Βασιλέως Ηρακλείου 47
Θεσσαλονικη
Τρίτη 12 Μαίου στις 20:30
Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009
για τη ΒΕΒΉΛΩΣΗ και το ΣΩΜΑ(ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗΣ)κλικ
για τη ΒΕΒΉΛΩΣΗ και το ΣΩΜΑ (
”Το διπλό αντιφατικό νοημα που φαίνεται να έχει στα λατινικά το ρήμα βεβηλώνω (profanare(από τη μια πλευρά , καθιστώ βέβηλο , μιαίνω, από την άλλη θυσιάζω ). Προκειται για μια αμφισημία η οποία φαίνεται να συμφυεται στο λεξιλόγιο του ιερού ως τέτοιου: Το επίθετο sacer ,θα σήμαινε ετσι τόσο τον «σεπτό,τον καθαγιασμένο, τον αφιερωμένο στους θεούς » οσο και τον «καταραμένο , τον αποσυνάγωγο» ”
Giοrgio Agamben , Βεβηλώσεις , μτφ Παναγιωτης Τσιαμουρας , Αγρα 2006
”Το διπλό αντιφατικό νοημα που φαίνεται να έχει στα λατινικά το ρήμα βεβηλώνω (profanare(από τη μια πλευρά , καθιστώ βέβηλο , μιαίνω, από την άλλη θυσιάζω ). Προκειται για μια αμφισημία η οποία φαίνεται να συμφυεται στο λεξιλόγιο του ιερού ως τέτοιου: Το επίθετο sacer ,θα σήμαινε ετσι τόσο τον «σεπτό,τον καθαγιασμένο, τον αφιερωμένο στους θεούς » οσο και τον «καταραμένο , τον αποσυνάγωγο» ”
Giοrgio Agamben , Βεβηλώσεις , μτφ Παναγιωτης Τσιαμουρας , Αγρα 2006
”Η Μαρίνα Αμβραμοβιτς ειναι μια από τις καλλιτέχνιδες που δουλεύουν με το σώμα .Το 1974,σε μια παράσταση είχε καθίσει δίπλα σε ένα τραπέζι, προσφέροντας το σώμα της στους θεατ΄ς για να το κανουν ο,τι ηθελαν με διαφορα αντικειμενα που βρισκονταν πάνω σε εκείνο το τραπέζι :ένα πριονι , ένα πηρουνι ,ένα δικρανι , ένα τσεκούρι, ένα κραγιόν , ένα μπουκάλι άρωμα , ένα κερί σπίρτα , σταφύλι μελι ψαλίδια .Στο τελος η Μαρινα μένει ολογυμνη . Οι θεατες της εχουν ξεσχίσει τα ρούχα κι εχουν χρησιμοποιησει στο σωμα της όλα τα αντικειμενα για να την πληγωσουν , να τη στολίσουν , να την χρωματίσουν . Ενας από τους θεατες της βαζει στο προσωπο ένα πιστόλι.. Η καλλιτέχνιδα είχε καταφέρει να διεγείρει τα επιθετικά ένστικτα των εατων , την κρυφή βιαιότητα τους , τις σεξουαλικές επιθυμίες τον φόβο και την ενοχή. Το σωμα της λειτουργησε ως καταλύτης” (Τα Νεα ,24-7-2006- , στηλη Δρομοι , του Ρουσσου Βρανα )
”Το κομμάτι της πραγματικότητας που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά κα το αρνούμαστε ευχαρίστως είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι ένα πράο ,αξιαγάπητο πλάσμα , που το πολύ πολύ να αμυνθεί όταν το επιτεθούν , αλλά ότι στον ορμικό εφοδιασμό του περιλαμβάνει και μια σημαντική ποσότητα επιθετικής τάσης
Γι αυτόν ο πλησίον του δεν είναι μόνο πιθανός βοηθός και σεξουαλικό ααντικείμενο , αλλα και πειρασμός για να ικανοποιησει πάνω ου την επιθετικότητα του , να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αμοιβή , να τον μεταχειρισθεί σεξουαλικά , να τον ταπεινώσει ,να τον βασανίσει , να τον σκοτώσει…Homo hominis Lupus*Πλαυτος Asinaria ii,4,88]
Σιγκμουντ Φρουντ Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας μτφ Γιωργος Βαμβαλής , Επικουρος , Αθηνα
Cabaret Italian Style - Funiculi Funicula - The Three Tenors
Funiculi Funiculahttp://www.youtube.com/watch?v=LX7BY0WFkBc&feature=related
Mario Lanza - Funiculi , Funicula . Neopolitan
Massimo Ranieri - funiculì funiculà
Three Tenors in Concert 1994 - Funiculi, Funicula
André Rieu & tenores "Torna a Surriento" "Funic...
Rigoletto La Dona e mobile
Andrea Bocelli - Funiculi Funicula
Funiculì, Funiculà
46,531 views
roxscor
Added
2:11
Re: Yehudi Menuhin plays Brahms Hungarian Dance...
Jussi Bjoerling Funiculi Funicula
Funiculì Funiculà - Mario Lanza
Mario Lanza - Funiculì, Funiculà
Cabaret Italian Style - Funiculi Funicula - The...
Pavarotti - Ave Maria - Schubert
10,466,994 views
Funiculi, Funicula
7,893 views
johnny102marvin
Added
Funiculi Funicula ~ Dino Valle
Funiculi Funicula - André Rieu
Funiculi Funicula Al Pacino Stevie Wonder Dario...
Rene Kollo - Funiculi Funicula 1973
Volare & Funiculi Funicula / Russell Watson
Funiculi Funicula
Mario Lanza - Funiculi , Funicula . Neopolitan
Massimo Ranieri - funiculì funiculà
Three Tenors in Concert 1994 - Funiculi, Funicula
André Rieu & tenores "Torna a Surriento" "Funic...
Rigoletto La Dona e mobile
Andrea Bocelli - Funiculi Funicula
Funiculì, Funiculà
46,531 views
roxscor
Added
2:11
Re: Yehudi Menuhin plays Brahms Hungarian Dance...
Jussi Bjoerling Funiculi Funicula
Funiculì Funiculà - Mario Lanza
Mario Lanza - Funiculì, Funiculà
Cabaret Italian Style - Funiculi Funicula - The...
Pavarotti - Ave Maria - Schubert
10,466,994 views
Funiculi, Funicula
7,893 views
johnny102marvin
Added
Funiculi Funicula ~ Dino Valle
Funiculi Funicula - André Rieu
Funiculi Funicula Al Pacino Stevie Wonder Dario...
Rene Kollo - Funiculi Funicula 1973
Volare & Funiculi Funicula / Russell Watson
Funiculi Funicula
Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009
«Με αίμα στο στόμα σαν βρικόλακας...»(κλικ)
αποσπασμα:
''Ομως δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα, είτε στην προϊστορία του ανθρώπου, είτε στο ζωικό βασίλειο που να μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτές οι ελπίδες θα υλοποιηθούν. Οχι ότι δεν καταβλήθηκαν προσπάθειες.
Στην αρχή, στο μικροσκόπιο των ζωωλόγων βρέθηκαν οι μπαμπουίνοι, όμως τα νέα ήταν γρήγορα απογοητευτικά. Στις κοινωνίες τους κυριαρχούν οι βίαιες πολιτικές συγκρούσεις και η σεξουαλική ανισότητα.
Τα νέα από τους χιμπαντζήδες ήταν στην αρχή πιο ενθαρρυντικά. Η ζωολόγος Jane Goodal, που τους μελετούσε από κοντά στην Αφρική, παρουσίαζε φιλμ που έδειχναν ότι ο αφρικανικός χιμπαντζής ήταν γλυκούλης, αφοσιωμένος και ότι οι κοινωνίες τους δεν είχαν το μιλιταριστικό στοιχείο που κυριαρχούσε στις κοινωνίες των μπαμπουίνων. Ομως και αυτή η εικόνα ανατράπηκε ριζικά, όταν ανακαλύφθηκε ότι οι χιμπατζήδες έφτιαχναν ομάδες που κυνηγούσαν μικρούς μπαμπουίνους. Οταν τους έπιαναν τους διαμέλιζαν, ξεριζώνοντας τα χέρια και τα πόδια τους. Ολα αυτά τα έκαναν φυσικά για τον «χαβαλέ»! Η αντίδραση της Goodal, όταν είδε την εικόνα που είχε για τους αγαπημένους της χιμπατζήδες να καταρρέει, θύμιζε τις αντιδράσεις πολλών δυτικών μαρξιστών όταν έμαθαν για τα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ενωσης:
«Προσπάθησα να ζήσω με τα νέα στοιχεία για τη βία των χιμπαντζήδων», έγραψε σε ένα από τα τελευταία άρθρα της. Ομως δεν την άφηναν οι εφιάλτες. Ξυπνούσε τα βράδια καταϊδρωμένη, φέρνοντας μπροστά της τη σκηνή που είχε παρακολουθήσει: «Ενα θηλυκό χιμπαντζή να τρώει τη σάρκα ενός μωρού, με το στόμα της γεμάτο αίμα, όπως κάποιου βρικόλακα που μαθαίναμε στα παιδικά μας χρόνια».
Η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας να ανακαλύψει την «ειρηνική» της φύση ήταν οι μπονόμπος -που μαζί με τους χιμπαντζήδες αποτελούν τους στενότερους συγγενείς του Homo sapiens. Εδώ, πράγματι, τα αρχικά νέα ήταν πολύ θετικά. Οι μπονόμπος δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά σεξ όλη την ημέρα και όλες τις διαφορές που είχαν μεταξύ τους τις έλυναν είτε με ετερόφυλες είτε με ομόφυλες σεξουαλικές πράξεις. Εν μιά νυκτί οι μπονόμπος έγιναν οι ήρωες του παγκόσμιου φιλειρηνικού κινήματος, καθώς φάνηκε να υλοποιούν το όραμα των «σίξτις»: «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο».
Ομως οι μπονόμπος που είχαν μελετηθεί ήταν κυρίως σε ζωολογικούς κήπους, δηλαδή σε κατάσταση κράτησης. Αυτή η κατάσταση επηρεάζει σημαντικά τη συμπεριφορά των ζώων. Οπως παρατηρούσε χαρακτηριστικά ο ζωολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Craig Stanford:
«Οταν τους βάζεις μαζί και βαριούνται μέχρι θανάτου, τι άλλο μπορούν να κάνουν από το να τρώνε και να κάνουν σεξ;»
Πρόσφατα όμως οι μπονόμπος έχουν αρχίσει να μελετώνται στο φυσικό τους περιβάλλον, στο Κονγκό, από τον Γερμανό ζωολόγο του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ, Widfried Hopman. Τα πρώτα μαντάτα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Και στην κοινωνία των μπονόμπος υπάρχουν συστηματικά κρούσματα βίας. Αυτό που τους διαφοροποιεί από τα άλλα πιθηκοειδή είναι ότι στη βία πρωτοστατούν τα θηλυκά. Ομάδες θηλυκών επιτίθενται εναντίον κάποιου μοναχικού αρσενικού και πολλές φορές του κόβουν τα δάκτυλα των ποδιών, μασώντας τα σιγά σιγά και με φανερή ευχαρίστηση! Επίσης ο Hopman ανακάλυψε τις περιπτώσεις βρεφοκλοπής και βρεφοκτονίας - από θηλυκά. ''
''Ομως δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα, είτε στην προϊστορία του ανθρώπου, είτε στο ζωικό βασίλειο που να μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτές οι ελπίδες θα υλοποιηθούν. Οχι ότι δεν καταβλήθηκαν προσπάθειες.
Στην αρχή, στο μικροσκόπιο των ζωωλόγων βρέθηκαν οι μπαμπουίνοι, όμως τα νέα ήταν γρήγορα απογοητευτικά. Στις κοινωνίες τους κυριαρχούν οι βίαιες πολιτικές συγκρούσεις και η σεξουαλική ανισότητα.
Τα νέα από τους χιμπαντζήδες ήταν στην αρχή πιο ενθαρρυντικά. Η ζωολόγος Jane Goodal, που τους μελετούσε από κοντά στην Αφρική, παρουσίαζε φιλμ που έδειχναν ότι ο αφρικανικός χιμπαντζής ήταν γλυκούλης, αφοσιωμένος και ότι οι κοινωνίες τους δεν είχαν το μιλιταριστικό στοιχείο που κυριαρχούσε στις κοινωνίες των μπαμπουίνων. Ομως και αυτή η εικόνα ανατράπηκε ριζικά, όταν ανακαλύφθηκε ότι οι χιμπατζήδες έφτιαχναν ομάδες που κυνηγούσαν μικρούς μπαμπουίνους. Οταν τους έπιαναν τους διαμέλιζαν, ξεριζώνοντας τα χέρια και τα πόδια τους. Ολα αυτά τα έκαναν φυσικά για τον «χαβαλέ»! Η αντίδραση της Goodal, όταν είδε την εικόνα που είχε για τους αγαπημένους της χιμπατζήδες να καταρρέει, θύμιζε τις αντιδράσεις πολλών δυτικών μαρξιστών όταν έμαθαν για τα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ενωσης:
«Προσπάθησα να ζήσω με τα νέα στοιχεία για τη βία των χιμπαντζήδων», έγραψε σε ένα από τα τελευταία άρθρα της. Ομως δεν την άφηναν οι εφιάλτες. Ξυπνούσε τα βράδια καταϊδρωμένη, φέρνοντας μπροστά της τη σκηνή που είχε παρακολουθήσει: «Ενα θηλυκό χιμπαντζή να τρώει τη σάρκα ενός μωρού, με το στόμα της γεμάτο αίμα, όπως κάποιου βρικόλακα που μαθαίναμε στα παιδικά μας χρόνια».
Η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας να ανακαλύψει την «ειρηνική» της φύση ήταν οι μπονόμπος -που μαζί με τους χιμπαντζήδες αποτελούν τους στενότερους συγγενείς του Homo sapiens. Εδώ, πράγματι, τα αρχικά νέα ήταν πολύ θετικά. Οι μπονόμπος δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά σεξ όλη την ημέρα και όλες τις διαφορές που είχαν μεταξύ τους τις έλυναν είτε με ετερόφυλες είτε με ομόφυλες σεξουαλικές πράξεις. Εν μιά νυκτί οι μπονόμπος έγιναν οι ήρωες του παγκόσμιου φιλειρηνικού κινήματος, καθώς φάνηκε να υλοποιούν το όραμα των «σίξτις»: «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο».
Ομως οι μπονόμπος που είχαν μελετηθεί ήταν κυρίως σε ζωολογικούς κήπους, δηλαδή σε κατάσταση κράτησης. Αυτή η κατάσταση επηρεάζει σημαντικά τη συμπεριφορά των ζώων. Οπως παρατηρούσε χαρακτηριστικά ο ζωολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Craig Stanford:
«Οταν τους βάζεις μαζί και βαριούνται μέχρι θανάτου, τι άλλο μπορούν να κάνουν από το να τρώνε και να κάνουν σεξ;»
Πρόσφατα όμως οι μπονόμπος έχουν αρχίσει να μελετώνται στο φυσικό τους περιβάλλον, στο Κονγκό, από τον Γερμανό ζωολόγο του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ, Widfried Hopman. Τα πρώτα μαντάτα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Και στην κοινωνία των μπονόμπος υπάρχουν συστηματικά κρούσματα βίας. Αυτό που τους διαφοροποιεί από τα άλλα πιθηκοειδή είναι ότι στη βία πρωτοστατούν τα θηλυκά. Ομάδες θηλυκών επιτίθενται εναντίον κάποιου μοναχικού αρσενικού και πολλές φορές του κόβουν τα δάκτυλα των ποδιών, μασώντας τα σιγά σιγά και με φανερή ευχαρίστηση! Επίσης ο Hopman ανακάλυψε τις περιπτώσεις βρεφοκλοπής και βρεφοκτονίας - από θηλυκά. ''
Βία και θρησκεία(κλικ)
αποσπασμα :
ΙΙ. Βία και ιερό
ΙΙ. Βία και ιερό
Στο Γάλλο ερευνητή Ρενέ Ζιράρ (Rene Girard, γεν. 1923) οφείλουμε τις ρηξικέλευθες θρησκειολογικές θεωρήσεις, με τις οποίες ανατέμνεται η εσώτατη σχέση ανάμεσα στη βία και στο ιερό. Το θεμελιώδες έργο του είναι «Η βία και το ιερό» (γαλλικά 1972, ελλ. μτφρ. Κ. Παπαγιώργη, «Το Εξιλαστήριο θύμα: Η βία και το ιερό», Αθήνα, Εκδ. «Εξάντας» 1991) ακολουθείται από τη μελέτη του «Η αρχαία οδός των ασεβών» (γαλλικά 1985, ελλ. μτφρ. Λουκά Θεοδωρακόπουλου, Αθήνα, Εκδ. «Εξάντας» 1991) και αποκορυφώνεται με την ελληνική μετάφραση του ανθολογίου δοκιμίων του «Κεκρυμμένα από καταβολής» (ελλ. μτφρ. Κωνστ. Γκότσης, Αθήνα, Εκδ. Γ.Α. Κουρής 1994).
Κεντρικές θέσεις του Ρενέ Ζιράρ είναι ότι «η θυσία είναι μια βία χωρίς κίνδυνο αντεκδίκησης» (Βία και ιερό, 30) και ότι «η βία και το ιερό είναι πράγματα αδιαχώριστα» (ό.π. 39).Το επόμενο βήμα στη θρησκειολογική θεωρία του Ζιράρ είναι ο εντοπισμός δύο εξαιρέσεων, μιας στον ιουδαϊσμό και μιας παραπέρα ακόμα, στο χριστιανισμό. Η θυσία του Αβραάμ είναι η πρώτη ανολοκλήρωτη και ματαιωμένη θυσία, όπου η απάνθρωπη ανθρωποθυσία του Ισαάκ απαλύνεται σε αιματηρή ζωοθυσία. Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης απαιτούν την αντικατάσταση της θυσίας και το έλεος («έλεος θέλω και ου θυσίαν»), προλειαίνοντας το έδαφος για την ακροτελεύτια πράξη με την οποία αναιρείται το θυσιαστικό γεγονός. Αυτό είναι ο Ιησούς Χριστός ως Θεάνθρωπος με τη σταυρική θυσία, όπου αυτοαναιρείται η θυσία, αφού το αθώο θύμα δέχεται εκούσια την αυτοθυσία του. Η θυσία πλέον αποβαίνει αναίμακτη στη Θεία Ευχαριστία, την ιδρυτική τελετουργία της χριστιανικής εκκλησίας, η οποία ματαιώνει το θυσιαστικό συμβάν μετατρέποντάς το σε αναίμακτη αυτοθυσία και εκούσια εθελοδουλεία. Ετσι, ο θύτης και το θύμα ταυτίζονται και με αυτόν τον τρόπο μοιάζει να κλείνει ο φαύλος κύκλος της βίας, δηλαδή με την εκούσια, ελεύθερη, αυτόβουλη και συνειδητή ταύτιση του αθώου θύματος με τον ένοχο θύτη στην αναίμακτη αυτοθυσία του Θεανθρώπου επί του σταυρού.ΙΙΙ. Βία και μονοθεϊσμόςΗ θεωρία του Ζιράρ έχει γίνει αντικείμενο σοβαρής κριτικής συζήτησης στην οποία δεν ευκαιρούμε να υπεισέλθουμε. Παραπέμπουμε στο λήμμα για τον Ζιράρ στο «Θρησκειολογικό Λεξικό» (ό.π., 220-222), στο βιβλίο του Φώτη Τερζάκη «Μελέτες για το ιερό» (Αθήνα, Εκδ. «Ελληνικά Γράμματα» 1997) και στη μετάφρασή του στο βιβλίο της Ρετζίνα Σβαρτς, «Βία και μονοθεϊσμός: Η κατάρα του Κάιν» (Αθήνα, Εκδ. «Φιλίστωρ» 2000). Σε αυτήν την πραγματεία ανατέμνεται η εξειδικευμένη και έντονη σχέση ανάμεσα στη βία και τη θρησκεία, με ιδιαίτερη έμφαση στις τρεις μονοθεϊστικές παραδόσεις (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, μουσουλμανισμός). Η βασική θέση της είναι ότι ο μονοθεϊσμός είναι πολύ πιο βίαιος από τον πολυθεϊσμό (ελληνορωμαϊκή θρησκευτικότητα, ανατολικά θρησκεύματα).Οι λόγοι είναι πολλοί: ο μονοθεϊσμός αποκλείει την ανεκτικότητα προς τις αλλόθρησκες παραδόσεις του περιγύρου του, εγείρει την αξίωση της αποκλειστικότητας και της ανωτερότητας της δικής του πίστης και μετέρχεται πολεμικά μέσα για να επιβάλει την πεποίθηση στην ύπαρξη και δράση εντός της ιστορίας και της κοινωνίας Ενός και Μοναδικού Θεού με αποκλειστικώς αρσενικά, ανδροκρατικά και πατριαρχικά χαρακτηριστικά (Θεός Πατέρας, Πατριάρχης κ.λπ.), υποτιμώντας το δεύτερο φύλο και οικοδομώντας μια θρησκευτικότητα αρρενωπή, πολεμική, πατριαρχική, ανάλγητη και βίαιη. Οπως σημειώνει η Ρετζίνα Σβαρτς, η «"αρχή της μοναδικότητας" (μία γη, ένας λαός, ένα έθνος) και μάλιστα στη μονοθεϊστική σκέψη (μία θεότητα) γίνεται απαίτηση για αποκλειστική συμμαχία, η οποία απειλεί με τη βία του αποκλεισμού. Οταν αυτή η αντίληψη μεταφράζεται σε κοσμικό σχηματισμό λαών -ένα έθνος υπό την προστασία του Θεού- γίνεται περισσότερο απειλή παρά πηγή σιγουριάς» (ό.π. 12). Ο μονοθεϊσμός φαίνεται να εντείνει τη βία στη θρησκεία, επειδή μετατρέπει τη θυσία σε αυτοθυσία, μεταστοιχειώνει τη ζωοθυσία σε ανθρωποθυσία και οξύνει την επιθετικότητα των πιστών εναντίον των απίστων με τη νομιμοποίηση της αποκλειστικότητας και της μοναδικότητας του θείου.Οπου λόγος, εκεί αντίλογος! Οπως η θεωρία τού Ζιράρ συνάντησε την κριτική της ανασκευή, έτσι και η θεωρία τής Σβαρτς έχει ενώπιόν της αρκετές επιφυλάξεις και θεμιτές ενστάσεις να αντιμετωπίσει, προκειμένου να μορφοποιηθεί μια ακόμα πιο ακριβοδίκαιη εικόνα της πραγματικότητας. Δεν θα υπεισέλθουμε εμείς εδώ σε κριτικές παρατηρήσεις αφήνοντας ανοιχτή τη συζήτηση για μία άλλη μελλοντική ευκαιρία. Μας είναι αρκετό να σημειώσουμε ότι το θέμα «βία και θρησκεία» έρχεται στο προσκήνιο της επικαιρότητας από τα ίδια τα πρόσφατα αιματηρά συμβάντα στην υφήλιο που συνδέονται με την αντιπαλότητα των τριών μονοθεϊσμών, δηλαδή του ισλάμ έναντι του χριστιανισμού της Δύσης και του ιουδαϊσμού του κράτους τού Ισραήλ. Πρόκειται γι' αυτό που αλλιώτικα με προσφυέστερο τρόπο επονομάστηκε η «έριδα των τέκνων του Αβραάμ» (Ισραήλ, Ισμαήλ, Ιησούς). Οι τρεις μονοθεϊσμοί αναγνωρίζουν τον πατέρα του Ισαάκ ως κοινό πατριάρχη τους, γενάρχη της μονοθεϊστικής πίστης και προπάτορά τους. Δεν μένει αμφιβολία ότι η βία και η θρησκεία διασυνδέονται στενότατα κι εσώτατα.''
...................................................................................
Δεν μπορεί και δεν πρέπει να λησμονηθούν η παράδοση του «θείου έρωτος» (Στέφανος Ροζάνης, Θείος έρως, Αθήνα, Εκδ. «Ελληνικά Γράμματα» 1999),
Δεν μπορεί και δεν πρέπει να λησμονηθούν η παράδοση του «θείου έρωτος» (Στέφανος Ροζάνης, Θείος έρως, Αθήνα, Εκδ. «Ελληνικά Γράμματα» 1999),
όπως επίσης η συμβολή των μυστικών ρευμάτων (Χρήστος Νάσιος, Ο μυστικισμός του δυτικού χριστιανισμού, Αθήνα, Εκδ. «Ελληνικά Γράμματα» 2000). Σε ένα τέτοιο πλαίσιο φαίνεται να ανατέλλει, αμυδρά ίσως, αλλά με τρόπο αποφασιστικό, μια κάποια διέξοδος σε επικαιρικά αδιέξοδα που έγκαιρα έτυχαν εύστοχης ανατομίας (Φώτης Τερζάκης, Ανορθολογισμός, φονταμενταλισμός και θρησκευτική αναβίωση, Αθήνα, Εκδ. «Ελληνικά Γράμματα» 1998).
ΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΓΖΟΣ αν. καθηγητής Συγκριτικής Φιλοσοφίας της Θρησκείας Πανεπιστημίου Αθηνών
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 05/10
Ισλάμ και φονταμενταλισμός: Πίσω από το πέπλο της μισαλλοδοξίας
Ισλάμ: μια δυναμική και πολυσχιδής παράδοση/2001
βλ. και
ΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΓΖΟΣ αν. καθηγητής Συγκριτικής Φιλοσοφίας της Θρησκείας Πανεπιστημίου Αθηνών
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 05/10
Ισλάμ και φονταμενταλισμός: Πίσω από το πέπλο της μισαλλοδοξίας
Ισλάμ: μια δυναμική και πολυσχιδής παράδοση/2001
βλ. και
Στην εποχή των Βογομίλων
Στην εποχή των Βογομίλων
ΑΝΤΟΝ ΝΤΟΝΤΣΕΦ Ο περιπλανώμενος ιππότης του ιερού βιβλίου ΜΤΦΡ.: ΠΑΝΟΣ ΣΤΑΘΟΓΙΑΝΝΗΣ «ΚΕΔΡΟΣ», ΣΕΛ. 328
αποσπασμα
ΑΝΤΟΝ ΝΤΟΝΤΣΕΦ Ο περιπλανώμενος ιππότης του ιερού βιβλίου ΜΤΦΡ.: ΠΑΝΟΣ ΣΤΑΘΟΓΙΑΝΝΗΣ «ΚΕΔΡΟΣ», ΣΕΛ. 328
αποσπασμα
''αυτό το τελευταίο είδος γραφής ανήκει και το σπουδαίο μυθιστόρημα του σύγχρονου Βούλγαρου συγγραφέα Αντον Ντόντσεφ, που επικεντρώνει τον προβληματισμό του ιστορικά στην περίοδο που άνθησε η αίρεση των Βογομίλων, η οποία εμφανίζεται στη Βουλγαρία και στους Σλάβους γενικότερα της Βαλκανικής Χερσονήσου γύρω στο 10ο αιώνα.
Βάση της αίρεσης, η άρνηση της Αγίας Τριάδας, της Θείας Γέννησης και της ανθρώπινης φύσης του Χριστού. Ως εκ τούτου απορρίπτει και την Εκκλησία στο σύνολό της, την απεικόνιση του Θείου και την οποιαδήποτε μορφή εξωτερικής λατρείας.
Η δημιουργία του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, σύμφωνα πάντα με το δόγμα της αίρεσης, είναι έργο του Διαβόλου, που είναι γιος του Θεού, ενώ το Αγιο Πνεύμα - Ψυχή είναι το δώρο του Χριστού, του δεύτερου γιου του Θεού και αδερφού του Σατανά, προς τον άνθρωπο από συμπόνια προς το ατελές δημιούργημα. (Η αίρεση δεν διευκρινίζει τίνι τρόπω έγινε η τεκνοποίηση των δύο αδελφών.)
Κατά τον 11ο αιώνα η αίρεση διαδίδεται και στο Βυζάντιο, γνωρίζει εντυπωσιακή άνθηση στην περίοδο του Δεύτερου Βουλγαρικού Κράτους, καταδικάζεται τελικά στη Σύνοδο του Τιρνάβου (1211) και έκτοτε σταδιακά παρακμάζει.
Το μυθιστόρημα του Α.Ν. εστιάζει το ενδιαφέρον του στις λυσσαλέες προσπάθειες καταπολέμησης της αίρεσης, τους διωγμούς εναντίον της και τις επιπτώσεις των εν λόγω πρακτικών πάνω στον ανθρώπινο παράγοντα.
Κέντρο βάρους της μυθολογίας του Το Μυστικό Βιβλίο των Βογομίλων, το αποκαλούμενο και Πέμπτο Ευαγγέλιο, που γράφτηκε, σύμφωνα με την παράδοση, από τον ίδιο τον Αγιο Ιωάννη, τον αγαπημένο μαθητή του Ιησού, και περιέχει τις απαντήσεις που του δόθηκαν από τον Κύριο σε ερωτήσεις που του απηύθυνε.
Εκτός από το προαναφερθέν υλικό που πάνω του στηρίχτηκε το δόγμα της αίρεσης, εμπεριέχει και ένα πλήθος «επαναστατικών» απόψεων, όπως: «ο ιερωμένος είναι ένας απλός θνητός», «η Εκκλησία δεν πρέπει να εμπλέκεται στις υποθέσεις των επίγειων βασιλείων», «οι φτωχοί δεν πρέπει να υποτάσσονται στη θέληση των κυρίων τους» κ.ά.
Γνωρίζοντας την άκρως επικίνδυνη ανατρεπτικότητά του που μπορεί να υπονομεύσει τα θεμέλια της Εκκλησίας, καθώς και την επίδρασή του πάνω στον «αφελή» λαό, η Παπική Εκκλησία αποφασίζει να το εξαφανίσει.
Εκτελεστής του «θεάρεστου» έργου ο φιλοχρήματος και αδίστακτος ιππότης Ανρί ντε Βενταντόρν που με τις ευλογίες του προκαθήμενου της Εκκλησίας έχει το ελεύθερο να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα προκειμένου να επιτύχει το σκοπό του. Αλλά οι διαδικασίες εκτέλεσης της αποστολής θα του αποκαλύψουν όχι μόνο τη βαθύτερη ουσία της αίρεσης, αλλά και τον «άλλο», τον αληθινό εαυτό του και, βέβαια, το απεχθέστατο πρόσωπο της εποχής. Η αυτογνωσία θα τον οδηγήσει και στη μεγαλειώδη, υπαρξιακή πράξη της ζωής του.
Διαβάζοντας το φιλοσοφικό «χάρτη» του 20ού αιώνα(klik)
αποσπασμα:''Ιδού λοιπόν ο εικοστός αιώνας πάνοπλος να ξεπροβάλλει από το σχισμένο κεφάλι του πατέρα του.
Τρία μεγάλα ρεύματα της σκέψης αρδεύουν το τοπίο που ονομάσαμε μείζονα εικοστό αιώνα, και από τον προσδιορισμό της δυναμικής τους, και οπωσδήποτε των πολύπλοκων διασταυρώσεών τους, μπορούμε να ανασυνθέσουμε, έστω και σχηματικά, το χάρτη του.
Ο μαρξισμός είναι το ένα από αυτά τα ευδιάκριτα ρεύματα. Συνδεδεμένος με τις μεγάλες περιπέτειες του επαναστατικού κινήματος, καθώς και με τις τραγικές του οπισθοχωρήσεις, κατά ένα σημαντικό μέρος του μεταμορφώθηκε σε στρατηγική ιδεολογία την οποία δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακολουθήσει περαιτέρω το φιλοσοφικό μάτι· ένα άλλο μέρος του όμως, συνδεδεμένο με το δύσκολο έργο της αυτοκριτικής και του ιστορικού επαναπροσανατολισμού, γονιμοποίησε κατ' εξοχήν το φιλοσοφικό προβληματισμό κι έδωσε έργα που σφράγισαν την αυτοσυνειδησία του εικοστού αιώνα.
Πολλοί ονόμασαν «ευρωπαϊκό μαρξισμό» αυτό τον ετερόδοξο φιλοσοφικό του κλάδο· δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθούμε αυτό το όνομα, υπό τον όρο ότι δεν μας διαφεύγει η τεράστια ποικιλομορφία των περιπτώσεων που περιλαμβάνει.
Στο έργο ειδικά της Σχολής της Φρανκφούρτης, και πιο προσωποποιημένα ίσως, του Αντόρνο, θα μπορούσε κάποιος να υποδείξει την κορυφαία στιγμή αυτού του φιλοσοφικού δρόμου που ονομάστηκε διαλεκτική: τον αγώνα της σκέψης να διατηρήσει ένα αξιακό αίτημα που έρχεται από το ριζοσπαστικό διαφωτισμό και περιέχει ένα όραμα ισότητας και κοινωνικής δικαισύνης, χωρίς καμία στήριξη σε «αντικειμενικές» πρώτες αρχές· την ακούραστη άσκηση της σκέψης ως εμμενούς κριτικής του ιστορικού παρόντος, των κοινωνικών του σχηματισμών και των ιδεολογιών του, με μέτρο την ίδια την αναλήθεια αυτού του παρόντος και με το βλέμμα στραμμένο προς έναν άρρητο τόπο που εκτείνεται πέρα απ' όλους τους ιστορικούς ή εννοιολογικούς καθορισμούς. Η ενσωμάτωση της φροϊδικής ψυχανάλυσης και του εννοιολογικού της εξοπλισμού στην προοπτική μιας κριτικής θεωρίας της κοινωνίας μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα σημαντικότερα θεωρητικά επιτεύγματα της σχολής της Φρανκφούρτης - και, στην πραγματικότητα, ολόκληρου του αιώνα.
Για κάποιον ο οποίος ανασυγκροτεί πολεμικά τη δυναμική των φιλοσοφικών ιδεών, ο κύριος αντίπαλος της διαλεκτικής στον εικοστό αιώνα θα θεωρηθεί αναμφίβολα ο θετικισμός -το δεύτερο από τα τρία μεγάλα ρεύματα που αρδεύουν το τοπίο. Γεννημένος σε νεοκαντιανό έδαφος που συρρικνώθηκε σταδιακά σε ιδεολογία των θετικών επιστημονικών κλάδων, ο θετικισμός στάθηκε η ευνοούμενη «φιλοσοφία» των κυρίαρχων ομάδων στον ανεπτυγμένο αστικό κόσμο, συνδεδεμένος καταστατικά με τα κατ' εξοχήν όργανα της θεσπισμένης ισχύος: το επιστημονικό ίδρυμα και την τεχνική. Το ενδιαφέρον με το θετικισμό είναι ότι, παρά την άκρα θεωρητική του αφέλεια, που εκλαμβάνει το αληθινό ως ταυτόσημο με το θεσμικά ισχύον, και παρά τη χονδροειδή του στήριξη από σχηματισμούς ισχύος όπως τα στρατιωτικοβιομηχανικά πλέγματα που υπαγορεύουν αυστηρά τους όρους άσκησης της επιστήμης, στο πρώτο ήμισυ του αιώνα τουλάχιστον συνήργησε μ' ένα ευρύτερο πολιτισμικό-αισθητικό ρεύμα, αυτό που ονομάστηκε «νεοκλασικισμός». Ενα πλήθος φαινόμενα που κυμαίνονται από τον αισθητισμό της καθαρής φόρμας έως τη μαθηματικοποίηση της σκέψης και το πρακτικό ενδιαφέρον για τα λειτουργικά μοντέλα και τις δομές, εντάσσονται αβίαστα σε τούτο το είδος ιδεολογίας που αντιπροσωπεύει τον καπιταλιστικό κόσμο στην ύστερη ανάπτυξή του: την εποχή της μονοπωλιακής υπερσυγκέντρωσης και του παρεμβατικού κράτους. Αυτή η κρυφή «αισθητική» ροπή του θετικισμού εξηγεί υβριδικές περιπτώσεις όπως εκείνη του Wittgenstein, του ευφυέστερου αναμφίβολα πνεύματος που παρήγαγε ο συγκεκριμένος θεωρητικός χώρος, για τον οποίον πολλοί από τους οπαδούς τού αρνούνται καν την κατηγορία του θετικιστή. Αν μπει κάποιος στον κόπο να διερευνήσει προσεκτικά τις αναλογίες και τους ισομορφισμούς, θα διαπιστώσει ότι το έργο του πρώιμου Wittgenstein βρίσκεται υπό τον αστερισμό του νεοκλασικισμού όσο ακριβώς και ο κεϊνσιανισμός και οι «νεοκλασικές» οικονομικές θεωρίες, ενώ το όψιμο έργο του ακολουθεί έναν εργαλειακού χαρακτήρα εμπειρισμό που προσιδιάζει περισσότερο στη νέα στροφή προς το φιλελευθερισμό της αγοράς - και από εδώ θα αναδυθεί, μετά τη δεκαετία του '60, ολόκληρο το ιδεολόγημα που ονομάστηκε «μεταμοντερνισμός».
Το τρίτο ρεύμα του εικοστού αιώνα περνάει μέσ' από τη χουσερλιανή φαινομενολογία, γονιμοποιεί έναν οντολογικό προβληματισμό που θα γίνει γνωστός με τους όρους περσοναλισμός και υπαρξισμός, κι εν συνεχεία απολήγει στο φιλοσοφικό ύφος το οποίο, ειδικά στη Γερμανία και τη Γαλλία, έλαβε το όνομα ερμηνευτική.
Ακόμη και στις κατάφωρα συντηρητικές του όψεις, το ρεύμα αυτό κρύβει ένα τεράστιο δυναμικό καταγγελίας καθώς προβληματοποιεί τις πραγμοποιημένες, ποσοτικοποιημένες και αντικειμενοποιητικές όψεις της ανεπτυγμένης καπιταλιστικής κοινωνίας (οι οποίες δυστυχώς έχουν διαποτίσει κι ένα μεγάλο κομμάτι του μαρξισμού)· έτσι, ο φαινομενικός αντιμοντερνισμός του γίνεται δραστική κριτική του υπάρχοντος κόσμου και τροφοδοτεί όλες τις μορφές βολονταριστικής διαμαρτυρίας και αντιπαράθεσης.
Υπήρξαν οπωσδήποτε ευρύτατες γραμμές σύγκλισης ανάμεσα στο ρεύμα αυτό και το μαρξισμό (Μαρκούζε, Σαρτρ, Μερλό-Ποντί, κ.ά.), ωστόσο ο σημαντικότερος από τους εκπροσώπους του δεν ανήκει εδώ.
Ο Martin Heidegger έχει βεβαίως κριθεί στο πολιτικό πεδίο όπως του άξιζε· παρ' όλα αυτά, πίσω από την πολιτική του αφέλεια και τη μεταφυσική ακαμψία του ύφους του, πρέπει ν' αναγνωρίσουμε μία από τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές επαναστάσεις του εικοστού αιώνα: επανάσταση που επαναφέρει -με την ίδια κίνηση- την περιοχή του
Λόγου στην άρρητη μήτρα της καταγωγής της, κι έναν γερασμένο δυτικό πολιτισμό στις χαμένες πολιτισμικές παραδόσεις πάνω στον εκτοπισμό και την απώθηση των οποίων έστησε το δικό του μονοσήμαντο οικοδόμημα - τις «άλλες» φιλοσοφίες μιας μη πλατωνικής γραμμής του ελληνικού στοχασμού, όσο και μιας οικείας-απόμακρης Ανατολής.
Τούτος ο κλάδος της σκέψης στον εικοστό αιώνα μπορεί και πρέπει να διαβαστεί ως επάλληλος της αισθητικής κατηγορίας του «τραγικού»: σημάδι μιας δραματικής ρήξης με ένα απολιθωμένο κοινωνικό, προάγγελος ταυτόχρονα μιας δυνητικής πολιτισμικής ενοποίησης που πρέπει κατ' ανάγκη να περάσει μέσα από ένα οδυνηρό -και παρατεινόμενο- βίωμα θανάτου.....''
ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 19/01/2001
Για τον Νίτσε η μνησικακία είναι χαρακτηριστικό της ηθικής των σκλάβων .....
Για τον Νίτσε η μνησικακία είναι χαρακτηριστικό των της ηθικής των σκλάβων : Η ηθική των σκλάβων δεν είναι δράση αλλά αντίδραση, η ηθική των σκλάβων λέει από μιας αρχής ένα Όχι σε κάθε τι «εξωτερικό» που δεν αποτελεί δηλαδή μέρος του εαυτού της σε κάθε τι που είναι «διαφορετικό» από αυτήν.
Όμως την μνησικακία ως εννοια με κοινωνιολογικό ενδιαφέρον ανέπτυξε πιο ξεκάθαρα ο Μαξ Σελερ που θεωρεί ότι«Η φιλεκδικη διάθεση ρέπει προς την μνησικακία καθόσον το αντικείμενο της είναι μια διαρκής, παραπεταμένη κατάσταση πραγμάτων την οποία συναισθάνεται σεν «μόνιμη» βρισιά» που διαφεύγει από τη βούληση του υβριζόμενου , αρα καθ όσον αυτή η προσβολή εμφανίζεται ως κάτι το μοιραίο .
Δυο είναι τα κατά τον Scheler
οι αναγκαίες συνθήκες για την ανάδευση της μνησικακίας.
Η πρώτη είναι…. Ένα μη εκπληρωμένο και καταπιεσμένο αίτημα εκδίκησης.
Δεύτερη αναγκαία συνθήκη είναι μια χρόνο εσωτερικευμένη αδυναμία ,αίσθηση ανημποριάς κα έλλειψη ικανότητας να επρρεασεις τα πράγματα
Για τον Μαξ Σελερ« Η μνησικακία είναι ένας ψυχολοχικός αυτό δηλητηριασμός με προσδιορισμένες αιτίες και αποτελέσματα. Είναι μια ψυχολογική διάθεση(εμείς εδώ θα λέγαμε αισθημα¦) με κάποια διάρκεια , η οποία , δια συστηματικής απωθήσεως , απελευθερώνει ορισμένες συγκινήσεις και αισθήματα , που είναι αφ¨εαυτών φυσιολογικά και εγγενή στην ανθρώπινη φύση….Ανάμεσα στις συγκινήσεις και στα συναισθήματα που υπονοούμε, πρέπει να αναφέρουμε προπάντων τα εξής : τη μνησικακία και τη λαχτάρα για εκδίκηση, το μίσος , τη μοχθηρία , τη ζηλοτυπία, το φθόνο και τη κακεντρέχεια»
Ο Μαξ Σελερ διακρινει στην μνησικακία μια μονιμη η λαχτάρα για εκδίκηση. ΄
΄
Ένα άλλο όμως σημαντικό χαρακτηριστικό της μνησικακίας είναι η σχέση με τη μνήμη .Η μνησικακία μηρυκάζει , αναθυμάται και ανασυνθέτει άλλα πικρά συναισθήματα :την : Κακεντρεχεια, τον φθόνο ,το μίσος
Πάλι ο Μαξ Σελλερ γράφει «ο κακεντρεχής εκδικείται γιατί η κακεντρέχεια του τον ωθεί να δράσει ο μισητής βλάπτει τον εχθρό του η τουλάχιστον δηλώνει τις «προθέσεις » του σε αυτόν η σε κάποιον τρίτο ο φθονερός πασχίζει να αποκτήσει το αντικείμενο του φθόνου του με την προσπάθεια, το ψευδός ,το έγκλημα η τη βία ΄όλοι αυτοί αγνοούν την μνησικακία. Για να υπάρξει αυτή , θα πρέπει τα παραπάνω συναισθήματα να είναι προικισμένα με ιδιάζουσα δηκτικότητα και να συνοδεύονται από την αδυναμία μετατροπής τους σε πράξεις , ώστε να« ξινίσουν » λόγω της φυσικής ηθικής αδυναμίας , η λόγω του φόβου ή της αγωνίας που εμπνέει το πρόσωπο που αντιμετωπίζουμε
Ας δούμε όμως ορισμένες προϋπόθεσεις που είναι υπαρκτές στις νεωτερικές κοινωνίες για την καλλιέργεια της μνησικακίας όπως την αντιλαμβάνεται ο Μαξ Σέλερ:
Η πρώτη είναι μια γενικευμένη προσδοκία ισότητας Σε κοινωνίες σαν τη δική μας …ομοιόμορφα πάνω ΄κάτω πολιτικά δικαιώματα , δηλαδή μια εξωτική κοινωνική ισότητα επισήμως αναγνωρισμένη , συνυπάρχουν με υπέρογκες διαφορές, όσον αφορά την ισχύ , τον πλούτο , την πνευματική καλλιέργεια κ.λ.π
Κοινωνία όπου ο καθένας έχει το « δικαίωμα» να κρίνει τον εαυτό του ισάξιο με έναν άλλο, αλλά εμπράκτως αδυνατεί»
Η δεύτερη ικανή συνθήκη συναφής με την προηγούμενη είναι ότι πρέπει να υπάρχει σύγκριση. Αν δεν συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους δεν μπορείς να νιώσεις αυτά τα έχθρα συναισθήματα από τα οποία συμποσούνται η μνησικακία.
Δηλαδή δεν μπορείς να νιώσεις εκδικητικότητα , φθόνο, ζηλοτυπία η μοχθηρία αν δεν συγκριθείς με άλλους. Και άλλος μπορεί να είναι ένα άτομο μπει όμως να είναι και μα ομάδα αναφοράς. Ιδιαίτερα μάλιστα σε ανοιχτές κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από χαλαρή ταξική διαφοροποίηση και κάθετη κινητικότητα.
Τρίτη , τέλος, ικανή συνθήκη είναι ο αμετάκλητος χαρακτήρας της αδικίας την οποία νιώθεις ότι υφίστασαι. Η εκάστοτε αδικία , από την οποία εκκινεί η φιλέκδικη διάθεση πρέπει να βιώνεται ως πεπρωμένο, ως κάτι που δεν αλλάζει με τίποτα.
Αυτές οι οι συνθηκες οδηγουν στον κατά Σελερ μνησικακο ανθρωπο
Η μνησίκακη στάση οδηγεί σε μια αντιστροφή των αξιών
Επειδή ο μνησίκακος άνθρωπος δεν διαθέτει τις ηθικές αρετές και τις ψυχολογικές δεξιότητες (π.χ πίστη, υψηλή αυτοεκτιμηση ) αλλά ούτε και τα κοινωνικά εφόδια προκειμένου να διαχειριστεί την πίεση που του ασκεί η μειονεκτική κοινωνική του θέση προβαίνει σε μια χρόνια αναδίπλωση στον εαυτό του αποφεύγοντας να εκδραματίσει την φιλέκδικη διάθεση του .
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Νιτσε. Γενεαλογία της ηθικής ,οι διθυραμβοι του Διόνυσου μτφρ Αρη Δικταιου ,
Μαξ Σελερ : Ο Μνησίκακος Άνθρωπος , Μτφ Κωστή Παπαγιώργη ,εκδ Ινδικτος Αθήνα Νίκος Δεμερτζής , Λαϊκισμός και Μνησικακία , Επιστήμη και Κοινωνία , Άνοιξη 2004 τεύχoς 12
(αποσπασμα απο το : Πετρου Θεοδωριδη: εθνολαικισμος και μνησικακια,περιοδικο Αντιτετραδια της Εκπαιδευσης)
Όμως την μνησικακία ως εννοια με κοινωνιολογικό ενδιαφέρον ανέπτυξε πιο ξεκάθαρα ο Μαξ Σελερ που θεωρεί ότι«Η φιλεκδικη διάθεση ρέπει προς την μνησικακία καθόσον το αντικείμενο της είναι μια διαρκής, παραπεταμένη κατάσταση πραγμάτων την οποία συναισθάνεται σεν «μόνιμη» βρισιά» που διαφεύγει από τη βούληση του υβριζόμενου , αρα καθ όσον αυτή η προσβολή εμφανίζεται ως κάτι το μοιραίο .
Δυο είναι τα κατά τον Scheler
οι αναγκαίες συνθήκες για την ανάδευση της μνησικακίας.
Η πρώτη είναι…. Ένα μη εκπληρωμένο και καταπιεσμένο αίτημα εκδίκησης.
Δεύτερη αναγκαία συνθήκη είναι μια χρόνο εσωτερικευμένη αδυναμία ,αίσθηση ανημποριάς κα έλλειψη ικανότητας να επρρεασεις τα πράγματα
Για τον Μαξ Σελερ« Η μνησικακία είναι ένας ψυχολοχικός αυτό δηλητηριασμός με προσδιορισμένες αιτίες και αποτελέσματα. Είναι μια ψυχολογική διάθεση(εμείς εδώ θα λέγαμε αισθημα¦) με κάποια διάρκεια , η οποία , δια συστηματικής απωθήσεως , απελευθερώνει ορισμένες συγκινήσεις και αισθήματα , που είναι αφ¨εαυτών φυσιολογικά και εγγενή στην ανθρώπινη φύση….Ανάμεσα στις συγκινήσεις και στα συναισθήματα που υπονοούμε, πρέπει να αναφέρουμε προπάντων τα εξής : τη μνησικακία και τη λαχτάρα για εκδίκηση, το μίσος , τη μοχθηρία , τη ζηλοτυπία, το φθόνο και τη κακεντρέχεια»
Ο Μαξ Σελερ διακρινει στην μνησικακία μια μονιμη η λαχτάρα για εκδίκηση. ΄
΄
Ένα άλλο όμως σημαντικό χαρακτηριστικό της μνησικακίας είναι η σχέση με τη μνήμη .Η μνησικακία μηρυκάζει , αναθυμάται και ανασυνθέτει άλλα πικρά συναισθήματα :την : Κακεντρεχεια, τον φθόνο ,το μίσος
Πάλι ο Μαξ Σελλερ γράφει «ο κακεντρεχής εκδικείται γιατί η κακεντρέχεια του τον ωθεί να δράσει ο μισητής βλάπτει τον εχθρό του η τουλάχιστον δηλώνει τις «προθέσεις » του σε αυτόν η σε κάποιον τρίτο ο φθονερός πασχίζει να αποκτήσει το αντικείμενο του φθόνου του με την προσπάθεια, το ψευδός ,το έγκλημα η τη βία ΄όλοι αυτοί αγνοούν την μνησικακία. Για να υπάρξει αυτή , θα πρέπει τα παραπάνω συναισθήματα να είναι προικισμένα με ιδιάζουσα δηκτικότητα και να συνοδεύονται από την αδυναμία μετατροπής τους σε πράξεις , ώστε να« ξινίσουν » λόγω της φυσικής ηθικής αδυναμίας , η λόγω του φόβου ή της αγωνίας που εμπνέει το πρόσωπο που αντιμετωπίζουμε
Ας δούμε όμως ορισμένες προϋπόθεσεις που είναι υπαρκτές στις νεωτερικές κοινωνίες για την καλλιέργεια της μνησικακίας όπως την αντιλαμβάνεται ο Μαξ Σέλερ:
Η πρώτη είναι μια γενικευμένη προσδοκία ισότητας Σε κοινωνίες σαν τη δική μας …ομοιόμορφα πάνω ΄κάτω πολιτικά δικαιώματα , δηλαδή μια εξωτική κοινωνική ισότητα επισήμως αναγνωρισμένη , συνυπάρχουν με υπέρογκες διαφορές, όσον αφορά την ισχύ , τον πλούτο , την πνευματική καλλιέργεια κ.λ.π
Κοινωνία όπου ο καθένας έχει το « δικαίωμα» να κρίνει τον εαυτό του ισάξιο με έναν άλλο, αλλά εμπράκτως αδυνατεί»
Η δεύτερη ικανή συνθήκη συναφής με την προηγούμενη είναι ότι πρέπει να υπάρχει σύγκριση. Αν δεν συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους δεν μπορείς να νιώσεις αυτά τα έχθρα συναισθήματα από τα οποία συμποσούνται η μνησικακία.
Δηλαδή δεν μπορείς να νιώσεις εκδικητικότητα , φθόνο, ζηλοτυπία η μοχθηρία αν δεν συγκριθείς με άλλους. Και άλλος μπορεί να είναι ένα άτομο μπει όμως να είναι και μα ομάδα αναφοράς. Ιδιαίτερα μάλιστα σε ανοιχτές κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από χαλαρή ταξική διαφοροποίηση και κάθετη κινητικότητα.
Τρίτη , τέλος, ικανή συνθήκη είναι ο αμετάκλητος χαρακτήρας της αδικίας την οποία νιώθεις ότι υφίστασαι. Η εκάστοτε αδικία , από την οποία εκκινεί η φιλέκδικη διάθεση πρέπει να βιώνεται ως πεπρωμένο, ως κάτι που δεν αλλάζει με τίποτα.
Αυτές οι οι συνθηκες οδηγουν στον κατά Σελερ μνησικακο ανθρωπο
Η μνησίκακη στάση οδηγεί σε μια αντιστροφή των αξιών
Επειδή ο μνησίκακος άνθρωπος δεν διαθέτει τις ηθικές αρετές και τις ψυχολογικές δεξιότητες (π.χ πίστη, υψηλή αυτοεκτιμηση ) αλλά ούτε και τα κοινωνικά εφόδια προκειμένου να διαχειριστεί την πίεση που του ασκεί η μειονεκτική κοινωνική του θέση προβαίνει σε μια χρόνια αναδίπλωση στον εαυτό του αποφεύγοντας να εκδραματίσει την φιλέκδικη διάθεση του .
Με αυτό τον τρόπο, λέει ο Scheler αυτδηλητηριαζεται ηθικά. Ενώ αρχικά θαυμάζει τις αξίες και τα προνόμια τα οποία δεν διαθέτει(κυρος, μόρφωση πλούτο, καταγωγή ομορφιά , νιατα κ.λ.π ) επειδή ακριβώς δεν μπορεί να τα αποκτήσει τα ακυρώνει, αξιοδωτώντας τα ακριβώς αντίθετα. Δηλαδή ο μνησίκακος άνθρωπος σκέφτεται κάπως; ετσι :Στην αρχή θαυμάζω τον πλούσιο , τον ωραίο, τον αριστοκράτη , τον μορφωμένο τον διάσημο Επειδή όμως εξ ορισμού δεν μπορώ να γίνω σαν κι αυτούς και δεν μπορώ να τους συναγωνιστώ ανακλάται μέσα μου μια σιωπηλή εχθροπάθεια, μια καταπιεσμένη φιλεκδικία για κάτι που μου υπεξαιρέθηκε ενώ το δικαιουμην. Ετσι σιγά σιγά , αυτό που θαύμαζα αρχίζω να το υποτιμώ..
Νιτσε. Γενεαλογία της ηθικής ,οι διθυραμβοι του Διόνυσου μτφρ Αρη Δικταιου ,
Μαξ Σελερ : Ο Μνησίκακος Άνθρωπος , Μτφ Κωστή Παπαγιώργη ,εκδ Ινδικτος Αθήνα Νίκος Δεμερτζής , Λαϊκισμός και Μνησικακία , Επιστήμη και Κοινωνία , Άνοιξη 2004 τεύχoς 12
(αποσπασμα απο το : Πετρου Θεοδωριδη: εθνολαικισμος και μνησικακια,περιοδικο Αντιτετραδια της Εκπαιδευσης)
Τρίτη, 28 Απριλίου 2009
περι γουρουνιών ο λόγος: πιτσιρικος
πιτσιρίκος
Ένα γουρούνι λιγότερο
αποσπασμα:''Για να αποφύγετε να κολλήσετε τη γρίπη των χοίρων, καλό θα ήταν να αποφεύγετε το σεξ. Ειδικά το σεξ με τα γουρούνια. Καταλαβαίνω πως και η κτηνοβασία θα έχει τις χαρές της – δεν μπορεί τόσοι άνθρωποι που τους αρέσει η κτηνοβασία να είναι όλοι τρελοί- αλλά εδώ πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου....''
Ένα γουρούνι λιγότερο
αποσπασμα:''Για να αποφύγετε να κολλήσετε τη γρίπη των χοίρων, καλό θα ήταν να αποφεύγετε το σεξ. Ειδικά το σεξ με τα γουρούνια. Καταλαβαίνω πως και η κτηνοβασία θα έχει τις χαρές της – δεν μπορεί τόσοι άνθρωποι που τους αρέσει η κτηνοβασία να είναι όλοι τρελοί- αλλά εδώ πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου....''
το δράμα του Οβελία (κλικ στον τιτλο)
ενα αρστουργηματικό βιντεακι Τρομου,θλιψης και πόνου απο τον Φίλτατο μου Φιλο τον Θανάση...
Γεια σου Θανάση
(μαζί τον ξεκοκαλισαμε τον Οβελία )
Γεια σου Θανάση
(μαζί τον ξεκοκαλισαμε τον Οβελία )
Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009
ο γλαστροσβήστης,
Ρε Θωμά γλαστροσβήστη, έλεος, δε φαίνεται πια το χώμα στη γλάστρα http://www.slang.gr/lemma/show/glastrosbistis_o_1503
Κυριακή, 26 Απριλίου 2009
Α βε τι με λες τώρα; ( τι πράγματα είναι αυτά που μου λες;)
Α βε τι με λες τώρα; ( τι πράγματα είναι αυτά που μου λες;)
Ε βε και συ τώρα! (ε μα τι κάθεσαι και ασχολείσαι τώρα)
Ναι βε σε λεω (Σου λέω αλήθεια)
Ιδιωματισμός που χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο στις Σέρρες. ...
To Euronews παρουσιαζει τον Κώστα Καλαφάτη
Balkanika rocks Brussels
(κλικ στο φιλμακι)
Για την Ανεπιδοτη:
ΚΑΙΡΟ(Νικος Γουναρης) ..και η ερμηνεια του Κώσtα Καλαφατη
(κλικ στο φιλμακι)
Για την Ανεπιδοτη:
ΚΑΙΡΟ(Νικος Γουναρης) ..και η ερμηνεια του Κώσtα Καλαφατη
τι λεει για τον Κωστα Καλαφάτη:
KOSTAS KALAFATIS
''KOSTAS KALAFATIS was born in Thessaloniki in Greece and was tauhgt byzantine music by his father that he was a profesional singer in the orthodox church since a young boy. This influence and his Minor Asian origination made up the essance of his voice.Fourteen years old bought his first guitar and started in the age of 16 playing and singing in bands.He is a rare case of artist who has choosen instead of spending his time in making <> to spent his carrier in making real music 35years and supporting with knowledge the Greek Rebetiko,urban and folk song, working mostly in the country of Greece in Thessaloniki,Patras and the island of Skopelos were he is also living the last 30 years. Kalafatis posseses and interprets Smyrneiko, Rebetiko and popular Greek song as he proves especially when he is singing. He is playing basicaly Guitar and also a variety of string instruments of East Mediterranian like bouzouki ,lute ,oud ,baglama etc. He became also lastly succesfully a composer in his last CD that came out last September by Universal called *Thessaloniki Patra Skopelos *and is including a remake of old songs and some contemporary compositions of his own and others composers.''
''KOSTAS KALAFATIS was born in Thessaloniki in Greece and was tauhgt byzantine music by his father that he was a profesional singer in the orthodox church since a young boy. This influence and his Minor Asian origination made up the essance of his voice.Fourteen years old bought his first guitar and started in the age of 16 playing and singing in bands.He is a rare case of artist who has choosen instead of spending his time in making <
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Ποιος θυμαται πιά τη ''Ρωμανια'';
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Ποιος θυμαται πιά τη ''Ρωμανια'';
....Μα αυτή η ιδια η εργαλειακή χρήση των Ποντιων προσφυγων -που αναποφευκτα θα οδηγουσε στην Γκετοποιηση τους και στην ανεργια-οπως και οδηγησε οπου για τους ιδιους λόγους εγινε κατι αναλογο- στο ονομα μιας Δηθεν αλληλεγγυης- αυτή η χωρις προσχηματα εκμεταλευση του δραματος δεν ειναι απο μόνη της Θλιβερή; ..Εστω και σαν ιδεα ..
Σχόλιο από Νοσφεράτος Απριλίου 25, 2009
....Μα αυτή η ιδια η εργαλειακή χρήση των Ποντιων προσφυγων -που αναποφευκτα θα οδηγουσε στην Γκετοποιηση τους και στην ανεργια-οπως και οδηγησε οπου για τους ιδιους λόγους εγινε κατι αναλογο- στο ονομα μιας Δηθεν αλληλεγγυης- αυτή η χωρις προσχηματα εκμεταλευση του δραματος δεν ειναι απο μόνη της Θλιβερή; ..Εστω και σαν ιδεα ..
Σχόλιο από Νοσφεράτος Απριλίου 25, 2009
Σάββατο, 25 Απριλίου 2009
21η και κάτι (τουCirut)
21η και κάτι
«Γιατί το έκανες;», επαναλάμβανα μηχανικά, μη βρίσκοντας κάτι άλλο να πω. Ούτε αυτός, όμως, έβρισκε οτιδήποτε να πει. Καθόταν με το κεφάλι κάτω, με κείνο το θολό σύμπλεγμα, που δεν μαρτυράει κανένα ξεκάθαρο συναίσθημα, σαν ανεξιχνίαστος ουρανός, που μπερδεύει τους μετεωρολόγους. Ο κόσμος τον είχε απομονώσει ή φυλαγόταν στις συναλλαγές, λέγαν πως δεν είναι προκλητικός αλλά παραμένει αμετανόητος. «Γιατί το έκανες;».
« Ήμουν πολύ άτυχος. Ήμουν ψηλός, βλέπεις. Καταδικάστηκα απ΄ τη φύση μου. Σ’ εσένα δεν απευθύνθηκαν. Τη γλύτωσες τελικά. Σπούδασες. Ξεγλίστρησες κι ας σου κόψαν την αναβολή κι ας σε στείλαν σε ανεπιθύμητη θητεία. Τράβηξες τα λιγότερα. Έγινες ήρωας. Εγώ ανθρωποφύλακας».
«Κείνο τον καιρό δεν υπήρχαν ήρωες. Υπήρχαν φοβισμένοι άνθρωποι, που πίστευαν, ωστόσο, επίμονα κάποια πράγματα. Κι ο φόβος του θάνατου, τους ξέσκιζε τα σπλάχνα νυχθημερόν, φόβος από ανθρώπους, τελικά σαν και σένα».
Μεγαλώσαμε μαζί. Γεννηθήκαμε με κάτι λίγες μέρες διαφορά. Ήμασταν αχώριστοι φίλοι. Μια ζωή ολόκληρη. Τόσο διαρκεί η παιδική ηλικία. Μια ζωή. Η υπόλοιπη μία ζωή, έχει ίδιες μέρες. Τα ολόιδια χρόνια της περνούν τρέχοντας και φέρνουν τα αδιατάρακτα γηρατειά, προθάλαμο του θάνατου. Ο παιδικός χρόνος είναι γεμάτος ζωή, τεράστιος, ατέλειωτος, όπως τον νιώθει και τον ζει η παιδική ψυχή, με τα χρωματιστά ματογυάλια των εντυπώσεων.
Ήταν η πρώτη συνάντηση μας μετά την εφταετία. Αποφεύγαμε ο ένας τον άλλο, σα συνένοχοι, που η επαφή τους θα τους εξέθετε στα μάτια των τρίτων. Ανάμεσα μας είχε ορθωθεί ένας τοίχος, που έκανε τις ζωές μας παράλληλες κι ασύμπτωτες. Η ζωή δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν ξεφορτώνεται τις παλιές βαριές μνήμες.
Για εφτά χρόνια έζησε την αλαζονεία του σατράπη, που έπαιζε με το φόβο του ανήμπορου. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο ΕΑΤ/ΕΣΑ. Τον περιέγραφαν σαν αναίσθητο κτήνος, επώνυμο βασανιστή, δεύτερης σειράς. Σήμερα πάλευε για ένα μεροκάματο, με όρους δύσκολους. Δε μ’ ένοιαζε. Άλλωστε και μένα, αμετανόητος μου φαινόταν.
«Γιατί το έκανες;»
«Μας έκαναν σπουδαίους, τότε. Σωτήρες της κοινωνίας, ανθρώπους των καιρών, παιδιά της πατρίδας κόντρα στην πολιτική κρίση, την κοινωνική σήψη, τον κομμουνισμό και διάφορα τέτοια. Σήμερα με αποφεύγουν όλοι, όχι όμως και τότε. Δεν ξέρω τί στ’ αλήθεια σκέφτονταν, αλλά δήλωναν ότι πιστεύουν τα ίδια με μένα. Τώρα φεύγουν από τα καφενεία όταν μπαίνω, δε με αντιχαιρετούν... Πηγαίνοντας στο ΕΑΤ μας δέρναν μέρα νύχτα. Μάθαμε πως το πολύ ξύλο αντέχεται. Μας βασάνισαν με διάφορους τρόπους, εμάς τους καινούριους, οι παλιοί εσατζήδες».
Δεν ήξερα τι ήταν αυτά τα συναισθήματα που μου έβγαζε. Απέχθεια κυρίως. Μίσος όχι. Κι όμως θάπρεπε να υπάρχει μίσος, κόντρα σε κάθε ανθρωπιά της παλιάς εγγύτητας, στο όνομα εκείνων που σπαρτάρησαν στα χέρια του, στο όνομα των άτυχων που πόνεσαν και ένιωσαν υπαρξιακά μηδενικά, που θα προτιμούσαν νάμπαινε ένα μακάβριο τέλος στη ζωή τους, στην ατέλειωτη κακοτυχιά τους.
«Γιατί δεν έφυγες;»
«Λίγοι έφυγαν. Έγιναν περίγελος. Ξέραν πως στην κοινωνία τους περίμεναν τρικλοποδιές και κυνηγητό, από το στρατό και την ασφάλεια. Και βέβαια θα ήταν έκθετοι και στο μίσος των κομμουνιστών. Δεν διάλεξα να γίνω εσατζής. Μου τόφεραν σαν τελειωμένο. Με στρίμωξαν. Δεν είχα προστάτες. Διάλεξα, όμως, να μείνω, επειδή νόμιζα πως δεν είχα άλλο δρόμο. Ήμουν είκοσι χρονών. Θα μπορούσε να συμβεί και σε σένα».
«Εγώ βασανιστής δε θα γινόμουν ποτέ κι ας με σούβλιζαν. Εσύ ήθελες καλοπέραση στη θητεία. Εξόδους και σιρίτια. Και το τίμημα δεν σ’ ένοιαζε. Σας τάξαν θέσεις στο δημόσιο, εξασφάλιση. Ενδώσατε και προδώσατε. Προδότες της κοινωνίας ήσασταν».
«Απολίτικος ήμουνα. Μισούσα τους αριστερούς, όπως οι περισσότεροι τότε. Έτσι δε μεγαλώσαμε; Πόσες φορές δε μαλώσαμε γι΄ αυτά; Εσείς ήσασταν αριστεροί, μα δε σου κράταγα κακία. Άλλη μια φορά σας βγήκε, ωστόσο, σήμερα».
«Άλλο η ιδεολογική αντίθεση κι άλλο η βία σε ανθρώπους. Έγινες βασανιστής. Μπήκες στον κόσμο των κολασμένων. Έπαιζες με τις ανθρώπινες ζωές. Σα ζώο σε υπεροχή».
«Δεν έχεις άδικο σ’ αυτό. Μας μάθαν ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Έξω απ’ το φυσικό. Σαν τα ζώα. Σπάζαμε καύκαλα από χελώνες και πίναμε τις ματωμένες σάρκες τους. Ήταν μέρος της εκπαίδευσης. Και ξύλο, τρώγαμε συνέχεια ξύλο, σαν βασανισμένοι. Ύστερα ξεσπούσαμε στους κρατούμενους, αφού δεν μπορούσαμε να εκδικηθούμε τους εκπαιδευτές “βασανιστές” μας και τους παλιούς. Μόνο προστάτη μας –πατέρα - είχαμε ένα βαθμοφόρο εκπαιδευτή. Τι ξέρεις εσύ απ’ αυτά; Τη γλύτωσες, σου λέω. Τριγυρνούσατε με τα κορίτσια σας ανέμελοι κι εμείς γίναμε σκυλιά, δαγκώσαμε ανθρώπους, σιχαθήκαμε το τομάρι μας. Κάποιος τα είπε στην Ευρώπη, στα ράδια. Ήταν ένας δύστυχος από μας».
«Δεν υπάρχει έλεος για βασανιστές και φονιάδες. Ακόμα και μετανιωμένους. Αν η κατάσταση δεν άλλαζε, θα δαγκώνατε κι όλο τον πολιτισμό, στο όνομα των θεωριών της παλιανθρωπιάς σας. Δε σε συγχωρώ, δε σε ξεπλένει η παλιά φιλία μας ούτε οι άνθρωποι τριγύρω θα στο συγχωρήσουν, όλη τους τη ζωή. Έφταιξες, έπρεπε να βρεις μια κάποια λύση. Εγώ δεν τάχα καλά με το θεό. Εσύ που τα είχες, δεν τον φοβήθηκες;».
«Μας έλεγαν ότι ο θεός είναι με το μέρος μας, απέναντι στους άθεους κι ότι έτσι τον υπηρετούμε με τον καλύτερο τρόπο. Ήμασταν κυρίαρχοι, δε νιώθαμε φόβο, τρέμαμε μόνο τον εκπαιδευτή μας».
«Δε σκεφτόσουν το μέλλον; Δε λυπήθηκες τους μακελεμένους κρατούμενους, δε φοβήθηκες το μίσος τους;».
Έμεινε για λίγο σιωπηλός. Το μέτωπο χαράχτηκε.
«Στο είπα, νιώθαμε άτρωτοι. Το μέλλον ήταν δικό μας. Ποιος θα μπορούσε να εκδικηθεί; Κανείς. Άλλωστε οι περισσότεροι πολίτες ήταν προσκυνημένοι. Το καθεστώς έβρισκε παντού συμμάχους. Οι άνθρωποι προσαρμόζονται. Βολεύονται... Στ’ αλήθεια, για να ξέρεις, μόνο σε σένα θα τ’ ομολογήσω, ένα μόνο πράμα φοβήθηκα και θα φοβάμαι πάντα.....»
Τώρα τα συναισθήματα του ήταν πιο φανερά. Ξέφυγαν από τον έλεγχο. Κάτι τον τρόμαζε πράγματι, που δεν είχε ακόμα περάσει. Ένιωθες να ταλαιπωρεί κάθε μυ στο πρόσωπο του.
«Ήταν κάτι νύχτες, που είχαμε κρατούμενο το μακαρίτη τον Παναγούλη. Όταν βράδιαζε γινόταν ζώο, πώς να στο πω; Οι άλλοι κρατούμενοι μας παρακαλούσαν ή μας έβριζαν. Αυτός δε μιλούσε ανθρώπινα. Μούγκριζε σαν αναμαλλιασμένο ζώο, με αλλόκοτη και βροντερή κραυγή, που σίγουρα δε βγάζει άνθρωπος. Και δεν ήταν άνθρωπος. Σείονταν η φυλακή. Μούγκριζε κάπως σα λιοντάρι, μες το σκοτάδι μια-δυο ώρες. Πού έβρισκε τη δύναμη; Λιανισμένο τον είχαμε. Ύστερα αλυχτούσε σα τσακάλι στο κυνήγι. Κι ύστερα τσίριζε κοροϊδευτικά σαν ύαινα. Και ξανά απ’ την αρχή, σα λιοντάρι. Κανένας μας δεν μπόρεσε να τον κάνει να σωπάσει, παρά το ξύλο και τα ηλεκτρικά ρεύματα. Τη νύχτα γινόταν βασιλιάς της ζούγκλας και των φόβων. Μας απειλούσε, όπως ήθελε.
Για ώρες μούγκριζε έτσι. Μέσα του πρώτα. Σα να ξέθαβε ό,τι ζωικό έχει ο άνθρωπος βαθειά του. Πάγωνε η φυλακή. Έφευγαν οι ανώτεροι βρίσκοντας δικαιολογίες, τρέμαμε οι υπόλοιποι. Και κατά τα χαράματα σταμάταγε τα αλυχτήματα και τους βρυχηθμούς και ξέσπαγε σε ένα απόκοσμο μεταθανάτιο, ασταμάτητο γέλιο, ως το πρωί, σα να μπαινόβγαινε άφοβα στην κόλαση. Όποιος άλλος κι αν τόκανε, κι αν δεν ήταν, θα γινόταν σχιζοφρενής. Ήταν βαθειά χωμένα στην τρέλα τα φερσίματα αυτά. Μα εκείνος το πρωί τα ξαναείχε τετρακόσια και ειρωνευόταν τους ανακριτές. Βάζαμε ωτοασπίδες για να κοιμηθούμε τη νύχτα, μα ξέραμε πάντα, ότι εκεί παραδίπλα υπάρχει ένα άγνωστο ζώο, που δεν παίρνει χαλινάρι. Να τι θα φοβάμαι από κείνα τα χρόνια, μόνο αυτό.. Γι’ αυτό στην ουσία και τον φάγαν, κατά τη γνώμη μου...».
Cirut
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Michel Foucault,Για την υπεράσπιση της κοινωνίας(Παραδόσεις 1976) Μτφ Τιτίκα Δημητρούλια ,Πρόλογος Στέφανος Ροζάνης, Εκδόσεις Ψυχογιός Αθήνα 2002
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Michel Foucault,Για την υπεράσπιση της κοινωνίας(Παραδόσεις 1976) Μτφ Τιτίκα Δημητρούλια ,Πρόλογος Στέφανος Ροζάνης, Εκδόσεις Ψυχογιός Αθήνα 2002
Σε αυτή τη τεχνολογία της εξουσίας υπεισέρχεται ,-σύμφωνα με τον Foucault- ο ρατσισμός. Ο ρατσισμός εντάχθηκε στους μηχανισμούς του κράτους με την ανάδυση της βιοεξουσιας, ως ένας τρόπος για να εισαχθεί επιτέλους στο πεδίο της ζωής, μια τομή ανάμεσα στα στοιχεία που πρέπει να ζήσουν και σε εκείνα που πρέπει να πεθάνουν:η εμφάνιση, η διάκριση, η ιεράρχηση των φυλών, ο χαρακτηρισμός ορισμένων φυλών ως καλών και ορισμένων άλλων ως κατώτερων είναι ένας τρόπος κατακερματισμού του βιολογικού πεδίου, διαχωρισμού της μιας από την άλλη ομάδα, δημιουργίας μιας διαχωριστικής γραμμής βιολογικού τύπου. Θα πρέπει να συμβάλλει στη δημιουργία μιας θετικής σχέσης«όσο πιο πολλούς αφήσεις να πεθάνουν, τόσο περισσότερο για το λόγο αυτό εσύ θα ζήσεις» Ο ρατσισμός ,ενεργοποιεί αυτή την πολεμικού τύπου σχέση «αν θες να ζήσεις ο άλλος πρέπει να πεθάνει» με ένα νέο τρόπο συμβατό προς την βιο εξουσία: με τον θάνατο του άλλου, το θάνατο της κακής φυλής (του εκφυλισμένου, η του μη φυσιολογικού) η ζωή θα γίνει πιο υγιής και πιο καθαρή. Η σχέση αυτή δεν είναι λοιπόν στρατιωτική, πολεμική ή πολιτική: είναι σχέση βιολογική. Οι αντίπαλοι είναι οι εξωτερικοί η εσωτερικοί κίνδυνοι σε σχέση με τον πληθυσμό ,η θανάτωση δεν είναι αποδεκτή στο σύστημα της βίο-εξουσίας παρά μόνο όταν κατατείνει όχι απλώς στη νίκη επί των πολιτικών αντιπάλων, αλλά στην εξόντωση του βιολογικού κίνδυνου και στην ενίσχυση του ίδιου του είδους ή της φυλής. Ο ρατσισμός είναι η προϋπόθεση για την αποδοχή της θανάτωσης σε μια κοινωνία τυποποίησης Μπορούμε να καταλάβουμε το δεσμό που πολύ γρήγορα δημιουργήθηκε ανάμεσα στη βιολογική θεωρία του 19ου αιώνα και στο λόγο της εξουσίας. Κατ ουσίαν η εξελικτική θεωρία υπό την ευρεία έννοια της -όχι τόσο η ίδια η θεωρία του Δαρβίνου αλλά η δέσμη των εννοιών της -(ιεραρχία των ειδών ,πάλη μεταξύ των ειδών για την επιβίωση, επιλογή που εξολοθρεύει τους λιγότερο προσαρμοσμένους) έγινε κατά τον 19ο αιώνα ένας τρόπος μεταγραφής του πολιτικού λόγου σε όρους βιολογικούς.Στο εξής, ο πόλεμος θα έχει να κάνει με την καταστροφή του πολιτικού αντιπάλου αλλά και της αντίπαλης φυλής επίσης, που θεωρείται πλέον και ως βιολογικός κίνδυνος. Ακόμα περισσότερο όμως ο πόλεμος θα εμφανισθεί στα τέλη του 19ουαιώνα ως ένας τρόπος ενίσχυσης της ίδιας της(δικής μας) φυλής, ως ένας τρόπος ανανέωσης της. «Όσο πιο πολλοί από μας πεθάνουν, τόσο πιο καθαρή θα είναι η φυλή στη οποία ανήκουμε »Η ιδιαιτερότητα του σύγχρονου ρατσισμού κατά τον Foucault αφορά την τεχνική της εξουσίας, τη λειτουργία του κράτους, το οποίο είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί τη φυλή, την εξόντωση των φυλών και την κάθαρση της φυλής. Σε τελική ανάλυση ο ναζισμός αποτελεί όντως την ανάπτυξη των νέων μηχανισμών εξουσίας. Στο ναζιστικό κράτος, το μόνο κράτος στο οποίο οι βιολογικές ρυθμίσεις λαμβάνονται τόσο επίμονα υπόψη: : (αναδοχή του βιολογικού στοιχείου της τεκνοποίησης , της κληρονομικότητας , της ασθένειας ,των ατυχημάτων )ο έλεγχος των απρόοπτων που χαρακτηρίζουν τις βιολογικές διαδικασίες ήταν ένας από τους άμεσους στόχους του καθεστώτος. Παράλληλα όμως με την καθολικά προστατευτική, ρυθμιστική και πειθαρχική κοινωνία έχουμε τη αποχαλίνωση της δολοφονικής εξουσίας, της εξουσίας της θανάτωσης που διατρέχει όλο το κοινωνικό σώμα της ναζιστικής κοινωνίας: δεν παρέχεται στο κράτος μόνο, αλλά σε μια σειρά ατόμων (τάγματα Εφόδου, Ες –Ες ).Στο ναζιστικό κράτος όλος ο κόσμος έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στο γείτονα του ,έστω και διάμεσου της κατάδοσης. Ο πόλεμος στο ναζισμό παρουσιάζεται ως η έσχατη και αποφασιστική φάση όλων των πολιτικών διαδικασιών:η πολιτική οφείλει να καταλήγει στον πόλεμο. Στόχος του ναζιστικού καθεστώτος δεν είναι απλώς η καταστροφή των άλλων φυλών ,αλλά και η έκθεση της ίδιας της φυλής στον απόλυτο και καθολικό κίνδυνο του θανάτου. Ο κίνδυνος του θανάτου εγγράφεται μεταξύ των θεμελιακών καθηκόντων της ναζιστικής υπακοής και μεταξύ των κυριοτέρων στόχων της πολιτικής του. Ο πληθυσμός ,μόνο αν εκτεθεί ,στο σύνολο του, καθολικά στο θάνατο, θα μπορέσει να γίνει μια ανώτερη φυλή να αναγεννηθεί έναντι των άλλων φυλών οι οποίες θα έχουν εξολοθρευτεί ολοκληρωτικά, ή θα έχουν τελεσίδικα υποδουλωθεί. Στους ναζί έχουμε ένα απολύτως ρατσιστικό κράτος ,δολοφονικό και αυτοκτονικό. χαρακτηριστικά που άλληλα επικαλύπτονται τόσο στη τελική λύση (η οποία είχε στόχο διάμεσου των Εβραίων να εξοντώσει όλες τις άλλες φυλές, σύμβολο και έκφραση των οποίων ήταν οι Εβραίοι)του 1942-1943. και στη συνέχεια στο τηλεγράφημα 71 με το οποίο ο Χίτλερ τον Απρίλιο του 1945 διάτασσε την καταστροφή των συνθηκών ζωής του ίδιου του γερμανικού Λαού .
αποσπασμα απο εδώ:
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_5330.html
Σε αυτή τη τεχνολογία της εξουσίας υπεισέρχεται ,-σύμφωνα με τον Foucault- ο ρατσισμός. Ο ρατσισμός εντάχθηκε στους μηχανισμούς του κράτους με την ανάδυση της βιοεξουσιας, ως ένας τρόπος για να εισαχθεί επιτέλους στο πεδίο της ζωής, μια τομή ανάμεσα στα στοιχεία που πρέπει να ζήσουν και σε εκείνα που πρέπει να πεθάνουν:η εμφάνιση, η διάκριση, η ιεράρχηση των φυλών, ο χαρακτηρισμός ορισμένων φυλών ως καλών και ορισμένων άλλων ως κατώτερων είναι ένας τρόπος κατακερματισμού του βιολογικού πεδίου, διαχωρισμού της μιας από την άλλη ομάδα, δημιουργίας μιας διαχωριστικής γραμμής βιολογικού τύπου. Θα πρέπει να συμβάλλει στη δημιουργία μιας θετικής σχέσης«όσο πιο πολλούς αφήσεις να πεθάνουν, τόσο περισσότερο για το λόγο αυτό εσύ θα ζήσεις» Ο ρατσισμός ,ενεργοποιεί αυτή την πολεμικού τύπου σχέση «αν θες να ζήσεις ο άλλος πρέπει να πεθάνει» με ένα νέο τρόπο συμβατό προς την βιο εξουσία: με τον θάνατο του άλλου, το θάνατο της κακής φυλής (του εκφυλισμένου, η του μη φυσιολογικού) η ζωή θα γίνει πιο υγιής και πιο καθαρή. Η σχέση αυτή δεν είναι λοιπόν στρατιωτική, πολεμική ή πολιτική: είναι σχέση βιολογική. Οι αντίπαλοι είναι οι εξωτερικοί η εσωτερικοί κίνδυνοι σε σχέση με τον πληθυσμό ,η θανάτωση δεν είναι αποδεκτή στο σύστημα της βίο-εξουσίας παρά μόνο όταν κατατείνει όχι απλώς στη νίκη επί των πολιτικών αντιπάλων, αλλά στην εξόντωση του βιολογικού κίνδυνου και στην ενίσχυση του ίδιου του είδους ή της φυλής. Ο ρατσισμός είναι η προϋπόθεση για την αποδοχή της θανάτωσης σε μια κοινωνία τυποποίησης Μπορούμε να καταλάβουμε το δεσμό που πολύ γρήγορα δημιουργήθηκε ανάμεσα στη βιολογική θεωρία του 19ου αιώνα και στο λόγο της εξουσίας. Κατ ουσίαν η εξελικτική θεωρία υπό την ευρεία έννοια της -όχι τόσο η ίδια η θεωρία του Δαρβίνου αλλά η δέσμη των εννοιών της -(ιεραρχία των ειδών ,πάλη μεταξύ των ειδών για την επιβίωση, επιλογή που εξολοθρεύει τους λιγότερο προσαρμοσμένους) έγινε κατά τον 19ο αιώνα ένας τρόπος μεταγραφής του πολιτικού λόγου σε όρους βιολογικούς.Στο εξής, ο πόλεμος θα έχει να κάνει με την καταστροφή του πολιτικού αντιπάλου αλλά και της αντίπαλης φυλής επίσης, που θεωρείται πλέον και ως βιολογικός κίνδυνος. Ακόμα περισσότερο όμως ο πόλεμος θα εμφανισθεί στα τέλη του 19ουαιώνα ως ένας τρόπος ενίσχυσης της ίδιας της(δικής μας) φυλής, ως ένας τρόπος ανανέωσης της. «Όσο πιο πολλοί από μας πεθάνουν, τόσο πιο καθαρή θα είναι η φυλή στη οποία ανήκουμε »Η ιδιαιτερότητα του σύγχρονου ρατσισμού κατά τον Foucault αφορά την τεχνική της εξουσίας, τη λειτουργία του κράτους, το οποίο είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί τη φυλή, την εξόντωση των φυλών και την κάθαρση της φυλής. Σε τελική ανάλυση ο ναζισμός αποτελεί όντως την ανάπτυξη των νέων μηχανισμών εξουσίας. Στο ναζιστικό κράτος, το μόνο κράτος στο οποίο οι βιολογικές ρυθμίσεις λαμβάνονται τόσο επίμονα υπόψη: : (αναδοχή του βιολογικού στοιχείου της τεκνοποίησης , της κληρονομικότητας , της ασθένειας ,των ατυχημάτων )ο έλεγχος των απρόοπτων που χαρακτηρίζουν τις βιολογικές διαδικασίες ήταν ένας από τους άμεσους στόχους του καθεστώτος. Παράλληλα όμως με την καθολικά προστατευτική, ρυθμιστική και πειθαρχική κοινωνία έχουμε τη αποχαλίνωση της δολοφονικής εξουσίας, της εξουσίας της θανάτωσης που διατρέχει όλο το κοινωνικό σώμα της ναζιστικής κοινωνίας: δεν παρέχεται στο κράτος μόνο, αλλά σε μια σειρά ατόμων (τάγματα Εφόδου, Ες –Ες ).Στο ναζιστικό κράτος όλος ο κόσμος έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στο γείτονα του ,έστω και διάμεσου της κατάδοσης. Ο πόλεμος στο ναζισμό παρουσιάζεται ως η έσχατη και αποφασιστική φάση όλων των πολιτικών διαδικασιών:η πολιτική οφείλει να καταλήγει στον πόλεμο. Στόχος του ναζιστικού καθεστώτος δεν είναι απλώς η καταστροφή των άλλων φυλών ,αλλά και η έκθεση της ίδιας της φυλής στον απόλυτο και καθολικό κίνδυνο του θανάτου. Ο κίνδυνος του θανάτου εγγράφεται μεταξύ των θεμελιακών καθηκόντων της ναζιστικής υπακοής και μεταξύ των κυριοτέρων στόχων της πολιτικής του. Ο πληθυσμός ,μόνο αν εκτεθεί ,στο σύνολο του, καθολικά στο θάνατο, θα μπορέσει να γίνει μια ανώτερη φυλή να αναγεννηθεί έναντι των άλλων φυλών οι οποίες θα έχουν εξολοθρευτεί ολοκληρωτικά, ή θα έχουν τελεσίδικα υποδουλωθεί. Στους ναζί έχουμε ένα απολύτως ρατσιστικό κράτος ,δολοφονικό και αυτοκτονικό. χαρακτηριστικά που άλληλα επικαλύπτονται τόσο στη τελική λύση (η οποία είχε στόχο διάμεσου των Εβραίων να εξοντώσει όλες τις άλλες φυλές, σύμβολο και έκφραση των οποίων ήταν οι Εβραίοι)του 1942-1943. και στη συνέχεια στο τηλεγράφημα 71 με το οποίο ο Χίτλερ τον Απρίλιο του 1945 διάτασσε την καταστροφή των συνθηκών ζωής του ίδιου του γερμανικού Λαού .
αποσπασμα απο εδώ:
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_5330.html
Ποιος θυμαται πιά τη ''Ρωμανια'';
Κι εγώ δεν ξερω Γιατί την θυμηθηκα ..
Παντως αφορουσε κατι μεγαλεπηβολα σχεδια για την δημιουργια μιας πόλης Πoντιων πρόσφυγων από την πρώην Σοβιετική Ένωση) στην Θρακη ε;
για δειτε τι απεγιναν εκεινες οι μεγαλοπρεπες προσπαθειες στους Π &Α :
-Η “πόλη” Ρωμανία: What? Τι; Sto eta? Nτo; Que? Ne dir? Ήντα; Was ist das?
Παντως αφορουσε κατι μεγαλεπηβολα σχεδια για την δημιουργια μιας πόλης Πoντιων πρόσφυγων από την πρώην Σοβιετική Ένωση) στην Θρακη ε;
για δειτε τι απεγιναν εκεινες οι μεγαλοπρεπες προσπαθειες στους Π &Α :
-Η “πόλη” Ρωμανία: What? Τι; Sto eta? Nτo; Que? Ne dir? Ήντα; Was ist das?