως η μνήμη μόνο στα γιατί απαντάει, πως μονάχα αυτή το μέσα μας σκουντάει,
θ' απαντήσω: Ένα καρφί μες στην παλάμη, του Ταμίστα, του ρεμπέτη, ναι, του βλάμη, είναι η μνήμη και ματώνει τις σελίδες. Μα ρουτίνα τού κατάντησαν οι Αυλίδες.
Έτσι, δεν θ' ασχοληθώ με λυπημένους, ούτε, βέβαια, με υβριστές, κομπλαρισμένους απ' της ποίησής μου το άστοργο τσεκούρι που συντρίβει κάθε σκουληκιού τη μούρη.
Προτιμώ ν' ασχοληθώ με τους Κικίδη και, κυρίως, με τις αδερφές Κικίδη, που η μία επαντρεύτη τον Μουλά και η άλλη τον Λαδή τον μπουνταλά.
εκ της κατακρεουργημενης μητρος καρακάξας: Noσφερατος says: 12/01/2011 στις 12:51 πμ
Σε τουτο το Βουστασιο, στο δάσος με τις λεξεις της αγελαδας τον μαστο καλεισαι να Αρμέξεις την Ρογα της ποιησεως γλυκα να γαραγαλήσεις και στην καρδάρα ,την λευκη ,την ριμα της ,να χυσεις
ειναι πολύ παχυρευστη η ριμα της γελάδας -μονο προσεξτε ποιηται και τεκνα της Ελλάδας να μην το παρακάνετε αρμέγοντας την Ρίμα κι αντι για γάλα βγαλετε ,καφε με γάλα, Χυμα
ζουλωνντας, πασπατευοντας μαστους του Τερεσια οι ποιηται ζαλιζονται , βλεπουν μια οπτασια βεπουν την ριμα ζωντανή , σαν μια γυμνη γυναικα - και ειναι ομορφη πολύ και ειναι και μπεμπεκα-
πανε να την αγγιξουνε,πανε να την φιλήσουν – κι ακομα οι τολμηροτεροι ,ελπίζουν να ..αμίσουν Μα η οπτασια ,δυστυχώς , αυτή η γυναικα -ποιημα ολοταχώς μαραινεται και μενει μόν’ η Ρίμα
κι η ριμα μας που φανταζε φανταχτερό παγώνι μενει φτερό στον ανεμο, στο κρυο και παγώνει
εκ μεταφιορας (απο την αποτελειωμένη μητερα Καρακάξα:) Nοσφερατος says: 13/01/2011 στις 1:54 πμ
Ακόμα και στη Ποίηση η ομορφια τελειώνει σαν Ζωγραφιά που σβηνεται , Ως Παγετών που λυώνει σαν το νερό που Χύνεται απο ‘ναν Καταρράχτη Η σαν σφαχτάρι που θρηνεί στα Χερια ενός Σφάχτη
Ακομα και στην Ποίηση οπως και στην Αγάπη ολα πέρνουν το τελος τους , στην Ωρα του Χασάπη και τοτε αποκαλύπτεται ξανά, ωμή Αλήθεια να σπαρταρά στα στήθεια μας ,σαν ψάρι μες τα διχτυα…
Τι νάναι αυτό που ακούγεται από τα πέρα μέρη; Μην σκουληκιού το σούρσιμο ενισχυτής θεριεύει και βγαίνει ως τα μεγάφωνα και γαργαλάει τ αυτιά μου; Ή καμιά δράκα αδιάντροπων, πειθαρχημένων, σκλάβων των δόλιων συμπλεγμάτων τους, που χτίκιασαν στα δίχτυα και κοκορεύονται, μαθές, για την πεποίθησή τους, για τη δικιά τους, δηλαδή, την άρρωστη προσπάθεια, αγκομαχάει το ρόγχο της, η περιφρονημένη;
Δεν ξέρω κι ούτε το μπορώ την απορία να λύσω. Κι αν θες ακόμα να σου πω τους γκρουπουσκουλιασμένους πώς τους ενώνει μοναχά μια τσιριχτή φωνούλα και πώς μπορούν, σαν τα ρομπότ, να λεν όλο τα ίδια, αυτό το ξέρω να στο πω. Είναι τ απολειφάδια μιας εποχής που μίσησες, του μίσους τα σκυλάκια, κι ίσως να ναι το αλύχτισμα που ξεψυχάει ληγμένο αυτό που ακούς από μακριά, οι ανάρμοστες τσιρίδες.
προς τα παλιοπαιδα τ'αλλοκοτα --------------------- φαινεται πως συντριπτικό εχετε λαβει πλήγμα -ισως μικρα σας δαγκωσαν και εχετε ενα Δηγμα ισως σας δωσαν φαρμακο που ητανε ληγμένο η βλάβη υποστηκατε απο καναν βλαμμένο ισως σας χωσαν στο μυαλό ενα μεγαλο Βλημα -γιαυτο και ειστε ανικανοι να γραψετε ενα ποιημα
κι ισως το βλημα βγαλανε και το χετε βγαλμένο κι εχει απομεινει αδειανό και τρυπιο το καυμένο (το μυαλουδακι εννοώ ),και τωρα χωρις Βλήμα και αγχωμένα απ ' το κενό ,γραφετε ταχα ποιημα
ετσι πηγαινοερχεστε στο βλημα και στο ποιημα
σαν εκκρεμές αλλοκοτο ,κι ειναι μεγαλο κριμα
τι ταχα να σας κανανε,τι ταχα να συνεβη και πεφτετ ολοταχως στα πιο βαθια ερεβη; κι αυτο το λιγο πουχατε, το μικρο μυαλουδακι παιζοντας ποκα χασατε και σταζετε φαρμάκι; τι ταχα σας ταίσανε; μηπως χολή και ξυδι; η μηπως σας ταίσανε ενα μεγαλο...μυδι και λαμαργα το χαψατε και πονεσε η κοιλια σας; Αιντε παιδια Αλλοκοτα γυριστε στα κιλά σας.
Τούτες τις τελευταίες τις μέρες του Δεκέμβρη, ίδια, απαράλλαχτη η στυφότης, ίδια πάντα. Μα φέτος κάνει παγερό το μούδιασμα - φέτος κατέρρευσεν το γκλάμορους Ελλάντα.
Ο Χρόνος, μια ιδεοληψία των πειθήνιων, σέρνεται αργά, σαν της Οδύσσειας 2001, του Kιούμπρικ της ταινίας, το διαστημόπλοιο· το μόνον όχημα που χρεία δεν έχει φρένα.
Το μέλλον έτος, και το μέλλον γενικότερα, διαγράφεται, όπως λεν, άστα να πάνε. Καιρός δε θα 'ρθει που θ' αλλάξουνε τα πράγματα, διατάζει ο Χρόνος κι οι στιγμές με κυνηγάνε.
αφηνομαστε κατρακυλάμε στα ονειρα στη λεβαντα στη ριγανη τον δυοσμο τα χρυσανθεμα ,τις αλεπουδες, τα σπουργιτα τις οσμές των παιδικών μας χρονων τη ξυλοσομπα το μαγκαλι, το μισοκοκκινισμένο καρβουνο ,τα λυσσασμένα σκυλια,τηνσβουνια τα καρα με τις αγελάδες , τη λάσπη την παχνη την αγαπη την πικρα το γινατι τον μοχθο τον τρομο σαν σκεπτομενα καλάμια χορταρι στην μητρική αυλή κοιλια
Είναι μονότονο Κοράκι: "Ποτέ Πια"!!! έτσι απαντά σε κάθε ερώτηση ενός νέου - μοιραίου ναύτη με παπιέ μασέ κουπιά του ναυαγίου ενός λαμπρού διατηρητέου.
Κάποιες φορές θα πρέπει, βλέπεις, "νεβερμόρ" να λέει κανείς, κι ας είναι, όπως στο σκάκι, ένα πιονάκι που θα άλλαζε το σκορ μεταμορφούμενο σε Ρεν, μ' ένα χαπάκι.
Κόραξ κοράκου οφθαλμόν δεν δύναται να εξάγει: εξαγωγές των οφθαλμών συμβαίνουν εις πελάγη τυπάκων κουτοπόνηρων και οπορτουνιζόντων· άλλα τα ομμάτια κόρακος και άλλα των επιζώντων εν εκατόμβαις, τυχηρών. Εν τέλει, ούτως πίνων το δηλητήριον των τυφλών αιμογλοβών κρεττίνων οίτινες, οι αόμματοι, τους οφθαλμούς οι ίδιοι αφήρεσαν εν μία νυκτί με ειδικόν ψαλίδι και τώρα κείτονται ευτελείς εν είδει νεομαρτύρων, καθώς ημείς χαζεύομεν, μέσω απιδίων και τύρων, την εν κενώ οράματος όραση των χιτώνων και δη του αμφιβληστροειδούς ημών των επιγόνων της ιστορίας των αρχών απονομής δικαίου εις δίκας μπλογκοτεχνικάς κλίματος αναγκαίου δι' όλας τας ανωφερείς, δυσκόλους υποθέσεις ων έδει να συγγράψωμεν εκστατικάς εκθέσεις, ούτως, ροφών, ο τάλαντας, πικρότατον φαρμάκι, κρώζων απογειώνομαι ως εν Τρελό Κοράκι.
Πάντα αλλάζει η ζωή. Ναι, todo cambia. Πάντοτε πριν η πεταλούδα ήταν κάμπια. Πάντοτε η πίστη προστατεύει από την τρέλα, που ενστικτωδώς σπάει της ψυχής τη μανιβέλα.
Κάποιος το είπε, στη ζωή τα πάντα ρει. Όποιος το έμαθε, ξανά δεν θα χαρεί. Κάτσε στ’ αυγά σου, κάνε πίσω, δες τι παίζει. Δώσε και πάρε, πάντα κάτω απ’ το τραπέζι.
Οι συμβουλές συμβουλατόρων συμβουλεύουν αυτούς που θέλουν εξαρχής να τη βολεύουν. Τους άλλους, ασ’ τους· το ’χουν χάσει το παιχνίδι.
Όλοι αλλάζουν· είτε τρέχουν – κι αλαφιάζουν - είτε μαγκούφικα, ματαίως επισκευάζουν τη μανιβέλα. Κι η ψυχή μένει τσιτσίδι.
Η Ιστορία, ένα μπουκέτο από Ασύμπτωτες που αποξηράνθηκαν και τρίβονται σε τύρφη, για να λιπάνουν τις συντεταγμένες του Ποτές – που κάθε ουλή της Γης η γλώσσα τους τη γλείφει.
Έτσι, με σχήματα, Γεωμέτρες των Ανθρώπινων απολαμβάνουν τη συναίρεση του Πόνου που προηγήθηκε ταράξεων αξιόποινων αλλά και έπεται κάθε της Μνήμης φόνου.
Η νυν Ασύμπτωτη, στα όριά της, φλέγεται: πυρ και μανία, θερμοκρασίας βαθμοί χιλιάδες. Και η ψυχή μου, η ασήμαντη, ορέγεται να μασουλήσει τις απόλειφες ικμάδες.
Όταν γούσταρες τον Στάλιν και τον Μάο, και μου έλεγες «οι τύποι είναι γαμάω», απορούσα τι να γύρευα με σένα. Όμως, ήμουνα και στο μυαλό παρθένα.
Τώρα, φαν των ποστ, της Ιταλογαλλίας, και του Ζίζεκ κάθε εστέτ ανωμαλίας, το σταλινισμό τον έχεις απορρίψει: με κοιλίτσα, γκρι γενάκι, σκέτη θλίψη.
Το πρωί, κάθε που πίνεις τον καφέ σου, στις γαρδούμπες – θεωρίες σου αφέσου. Μη μ’ αγγίζεις. Σε σιχαίνομαι. Δεν θέλω. Δεν σου άξιζα εγώ, ένα μοντέλο!
Έτσι μίλησε η Ελένη η Κικίδη· και, κρατώντας ένα σταυροκατσαβίδι, απειλούσε τον επίδοξο βιαστή της, που εξίταραν πρωινιάτικα οι μαστοί της.
Δεν στο δίνω, ρε σταλινικό γουρούνι! Βάλ’ το εκεί που ξέρεις το συμβάν – μπαστούνι! Δεν στο δίνω! Να χτυπιέσαι, δεν στο δίνω! Και ξανά εγώ σε σένα δεν τον στήνω!
βαλθηκες να με τρελανεις ρε παλιοφιλε ταμιστα με τα ποιηματα που γραφεις στην μοναχικη ,πια,πιστα δωστα ολα ,παρτα ολα, στο εξαισιο παιχνιδι εκλεισα και την Σπηλια μου,κι εισαι μόνος σενα στρειδι τα ποιηματα σου λάμπουν μοναξιας μαραγριταρια στα σκοταδι του βυθου μου ,φωσφοριζουν σαν Οψάρια
Έτσι όπως έφτασε πολλά βαρύς χειμώνας, μπρος στις οθόνες μας, καθένας κατά μόνας φενάκες φέροντες στο ερωτηματιεγώ μας, που οι περσόνες μας το σβιούν εν είδει γόμας.
Είμαστ' εμείς, δεν είναι άλλος, είμαστ' άλλος. Κάθε δικτύωση του ψυχοπρέσιν άλως. Χωρίς απόπτωση του νέου μας εγκεφάλου, η μεταμόσχευση την έφερε του υφάλου.
Ο πλους στους κόσμους των ακόρεστων μπριγάδων, ιστολογίων αργοναυτών των συμπληγάδων, από υφάλους και σκοπέλους έχει μάθει· μα, ίσως μια μέρα ερωτευθεί λήθες και βάθη.
Εμένα, πρέπει να το ξέρεις, δε με μέλει το τι θα γίνει (ναι, το τι γενέσθαι μέλλει) και το αν θα 'μαστε δυο - τρεις ή χίλια μέλη· πάντα σκατά έχει ο κουβάς κάτω απ' το μέλι.
Μηρμυγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν· όστις τον μύθον άδραξεν εννόησεν τον φουκαράν. Μυρμηγκολέων έγινα λόγω της κρίσεως ταύτης· ψοφοδεής επέζησα. Η λύση; Μυγοχαύτης.
οπα !!!!. ..εΥΡΥΓΕΝΗ..κατσε και γραφε ..εχεις ταλέντο .. Κοιτα,, Μπορει να καθυστερησω λίγο στην αναρτηση των σχολιων ..Αλλά δεν πειραζει ... Εδω ειναι το Μεγα Φαρμακο.. Η Ποιησις παιδες κι κορες .. Γραψτε με την ψυχη σας ..Αινετε
Τώρα που βρήκα πάλι το παλιοφλασάκι κι είδα ό,τι είχα μέσα αποθηκεύσει, κατάλαβα πως μοιάζει κάπως με τασάκι όπου αποτσίγαρα είχα χρόνια συσσωρεύσει.
Κι αν βρήκα κάμποσα, που αλλιώς θα τάχα χάσει, κι αν η δουλειά μου σώθηκε σε κιλομπάιτ, σκέφτομαι, ίσως προτιμότερη τοις πάσι, η ισοπαλία, απ΄τη νίκη με οφσάιτ.
Τότε που οι στίχοι χάνονταν μες στα χαρτιά, κι ανεπεξέργαστοι βουτούσανε στους κάδους, μ' άφηναν ήσυχο, χωρίς λαβωματιά, χωρίς το φθόνο από τους συγγενείς τους κλάδους.
Μα τώρα εκτίθενται οι στίχοι εν τοις δικτύοις, που, όπως ανέφερα σε άλλη ευκαιρία, εκεί, λογιώτατε, βαριά ποινή εκτίεις, εκπροσωπών τη σεβαστή σου εταιρία.
Ω, εσύ της μνήμης φυσαλίδα... Πόσο ασήμαντα ένα παφ σε καταργεί... Κι όμως. Ούτε σε ξέρω, ούτε σε είδα. Ούτε σε γέννησα. Σε φέραν πελαργοί.
Πριν λίγο, πριν το πόδι μου πατήσω (ωραία, πόδι θα το λέω το πληκτρολόγιο), πριν σε κοράκου τόπο παρατήσω στίχους χωρίς να εκδώσω τιμολόγιο,
εγραψαπάντηση αυτό:
μικρός tamistas ήμουνα και πήγαινα σχολείο; ή ταύρος μικρομέγαλος σε υαλοπωλείο; όμως, τι κάνω τώρα εδώ; ας πάω στο κοράκι (είναι η ζωή σα θάνατος που παίζει θεατράκι)
καληνυχτα Μικρε Τυμπανιστη Ταμιστα τωρα που νυχτα πλακωσε και μεπιασε κι η Νυστα Η μέρα ηταν ασχημη κι η Νυχτα ηταν Κρυα Κι εγω βρυκολακας τρελός αναμεσα στα Βρυα ειναι η Νυχτα αβασταχτη η Πολική μας Νύχτα Ταμιστα ελα κι αδειασε : Τα ποηματα σου Ριχτα να γινει παραναλωμα το Δασος με τις λέξεις Μ'ου ανιξαν αλλοκοτες εμπρηστικές ορεξεις ....
καλά που τόβαλες το χρέος κάτω - κάτω γιατί σπανίως στη σελίδα πιάνω πάτο κι έτσι το χρέος δεν μ' αγχώνει ως αριθμός μ' αγχώνει μόνο ως εξώτερος ρυθμός
αυτος το χρεος που μας σερνει απ 'τη Μυτη μας εχει κανει τη ζωή σαν του Αλητη χωρςι σακακι και παλτο μεσα στη μαυρη Παγωνια αχ! να κονιακιαζα σε μια Κρυφή Γωνιά ! αυτος το χρεος το Βαρυ που μας πλακώνει σαν Μαυρο σαβανο και ολους μας Παγωνει ειναι η αλλη η πλευρά της φαγγαρισιας μας ζωής Να ζει κανεις η μες το χρεος Να Πνιγεις !
Καθώς το νιώθεις ότι όλα έχουν τώρα πια ειπωθεί, ή, ακριβέστερα, τα πάντα σε χαρτί έχουν τυπωθεί, αναρωτιέσαι αν μεταφέρεις το μηδέν σε αριθμούς που όσο κι αν τους προσθαφαιρέσεις διαφεύγουν στους ηθμούς της ίδιας πάντα παρρησίας, αυτής που αλόγιστα ηχεί, γιατί είναι τόσο ξιπασμένη, τόσο είν' η θλίψη της ρηχή, που όλο μηδέν βγάζει στις πράξεις. Μονότονο το μπουγιουρντί του προορισμού σου, του θανάτου. Το τελευταίο σου χαρτί είναι το ίδιο με των άλλων. Κι οι άλλοι, κόλασης φωτιά, είναι η μόνη σου ελπίδα, η ανώφελή σου αποκοτιά.
1968-1973 Στο Βερολίνο, το Παρίσι , το Λονδίνο Κινεζάκια του Μάο τις σκέψεις μελετούνε πήγαινε-έλα Ρώμη ή Φλωρεντία και Αθήνα των μεσοαστών γονιών τους τρώγοντας το χρήμα.
1973-1978 Στου Πολυτεχνείου την εξέγερση συμβάλατε πολύ όταν οι ορθόδοξοι και οι αναθεωρητές θέλαν την κατάρρευση ή την ρήξη από .. μέσα Δυναμικά - επαναστατικά – οργανωμένα ρίξατε στην Αμερικάνικη Πρεσβεία αυγά με κόκκινη μπογιά από μίσος για τον καπιταλισμό ; ή από υποσυνείδητη αγάπη σ΄ αυτό το χρώμα ;
Κι ύστερα στα προαύλια …”ζύμωση” λες κι ήταν κρασί οι ιδέες και συγκρούσεις όχι πάντα ιδεολογικές, …μέχρι αίματος ανάμεσα στην νέα(;) και στην σκουριασμένη αριστερά δύσκολη η διάγνωση : νεανική ορμή ή ψυχοπάθεια ;
1978-1981 Το κίτρινο κίνημα φούσκωνε στις σχολές ως τις πρώτες καταλήψεις κι ύστερα το Λ.Α. έγινε L.A. ήρθε το new wave και η ντρόγκα Απογοήτευση παντού : ούτε αυτά λύση δεν έφεραν
1981-2004 Λίγοι πέθαναν νωρίς άλλοι στην τάξη τους βαθμιαία επανήλθαν οι επαρχιώτες διορίστηκαν στο δημόσιο οι πιο “κουλτουριάρηδες” γίνανε ιδιοκτήτες bar ή δάσκαλοι
και οι ηγέτες στην ρήξη από .. μέσα οι πιο ιντρικαδόροι- μυστικοσύμβουλοι χαράζουν τη κόκκινη γραμμή της εξουσίας, μαζεύουν μίζες για το κόμμα (;) ή για την πάρτη τους
Που πας ρε τέως κινεζάκι – επιχειρηματία βαλίτσα με «τούβλα» στου Μαξίμου το υπόγειο; Στην Μύκονο θα τα φάει ο μεγάλος αφού η καλή του με πλαστικές καλλωπισθεί
2004- Κι ο «αντάρτης» καπνίζει πούρο σαν τον Che Απλώνοντας τα ποδάρια του στο υφυπουργικό του τραπέζι
Σύνορα δεν έχει …η βλακεία πρώην «κινέζε» δημοσιογράφε όταν σαν star διαφημίζεις αυτοκίνητα μεγαλοαστών ………………………………………………………………………………………………. Φαίνεται ότι αν ακολουθείς την μόδα της Κίνας πριν και τώρα της Ευρώπης άκριτα, χωρίς καλά –καλά να την κατανοήσεις τ΄ αποτελέσματα είναι, τουλάχιστον αυτά που περιγράφω τέως αριστερέ με επικίνδυνα μακιαβελική πορεία για τον (ιδιοτελή) σκοπό σου χρησιμοποίησες κάθε μέσον όπως το σύστημα εσένα σαν άλλοθι δημοκρατίας.
ενδιαφερον το ποιημα σου ανωνυμε αλλά αν την επομενη φορα δεν χρησιμοποιησεις ενα σταθερο νικ το ποιημα σου δεν θα δημοσιευτει .. εδω δεν ειναι ο κυκλος των ανωνυμων ποιητων αλλα των ψευδωνυμων πποιητων ( εκ του προχοιρου)
Τα λουλουδάκια που άνθισαν στον κουλτουρένιο κάμπο σαν είπα "αφήστε τα ν' ανθούν, θέλω να τα μυρίσω", γιατ' ήταν φίδια τόθελα, εγώ που ήλιος λάμπω, να ξετρυπώσουν· κι ύστερα να τ' αποκεφαλίσω.
πολύ χρά μου εδωσε το ανωθεν στιχακι - η ποιηση ειναι φαρμακο μα ειναι κα φαρμάκι- ασε παπουλη τ'αρματα και ελα στον καταρραχτη που χυνοεται η ποισηση και λυωνει καθε σφαχτη αιντε! να ξεπερασουμε τα μιση και τα πάθια η ποιηση : τριανταφυλλο που εχει και αγκάθια μεχρι να ρθει ξημέρωμα ,μερες αλκυονιδες μας κουρασαν αδιεξοδα ,μαχες χωρις ελπίδες
74 σχόλια:
(τα ποντικια ροκανιζουν το ξυλο ,μα το καραβι επιπλεει,στην φουρτουνα , κατεβαζει τα πανια, σαυτα τα ανεμοδαρμένα ιστολογια,παρα τα τερατα και τους ανέμους η ποιηση ,ειναι ενα μεθυσμένο μπουκάλι και φυσικα δεν υπάρχει ΓΙΟΥΚΆΛΙ.....Σκοπος της ποισης ειναι το ασημενιο μας δερας..
...και φορώντας κοντοβράκι,
βγαίνω σχόλιο στο κοράκι.
Όλη μέρα εργασία,
ποίηση κι ορθοστασία.
Σε βλακό δεν απαντάω,
τη ζωή μον' συναντάω
σ' άλλους τόπους. Βλέπω εμπρός μου,
στίχος μου κι ηλιόλαμπρός μου.
Ασ' τους λέω, να χτυπιούνται·
δε νογούν να συλλογιούνται.
Βλέπω εμπρός, ωραία θέα.
Βρε, κακόμοιρε Πενθέα,
πάντοτε την ίδια τύχη
δες με, σεργιανώ στα τείχη
δες με, λίγο πριν η Αγαύη
τη ζωή σου μεταλάβει·
τη ζωή σου εν δικτύοις,
που ωσάν ποινή εκτίεις.
''τη ζωή σου εν δικτύοις,
που ωσάν ποινή εκτίεις.''
σαν βγω απ αυτη τη φυλακή
οπου εκτιω την ειρκτή,
σαν βγω ξανα μεσ τη ζωή
κανεις δε ναι πια εκει
θα εχουν ολοι εγκλειστει
στου δίκτυου την φυλακή
Το Κοράκιον ούτον θα γενεί ανεξάρτητος εν τω σπηλαίω Σελίς ίνα αποθέτωμεν τα στιχούρα μας;
ουί. Ακριβώς αυτο. Αν ουτις χασει την σελιδα την ξαναβρισκει αμεσως κανοντας κλικ στο ανθρωππαριον στο εικονιδιον πανω δεξια.. ΑΙΝΤΕ ..ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ
( Στιχοι μαλακιστηρίων θα κοβονται παραυτα .. )
ΟΚ, δεν το είχα πιάσει. Εκλίκαρα στα γράμματα, ουχί στο εικονίδιον. Μήπως να μεγαλώσει το εικονίδιο ή να κλικάρονται τα γράμματα. Μήπως υπάρχουν και άλλοι λάικ μι, πώς να το πω...
Ορέ Νοσφ, αυτοί οι χαζούληδες χοντρό ζόρι τραβάνε και παρακολουθούν τες συζητήσεις μας. Πω, πω, οι καημένοι. Καλά, εγώ, να σου πω δεν ματαμπαίνω στην Καρακάξα, μη νομίζουν δηλαδή ότι διαβάζονται οι στιχλόφουσκές τους.
Ετούτη τη στιχλόφουσκα, που όλο μασάς χαζούλη μου,
πρόσεχε μην την καταπιείς καημένο χαζοπούλι μου...
κοιτα θα βγουν απο δω μεσα ΚΡΑΝ ΣΟΥΞΕ. θα γινει χαμος .αστους να σκιζονται .... Το εικονιδιο θα τα χοντρυνω οσονουπω ..
Αγαλι αγαλι γινεται η αγουριδα μελι ..
Και τουτο το κορακι μας α γινει σαν παστελι.
θα το ταιζω μιμπερο ,με του πουλιου το γαλα
,θα γενουνε οι στιχοι του ωσαν βυζια μεγαλα
θαναι πολύ ελκυστικον με πεταχτες ρωγιστες
και μαλλον θα τ'επισκεφτουν και μαγσσες σκουπίτσες..
χο χο χο χο και χο χο χο
είναι η σκέψη σου προχώ
μάγισσες με σκούπες, λέω,
πτήση χαμηλή εν σπηλαίω
πτήση σαν παλιό τραγούδι
αποφλοίωση στο φλούδι
χο χο χο του αγιοβασίλη
και στ' αυτιά μονίμως ψύλλοι
ειδες πως ταφερε η ζωή αγαπητε ταμιστα
και να που αποκτησαμε ολοδικη μας πίστα
να δεις που θα σε γραψουνε κι εσε στη μαυρη λίστα
μολις σε δουνε στη σπηλια να κανεις τον τουριστα
ειναι σκληρο της ποιησης το καθε μετεριζι
σπυρι σπυρι μαζευουμε των στιχων μας το ρυζι
θα σπειρουμε πολλά πολλά στιχακια οριζωνος
κιας μα προγκά γκαριζοντας ο πενταπλός τους ΟΝΟΣ
''χο χο χο χο και χο χο χο
είναι η σκέψη σου προχώ
μάγισσες με σκούπες, λέω,
πτήση χαμηλή εν σπηλαίω''
ειναι πολλά τα θαυματα εν μεσω των σπηλαιων
κι εδω συχναζουν τερατα και ο Μηρμυγκολέων
να ξερεις κυριολεκτω αγαπητε Ταμιστα
εδω συγνάζουν μαγισσες σκουπίζοντας την πιστα
(ανοιξε τα ματακια σου και ψαξε για σημαδια
παλια μου φιλη μαγισσα θα μας γεμισει χαδια
θα ρθει με αλλο ονομα πετωντας με μια σκουπα
θα γινει το κορακι μας των μαγισσων η σουπα.
σα μπεις στο διαδικτυο ξεχνα την καθε ελπίδα
εδω ειναι μαυρη κολαση δεν μπαινει ηλιαχτιδα
εδω κυκλοφορουν λαγοι και τα τρελα κορακια
κιεδω δυο χειλη κοκκινα σου στελνουνε φιλακια
εδω ειναι η κολαση στρωμενη με προθεσεις
κι εδω τα ποιηματακια σου σου πρεπει να αποθεσεις
εδω ειν'η απολαυση του κοσμου τ'αορατου
εδω θα κανεις πατιναζ στο χειλος του θανατου
αναμένων τη μάγισσα, αφού διάβηκα άνετα τη διάπλατα πια ανοιγμένη πόρτα, άνω δεξιά της σπηλαιοθόνης, κλείνω γι απόψε:
γαμώ τους δωριείς που φέρνουν δώρα
πού είναι η φωνή, σεζάρια εβόρα;
κι η μπέλλου που φωνή είχε δωρική
σε ποιο ανύπαρκτο μηδέν να κατοικεί;
το τέλος βρίσκει πάντα τ' άλλα τέλη
κι ένας που ξέρει, τέλι - τέλι - τέλι,
το τραγουδάει στον κάλπικο ντουνιά που θέλει
να ξεγλιστρά η ζωή σα μαύρο χέλι
και ματακλείνω:
τρελό κοράκι για πού τραβάς;
όχι βιασύνες - γιαβάς γιαβάς.
καλήν εσπέρα αρχοντες
και..αι και αρχοντοχωριάτες
και ατυχοι μικροαστοί
που ου ,που γίνατε εργατες
συνταξιουχοι, ανεργοι και αι και αι οι υπαλλήλοι
που ολους σας μαδησανε και αι καιαι εχθροι και φιλοι
και τωρα παραπαιετε σα α ,σα κοτες μαδημενες
που σπαρταρουν εδω και κει μεεεεεε
με κεφαλές σφαγμέ-ε -νες
συνεχιζεται
Πού να 'ξερα σαν άρχιζε
το θαυμαστό ταξίδι
στα νέφη της μπλογκόσφαιρας
στ' αόρατου το κύμα
πως σαν Δυσσέας θηλυκός
θε να περιπλανιόμουν
από νησάκι σε νησί
απ' άντρο σ' ακρωτήρι
από καλύβα σε σπηλιά
κι όσα ανάμεσά τους
-λιβάδια, σταροχώραφα
και μαγεμένα δάση-,
ζητώντας μια φιλόξενη
γωνίτσα ν' απαγκιάσω
κι άλλοτ' εδώ, άλλοτ' εκεί
άλλοτε παραπέρα
για λίγο εσταμάταγα
να πάρω μιαν ανάσα
δυο σκέψεις μου να μοιραστώ
το δρόμο να ρωτήσω,
αν το ταξίδι είν' αυτό
που έχει την αξία
ή αν το Θιάκι είν' εκεί
κι εμένα περιμένει.
Και μα το Δία,τους θεούς,
τις μούσες και τις νύμφες,
ακόμα την απάντηση
δεν βρήκα κι ούτε βλέπω
σύντομα να τη συναντώ.
Το μόνο που γνωρίζω
είναι πως όλες τις φορές
που απόκαμα και είπα
πως το ταξίδι ως εδώ
ήτανε και τελειώνει,
μι' ανάσα ανέμου, μια πνοή
μ' έσπρωχνε παρακάτω.
Γιατί αν κι αποχαιρέτισα
για πάντα παλιούς τόπους,
σε άλλους ξαναγύρισα
αφού ακόμα έχουν
δώρα να μου προσφέρουνε
-και ηδονές και πίκρες-,
κι άλλα συναπαντήματα
με της ψυχής συντρόφους
και πάντα θα γυρνώ εκεί
όσο η καρδιά θα νιώθει
πως είν' καλοδεχούμενη
ακόμα κι αν πονάει...
καλώς την μπερναντινα μας
-μπας κι ειναι οδυσεας;
εδω ιθακη δε θα βρεις
-μας λειπει ο Περσεας
..................
μας ελειπε ενα θηλυκο
Να !γιναμε τριάδα
καιρος να τραγουδησουε
της ΚΡΙΣΗς την καντάδα
τω μλκιστηριω
---------------------
ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΕΣ ειν' αυτό;
μαλλον παιδαριώδες
για κοιτα ρε πως γιναμε
πλακώσανε κι οι μόδες..
αν εισαι τριανταφυλλο
θα εχεις και αγκαθια
μα απο το γαιδουράγκαθο
πλεκονται μον' καλαθια
-
δεν την μπορεις την ποιηση
δεν παει με τη μιλιά σου
αλλου λαλουν οι κορακες
αραξε στα κιλά σου
ειναι αγνό και αδολο και ποιημα αλφα -αλφα
ομως του λειπει κατι τις, αγαπητε Νικ Αλφα
εσυ ζητας συναινεση μα ο πιο πάνω αιμα
δεν γινεται συνυπαρξη να στηριχτει στο ψεμμα
- αυτοι που μας υποσχονταν παντοτινή αγαπη
πρωτοι μας θυσιασανε σε τουτη την απατη
--- ετσι λοιπόν παρατα τους ,αστα τα μαλακιστηρια
και δεν χωρει συνυπαρξη μ'αυτα τα
δηλητηρια
του μικρού πουλιού παράγγειλα
να ναι καλό κοράκι
μην κουβαλάει δαφνόφυλλα
μην κοινωνεί φαρμάκι
γιατί στο σπήλαιο που αγρυπνώ
η ποίηση θα βγαίνει
ορμούν οι στίχοι και ξυπνώ -
οίστρε φτωχέ και πένη
γεια σας οι κίσσες, γεια σας φωτιές
γεια σας σβησμένες τώρα παραστιές
γεια σας οι ώρες που είχα κουραστεί
γεια σας οι άδειοι χτεσινοί μαστοί
τι γρηγορα μεγαλωσε ετουτο το κοράκι
παρολο που οι αλητηριοι χυνουν χολή -φαρμακι
σε λίγο εδω θα μαζευτουν οι ποιητες μας ολοι
κι εκει μαλακιστήρια θα ριχνουν βιτριολι..
η ποιηση θελει φωτια,να καιγεσαι σα δασος
ελα απο δω νικαλφα μου . μπορει να γινεις ασος
ανεκαθεν οι μοχθηροι σε τουτη εδω τη χωρα
αυτοι που παντα κρυβονται μεχρι να φυγει η μπορα
αυτοι που κανουν τους πολλους και χυνουν το φαρμακι
αυτοι που ροκανιζουνε τα δεντρα σα σαρακι
αυτοι που ολο νεαζονε κι ητανε πάντα γεροι
αυτοι που ησαν εξαρχής ξενοι σαυτα τα μέρη
και κανουνε τους εξυπνους και ταχα ξυπνητηρια
-αυτοι που ησαν ανεκαθεν τα πιο μαλακιστηρια
αυτοι που σε προδιδουνε με το φιλι Ιουδα
που οταν στα πρασα πιανονται, σου κανουνε τον Βούδα
Οι δηθεν εθνικοφρονες οι ''αριστεροι μας'' τάχα
-σ'αυτη η γη τα σπλαχνα μας μενουν παντα μονάχα-
----
Σαυτη τη γη οι Μοχθηροι κι αληθινα προδοτες
αυτοι που μας προδιδουνε και ειναι πάντα κοτες
οπως στα χρονια τα παλια ''μιασματα' θα πουνε
αυτους που δεν μπορουν αλλιως , στα ντομπρα να τη βγουνε...
η ποιηση ηταν παντοτε στοχος προβοκατόρων ,
ανεραστων ,αταλαντων, φθηνων λιμοκοντορων
οσοι δεν εχουν στη ζωή να παρουν και να δωσουν
διαλεγουν πάντα το ευκολο : να πανε να προδωσουν
Η κυρία Κικίδη - Μουλά,
που χατήρι ποτέ δε χαλά,
είχε μια μικρή αδερφούλα$#903;
Αργυρώ τη φωνάζαν και Ρούλα.
Δύο κόρες στο σόι Κικίδη,
δυο νταρντάνες. Και, εν κατακλείδι,
και η Ρούλα ενυμφεύθη μια μέρα$#903;
ήταν κίνηση ματ στη σκακιέρα.
Είχε τύχη καλύτερη, μάλλον,
απ' τις γκόμενες όλων των άλλων.
Πήρε άντρα τον Γιώργο Λαδή
κι ήταν πια μια Κικίδη - Λαδή.
Την κυρία Κικίδη - Μουλά,
που είχε πάρει τον Μήτσο Μουλά,
θα την δεις να πουλάει λαχεία
και να ζει με ολίγα ψιχία.
Μα η κυρία Κικίδη - Λαδή,
μαργαρίτες ποτέ δεν μαδεί
για να μάθει αν θα γίνει πλουσία
από τζόκερ, λαχεία και σία.
Μόνο κάποιες φορές στο καζίνο
αριβάρει σε στιλ βαλεντίνο
να σκοτώσει λιγάκι την ώρα
όπως άλλοτε με βίπερ-νόρα.
η ποίηση ειναι κερι που μεσα μας φωτιζει
σαν το αστρι το πρωινο που την αυγή ροδιζει
σαν την σεληνη που θρηνει ,στον ουρανο, το βραδυ
σαν το μοναχικο παιδι που κλαιει στο σκοταδι
σαν γλώσσα που αναπαυεται, παχεια στον ουρανισκο
σαν το λουλουδι ,κοκκινο,με την καρδια στον Μισχο
σαν την πληγή που ανοιχτή,
αιμορραγει και πάλι
σαν την αγαπη που φυγε για ναρθει μια αλλη,
ποιηση σαν αναπνοή ,στο χειλος του θανατου
ποιηση σαν μετεικασμα του κοσμου τ'αορατου
σαν ινα απ'του ονειρου το αυλο υφάδι
σαν γιαγιας ,που πεθανε,
το τελευταιο χαδι....
Η Αργυρούλα Κικίδη - Λαδή,
η αδερφή της Μουλά δηλαδή,
ήτο πάντοτε ένα ποζέρι
πάντα έπινε μονάχα τσέρι.
Ένα βράδυ χτυπά το κουδούνι,
αχ να ήτανε, σκέφτηκε, ο Κλούνι
ήταν όμως η άλλη, η μεγάλη,
τυλιγμένη καλά μ' ένα σάλι.
Τι να θέλει; εσκέφθη η Ρούλα,
που όλοι έλεγαν "τι τυχερούλα".
Τι να θέλει η ωραία Ελένη,
που σε λίγο και σκάλες θα πλένει;
Δανεικά ήρθε να της ζητήσει
όμως δύσκολο το να την πείσει.
Η Αργυρούλα Κικίδη - Λαδή
της απάντησε ότι "θα δει".
Να γυρίσει ο Γιώργος το βράδυ,
που 'χει νεύρα γι αυτό το ρημάδι,
που ξενοίκιαστο έμεινε πάλι
κι αγγελία θα πρέπει να βάλει.
Τα εισοδήματα, λέει, μειωθήκαν
και χιλιάδες ευρώ τού χαθήκαν.
Δεν μπορεί δανεικά να της δώσει,
γιατί πια του την έχει βιδώσει
τούτη η κρίση που τρώει τον παρά του
κι έχει πάρει, πια, όψη αοράτου.
Αχ, τι κρίμα, τα βγάλαμε έξω.
Προτιμώ, δηλαδή, να μη μπλέξω.
Κι έτσι, πλέον, λεφτά δεν δανείζω
σε κανέναν. Μονάχα δακρύζω
για τον κόσμο, τον δόλιο κοσμάκη,
που θα πιει το πικρό το φαρμάκι.
στον ποιητη νικαλφα
--------------------------
νικαλφα μουλειψες πολυ ,στο λεει το κορακι
- συγχωρα με που δεν μπορω να γραψω ποιηματακι-
γυρισα απο τσιπουρα κι απο φαγοποτι
- φορες φορες αισθανομαι ωσαν τον Δον Κιχωτη ----
ορθως αντιλαμβανεσαι:
τι ελεγα το ξεχασα α! ορθως αντιλαμβανεσαι..
εκεινα για τις μπαρες
ουτε εγω θα αντεχα τις μπαρες και αμπάρες
μόνο τις μπυρες γουσταρα τις σπειρες και τις μοιρες
μα που να βρεις ,στα σημερα , τις λιρες και τις μπυρες
φαινεται πως ζαλιστηκα και λεω αλλα ανταλλων
εσυ μου εισαι συμπαθης και οχι σαν τον αλλον
που ολοι καταλαβαινουμε πως σε εχει διπλαρωσει
και κανει οτι πια μπορει για να σε αμπαρωσει
και να θελαδεν το μπορω να επιστρεψω πάλι
πτε δεν το περιμενα το καρακαξας χάλι,
της ποτισα ροδοσταμο την εχουνε σταυρωσει
και τα ποιηματακια της τα εχουνε λερωσει ..
το σκιαχτρο
-----------------
καποτε στησαν στο χωραφι ενα σκιαχτρο
το ντυσαν με παλιορουχα το σκιαχτρο
και το αφησαν μοναχο , να σκιαζει τα κορακια
και το σκιαχτρο ΖΩΝΤΑΝΕΨΕ : κοιταξε γυρω γυρω
τα σταροχωραφα
υστερα
κοιταξε ψηλά
κι αντικρισε τον ηλιο ..
και ο ηλιος το κοιταξε κιαυτος
-μπα! δεν ειναι παρα ενα ακομα σκιαχτρο
σκεφτηκε ο ηλιος - που νομιζει
πως ειναι ζωντανο
και το σκιαχτρο περπατησε
διεσχισε τα απεραντα σταροχωραφα
κι εφτασε μεχρι τη θαλασσα..
η θαλασσα ηταν απεραντη
και το σκιαχτρο ενιωσε μικρο και μόνο
δεν τολμησε να κολυμπησει ..εμεινε εκει σκιαχτρωμένο στην ακρογυαλια
για να τρομαζει τα θαλασσοπουλια Υστερα
θαφτηκε κατω απο αμμολοφους
και τα παλιορουχα
τα πηρε ο αερας
τωρα
ειναι παλι
νεκρο ,ενα τιποτε , ενα σκιαχτρο χωρις ρουχα,στην ακρη του χρονου,στη μεση του πουθενα,ενα
σκιαχτρο.
Ίσως κάποιοι ν' αντιλήφθηκαν πως ήδη
άρχισα την εργασία για τους Κικίδη.
Οικογένεια τυπική εις την Ελλάδα,
θα την βρεις στην Κρήτη και στη Μανωλάδα.
Εννοώ, για όσους ίσως λεν: Τι λέει
το παιδί; Τροζάθηκε; Ή, πλέει
σε πελάγη μαλακίας, ο Ταμίστας,
ο αλλάζων ως πουκάμισα τας πίστας;
Εννοώ, λοιπόν, ότι η ζωή αλλάζει
κι από μέλαινες χολές ουδέν σκαμπάζει.
Εννοώ πως συνεχίζω ποιών τους στίχους
και ουχί μνήματα απλώς για τυμβωρύχους.
Κι αν θα δείτε στο άβατάρ μου το τσιτάτο,
που προσφέρω σε αγαρνίριστο ένα πιάτο,
πως η μνήμη μόνο στα γιατί απαντάει,
πως μονάχα αυτή το μέσα μας σκουντάει,
θ' απαντήσω: Ένα καρφί μες στην παλάμη,
του Ταμίστα, του ρεμπέτη, ναι, του βλάμη,
είναι η μνήμη και ματώνει τις σελίδες.
Μα ρουτίνα τού κατάντησαν οι Αυλίδες.
Έτσι, δεν θ' ασχοληθώ με λυπημένους,
ούτε, βέβαια, με υβριστές, κομπλαρισμένους
απ' της ποίησής μου το άστοργο τσεκούρι
που συντρίβει κάθε σκουληκιού τη μούρη.
Προτιμώ ν' ασχοληθώ με τους Κικίδη
και, κυρίως, με τις αδερφές Κικίδη,
που η μία επαντρεύτη τον Μουλά
και η άλλη τον Λαδή τον μπουνταλά.
to avatar mou, dipla...
kai, tespa, mallon to gravatar:
http://el.gravatar.com/tamistas
εκ της κατακρεουργημενης μητρος καρακάξας:
Noσφερατος says:
12/01/2011 στις 12:51 πμ
Σε τουτο το Βουστασιο, στο δάσος με τις λεξεις
της αγελαδας τον μαστο καλεισαι να Αρμέξεις
την Ρογα της ποιησεως γλυκα να γαραγαλήσεις
και στην καρδάρα ,την λευκη ,την ριμα της ,να χυσεις
ειναι πολύ παχυρευστη η ριμα της γελάδας
-μονο προσεξτε ποιηται και τεκνα της Ελλάδας
να μην το παρακάνετε αρμέγοντας την Ρίμα
κι αντι για γάλα βγαλετε ,καφε με γάλα, Χυμα
ζουλωνντας, πασπατευοντας μαστους του Τερεσια
οι ποιηται ζαλιζονται , βλεπουν μια οπτασια
βεπουν την ριμα ζωντανή , σαν μια γυμνη γυναικα
- και ειναι ομορφη πολύ και ειναι και μπεμπεκα-
πανε να την αγγιξουνε,πανε να την φιλήσουν
– κι ακομα οι τολμηροτεροι ,ελπίζουν να ..αμίσουν
Μα η οπτασια ,δυστυχώς , αυτή η γυναικα -ποιημα
ολοταχώς μαραινεται και μενει μόν’ η Ρίμα
κι η ριμα μας που φανταζε φανταχτερό παγώνι
μενει φτερό στον ανεμο, στο κρυο και παγώνει
εκ μεταφιορας (απο την αποτελειωμένη μητερα Καρακάξα:)
Nοσφερατος says:
13/01/2011 στις 1:54 πμ
Ακόμα και στη Ποίηση η ομορφια τελειώνει
σαν Ζωγραφιά που σβηνεται , Ως Παγετών που λυώνει
σαν το νερό που Χύνεται απο ‘ναν Καταρράχτη
Η σαν σφαχτάρι που θρηνεί στα Χερια ενός Σφάχτη
Ακομα και στην Ποίηση οπως και στην Αγάπη
ολα πέρνουν το τελος τους , στην Ωρα του Χασάπη
και τοτε αποκαλύπτεται ξανά, ωμή Αλήθεια
να σπαρταρά στα στήθεια μας ,σαν ψάρι μες τα διχτυα…
εκ μεταφοράς ( απο την Μητερα: ενα για τηνν πρωτοεμφανιση τουΤαμιστα :
Νοσφερατος says:
05/03/2011 στις 1:47 πμ
καποιες φορές που φτανουμε βαθια μεχρι τον Πάτο
και ενδομύχως νιωθουμε πως πιά δεν εχει κατω
και νιωθουμε καταθλιψη και δεν μας βγαινει Ηχος
που πιά στην Κσρακάξα μας δεν στιχουργει ο στιχος
και νιωθουμε συντριμματα σαν τηνν πεσμένη Ρωμη
που απο μεγαλουπολη εμεινε απλώς μια κώμη
( και μεσα στα ερειπια βόσκαγαν κατι Γιδαι
ο Αυγουστινος τογραψε που πηγε και τις ειδε
και εγραψε την Θλιψη του στις Εξομολογησεις
και πια δεν μας απεμειναν Μεγαλαι Αφηγησεις
-τωρα τι θα απογινωμεν χωρις την Κρακάξα
και μαλλον ειναι ματαιον να αρχισουμε την Κλάψα
κι ελεγα παει χαθηκε κι αυτο το αποκουμπι
η καρακαξα ητανε για με σαν Ημισκουμπρι *
* δε ξερω τι σημαινει αυτο , δε μουβγαινε η Ρίμα
για αυτο και το παρεθεσα σε τουτο εδώ το ποιημα
και να που εκπλησσομαι ξανά στην δόλια Μπλογκοσφαίρα
σαν νανοιξε παραθυρο ν’ανεπνευσα αερα
θελω να πω με εξεπληξε ετουτος ο Ταμιστας
που μοιαζει στα ποιηματα ναναι ΧελιδΩνιστας …..
Τι νάναι αυτό που ακούγεται από τα πέρα μέρη;
Μην σκουληκιού το σούρσιμο ενισχυτής θεριεύει
και βγαίνει ως τα μεγάφωνα και γαργαλάει τ αυτιά μου;
Ή καμιά δράκα αδιάντροπων, πειθαρχημένων, σκλάβων
των δόλιων συμπλεγμάτων τους, που χτίκιασαν στα δίχτυα
και κοκορεύονται, μαθές, για την πεποίθησή τους,
για τη δικιά τους, δηλαδή, την άρρωστη προσπάθεια,
αγκομαχάει το ρόγχο της, η περιφρονημένη;
Δεν ξέρω κι ούτε το μπορώ την απορία να λύσω.
Κι αν θες ακόμα να σου πω τους γκρουπουσκουλιασμένους
πώς τους ενώνει μοναχά μια τσιριχτή φωνούλα
και πώς μπορούν, σαν τα ρομπότ, να λεν όλο τα ίδια,
αυτό το ξέρω να στο πω. Είναι τ απολειφάδια
μιας εποχής που μίσησες, του μίσους τα σκυλάκια,
κι ίσως να ναι το αλύχτισμα που ξεψυχάει ληγμένο
αυτό που ακούς από μακριά, οι ανάρμοστες τσιρίδες.
προς τα παλιοπαιδα τ'αλλοκοτα
---------------------
φαινεται πως συντριπτικό εχετε λαβει πλήγμα
-ισως μικρα σας δαγκωσαν και εχετε
ενα Δηγμα
ισως σας δωσαν φαρμακο που ητανε ληγμένο
η βλάβη υποστηκατε απο καναν βλαμμένο
ισως σας χωσαν στο μυαλό ενα μεγαλο Βλημα
-γιαυτο και ειστε ανικανοι να γραψετε ενα ποιημα
κι ισως το βλημα βγαλανε και το χετε βγαλμένο
κι εχει απομεινει αδειανό και τρυπιο το καυμένο
(το μυαλουδακι εννοώ ),και τωρα χωρις Βλήμα
και αγχωμένα απ ' το κενό ,γραφετε ταχα ποιημα
ετσι πηγαινοερχεστε στο βλημα και στο ποιημα
σαν εκκρεμές αλλοκοτο ,κι ειναι μεγαλο κριμα
τι ταχα να σας κανανε,τι ταχα να συνεβη
και πεφτετ ολοταχως στα πιο βαθια ερεβη;
κι αυτο το λιγο πουχατε, το μικρο μυαλουδακι
παιζοντας ποκα χασατε και σταζετε φαρμάκι;
τι ταχα σας ταίσανε; μηπως χολή και ξυδι;
η μηπως σας ταίσανε ενα μεγαλο...μυδι
και λαμαργα το χαψατε και πονεσε η κοιλια σας;
Αιντε παιδια Αλλοκοτα γυριστε στα κιλά σας.
σου το λέω, άι, άι
δε μπορώ το πιεσάι
με κουρέψανε σα γίδι
αχ κυρία μου Κικίδη
τι γιωργάκης, τι λουκάς
όλοι τα ζητάνε κας
Τούτες τις τελευταίες τις μέρες του Δεκέμβρη,
ίδια, απαράλλαχτη η στυφότης, ίδια πάντα.
Μα φέτος κάνει παγερό το μούδιασμα - φέτος κατέρρευσεν το γκλάμορους Ελλάντα.
Ο Χρόνος, μια ιδεοληψία των πειθήνιων,
σέρνεται αργά, σαν της Οδύσσειας 2001,
του Kιούμπρικ της ταινίας, το διαστημόπλοιο·
το μόνον όχημα που χρεία δεν έχει φρένα.
Το μέλλον έτος, και το μέλλον γενικότερα,
διαγράφεται, όπως λεν, άστα να πάνε.
Καιρός δε θα 'ρθει που θ' αλλάξουνε τα πράγματα,
διατάζει ο Χρόνος κι οι στιγμές με κυνηγάνε.
αφηνομαστε
κατρακυλάμε
στα ονειρα
στη λεβαντα
στη ριγανη
τον δυοσμο τα χρυσανθεμα ,τις αλεπουδες, τα σπουργιτα τις οσμές των παιδικών μας χρονων
τη ξυλοσομπα
το μαγκαλι, το μισοκοκκινισμένο καρβουνο ,τα λυσσασμένα σκυλια,τηνσβουνια τα καρα με τις αγελάδες , τη λάσπη
την παχνη
την αγαπη
την πικρα
το γινατι
τον μοχθο
τον τρομο
σαν
σκεπτομενα καλάμια
χορταρι
στην μητρική αυλή
κοιλια
των παιδικών μου χρονων
Είναι μονότονο Κοράκι: "Ποτέ Πια"!!!
έτσι απαντά σε κάθε ερώτηση ενός νέου -
μοιραίου ναύτη με παπιέ μασέ κουπιά
του ναυαγίου ενός λαμπρού διατηρητέου.
Κάποιες φορές θα πρέπει, βλέπεις, "νεβερμόρ"
να λέει κανείς, κι ας είναι, όπως στο σκάκι,
ένα πιονάκι που θα άλλαζε το σκορ
μεταμορφούμενο σε Ρεν, μ' ένα χαπάκι.
Ναι. ΠΟΤέ πιΑ. Όπως του Πόε το Κοράκι.
Κόραξ κοράκου οφθαλμόν δεν δύναται να εξάγει:
εξαγωγές των οφθαλμών συμβαίνουν εις πελάγη
τυπάκων κουτοπόνηρων και οπορτουνιζόντων·
άλλα τα ομμάτια κόρακος και άλλα των επιζώντων
εν εκατόμβαις, τυχηρών. Εν τέλει, ούτως πίνων
το δηλητήριον των τυφλών αιμογλοβών κρεττίνων
οίτινες, οι αόμματοι, τους οφθαλμούς οι ίδιοι
αφήρεσαν εν μία νυκτί με ειδικόν ψαλίδι
και τώρα κείτονται ευτελείς εν είδει νεομαρτύρων,
καθώς ημείς χαζεύομεν, μέσω απιδίων και τύρων,
την εν κενώ οράματος όραση των χιτώνων
και δη του αμφιβληστροειδούς ημών των επιγόνων
της ιστορίας των αρχών απονομής δικαίου
εις δίκας μπλογκοτεχνικάς κλίματος αναγκαίου
δι' όλας τας ανωφερείς, δυσκόλους υποθέσεις
ων έδει να συγγράψωμεν εκστατικάς εκθέσεις,
ούτως, ροφών, ο τάλαντας, πικρότατον φαρμάκι,
κρώζων απογειώνομαι ως εν Τρελό Κοράκι.
Πάντα αλλάζει η ζωή. Ναι, todo cambia.
Πάντοτε πριν η πεταλούδα ήταν κάμπια.
Πάντοτε η πίστη προστατεύει από την τρέλα,
που ενστικτωδώς σπάει της ψυχής τη μανιβέλα.
Κάποιος το είπε, στη ζωή τα πάντα ρει.
Όποιος το έμαθε, ξανά δεν θα χαρεί.
Κάτσε στ’ αυγά σου, κάνε πίσω, δες τι παίζει.
Δώσε και πάρε, πάντα κάτω απ’ το τραπέζι.
Οι συμβουλές συμβουλατόρων συμβουλεύουν
αυτούς που θέλουν εξαρχής να τη βολεύουν.
Τους άλλους, ασ’ τους· το ’χουν χάσει το παιχνίδι.
Όλοι αλλάζουν· είτε τρέχουν – κι αλαφιάζουν -
είτε μαγκούφικα, ματαίως επισκευάζουν
τη μανιβέλα. Κι η ψυχή μένει τσιτσίδι.
Η Ιστορία, ένα μπουκέτο από Ασύμπτωτες
που αποξηράνθηκαν και τρίβονται σε τύρφη,
για να λιπάνουν τις συντεταγμένες του Ποτές –
που κάθε ουλή της Γης η γλώσσα τους τη γλείφει.
Έτσι, με σχήματα, Γεωμέτρες των Ανθρώπινων
απολαμβάνουν τη συναίρεση του Πόνου
που προηγήθηκε ταράξεων αξιόποινων
αλλά και έπεται κάθε της Μνήμης φόνου.
Η νυν Ασύμπτωτη, στα όριά της, φλέγεται:
πυρ και μανία, θερμοκρασίας βαθμοί χιλιάδες.
Και η ψυχή μου, η ασήμαντη, ορέγεται
να μασουλήσει τις απόλειφες ικμάδες.
Όταν γούσταρες τον Στάλιν και τον Μάο,
και μου έλεγες «οι τύποι είναι γαμάω»,
απορούσα τι να γύρευα με σένα.
Όμως, ήμουνα και στο μυαλό παρθένα.
Τώρα, φαν των ποστ, της Ιταλογαλλίας,
και του Ζίζεκ κάθε εστέτ ανωμαλίας,
το σταλινισμό τον έχεις απορρίψει:
με κοιλίτσα, γκρι γενάκι, σκέτη θλίψη.
Το πρωί, κάθε που πίνεις τον καφέ σου,
στις γαρδούμπες – θεωρίες σου αφέσου.
Μη μ’ αγγίζεις. Σε σιχαίνομαι. Δεν θέλω.
Δεν σου άξιζα εγώ, ένα μοντέλο!
Έτσι μίλησε η Ελένη η Κικίδη·
και, κρατώντας ένα σταυροκατσαβίδι,
απειλούσε τον επίδοξο βιαστή της,
που εξίταραν πρωινιάτικα οι μαστοί της.
Δεν στο δίνω, ρε σταλινικό γουρούνι!
Βάλ’ το εκεί που ξέρεις το συμβάν – μπαστούνι!
Δεν στο δίνω! Να χτυπιέσαι, δεν στο δίνω!
Και ξανά εγώ σε σένα δεν τον στήνω!
βαλθηκες να με τρελανεις ρε παλιοφιλε ταμιστα
με τα ποιηματα που γραφεις στην μοναχικη ,πια,πιστα
δωστα ολα ,παρτα ολα, στο εξαισιο παιχνιδι
εκλεισα και την Σπηλια μου,κι εισαι μόνος σενα στρειδι
τα ποιηματα σου λάμπουν μοναξιας μαραγριταρια
στα σκοταδι του βυθου μου ,φωσφοριζουν σαν Οψάρια
Θενκς. Συνεχίζω και βλέπουμε:
Έτσι όπως έφτασε πολλά βαρύς χειμώνας,
μπρος στις οθόνες μας, καθένας κατά μόνας
φενάκες φέροντες στο ερωτηματιεγώ μας,
που οι περσόνες μας το σβιούν εν είδει γόμας.
Είμαστ' εμείς, δεν είναι άλλος, είμαστ' άλλος.
Κάθε δικτύωση του ψυχοπρέσιν άλως.
Χωρίς απόπτωση του νέου μας εγκεφάλου,
η μεταμόσχευση την έφερε του υφάλου.
Ο πλους στους κόσμους των ακόρεστων μπριγάδων,
ιστολογίων αργοναυτών των συμπληγάδων,
από υφάλους και σκοπέλους έχει μάθει·
μα, ίσως μια μέρα ερωτευθεί λήθες και βάθη.
Ψύλλοι μπαίνουνε στ' αυτιά μου
και φυλάω τα πισινά μου
ποιηματάκια τους ζητάω
για να ξέρω πού πατάω!
(εντάξει τώρα; χεχεχε)
ο.κ
Περνάς.
Εμένα, πρέπει να το ξέρεις, δε με μέλει
το τι θα γίνει (ναι, το τι γενέσθαι μέλλει)
και το αν θα 'μαστε δυο - τρεις ή χίλια μέλη·
πάντα σκατά έχει ο κουβάς κάτω απ' το μέλι.
Εδώ: ένας - ένας, μία - μία, στη θυμέλη.
ο Επικαιροποιημένος Μυρμηγκολέων
Μηρμυγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν·
όστις τον μύθον άδραξεν εννόησεν τον φουκαράν.
Μυρμηγκολέων έγινα λόγω της κρίσεως ταύτης·
ψοφοδεής επέζησα. Η λύση; Μυγοχαύτης.
Ο μήνας έχει τριανταμία:
μαθαίνω άνοιξε η σπηλιά.
Μέρα δεν έμεινε καμία
απ' του Γενάρη την κοιλιά.
Τώρα, που έρχεται ο Φλεβάρης
θα στιχοπλέξουμε ξανά
κι αν με τους στίχους θα γουστάρεις
κρασί θα πιούμε στην Κανά.
Έπεσε φως μες στη σπηλιά.
Δράκοι χορεύουνε τρανά.
Ο κόραξ είναι πονηρός
χωρίς καμμιάν ιδέα
μα δεν του είναι δυσκολο
πάντα να χει παρέα
απο κλαδί σ'αλλο κλαδί
κι απο κλαδί σε μάντρα
σε όλους πάντα κρώζοντας
θαρρείς πως κάνει χάντρα,
τις θύμησες, τα λόγια τους
τα σκοτεινά τους πάθη
Μα όλα, όλα, τα γυρνά
σε ένα μικρό αγκάθι,
που πάντα μαζί του το κρατά
και το κοιτά με πόνο
και κάνει δήθεν πως κρατά
σαν του καϋμού τον λόγο..
και κρα και κρα σαν τραγουδά
με τη γνωστή βραχνάδα
θαρρείς πως σένα αποζητά
να του γλυκάνεις τη καρδιά..
οπα !!!!.
..εΥΡΥΓΕΝΗ..κατσε και γραφε ..εχεις ταλέντο ..
Κοιτα,, Μπορει να καθυστερησω λίγο στην αναρτηση των σχολιων ..Αλλά δεν πειραζει ... Εδω ειναι το Μεγα Φαρμακο.. Η Ποιησις παιδες κι κορες .. Γραψτε με την ψυχη σας ..Αινετε
Πανάθεμα στ’ ανάθεμα
με το ’νειρο παράθεμα·
σινδόνιον υπόρρητον,
ονειροστόν, αφόρητον.
Του κάτω κόσμου τα πανιά
έστρωνε ο αγέρας παγανιά.
Τ’ άρμπουρα σάπια σάπιζαν,
τα γερονήπια σάλπιζαν.
Σηκώνεται η αγάπη μου
κι αρπάζει το κιτάπι μου.
Κι αρχίζει να το διαλαλά
με τραλαλό και τραλαλά.
Κάτω στου κάτω κόσμου, να,
στα βράχια δε σκιαζόμουνα·
μην τσακιστούνε τα σκαριά
που ήταν του νόστου η ζυγαριά.
Μον’ τα μαλλιά σου, που ’πλεκες,
να μην τα λέρωνε ο λεκές
που άπλωνε σαν την Αφρική
ιερή ασχήμια, νεκρική.
Είστε χάρμα οφθαλμών!!
Μου φτιάξατε την διαθεση...
panagiota γραψε κιεσυ ..Μπορεις!
Έχασα το φλασάκι μου
θα σβήσω απ' το μεράκι μου·
κι από του καημού το βάρος πιάνω πάτο:
το φλασάκι, το φλασάκι ήταν γεμάτο.
Τόσα φλασάκια χάρισα·
μα τώρα, που ρεστάρισα,
πού να βρώ τόσα σχέδια ποιημάτων;
και πολλών αδημοσίευτων πραυμάτων;
Μου το 'λεγε η αγάπη μου:
Πρόσεχε! Βρε σατράπη μου,
στο φλασάκι τα ποιήματα αν τα βάζεις,
θα χαθούνε· καμιάν ώρα θα πλαντάζεις.
Τώρα που βρήκα πάλι το παλιοφλασάκι
κι είδα ό,τι είχα μέσα αποθηκεύσει,
κατάλαβα πως μοιάζει κάπως με τασάκι
όπου αποτσίγαρα είχα χρόνια συσσωρεύσει.
Κι αν βρήκα κάμποσα, που αλλιώς θα τάχα χάσει,
κι αν η δουλειά μου σώθηκε σε κιλομπάιτ,
σκέφτομαι, ίσως προτιμότερη τοις πάσι,
η ισοπαλία, απ΄τη νίκη με οφσάιτ.
Τότε που οι στίχοι χάνονταν μες στα χαρτιά,
κι ανεπεξέργαστοι βουτούσανε στους κάδους,
μ' άφηναν ήσυχο, χωρίς λαβωματιά,
χωρίς το φθόνο από τους συγγενείς τους κλάδους.
Μα τώρα εκτίθενται οι στίχοι εν τοις δικτύοις,
που, όπως ανέφερα σε άλλη ευκαιρία,
εκεί, λογιώτατε, βαριά ποινή εκτίεις,
εκπροσωπών τη σεβαστή σου εταιρία.
Ω, εσύ της μνήμης φυσαλίδα...
Πόσο ασήμαντα ένα παφ σε καταργεί...
Κι όμως. Ούτε σε ξέρω, ούτε σε είδα.
Ούτε σε γέννησα. Σε φέραν πελαργοί.
Πριν λίγο, πριν το πόδι μου πατήσω
(ωραία, πόδι θα το λέω το πληκτρολόγιο),
πριν σε κοράκου τόπο παρατήσω
στίχους χωρίς να εκδώσω τιμολόγιο,
εγραψαπάντηση αυτό:
μικρός tamistas ήμουνα και πήγαινα σχολείο;
ή ταύρος μικρομέγαλος σε υαλοπωλείο;
όμως, τι κάνω τώρα εδώ; ας πάω στο κοράκι
(είναι η ζωή σα θάνατος που παίζει θεατράκι)
κι ήρθα να πω μια καληνύχτα.
καληνυχτα Μικρε Τυμπανιστη Ταμιστα
τωρα που νυχτα πλακωσε και μεπιασε κι η Νυστα
Η μέρα ηταν ασχημη κι η Νυχτα ηταν Κρυα
Κι εγω βρυκολακας τρελός αναμεσα στα Βρυα
ειναι η Νυχτα αβασταχτη η Πολική μας Νύχτα
Ταμιστα ελα κι αδειασε : Τα ποηματα σου Ριχτα
να γινει παραναλωμα το Δασος με τις λέξεις
Μ'ου ανιξαν αλλοκοτες εμπρηστικές ορεξεις ....
καλά που τόβαλες το χρέος κάτω - κάτω
γιατί σπανίως στη σελίδα πιάνω πάτο
κι έτσι το χρέος δεν μ' αγχώνει ως αριθμός
μ' αγχώνει μόνο ως εξώτερος ρυθμός
αυτος το χρεος που μας σερνει απ 'τη Μυτη
μας εχει κανει τη ζωή σαν του Αλητη
χωρςι σακακι και παλτο μεσα στη μαυρη Παγωνια
αχ! να κονιακιαζα σε μια Κρυφή Γωνιά !
αυτος το χρεος το Βαρυ που μας πλακώνει
σαν Μαυρο σαβανο και ολους μας Παγωνει
ειναι η αλλη η πλευρά της φαγγαρισιας μας ζωής
Να ζει κανεις η μες το χρεος Να Πνιγεις !
της αθήνας το γιανκίνι όποιος τόδε κλαίει και πίνει
(μα) κι αν τα χτίρια γίναν στάχτη ο λουκάκος δεν εσκιάχτη
κάηκε μια καφετέρια - για τα στάρμπακς κλαιν ποζέρια
κάηκε το κόστα μπόντα, δίχως λόγο αποχρώντα
κάηκαν δυο σινεμάδες, μες στους τόσους σαματάδες
πέντε τράπεζες καήκαν μα τα φράγκα όλα τα βρήκαν
αν γουστάρεις βαλεντίνο, με τα σέξι σου σε ντύνω
και μια υπόσχεση σου δίνω, θα σου αρέσει όταν σε γδύνω
μα εγώ δεν το γουστάρω το προϊόν που μ' ένα σμπάρο
τρυγονάκια θέλει δύο και εμέ να διεισδύω
στου (ξεν)έρωτα το σόι, όπου όλοι νιώθουν σώοι
ενώ είναι μόνο ζόμπι, του κεφάλαιου το χόμπι
Καθώς το νιώθεις ότι όλα έχουν τώρα πια ειπωθεί,
ή, ακριβέστερα, τα πάντα σε χαρτί έχουν τυπωθεί,
αναρωτιέσαι αν μεταφέρεις το μηδέν σε αριθμούς
που όσο κι αν τους προσθαφαιρέσεις διαφεύγουν στους ηθμούς
της ίδιας πάντα παρρησίας, αυτής που αλόγιστα ηχεί,
γιατί είναι τόσο ξιπασμένη, τόσο είν' η θλίψη της ρηχή,
που όλο μηδέν βγάζει στις πράξεις. Μονότονο το μπουγιουρντί
του προορισμού σου, του θανάτου. Το τελευταίο σου χαρτί
είναι το ίδιο με των άλλων. Κι οι άλλοι, κόλασης φωτιά,
είναι η μόνη σου ελπίδα, η ανώφελή σου αποκοτιά.
ΤΑ ΚΙΝΕΖΑΚΙΑ
Στον Κ.Ζ.
1968-1973
Στο Βερολίνο, το Παρίσι , το Λονδίνο
Κινεζάκια του Μάο τις σκέψεις μελετούνε
πήγαινε-έλα Ρώμη ή Φλωρεντία και Αθήνα
των μεσοαστών γονιών τους τρώγοντας το χρήμα.
1973-1978
Στου Πολυτεχνείου την εξέγερση συμβάλατε πολύ
όταν οι ορθόδοξοι και οι αναθεωρητές
θέλαν την κατάρρευση ή την ρήξη από .. μέσα
Δυναμικά - επαναστατικά – οργανωμένα ρίξατε
στην Αμερικάνικη Πρεσβεία αυγά με κόκκινη μπογιά
από μίσος για τον καπιταλισμό ;
ή από υποσυνείδητη αγάπη σ΄ αυτό το χρώμα ;
Κι ύστερα στα προαύλια
…”ζύμωση” λες κι ήταν κρασί οι ιδέες
και συγκρούσεις
όχι πάντα ιδεολογικές, …μέχρι αίματος
ανάμεσα στην νέα(;) και στην σκουριασμένη αριστερά
δύσκολη η διάγνωση : νεανική ορμή ή ψυχοπάθεια ;
1978-1981
Το κίτρινο κίνημα φούσκωνε στις σχολές
ως τις πρώτες καταλήψεις
κι ύστερα το Λ.Α. έγινε L.A.
ήρθε το new wave και η ντρόγκα
Απογοήτευση παντού : ούτε αυτά λύση δεν έφεραν
1981-2004
Λίγοι πέθαναν νωρίς
άλλοι στην τάξη τους βαθμιαία επανήλθαν
οι επαρχιώτες διορίστηκαν στο δημόσιο
οι πιο “κουλτουριάρηδες” γίνανε ιδιοκτήτες bar ή δάσκαλοι
και οι ηγέτες στην ρήξη από .. μέσα
οι πιο ιντρικαδόροι- μυστικοσύμβουλοι
χαράζουν τη κόκκινη γραμμή της εξουσίας,
μαζεύουν μίζες για το κόμμα (;) ή για την πάρτη τους
Που πας ρε τέως κινεζάκι – επιχειρηματία
βαλίτσα με «τούβλα» στου Μαξίμου το υπόγειο;
Στην Μύκονο θα τα φάει ο μεγάλος
αφού η καλή του με πλαστικές καλλωπισθεί
2004-
Κι ο «αντάρτης» καπνίζει πούρο σαν τον Che
Απλώνοντας τα ποδάρια του στο υφυπουργικό του τραπέζι
Σύνορα δεν έχει …η βλακεία πρώην «κινέζε» δημοσιογράφε
όταν σαν star διαφημίζεις αυτοκίνητα μεγαλοαστών
……………………………………………………………………………………………….
Φαίνεται ότι αν ακολουθείς την μόδα της Κίνας πριν και τώρα της Ευρώπης
άκριτα, χωρίς καλά –καλά να την κατανοήσεις
τ΄ αποτελέσματα είναι, τουλάχιστον αυτά που περιγράφω
τέως αριστερέ με επικίνδυνα μακιαβελική πορεία
για τον (ιδιοτελή) σκοπό σου χρησιμοποίησες κάθε μέσον
όπως το σύστημα εσένα σαν άλλοθι δημοκρατίας.
07.10.2008
ενδιαφερον το ποιημα σου ανωνυμε αλλά αν την επομενη φορα δεν χρησιμοποιησεις ενα σταθερο νικ το ποιημα σου δεν θα δημοσιευτει .. εδω δεν ειναι ο κυκλος των ανωνυμων ποιητων αλλα των ψευδωνυμων πποιητων ( εκ του προχοιρου)
Τα λουλουδάκια που άνθισαν στον κουλτουρένιο κάμπο
σαν είπα "αφήστε τα ν' ανθούν, θέλω να τα μυρίσω",
γιατ' ήταν φίδια τόθελα, εγώ που ήλιος λάμπω,
να ξετρυπώσουν· κι ύστερα να τ' αποκεφαλίσω.
ΤΑ ΚΙΝΕΖΑΚΙΑ
Το γραψε ο Αφωτιστος Φιλελλην,
συγνωμην για την παράλειψη από κεκτημένη ταχύτητα.
Σαν μολυβενια μπαλα αργα κυλαω
μ' αδρανεια εκπληκτικη!!!
Πολυ παλιο μου διστιχο
Δεν περιμενα να ισχυσει.
Τούτο το Τρελλοκόρακα
τον έχω ξαναδεί
τότε που ανοιγόκλεινε
του Νόσφη το τσαρδί
Μου είπαν σήμερα να ρθώ
να γίνω μουσαφίρης
λίγα στιχάκια ήφερα
κι ας είμαι και μπατίρης
Τα σχόλια ξαναδιάβασα
που έχουν ανεβεί
και τα στιχάκια μέτρησα
μην έχουν παραβεί
Το μέτρο και τη ρίμα τους
αν είν ο στίχος πλήρης
αν είν ο μύθος και η πλοκή
άξια να ακούει εμίρης
Είδαν πολλά τα μάτια μου
μες το τρελλό κοράκι
διάβασα ορέα ποιήματα
μα είδα και ..φαρμάκι ;)
Παπούλης
πολύ χρά μου εδωσε το ανωθεν στιχακι
- η ποιηση ειναι φαρμακο μα ειναι κα φαρμάκι-
ασε παπουλη τ'αρματα και ελα στον καταρραχτη
που χυνοεται η ποισηση και λυωνει καθε σφαχτη
αιντε! να ξεπερασουμε τα μιση και τα πάθια
η ποιηση : τριανταφυλλο που εχει και αγκάθια
μεχρι να ρθει ξημέρωμα ,μερες αλκυονιδες
μας κουρασαν αδιεξοδα ,μαχες χωρις ελπίδες
Η ποίηση είναι βάλσαμο
όλα τα θεραπεύει
φάρμακο παντοδύναμο
με το καλό, θεριεύει
είναι ζωμός λαχταριστός
απ την καρδιά βγαλμένος
είναι ο λίβας ο ζεστός
του ήλιου απεσταλμένος
είναι γλυκειά συνάντηση
που τις ψυχές γλυκαίνει
είναι σωστή απάντηση
σε ότι μας πικραίνει
άιντε σαν ανταμώνουμε
στους δρόμους, στα σοκάκια
το άγχος να το διώχνουμε
με κανα δυο στιχάκια
Δημοσίευση σχολίου