δεν προλαβα να πω το Ρώ και πριν αναψει η Λαμ(δ)α δεν το πολύκαταλαβα και βρεθηκα μι -λαμδα

κι εμενα οταν ημουνα εκει κοντά δεκαξη
και τα κοριτσια μ’ειχανε μη βρεξει και μη σταξει

και πάνω που προεκυψε το βδομήντα τρια

και λίγον πριν να κυλιστω στην πλήρη αμαρτια

δεν προλαβα να πω το Ρώ και πριν αναψει η Λαμ(δ)α
δεν το πολύκαταλαβα και βρεθηκα μι -λαμδα
——
περασαν χρόνια τεσσερα κοινωνικών αγώνων
ομως η μαύρη ποίηση ειν’ η πλήγη των μόνων

και γλιστρησα μοναχικά εκτος της Ιστοριας
μα μενω πάντα απορών και εχων απορίας
—–
Τι αραγε ναμ’εσπρωξε εκει στην εφηβεία
σε μια Μεγαλοπρεπή Αριστερη Κηδεία;

Τι διαλο γυρευα εκει αντις να γινω Κνίτης;
να διαβαζα και την Κομέπ -αντι γι’ Αποσπερίτης ;

Μην ηταν του Κοκκινου Βιβλιου μου η Αύρα
Γλιστραει η ζωή στα χερια μας σα μια Μικρουλα Σαύρα

Φευγει η ζωή και χανεται σα νατανε Καπνός
και μας κρατάει Ζωντανους μικρός ,βουβός καυμός.