οι λαμπερές , λιγοστές στιγμές μας.

Κάποτε μια , δύο άντε καμμιά δεκαριά στιγμές όλες όλες ήταν κι αυτές που αξίζανε σε όλη τη ζωή μας και τις κρατάμε ως κόρη οφθαλμού κι έδιναν στη Ζωή μας νόημα. .Και η υπόλοιπη ζωή παρέμενε βαρετή και μονότονη. Ύστερα…. Κυνηγήσαμε τις στιγμές και τις πολλαπλασιάσαμε .Και η Ζωή μας έβρισκε πολλαπλό ενδιαφέρον σ’ αυτά τα λαμπερά άστρα τις στιγμές που γίνοντας δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες. όμως, σιγά σιγά , μέσα σε όλη αυτή την πολλαπλή λαμπρότητα χάσαμε το μέτρο σύγκρισης :. Η κάθε μία στιγμή φαινότανε λαμπρότερη της άλλης . . Κι έτσι τις βαρεθήκαμε .... .Τώρα πια οι φωτεινές στιγμές μας σβήνουν η μία μετά την άλλη ... Και η ζωή μας ξανά γίνεται μουντή και μονότονη πολύ πιο μου τη και μονότονη από ότι πριν... ΄ Οι στιγμές τρεμοπαίζουν και σβήνουν σαν κεριά που ο χρόνος τα έλιωσε . . Κι έχουμε χάσει κι εκείνο το νόημα που κάποτε έδιναν οι λαμπερές , λιγοστές στιγμές μας.