Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος..




Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος
Και βγαίνει απ’ τα βάθη του ο Γνώριμος μας Πόνος

Όταν συλλογιζόμαστε ξανά παλιά συμβαντα
- όταν πια τα περάσαμε –τα χρονιά τα σαράντα .
(ηντα)

Όταν τελειώνει ο χρόνος μας και μπαίνει ο Νέος χρόνος
Γκαρίζοντας…..Σαν Γάιδαρος .
Σαν ναναι Χρόνος- όνος

Και φεύγουν οι ελπίδες μας και δεν μένει καμία
και μένει αμανάτι μας Μόνο η Αστυνομία

Και νιώθουμε τη σήψη μας ,τα λέπια στο κορμί μας
Κι εξαφανισθη για καλά της νιοτης η ορμή μας
Κιο Χρόνος από διπλά μας κοάζει σαν βατράχι
Και όλοι γύρω μαίνονται κι αδημονούν για Μάχη

Κι ανοιγοκλείνουν αι Οπαι σαν νατανε Αιδοία
Και σφάζει τα παιδάκια της κι η Τρομερή Μηδεία

Κι ο Έκτορας σαν σέρνεται στο Άρμα Αχιλλέως
Κι ο Κρόνος μπαίνει στη Σκηνή και είναι Πειναλέος

Σαβαρακατρανέμια του λέμε του Αιώνα
Γεννιούνται τα’εγγονακια του-σαν Βατραχάκια : Μόνα


Κι ένα χρονακι στεκεται στο κέντρο σαν Χαμίνι
Και γυρω του τ’ακολουθούν Χρόνια πολλά : Γυρίνοι

Και μεις αναρωτιόμαστε : Που να μας παει ο Χρόνος ;
Και σαν τον σφάχτη απαντά ο Γνώριμος μας Πόνος .

3 σχόλια:

Μαιρη Σάββα είπε...

Σημειώνω την απόλυτη σχέση του κειμένου σου για το Χρόνο, με την ημερομηνία που έχεις επάνω!
Κάτι δεν πάει καλά, πράγματι!

''Ο χρόνος κι αν περνάει
το πρόσωπο γερνάει
μα η ψυχή μου μένει
σαν του παιδιού που γέρνει
στην αγκαλιά της μάνας του
κι ο ύπνος γυροφέρνει... ''

Σίγουρα δεν μπορείς να αλλάξεις το χρόνο, το ρολόι όμως του μπλογκ, διορθώνεται! Χα,Χα,Χα!
Σήμερα έχουμε Τέτάρτη 3 Φεβρουαρίου (ακόμα, ευτυχώς).

Νοσφεράτος είπε...

αγαπητη Μαιρη εισαι πολύ παρατηρητική....

Θοδωρής Βελισσάρης είπε...

Φανταστικό το ποίημα!

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου