Είναι τα δόντια μου που πέφτουν ενα - ένα,
Είναι τα χρόνια μου , που γίνονται ,πια , ξένα ,
είναι οι πίκρες μου που γίνονται κουβάρια ,
ειν ' οσα χάσαμε , σιγά σιγά , στα ζάρια ,
είναι της νιότης οι σβησμένες αυταπάτες ,
είναι κι' οι μνήμες μου, σαν το ψωμί, αφράτες..
Μη κοροϊδεύετε τις αναρτήσεις μου,
είναι μονάχα ένα κομμάτι της ψυχής μου,
και το λυκόφως της μικρής ζωής μου,
είναι τ 'απόνερα αναπνοής μου....
Κι όταν εισπνέετε ,
αυτό που βγάζω κάθε τόσο από τη μύτη ,
αχ! σπλαχνιστείτε με κι εμένα τον αλήτη ,.
( σε ένα σταυρόλεξο για έναν .μόνο, Λύτη )
Πέτρος Θεοδωρ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου