σαν τον σκαντζόχοιρο που πλησιάζει τους άλλους σκαντζόχοιρους για να ζεσταθεί .......

Όταν ήμουν έφηβος ,γύρω στα16 -17 ανακάλυψα έκπληκτος και καταγοητευμενος τον κόσμο των γκρουπούσκουλων της αριστεράς. Ήταν σαν λουναπαρκ : Περάστε κόσμε .. Χρόνια ; 74 , 75 ...Χρόνια Μεταπολίτευσης. Πολύ γρήγορα η γοητεία μετατράπηκε σε απογοήτευση . Ήμουν, από τότε ,εκτός γραμμής. Αποσυνάγωγος. Από την άλλη δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω , στο πηχτο σκοτάδι της Δεξιάς , τον εθνικισμό , τον ρατσισμό , τις πιο μαύρες προκαταλήψεις............... Εξάλλου η Εφηβεία είναι μια ηλικιακή κατάσταση στην οποία μπαίνεις ,αλλά δεν βγαίνεις. Και η πολιτικοποιημένη Εφηβεία σε ακολουθεί για πάντα : Σαν στίγμα , σαν κατάρα. Την κατάρα του Οι δίποδα. Λέω του Οι δίποδα γιατί στη χώρα μας το Οιδιπόδειο γίνεται πολιτικό .Δεν έχουμε ατομικό - οικογενειακό οιδιπόδειο αλλά Πολιτικοποιημένο. : Από τον εμφύλιο , από το τραύμα του Εμφυλίου.......... Ο εμφύλιος είναι και ένα διαπολιτισμικό τραύμα : περνά από γενιά σε γενιά ,διαθλασμένα παράγει επισυνεπειες ........ Έτσι λοιπόν περνάει η ζωή μας , η ζωή μου , σαν εκκρεμές ανάμεσα στις συμπληγάδες όλο και προσεγγίζω την Αριστερά και πάλι απομακρύνομαι σαν τον σκαντζόχοιρο που πλησιάζει τους άλλους σκαντζόχοιρους για να ζεσταθεί και πάλι απομακρύνεται ....