Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Παναγιώτης Κονδύλης, «Μελαγχολία καί Πολεμική. Δοκίμια καί Μελετήματα» Συγγραφέας: Σπ. Κουτρούλης: Άρδην τ. 42 Αναδημοσιευση αποσπασματος απο την ιστοσελιδα ''ΑΡΔΗΝ - ΡΗΞΗ''


''Ἀπ’ λα τά δοκίμια ατό σως πού χει τή μεγαλύτερη σημασία εναι τό μότιτλο Μελαγχολία καί Πολεμική. Παρουσιάζει λα τά στοιχεα πού χαρακτηρίζουν τά ριμότερα κείμενά του Π. Κονδύλη, νοηματική πυκνότητα καί ασθητική πιμέλεια. Δέν εναι δύσκολο νά νιχνεύσουμε σ’ ατό πιρροές τς παρξιακς φιλοσοφίας, το Νίτσε, το Σοπενγχάουερ. ποστηρίζει τι συνεπής κοσμοθεωρητική μελαγχολία κατατείνει στήν παραδοχή τς λλειψης νοήματος στό Εναι καί ποτελε ξαίρεση «μέσα στό φάσμα τς στορίας τν δεν λων τν πολιτισμν καί λων τν ποχν». (σέλ. 186)
Μετά πό σύντομη ναφορά στήν ξέλιξη το Χριστιανισμο καί το Διαφωτισμο, συμπεραίνει «τι σαμε τώρα σέ λες τίς μεγάλες κοσμοεικόνες τς στορίας τν δεν συνυπάρχουν δίπλα δίπλα τό καλό καί τό κακό καί ασιοδοξία καί παισιοδοξία». (σέλ. 187)
Ο Π. Κονδύλης πανέρχεται σέ να οκεο θέμα του, τίς ξίες ς φορες ατημάτων κυριαρχίας. Τά βιολογικά μεγέθη καί ο νάγκες μεταμορφώνονται στήν γλώσσα το πολιτισμο σέ δέες καί δεώδη, στε «μόνον ποιος προβάλλει στά πλαίσια το πολιτισμο ς νοηματοδότης εναι κατάλληλος νά καθησυχάσει τήν ρμή τς ατοσυντήρησης τν νθρώπων καί τσι νά τή οκειοποιηθε διος, δηλ. νά σκήσει σχύ πάνω σέ νθρώπους πί τ βάσ τς ποδοχς νός νοήματος. Μέ λλα λόγια, ποδοχή νός νοήματος προσδίδει στόν σχυρό τήν σχύ του, πειδή παρέχει στούς ποτακτικούς κολούθους του ς λάχιστο ασθημα σχύος τήν πεποίθηση, τι μοιράζονται τό ληθινό νόημα» (σέλ. 186). τσι ποψη τι «λα εναι παράλογα καί δίχως νόημα, τι ζωή καθ’ αυτήν δέν χει πως λέγεται καμμιά ξία» (σέλ. 185) εναι τελείως ξένη σέ ποιον χει φιλοδοξίες σχύος καί κυριαρχίας.
Κονδύλης θεωρε τι μελαγχολία εναι μιά κατάσταση πού προσιδιάζει τόσο στόν νίσχυρο σο καί στόν σχυρό, σέ κενον πού τά χει «πετύχει λα». λοι ο μεγάλοι νδρες εναι μελαγχολικοί διότι «πόσταση νάμεσα στή δύναμη καί τήν παντοδυναμία μπορε νά εναι βασανιστικότερη πό τήν πόσταση νάμεσα στή δύναμη καί τήν δυναμία» (σέλ. 177). Προσθέτει δέ, μέ νιτσεϊκό τρόπο «τό ασθημα τς δυναμίας συνιστ λοιπόν τήν λλη ψη τς βούλησης γιά δύναμη –εδ’ λλως δέν θά ταν τόσο δυνηρό καί μάλιστα θά περνοσε παρατήρητο? κατά τήν δια ννοια, μελαγχολία μπορε νά μετασχηματιστε σέ πολεμική καί γνα, πως καί τό ασθημα τς δυναμίας σέ πιζήτηση σχύος» (σέλ. 177).
μελαγχολία λειτουργε διττά. Δέν εναι μόνο τό κέντρο τς παραίτησης τς βούλησης γιά σχύ λλά καί «τόπος πώασης γιά μιά αφνίδια καί παρ’ λα ατά προβλέψιμη κρηξή της» (σέλ. 178).'''

Δεν υπάρχουν σχόλια:

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου