Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους



Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους
Άυπνα μάτια και πληγές -ορθάνοικτα αυτιά
Κι αφήνουμε, στον άνεμο για ίχνη μας τους στίχους
Πριν να κοπεί για τα καλά η Μύχια μας Μιλιά.

Κάποιες φορές ο πόνος μας γίνεται σαν μαχαίρι
Που ψάχνει στήθος να χωθεί, να μπήξει μαχαιριά
Στον Ουρανό που πέφτουμε , ξεκολλημένο αστέρι
Και αιμορραγεί κατάστηθα , η δόλια μας καρδιά


Κάποιες φορές το τραύμα μου ,πεινάει σαν λιοντάρι
Που στη Σαβάννα τριγυρνά γυρεύοντας σφαγή
Και τότε, πάλι έντρομος .κρύβομαι στο Πιθάρι
Σα Διογένης Κυνικός που ψάχνει να κρυφτεί

Π. Θ

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Θ.I.

Καποιες φορες γυριζουμε στο σπιτι μας μονάχοι
κι οπως την πορτα πισω μας κλεινουμε απο μεσα
νοιωθουμε σαν πολεμιστες που ηρθαν απο τη μαχη
ή σαν έμποροι -άλλοτε- πνιγμενοι απο τα φεσ(ι)α

Ανώνυμος είπε...



Θ.I.

Μοιαζει η ζωη μας σαν παλια και μπρουτζινη γκαζιερα
που αφου καταπονηθηκε ολο να μεγειρευει
εκανε τσαφ και εξεπνευσε τον μεσα της αγερα
και τη στερνη της αφησε πνοη μεσα στη χλευη

Ανώνυμος είπε...



Θ.Ι.

Τωρα η γκαζιερα φουντωσε, τα σωθηκα μας καιει
κι ετσι όπως πυρακτώνεται το εσωτερο μας "είναι"
λιωνει ο χρονος μεσα μας, σα λαβα που αργορεει,
καθως κυλλούν και χανονται αιωναι - ετη - μηναι!




Νοσφεράτος είπε...

θειε εκπληκτικά και τα τρια

σαν το κερι που τοσσβησε καντηλαναφτη χερι
ειν, η ζωή μας καφτερη μας εκαψε το τζιέρι
μας εφαγε την σαρκα μας μας ηπιε και το αιμα
κ εντελει αποκαλυφθηκε πως ηταν ενα ψεμμα

πως ολα που πιστευαμε ητανε ενα λαθος
κι αποκαιδια ειμαστε απ' το πολύ το παθος

και ειναι η ανασα μας καπνος , καποιας φωτιας σβησμένης
ειναι η ζωή μας μια σκια μιας σαύρας τρομαγμένης

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...