τα Μυχια πραγματα

Κοιτάζοντας προς τα πίσω τη ζωή του ο Κ πάθαινε συχνά ένα αίσθημα ναυτίας. Ο ίλιγγος είχε να κάνει με εκείνη την συχνά δημιουργική διάθεση –ή δύναμη;- την ατελέσφορη αλλά και πόσο γόνιμη, έκρηξη που οδηγεί στα μεγάλα έργα ή το τίποτε. Αυτός είχε πολλές φορές αναδυθεί από τις δίνες του δυνατότερος ίσως και γονιμότερος κάποιες φορές αλλά πάντα ένιωθε πώς κάτι πολύ δικό του έχανε-–και συχνά όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό αντιλαμβανόταν – ότι οι σπάνιες φορές πού νόμιζε πώς συντονιζόταν με τους άλλους ,στις κινήσεις στον τόνο της φωνής ή τις σκέψεις- ήταν αυταπάτη, και ότι δεν υπάρχουν μύχια πράγματα.