Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν ονόμασε "αριστερή μελαγχολία" την κατάσταση του αριστερού που έχει προσκολληθεί σε μια ιδέα ή θεωρία και αγαπάει αυτήν την ιδέα -και την αποτυχία της- περισσότερο από την ευκαιρία να αρπάξει τη δυνατότητα ριζικής αλλαγής. /από το αρθρο Να αφήσουμε την αριστερή μελαγχολία Αναδημοσίευση από την "Αυγή" Του Κώστα Δουζίνα



2. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν ονόμασε "αριστερή μελαγχολία" την κατάσταση του αριστερού που έχει προσκολληθεί σε μια ιδέα ή θεωρία και αγαπάει αυτήν την ιδέα -και την αποτυχία της- περισσότερο από
την ευκαιρία να αρπάξει τη δυνατότητα ριζικής αλλαγής. Η ταύτιση με επιλογές και ταυτότητες του παρελθόντος, ένας περίεργος ναρκισσισμός, αδρανοποιεί ή περιθωριοποιεί την υποχρέωση για δράση.
Έχουμε χάσει βέβαια πολλά. Την ενιαία εργατική τάξη και το μοναδικό της κόμμα, την "αντικειμενικά ορθή" ανάλυση και τη μονόδρομη πορεία της ιστορίας στον σοσιαλισμό, τη συντροφικότητα και ηθική που, παρά τις διαφορές μας, έβαζε όλους στην ίδια πλευρά. Μια περίοδος πένθους είναι απαραίτητη μετά τόσες απώλειες. Αλλά η προσκόλληση στο χαμένο αντικείμενο του πόθου έχει κάνει τη μελαγχολία μόνιμη για πολλούς. Φάνηκε αυτό στη συνδιάσκεψη. Πολλοί έχουν μείνει σε ιδεολογίες και λογικές που έχασαν την κοινωνική τους γείωση και θεωρητική νομιμοποίηση και ως αποτέλεσμα έβαλαν την Αριστερά στην γωνία για πολλές δεκαετίες.

1 σχόλιο:

Νοσφεράτος είπε...

κάποτε βεβαια - οταν ακομα υπήρχε μαρξιστική σκεψη και οχι Ομοιωματα -τετοια Δουζινικά οικοδομηματα τα ονομαζαν Βολονταρισμό.(και τυχοδιωκτισμό)

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου