Ποιός ήταν λοιπόν αυτός ο ..Βάμπιρας ;;;
Φαντάζομαι ότι μερικοί από τους εδώ ( ολίγους) αναγνώστες θα
νομίσουν ότι με το ποστ αυτό ο συγγραφεύς και υπεύθυνος του παρόντος
ιστολογίου σχεδιάζει να αποκαλύψει στο διψασμένο για γνώση κοινό του τη
ταυτότητα , τα χούγια , τις μύχιες “αρετές’ και τα κρυμμένα μυστικά του αγαπημένου μου Νοσφεράτου…
Δύσβατο , καλοί μου αναγνώστες , το ιστορείν για πρόσωπα υπαρκτά και αγαπημένα , ειδικά όταν συμβαίνουν δύο τινά :
α) το πρόσωπο αυτό δεν βρίσκεται στο κόσμο των ζωντανών
β) υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία και τεκμήρια να βοηθήσουν τον αφηγητή και τη παραπαίουσα ( εδώ και καιρό ) μνήμη του.
Αλλά θα δοκιμάσω….
Δεύτερη τη τάξει κόρη σε πολυμελή Ηπειρώτικη οικογένεια , γεννήθηκε
στα τέλη του 19ου αιώνα ανάμεσα σε πέτρες , καρυδιές και έλατα σε ένα
χωριό του ανατολικού Ζαγορίου.
Ένας πατέρας , o κυρ Τόλιος πρόβατο αλλά δουλευταράς και μια μάνα
δεσπόζουσα , ισχυρή προσωπικότητα της οικογένειας αλλά και του χωριού. Η
κυρά Βικτώρια με τ’ όνομα , όνομα που προφανώς έλαβε κάπου στα 1870
εκ της τότε κυριάρχου του ένδοξου βρεταννικού imperium. Μια μικρή
αβροφροσύνη προς τους δυνητικούς προστάτες ή προσδοκία βίου και
ευμάρειας προσωπικής με ισχύ ευχολογίου ;;; κανείς ποτέ δε θα το μάθει
φαντάζομαι.
Στη περιοχή ακόμα κυρίαρχη η Οθωμανική αυτοκρατορία , αλλά τα
Ζαγοροχώρια όπως γνωρίζουμε απολάμβαναν ένα ιδιότυπο καθεστώς και είχαν
αναπτύξει ισχυρή ομογένεια και εμπορικούς δεσμούς στη Δυτική Ευρώπη.
Στο χωριό όπου ανθούσαν οι μαστόροι , οι πραματευτάδες οι έμποροι και η
κτηνοτροφία σε συνδυασμό με υλοτομία και περιορισμένη γεωργική παραγωγή
σε πεζούλες , η ανάπτυξη ήταν εμφανής και οικονομικά και κοινωνικά.
Τρίπατα σπίτια , πολυτελή χαγιάτια και αυλές , καλντερίμια και ένας
πληθυσμός πάνω από χίλιες ψυχές σε δύο μαχαλάδες – ενορίες , σχολείο ,
σύλλογοι συνέθεταν ένα δραστήριο κοινωνικό περιβάλλον. Τούρκοι δεν
υπήρχαν και η μόνη αρχή ήταν η εκκλησία και οι προύχοντες. Ο μπάρμπα
Τόλιος όμως και η κυρά Βικτώρια , όπως και πολλοί άλλοι κάτοικοι του
χωριού γνώριζαν , έβλεπαν , επικοινωνούσαν με , τη τότε μικρή Ελλάδα της
εποχής , αισθάνονταν ότι θα έπρεπε κάποτε να ενταχθούν ως ελεύθεροι
πολίτες σε μια Ελλάδα μεγαλύτερη , που να περιλαμβάνει και τις δικές
τους περιοχές και συμμετείχαν σε πολιτικές δραστηριότητες και ζυμώσεις
που αναπτύσσονταν τότε σε όλα σχεδόν τα Βαλκάνια.
