Πως να τον θάψω αραγε μεσα σε αυτό το Ποιημα Τον Χρονο, ραδιενεργό πτωμα ,στη Φουκουσίμα ;

ψαχνω βαθεια, στον παγετό που σκεπασε το εντος μου
και βρισκω παλι τον ρυθμό παναρχαιο του κοσμου

τον χρόνο να χαμογελά μεσα απ τα ονειρα μας
σαν φιδι να ελισσεται μεσα στα σωθικά μας

σαν μυελός μες τα οστα που μεσα μας γελαει
ειν’ ο ρυθμος του κοσμου μας σαν αιμα που κυλάει

σαν ναναι ο χτυπος της καρδιάς η σαν ζωή που σφυζει
ο χρόνος ειναι ενα παιδί που παιζει και σφυρίζει

σαν τα παλιων των ρολογιων που πια, τικ τακ ,δεν κανουν
σβηνουν του κόσμου οι ρυθμοι,κοντευουν να αποκαμουν

Πως να τον θάψω  αραγε μεσα σε αυτό το Ποιημα
Τον Χρονο, ραδιενεργό πτωμα ,στη Φουκουσίμα ;