η τελευταία σκεψη

Εκείνη – λεπτή ψηλή μ’ολόλευκο λαιμό –
Περήφανη –ουτ’ ένα δάκρυ όταν ανέβαινε με βήματα αργά προς την εξέδρα –

Ολόγυρα το πλήθος την περίμενε
Και με την άκρη του ματιού διέκρινε εκείνον π’αγαπούσε-
‘’Περίεργο ‘’! -για λίγο σκέφτηκε -‘’το ρήμα καρατομώ’’ δεν κλίνεται σ’ολους τους χρόνους
Μπορείς να πεις θα καρατομηθώ ‘’ αλλά δεν λέμε ΄’’καρατομήθηκα’’
Και γιατί όχι ,- άραγε -αν υπάρχει μια μέλλουσα ζωή;''

Ύστερα έγειρε τον λαιμό στον δήμιο της .
Ενώ το πλήθος έκανε γρήγορα τον σταυρό του ...