Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010
στους σκυλους ναι στις γατες ναι στους μητσους ναι στους Κιτσους ναι...οχι στους τεχνοκρατες οχι και στις κυριες τους Οχι στους τεχνοκρατες οχι στους .....
Tί Μουρθε τώρα ;Ε δειτε αυτο στου Ιου:
ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΟΥ ΜΠΑΛΚΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑΙ
Χωροφύλακες με τέσσερα πόδια
Σε λίγες μέρες θα τεθεί σε λειτουργία το νέο πιλοτικό πρόγραμμα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, με πεζές περιπολίες ανδρών της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίοι θα συνοδεύονται από αστυνομικούς σκύλους.
http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=127052
ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΟΥ ΜΠΑΛΚΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑΙ
Χωροφύλακες με τέσσερα πόδια
Σε λίγες μέρες θα τεθεί σε λειτουργία το νέο πιλοτικό πρόγραμμα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, με πεζές περιπολίες ανδρών της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίοι θα συνοδεύονται από αστυνομικούς σκύλους.
http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=127052
Το Ποτάμι Ανάμεσα-London River
Το Ποτάμι Ανάμεσα-London River
2009
Η ιστορία δυο ταπεινών ανθρώπων που ζουν συνηθισμένες ζωές, στην Γαλλία και στα Νησιά Channel αντίστοιχα. Εκείνος έχει έναν γιό και αυτή μια κόρη - και των δύο τα παιδιά σπουδάζουν στο Λονδίνο την τραγική χρονιά του 2005
Μια από τις αξιολογότερες συμμετοχές στο περσινό Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ του Βερολίνου είναι ένας πολυπολιτισμικός ύμνος στην ανθρώπινη ουσία, που αρνείται να χωρέσει σε φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές ή γεωγραφικές ταμπέλες.
Το καλοκαίρι του 2005 ο μουσουλμάνος Ουσμάν και η χριστιανή κυρία Σόμερς συναντιούνται στο Λονδίνο, όπου φτάνουν αναζητώντας τα παιδιά τους (εκείνος τον γιό του, εκείνη τη κόρη της), που αγνοούνται μετά τις τρομοκρατικές, βομβιστικές επιθέσεις στα μέσα μεταφοράς της πόλης. Αν και προερχόμενοι από διαφορετικές κουλτούρες, χώρες, γλώσσες και καθημερινότητες οι δύο γονείς ξεπερνούν τις όποιες προκαταλήψεις και συνήθειες τους, γίνονται αληθινοί φίλοι, και οπλίζουν ο ένας τον άλλο με δύναμη και ελπίδα κατά τη πορεία ανακάλυψης της τύχης των απογόνων τους.
Ο Γάλλος από το Παρίσι, Ρασίντ Μπουκαρέμπ, σκηνοθετεί με σεμνότητα την (ασυνήθιστα λιτή, απογυμνωμένη από τις χαρακτηριστικές, υστερικές μανιέρες της) αγγλίδα από το Ράμσγκεϊτ του Κεντ, Μπρέντα Μπλέθιν, και τον (δικαιότατα βραβευμένο με την Αργυρή Άρκτο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας, εκκωφαντικά υπόκωφο) αφρικανό από το Μπαμάκο του Μάλι, Σοτιγκούι Κουγιατέ, σε ένα φιλμ που κυλά στο συναίσθημα και διαπερνά τη συνείδηση σαν αθόρυβο αλλά ξέχειλο ποτάμι.
Επιλέγοντας να τοποθετήσει το μυστήριο της εξαφάνισης τον παιδιών στο φόντο της ιστορίας του και την αφήγησή της όχι στους διαλόγους, αλλά σε όσα ανείπωτα στριμώχνονται στις σιωπές, ο Μπουκαρέμπ κάνει σαφείς τις προθέσεις του. Αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι η κινηματογράφηση ενός αστυνομικού θρίλερ με κοινωνικές ανησυχίες, αλλά η σπουδή της γέννησης μιας ουσιαστικής σχέσης μεταξύ δύο φαινομενικά εντελώς ασύμβατων ανθρώπων. Καθώς αφήνει αναπόφευκτα (αφού μιλούν διαφορετικές γλώσσες) κενά στην επικοινωνία τους με το λόγο εμπλέκει τον θεατή σε μια συναισθηματική και δη ακριβή (αφού κάθε συναίσθημα, όπως η αγάπη ή ο πόνος της απώλειας, είναι εξίσου γνώριμο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, με όποια λέξη κι αν περιγράφεται) ανάγνωση των ισχυρών, περίπλοκων δεσμών που δημιουργούνται μεταξύ τους, ενώ ρίχνοντας σταδιακά, ρεαλιστικά και υπομονετικά φως στις αιτίες και στην έκβαση αυτών των δεσμών χτίζει ένα ανορθόδοξο, ακαταμάχητα συγκινητικό σασπένς.
Στο βουβό, ανοχύρωτο τέλος του φιλμ αυτό που έχει σημασία είναι ο κοινός τόπος που ανακαλύπτουν (φευγαλέα ή για πάντα;) αυτοί οι δύο αβάσταχτα οικείοι χαρακτήρες. Και αφού πέσουν οι τίτλοι, ανοίξουν τα φώτα τις αίθουσας και, επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, η ορμή του συναισθήματος καταλαγιάσει, το ποτάμι φτάνει μοιραία στη λογική, πλημυρίζοντας την με διαχρονικές, αλλά και πιο επίκαιρες από ποτέ αιτήσεις για συνύπαρξη, ανεκτικότητα, μοίρασμα και συναντήσεις στο? ανάμεσα.
ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
πηγη:http://new.e-go.gr/cinemag/movies.asp?catid=10177&subid=2&pubid=6898548
Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010
Γιατί εδιωξε ο Θεός τους Πρωτοπλαστους απο τον Παραδεισο; (Μια συζητηση που ειχα καποτε με τον Expagano στου Ροιδη
η συζητηση:
Σύμφωνο Συμβίωσης: Η Εκκλησία να ζητήσει συγγνώμη
ex paganos:
” Νοσφεράτε, μου φαίνεται ότι σε πιάνω. Απλά δεν συμφωνώ γιατί ο Θεός που μας αγαπά, δεν παίζει μαζί μας.”
Νοσφερατος:θαθελα-σα σοβαρά -να δεις κατ’ αρχάς ένα σχόλιο που εγραψα αλλου :
”Μια σημασία της «αγάπης » είναι η επιθυμία για εγγύτητα. Αλλά «εγγύτητα» μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Μπορεί να σημαίνει απόλαυση της οικειότητας ή μπορεί να σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκόλλησης σένα άλλο άτομο με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό.
Πράγματι , για μερικούς ανθρώπους, αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμη και ότι προσκολλάται ο ένας τον άλλο, ότι είναι διαρκώς απαραίτητος ο ένας τον άλλο , κι είναι πολύ δυστυχισμένοι όταν το άλλο άτομο δεν είναι κοντά τους –πράγμα που βέβαια, προκαλεί κτητικότητα και ζήλια.”
και να σε ρωτήσω:
δε νομίζεις οτι η παραδεισένια κατάσταση των πρωτοπλάστων θυμίζει λιγάκι ένα είδος αγαπης-κακομαθησιας ;
- Μια μάλλον ”μητρική”(ετσι την ονομαζε ο Ε.Φρομ’ αγαπη -προσκολληση) οπου η καλή μανουλα πρόσφερε ολα τα καλούδια στα παιδακια της μαζί με το μητρικό γάλα και αυτά μενουν πληρως ακινητοποιημένα - Ικανοποιημενα - Καθηλωμένα
σε ενα Αισθημα Ωκεανιας ευτυχιας
..που όμως δυστυχώς τα εμποδίζει στο να Αναπτυχθούν
Και ερχεται καποια στιγμή ο πατέρας (η το Συμβολο-ΟΝΟΜΑ του ΠΑΤΕΡΑ) και λεει ΟΧΙ..
Οχι στην προσκόλληση , οχι σε μια αγάπη καθηλωτική, σε μια Παραδείσια κατάσταση
διοτι :Η αυτονομία προϋποθέτει και απαλλαγή απο την Αιμομιξία - δηλαδή την Μεταφορά μιας καταστασης προσκολλησης στο αισθημα ευτυχιας….
Δηλαδή :στο Ωκεανιο αισθημα - που νιωσαμε μαλλον ολοι - κρεμασμενοι απο το στηθος της μανας μας ή ισως ως εμβρυα (καλά προφυλαγμενα μεσα στη κοιλια -συμβιωνοντας καθησυχαστικά μαζι της … )
Αυτό το νοημα πανω κατω (ενελώς χοντριοκομμένα το αποδιδω βεβαια ) ο Φρουντ στο εργο του ο Μωυσης και ο Μονοθεισμός”
Ο αυστηρος θεός που λεει Οχι….- Και Τιμωρει αλλά και γλυτωνει τα παιδια του απο τις οδυνηρες συνεπειες της καθηλωσης σε εναν Ευτυχισμένο κόσμο φαντασιωσεων
- οπου δεν κανουν Τιποτε (σαν υπερβολικά καλο μαθημενα παιδια που μαραινονται σε μια χρυσή Γυαλα)
Αυστηρός αλλά απο αγαπη …
Και μετά ερχεται το ελεημων προσωπο — ο Υιος που
ενσαρκώνεται -δηλαδή ο Θεός μπαινει στον κόσμο των ανθρωπων - δηλάδή αφηνει κατα μερος τηνΑθανασια - και γευεται τον θανατο για να περάσει στην Ανασταση -δηλαδή την ελπίδα …
- Βλεπεις οτι ολα αυτά ειναι μακρυα -αρκετα΄μακρυα απο τον ευτυχισμένα καθηλωμενο αφορητο κόσμο της Ακινητης ευτυχισμένης αθανασιας….
- περιεχουν διαλεχτική..δηλαδή σχεδιο ,ξετυλιγμα αφηγηση …
και πραγματική Αγαπη (γιατι δεν ειναι παιξε γελασε η αγαπη )
τωρα με πιάνεις;
(λες:.
”Ήδη λοιπόν από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, δεν σκοπεύει ο Θεός να τον αφήσει μόνο αλλά ξεκινά δημιουργώντας έναν, για να υπάρξουν στη συνέχεια παραπάνω από ένας άνθρωποι. Εξάλλου αφού ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού που υπάρχει εν κοινωνία προσώπων, και αυτός είναι προορισμένος να ζει εν κοινωνία προσώπων. Βέβαια, αρχικά δημιουργήθηκε μόνος, για να καταλάβει και ο ίδιος ότι κάτι του έλειπε. Όταν το κατάλαβε (όπως βέπουμε στο Γεν2:20, «τω δε αδαμ ουχ ευρεθη βοηθος ομοιος αυτω») τότε ο Θεός του έδωσε τη σύντροφο που χρειαζόταν κι έτσι η ανθρωπότητα έγινε αυτό που και σήμερα είναι: μία (ανθρώπινη) φύση, σε πολλά πρόσωπα που ζουν σε κοινωνία μεταξύ τους.
Ομως παραπάνω σχ 157 λες :”’
”Τα γεννητικά όργανα, όπως κι αν ήταν, τα έδωσε για να αναπαραχθούν, όπως έδωσε και την ευχή (βλ. Γένεσις 1:28 και ηυλογησεν αυτους ο θεος λεγων αυξανεσθε και πληθυνεσθε και πληρωσατε την γην και κατακυριευσατε αυτης και αρχετε των ιχθυων της θαλασσης και των πετεινων του ουρανου και παντων των κτηνων και πασης της γης και παντων των ερπετων των ερποντων επι της γης). Όμως, το ξαναλέω, οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν”
Ε γιαυτό λεω οτι ολα αυτά , Το μήλο η Πτωση κλπ ηταν μεσα στο Σχεδιο ..
Τους εβλεπε ο Θεός να κοπροσκυλιαζουν (τους Πρωτοπλαστους ) και να μην Αναπαραγωνται ..Πως θα τους κανω πιο παραγωγικους; (Σκεφτηκε ..)
Αν τους αφησω εδώ ετσι αυτοι δεν θα αναπαραχθουν ποτες ,” καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα ”Ετσι μαλλον εγιναν τα πραγματα…)
Νοσφεράτος
Τωρα βεβαια αυτή η ιστορια με τον Παραδεισο οπου οι Πρωτοπλαστοι εχουν μεν γεννητικά οργανα τα οποια ομως μενουν αχρησιμοποιητα για μια αιωνιοτητα διοτι ”ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄
γιατί μου θυμίζει λιγο την υποθεση εκεινης της ταινιας Matrix;
http://el.wikipedia.org/wiki/The_Matrix
και
ας υποθεσουμε για μια στιγμή οτι ο χαμενος Παραδεισος δεν αναφερεται σε ενα απώτατο παρελθον αλλά μαλλον σε ενα λιγοτερο απωτατο μελλον στο τερμα αυτής της αηδιαστικής νεοφιλελευθερης ουτοπίας που ζουμε απο τον καιρο του ”Τελευταιου ανθρωπου” του Φουκουγιαμα ” οπου την θεση της υπερτατης Ηδονής την παιρνει η τηλεοραση , το Ιντερνετ και η Μεγαμηχανή .. - δηλαδη η Αφαιρεση το Κεφαλαιο , ως καθαρό Πνευμα , και οπου βυθιζομαστε εν τελει σε εναν ηδονικό εικονικό δισδιασταστο κοσμο
- -οπου ο καφες ειναι χωρις καφεινη ,τα τροφιιμα χωρίς λιπαρά ,ο Πόλεμος ( δηθεν )διχως αιματοχυσιες και το σεξ διχως σεξ ..ως τελευταιοι ανθρωποι , ως ο Αδαμ και η Ευα …
Νοσφεράτος
Ετσι βγαζω το συμπερασμα οτι ολα αυτά … Το μηλο ο Οφις , η Πτωση η ενοχή και η Ντροπή το αυξνεσθαι και πληθυνεσθαι κλπ
ηταν μερος ενός ευρυτερου σχεδιου (η Πανουργια του Λόγου ..του Θειου λόγου βεβαιως βεβαιως )
- Ωστε να εφευρεθεί κατι Ωραιοτερο και Σημαντικώτερο απο τον Παραδεισο και την αιωνιοτηταδηλαδή ο Χρόνος
(ο οποιος φυσικά προυποθετει και το Μηδεν του θανατου)
και ο οποιος συνοδευεται απο την Ελευθερια
Που παντα νοειται ως επιλογή και δυνατοτητα
Και οχι Αθανατα πληκτική Αιωνιοτητα οπου τιποτε δεν συμβαινει
- ετσι οι προγονουληδες μας , οΑδαμ και η Ευα εχασαν βεβαια κατι με την Πτωση ( εναν Αθανατα βαρετό Παραδεισο )
αλλά κερδισαν κατι μεγαλύτερο
Την Ιστορια
και την ιδια την ανθρωποτητα
(γιατί εμεις δεν θα υπήρχαμε χωρις την Πτωση )
Χασανε βεβαια την παρθενια τους .. - Αλλά γινεται ποτε δυνατή η Ελευθερια με παρθενιά μαζί ;
(ασε που και ο ιδιος ο Θεός ειχε την ευκαιρια να μπει σε κατι Αλλο περα απο τον εαυτό του τον ιδιο - στην Ιστορία …με την Ενσαρκωση του !)
Ας λυσουμε μια Για πάντα το επιμαχο μεταξύ μας ζητημαΔηλαδή : το αν κανανε Σεξ ο Αδαμ και η Ευα στον Παραδεισο;
Θυμιζω οτι εδώ υπαρχουν
οι εξης πανω κατω αντιμαχομενες αποψεις
α. Ο Αγιος Αυγουστινος που ελεγε οτι μπορουσαν να κανουν οποτε ηθελαν αλλά Χωρίς απόλαυση (όπως η χειραψία.)
''μιας και στον Παράδεισο οι άνθρωποι μπορούσαν να ελέγχουν τα γεννητικά τους όργανα, όπως «κάποιοι άνθρωποι μπορούν να κουνήσουν ακόμη και τα αυτιά τους […] και[…]ορισμένοι παράγουν κατά βούληση τέτοιους μελωδικούς ήχους από τα οπίσθια τους (χωρίς καμία δυσκολία),ώστε φαίνεται σαν να τραγουδούν από εκείνη τη περιοχή»
β) ο δε άγιος Χρυσόστομος: οτι δεν εκαναν διοτι «Τα της συνουσίας έγιναν μετά την παράβαση• μέχρι τότε ζούσαν ως άγγελοι μέσα στον παράδεισο, χωρίς να φλέγωνται από την σαρκική επιθυμία, ούτε να πολιορκούνται από άλλα πάθη,”
Επισης ”Πριν μπει η αμαρτία και η παρακοή ήσαν ντυμένοι με την θεϊκή δόξα γι’ αυτό και δεν ντρέπονταν αν και ήσαν γυμνοί»
Αρα
σε οτι αφορά την Ντροπή αυτή ηλθε μετα την πτωση …ενα το κρατουμενο ..
Τωρα πραγματι να πουμε οτι ..αν δεν υπήρχε η ηδονή στη σεξουαλική πραξη που λεει κι ο Αυγουστινος τοτες Γιατί να το κανουν;
η δική μου βεβαια ενσταση ελεγε ε θα το καναν απο …συζυγικό καθηκον οπως περιπου οι αιωνιοι παντρεμένοι που κατ’ εμε δεν αισθανονται πλεον σχεδόν καμμια ηδονή …( μιλώ για τριαντα χρονια και βαλε ποσο μαλλον ο Αδαμ και Ευα που ησαν αιωνοβιοι )
εκει βεβαια μου προεκυψε η δική σου ενσταση οπου ισχυριζεσαι οτι
φλεγεσαι απο ερωτική επιθυμια για τον/την συζυγο (Εχπάγανος:(Νοσφεράτος «Ξερετε κανενα παντρεμένο (και μαλιστα αιωνιως οπως μαλλον γινοταν στον Παρδεισο ) να …φλεγεται απο ερωτική επιθυμια δια τον/ την συζυγον του ….; Ε;»
ExpapaganεΑν αφαιρέσουμε τα εντός παρενθέσεως – μια που δεν είμαστε στον Παράδεισο ούτε στην αιωνιότητα - ξέρω εμένα)
Ας βαλουμε λοιπόν κατω τα Δεδομένα …Κατ αρχήν πρεπει να σου ξεκαθαρισω κατι … Δεν πιστευω οτι υπήρξε ο Παραδεισος …και Μαλιστα ετσι οπως τον περιγραφει η Γενεσις ( με τον Οφι της με τους Πρωτοπλαστους κλπ )- Δεν μπορω να δεχτωοτι υπήρξε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ (νομίζω ουτε κι εσύ )
Βεβαια δεχομαι και μου ειναι γοητευτική η υποθεση εργασιας του Παραδεισου ως πηγή στοχασμου πανω στην πρωταρχική ανθρωπινη κατασταση (με πιάνεις; )
Ετσι λοιπόν λεω :
α) Συμφωνουμε μαλλον στο οτι ο Αδαμ και η Ευα μπορουσαν να το κανουν στον Παραδεισο(ειχαν τα απαραιτητα οργανα πεος , μητρα , κλειτοριδα και τα σχετικά παραφερναλια)
β) η διαφωνια μες εγκειται στο οτι 1) εγώ μεν λεω ”το εκαναν που και που …μια φορά τον αιωνα π.χ (αν και μιας και δεν υπήρχε ο χρόνος μαλλον και αιωνες δεν υπήρχαν )
2) εσύ λες οτι Δεν το κανανε διοτι -ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄ Συνεπώς-λες -δεν το ειχαν αναγκη απο αποψη ηδονής… Αλλά και ουτε αναγκη αναπαραγωγής ειχαν διοτι -λες- ” οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν…”Τωρα
αν ειναι ετσι οπως τα λες προσπαθώ για μια στιγμή να φανταστω την Ανθρωπινη κατασταση πριν την Πτωση…
1- Ο Αδαμ ειναι στον Παραδεισο
-2 Οπου υπάρχει η μεγαλυτερη δυνατή Ηδονή …η παρουσια του Θεου
3-Παρολα αυτά ο θεος του εφτιαξε την Γυναικα και μαλιστα τουσπασε κιενα πλευρο αν θυμαμαι καλά
4- Και μαλιστα του την εδωσε -την Ευα- Οχι για να κανει Σεξ , ουτε καν για να αναπαραχθει (αφου οπως λες δεν βιαζονταν )
Αλλά για συντροφικότητα
( εσυ το ειπες
”Σε μερικούς εδώ μπορεί να φαίνεται εκτός πραγματικότητας, αλλά με τη γυναίκα ικανοποιούμε τη συντροφικότητα, όχι μόνο τις σεξουαλικές ορμές”
5- Δηλαδή για να μη νιωθει μόνος!!!
Και σε ρωταω τωρα !!! .....Αφου ειχε ο Αδαμ την καλύτερη δυνατή παρεα και την μεγαλύτερη πηγη Ηδονής ο Αδαμ ..δηλαδή την παρουσια του Θεου εις τον Παραδεισο
-Τι πηγε ο Θεος και τουφτιαξε την Γυναικα ;( για συντροφικότητα ; Γιατί …;
ενιωθε μοναχουλης ο Αδαμ ; - Οπως φτιαχνουμε για το μοναχοπαιδι ενα παιχνιδακι για να μη νιωθει μονο ;
- Μα πως ητο δυνατόν να νιωθει μοναξια ο Αδαμ αφου ειχε κοτζαμάν Θεό διπλα του
(-εκτος αν ο Θεός δεν ηταν τόσο καλή παρεα …
- Μπορείβεβαια ο Θεός να καταλαβαινε οτι ηταν πολύ μεγάλος για να παιζει με τον Αδαμ… γιαυτό και τουφτιαξε την γυναικα για να παιζει μαζί της
και τους εδωσε και τα γεννητικά τους και τους αφηκε στον Κηπο ..
- Ομως
οπως ολοι ξερουν αν αφησεις εναν Αδαμ να παιζει με την Ευα και μαλιστα αιωνιως καποια στιγμή θα συμει και το Αναπότρεπτο
Δηλδαή θ’ αρχισαν να λενε τα γνωστα:
” Θα σου δειξω το Πουλάκι αν μου δειξεις κι εσύ το Γατακι ”
αχ τι μαλακό που ειναι ασε με λίγο να το αγγιξω ..Μα γιατί σκληραινει ετσι κλπ κλπ (τα τολοιπα αστα )
ε ..θα φανε κι ενα μηλο …δε θα το φανε ; παιδια ειναι …
- Θα μου πεις ο Θεός ειναι δυνατόν να μη ξερει οτι κατι τετοιο Μαθηματικώς βεβαιο θα συνεβαινε ; Ε θα τοξερε Κοτζαμ θεός οτι αν αφήσεις ενα Αγορι κι ενα κοριστι ( δεν ησαν γεροι ο Αδαμ και η Ευα ε; )
σε ενα κηπο εξοπλισμένους με Γεννητικά οργανα και με μια μηλιά κι εναν πονηρό Οφι να τριγυρνά εν μαλλον στο τελος θα συνεβαινε το Ανεπανόρθωτο- Η Ευα θα εχανε την παρθενια της κλπ
… Αρα
τόξερε ( φυσικά ..τι θεός θατανε )
Μηπως ολα αυτά τακανε εξεπιτούτου;
…Για να γινει η πτωση να τα βγαλουν περα μόνοι τους να αναπαραχθουν κλπ ωστε να εισελθη στο Ακινητο Παραδεισο του ( τοσο ακινητο τοσο Αιωνιο οσο και απολύτως πληκτικό … Παραδεισος ήταν αυτος η Εφιαλτης πλήξης)
Η εννοια του Χρόνου;
Δηλαδή η Ιστορια;
Η Πτωση ;
και μετά η Ανακαλύψη απο τον ιδιο τον ανθρωπο των Δυναντοτητων τουΜε παρακολουθεις....., η γραφω τζαμπα και βερεσε ;
(εδώ καπου η συζητησις τελειωσε ..και εχαθη στα αδυτα της Μπλογκοσφαιρας)
Γεωργια και Ορυχεία..(μια μεταφορα του Λιουις Μαμφορντ)
Υπάρχουν δυο διαφορετικοί τρόποι για να δημιουργηθεί κάτι νέο.
Ο Λιουις Μαμφορντ χρησιμοποιεί την αλληγορία της καλλιέργειας της γης σε σχέση με την εξόρυξη για να υπογραμμίσει τη διαφορά μεταξύ τους..
Η γεωργία , λέει ο Μαμφορντ , «επιστρέφει συνειδητά όσα ο άνθρωπος αφαιρεί από τη γη».
Η διαδικασία της εξόρυξης αντίθετα «είναι καταστρεπτική ….και ο,τι αφαιρείται από τα λατομεία και τα ορυχεία δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθεί »
Η εξόρυξη επομένως «αποτελεί την ίδια την απεικόνιση της ανθρώπινης ασυνέχειας,προσωρινή και εφήμερη,τη μια στιγμή σε έξαρση κέρδους, την επόμενη κενή και εξαντλημένη»
Lewis Mumford , The City in History Its Origins , its Transformations and its Prospects, New York , 1961
και συνεχιζει ο Zygmunt Bauman:
Η γεωργία αντιπροσωπεύει τη συνέχεια:τα δημητριακά αντικαθίστανται από άλλα δημητριακά, ένα πρόβατο γεννά αλλά πρόβατα.
Η ανάπτυξη ως επιβεβαίωση και επαναβεβαίωση της ύπαρξης…Ανάπτυξη χωρίς απώλειες Τίποτε δεν χάνεται στη πορεία.
Μετά το θάνατο η Αναγέννηση
Δεν αποτελεί παράδοξο ότι οι αγροτικές κοινωνίες θεωρούσαν δεδομένη την αιώνια ασυνέχεια των όντων :όσα έβλεπαν γύρω τους , όσα οι ίδιες έπρατταν αποτελούσαν μια αδιάκοποι αλυσίδα επιμέρους τερματισμών απόλυτα αξεδιάλυτων από την ακατάπαυστη επανάληψη μιας γέννησης- η μάλλον μιας αέναης ανάστασης .
Οι άνθρωποι στις αγροτικές κοινωνίες ζούσαν πορευόμενοι προς μια διαρκή αναγέννηση, είτε με τη μορφή μιαςατέλειωτης μετενσάρκωσης είτε ω τα ενσαρκα θνητά σώματα ξαναγεννημένα με τη μορφή πνευμάτων , ως αφελές αλλά αθάνατες ψυχές .
Αντίθετα ,όμως , η εξόρυξη αποτελεί την επιτομή της ρήξης και της ασυνέχειας.Το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί αν κάτι δεν απορριφθεί , πεταχτεί η καταστραφεί. Το νέο δημιουργείται στην πορεία ενός σχολαστικού και ανελέητου διαχωρισμού ανάμεσα στο ζητούμενο προϊών και σε ο,τι άλλο στέκεται εμπόδιο στην επίτευξη του. ,
Η εξόρυξη αρνείται ότι ο θάνατος κουβαλά στη μήτρα του μια νέα γέννηση. Αντίθετα προχωρεί με βάση την υπόθεση ότι η γέννηση του νέου απαιτεί το θάνατο του παλιού…
Αποτελεί κίνηση μονόδρομη , ανεπίστρεπτη και ανέκκλητη. Το χρονικό της είναι ένα νεκροταφείο εξαντλημένων και εγκαταλελειμμένων φλεβών και φρεάτων. Η εξόρυξη δεν νοείται χωρίς απορρίμματα
Zygmunt Bauman , Σπαταλημένες Ζωές,Οι απόβλητοι της νεωτερικότητας Μτφ Μαρκος Καρασαρινης , εκδ Καταρτι 2005
Επιστολή του Γάλλου φιλοσόφου Michel Onfray προς τον Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί :Κύριε Πρόεδρε, γίνετε οπαδός του Καμύ !
Επιστολή του Γάλλου φιλοσόφου Michel Onfray προς τον Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί
Κύριε Πρόεδρε, γίνετε οπαδός του Καμύ
Κύριε Πρόεδρε, γίνετε οπαδός του Καμύ
Κύριε Πρόεδρε, σας απευθύνω μια επιστολή την οποίαν ίσως διαβάσετε αν βρείτε λίγο χρόνο. Πρόσφατα, εκδηλώσατε την επιθυμία σας να μεταφέρετε τα λείψανα του Αλμπέρ Καμύ στο Πάνθεον, στον ναό εκείνο που στην προμετωπίδα του όπως γνωρίζει ο καθένας είναι γραμμένα τα λόγια: «Στους μεγάλους άνδρες, η πατρίδα ευγνωμονούσα». Πώς να μην σας δώσουμε δίκαιο εφόσον, πράγματι, ο Καμύ υπήρξε ένας μεγάλος άνδρας τόσο στη ζωή του όσο και μέσα από το έργο του, και μια αναγνώριση από την πατρίδα θα τιμούσε την μνήμη του υποτρόφου του Εθνικού Υπουργείου Εκπαίδευσης ο οποίος έμελλε να γίνει υπόδειγμα σε έναν κόσμο που δεν απαριθμεί πλέον κανένα.''
Αλλά πως δικαιολογείτε το πάθος σας γι’ αυτόν τον άνθρωπο που θέλησε να αφιερώσει την ομιλία που εκφώνησε στη Σουηδία, στον Λουί Ζερμαίν, στον δάσκαλο που του επέτρεψε να βγει από τη φτώχια και τη δυστυχία που επικρατούσε στην γενέτειρά του, και να γίνει εκείνος τον οποίον, χάρη στην παιδεία του, τα βιβλία, τις σχολικές σπουδές, τις γνώσεις του, τίμησε η Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ; Γιατί, σας υπενθυμίζω αυτά που είχατε πει στις 20 Δεκεμβρίου 2007 στο Μέγαρο Λατράν: «Ο πλέον αρμόδιος για τη μεταβίβαση αξιών και τη γνώση της διαφοράς μεταξύ καλού και κακού είναι ο ιερέας και ποτέ ένας δάσκαλος δεν θα μπορέσει να τον αντικαταστήσει». Ενώ ο Καμύ έγινε Καμύ χάρη στην Princesse de Clèves και όχι χάρη στη Βίβλο.
Πως θα το δικαιολογήσετε, Κύριε Πρόεδρε, εσείς που ενσαρκώνετε το έθνος και επιδεικνύετε με τον πλέον επιδεικτικό τρόπο την αμερικανοφιλία σας;(…). Γνωρίζετε ότι ο Αλμπέρ Καμύ τον οποίον συχνά παρουσίαζαν διάφοροι ημιπληγικοί ως αντιμαρξιστή, ήταν επίσης, κι αυτό έδινε και νόημα σε κάθε μορφή στράτευσής του, ένας φανατικός αντιαμερικανός, όχι γιατί δεν αγαπούσε τον αμερικανικό λαό, αλλά γιατί-και το έχει εκφράσει επανειλημμένα- μισούσε τον φιλελεύθερο καπιταλισμό, τον θρίαμβο του χρήματος και την αναγόρευσή του σε θεό, την διεφθαρμένη θρησκεία, την αγορά που επιβάλλει παντού το νόμο της, τον φιλελεύθερο ιμπεριαλισμό που επιβλήθηκε σχεδόν σε όλο τον πλανήτη από τις αμερικανικές κυβερνήσεις . Αυτόν τον Καμύ αγαπάτε; Ή εκείνον που μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Actuelles ζητούσε μια πραγματική λαϊκή και εργατική δημοκρατία, την ανελέητη καταστροφή των τραστ, την ευτυχία των πλέον ταπεινών (Oeuvres completes d’ Albert Camus, Gallimard, “La Pléiade”, tome II, p. 517);
Κι έπειτα κύριε Πρόεδρε, τι εξηγήσεις θα δώσετε εσείς που μπορέσατε να δηλώσετε χαμογελώντας μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης τον Ιούλιο του 2008 ότι « εφεξής, όταν θα γίνεται απεργία στη Γαλλία, κανείς πλέον δεν θα το αντιλαμβάνεται», και ταυτοχρόνως θέλετε να τιμήσετε έναν στοχαστή που δεν έπαυε να εξυμνεί τον συνδικαλισμό, την δύναμη του θυμού της εργατικής τάξης και των λαϊκών διεκδικήσεων;
Διότι στον Επαναστατημένο Άνθρωπο, του οποίου προβλήθηκε κατά προτίμηση η κριτική του απέναντι στον ολοκληρωτισμό και τον μαρξισμό-λενινισμό ενώ αγνοήθηκε η θετική του πλευρά,(…), υπήρχε και ένας έπαινος προς τον γαλλικό, ισπανικό και ιταλικό αναρχικό στοχασμό, μια εξύμνηση της Κομμούνας, και προπαντός μια συγκλονιστική συνηγορία υπέρ του «επαναστατικού συνδικαλισμού» τον οποίον παρουσιάζει ως «ηλιακή σκέψη». (τόμος ΙΙΙ, σ. 317).
Πολιτική και Ηθική
Επιθυμείτε να μπει στο Πάνθεον ο Αλμπέρ Καμύ που καλεί σε μια φιλελεύθερη «νέα εξέγερση»; (τόμος ΙΙΙ, σελ. 322). Εκείνος ο οποίος αμφισβητεί την «μορφή της ιδιοκτησίας» μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Actuelles II (τόμος ΙΙΙ, σελ. 393); Γιατί αυτός ο φιλελεύθερος Καμύ του 1952 δεν αποτελεί εξαίρεση, είναι ο ίδιος Καμύ που το 1959, οκτώ μήνες πριν από τον θάνατό του, απαντώντας σε ένα αναρχικό περιοδικό της Βραζιλίας διαβεβαίωνε ότι «η εξουσία τρελαίνει εκείνον που την κατέχει»(τόμος 4, σελ. 660).
Επιπλέον κύριε Πρόεδρε, εσείς που εδώ και δύο χρόνια, δέχεστε με φανφάρες τους αρχηγούς κρατών που διακρίθηκαν για τις δολοφονικές τους πράξεις, τις δικτατορικές τους συμπεριφορές, την φυλάκιση των διαφωνούντων, την στήριξή τους στην διεθνή τρομοκρατία, την φυσική εξόντωση μειονοτήτων, εσείς που κατά τις ομιλίες σας ως υποψηφίου προέδρου, αναγγείλατε το τέλος μιας πολιτικής που δεν έχει ιερά και όσια, παραθέτοντας εξάλλου τον Καμύ, πως θα μπορέσετε να συμβιβάσετε τον πραγματισμό σας που ποσώς νοιάζεται για την ηθική, με το μέλημα του Καμύ να μην γίνεται ποτέ διαχωρισμός της πολιτικής και ηθικής; Και κατά συνέπεια, μιας ηθικής που θα μεριμνά ώστε να υπάρχουν αρχές, αρετές, γενναιοδωρία, αδελφοσύνη και αλληλεγγύη;
Πράγματι, ο Καμύ έκανε λόγο στον Επαναστατημένο Άνθρωπο για την αναγκαιότητα να προωθηθεί ένας «αλτρουιστικός ατομισμός» που θα επιδιώκει τόσο την ελευθερία όσο και τη δικαιοσύνη. Γράφω: «όσο». Γιατί για τον Καμύ, η ελευθερία χωρίς τη δικαιοσύνη, είναι η θηριωδία του ισχυρότερου, ο θρίαμβος του φιλελευθερισμού, ο νόμος των συμμοριών και των μαφιόζων. Όταν υπάρχει δικαιοσύνη δίχως ελευθερία βασιλεύει η λογική των στρατοπέδων, των συρματοπλεγμάτων και των δεσμοφυλάκων. Με άλλα λόγια: η ελευθερία δίχως τη δικαιοσύνη είναι η Αμερική που επιβάλλει στον πλανήτη τον ανάλγη καπιταλισμό της. Η δικαιοσύνη δίχως ελευθερία, ήταν η Σοβιετική Ένωση η οποία είχε αναγορεύσει τα στρατόπεδα καταναγκαστικών έργων σε αλήθεια του σοσιαλισμού. Ο Καμύ ήθελε μια ελεύθερη οικονομία μέσα σε μια δίκαιη κοινωνία. Η κοινωνία μας, κύριε Πρόεδρε, αυτή την οποίαν εσείς ως ηγέτης ενσαρκώνετε, είναι ελεύθερη μόνον για τους ισχυρούς, είναι άδικη για τους πλέον αδύναμους οι οποίοι είναι αυτοί που κατ’ εξοχήν στερούνται της ελευθερίας.
Οι πλέον ταπεινοί, για τους οποίους ήθελε ο Καμύ να ενδιαφερθούν οι πολιτικοί, σήμερα ονομάζονται εργάτες και άνεργοι, λαθραίοι μετανάστες και φυγάδες, άστεγοι και μαθητευόμενοι (stagiaires) χωρίς συμβάσεις εργασίας, αόρατες μειονότητες και καταπιεσμένες γυναίκες. Για όλους αυτούς δεν τίθεται θέμα ελευθερίας ή δικαιοσύνης(…).
Μια αυθεντική επανάσταση
Τι θα κάνετε κύριε Πρόεδρε, ώστε στην ομιλία σας κατά την υποδοχή των λειψάνων του Καμύ στο Πάνθεον, να μην αναφέρετε αυτό που έγραφε ο Καμύ στις 13 Δεκεμβρίου 1955 σε άρθρο του με τίτλο «Η εργατική κατάσταση» ότι «πρέπει να φροντίσουμε ώστε ο εργάτης να συμμετέχει άμεσα στην διαχείριση και την διανομή του εθνικού εισοδήματος» (τόμος ΙΙΙ, σελ. 1059), εσείς που πήγατε στην Gandrange να πείτε στους εργάτες ότι το εργοστάσιό τους θα σωθεί λίγο πριν κλείσει; Ο Καμύ χαρακτηρίστηκε σοσιαλοδημοκράτης χάρη στην οκνηρία των δημοσιογράφων οι οποίοι στηρίχτηκαν στις δύο πιο σημαντικές βιογραφίες του…
Εάν ο Καμύ μπόρεσε να συμμετάσχει ευκαιριακά στο κοινοβουλευτικό δημοκρατικό παιχνίδι (Το 1955 κατά την περίοδο του Μεντές Φρανς, ήταν για να δοθεί μια ευκαιρία στην Αλγερία να απαλαγεί από τους αιμοσταγείς αντάρτες του ηπειρωτικού στρατού ή από την αιματοχυσία της εθνικής τρομοκρατίας) αυτό έγινε κατ’ εξαίρεσιν.
Ο Αλμπέρ Καμύ δεν έπαιξε ποτέ τον ρεφορμιστή ενάντια στην επανάσταση, αλλά τον ρεφορμιστή εν αναμονή της επανάστασης στην οποίαν-κι αυτά τα πράγματα προφανώς λέγονται σπανίως-πίστευε πάντα, υπό τον όρο ότι θα διέπεται από ηθικούς κανόνες.
Εν κατακλείδι, κύριε Πρόεδρε, έχετε δίκαιο, αξίζει να δοθεί στον Αλμπέρ Καμύ μια θέση στο Πάνθεον, κι ας βρίσκεται το Πάνθεον μακριά, πολύ μακριά από την Τιπάζα-ο μοναδικός τάφος τον οποίον θα αντάλλασσε ευχαρίστως με του Λουμαρέν όπου βρίσκεται σήμερα. Αλλά εάν θέλετε να πιστέψουμε στην ειλικρινή σας πίστη στο μεγαλείο του Καμύ, στην αποτελεσματικότητα του παραδειγματικού του χαρακτήρα (αυτός δεν είναι και ο σκοπός ύπαρξης του Πάνθεον;), πρέπει ν’ αρχίσετε από τον εαυτό σας. Δείξτε μας λοιπόν ότι δεν αναγνώσατε τον φιλόσοφο από καιροσκοπισμό, με άλλα λόγια, δείξτε μας ότι επηρέασε τη ζωή σας, επομένως και τη δική μας. Εάν αγαπάτε τόσο τον Καμύ, γίνετε υποστηρικτής της σκέψης και του έργου του. Σας διαβεβαιώ κύριε Πρόεδρε, ότι κάνοντάς το, η πράξη σας θα θεωρηθεί τόσο αυθεντικά επαναστατική ώστε θα μας απαλλάξει από την επιθυμία μας για μια άλλη επανάσταση.
Παρακαλώ δεχτείτε κύριε Πρόεδρε την έκφραση των αισθημάτων σεβασμού αλλά και ελευθερίας.
Michel Onfray
25 Νοεμβρίου 2009
Le Monde Littératures
Dossiers et Dokuments No 393 Janvier 2010
( Την μεταφραση εκανε η αγαπητη μου φίλη Colette και την ευχαριστω πολύ)
Επανάληψη
Επανάληψη———–
….Και είναι σαν να βρέθηκες
εν μέσω μιας ατέλειωτης σειράς απο καθρέφτες
….Και είναι σαν να βρέθηκες
εν μέσω μιας ατέλειωτης σειράς απο καθρέφτες
κοίλους, κυρτούς , σπασμένους και μεγάλους και μικρους
που αενάως ξαναστέλνουν την εικόνα σου
σε μια ατέρμονη ,μοναχική πολλαπλότητα
που αενάως ξαναστέλνουν την εικόνα σου
σε μια ατέρμονη ,μοναχική πολλαπλότητα
και ετσι, οδυνηρα αντιλαμβάνεσαι
πως είναι μάταιο να φωνάξεις
γιατί δεν βρίσκεται κανείς εκεί έξω
πως είναι μάταιο να φωνάξεις
γιατί δεν βρίσκεται κανείς εκεί έξω
εξάλλου
Δεν εχεις-πλέον- Ηχο ..
Δεν εχεις-πλέον- Ηχο ..
----------------
Νοσφεράτος
Μαΐου 22, 2008
Μαΐου 22, 2008
η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΥΨΗΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΜΜΑΝΟΥΕΛ ΚΑΝΤ (κλικ)
αποσπασμα
''Για τον Immanuel Kant, δεν είναι οι ιδιότητες των αντικειμένων τόσο πολύ, όσο η υποκειμενική ικανότητα να αισθανόμαστε που καθορίζει τη φύση των ευχάριστων ή των δυσάρεστων αντιδράσεων Εμφανίζεται έτσι μία μεγάλη ποικιλία ως προς τις δυνατότητες, διαδικασίες και πηγές της αισθητικής κρίσης περί του Υψηλού. Το αίσθημα του Υψηλού προκαλείται για τον Kant, από απόκρημνους βράχους που υψώνονται απότομα, σχεδόν απειλητικά, καταιγίδες με αστραπές και βροντές ,ηφαίστεια σε όλη την καταστροφική τους βία, μεγαλειώδη μνημεία, όπως ο Άγιος Πέτρος στη Ρώμη, οι Πυραμίδες• όλα αυτά προκαλούν τέρψη μαζί με τρόμο. ''
η συνεχεια στο μπλογκ
PHILOSOPHICAL EXCERPTS
http://philosophemata.blogspot.com/2010/01/blog-post_26.html
Ο Ουμπέρτο Έκο για τον πρωτοφασισμό για δευτερη φορα:
Rodia Mixer: Ο Ουμπέρτο Έκο για τον πρωτοφασισμό
δειτε εδώ την πρωτη αναρτηση
http://gravityandthewind.blogspot.com/2010/01/blog-post_14.html
και το σχόλιο του Περαστικου στην πρωτοτυπη αναρτηση
16/1/10 1:30 PM
δειτε εδώ την πρωτη αναρτηση
http://gravityandthewind.blogspot.com/2010/01/blog-post_14.html
και το σχόλιο του Περαστικου στην πρωτοτυπη αναρτηση
16/1/10 1:30 PM
Περαστικός said...
Το κείμενο είναι επίκαιρο και για ένα άλλο λόγο. Κυκλοφορεί ένα κείμενο του Μ. Θεοδωράκη (νομίζω είναι γνήσιο) που τιτλοφορείται Απάντηση Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Θάλεια Δραγώνα. Μπορείτε να το βρείτε εύκολα με μια αναζήτηση. Αυτό βρίθει αντιλήψεων όπως αυτές που αναφέρονται στο έξοχο κείμενο του Έκο. Ο Μ.Θ. υποστηρίζει σχεδόν ρητά ότι έννοιες όπως το έθνος πρέπει να μένουν εκτός της επιστημονικής μελέτης, άλλως χάνουν την ισχύ τους και με αυτό τον τρόπο αποσαθρώνονται οι κοινωνίες, ότι δεν χωρά ορθολογισμός σε τέτοια θέματα και ότι ακόμη και αν πρόκειται για «παραμύθι», αυτό πρέπει να προστατεύεται. Επίσης, για να μάχεσαι για την ελευθερία σου, υποστηρίζει ο Μ.Θ., πρέπει να πιστεύεις στην ανωτερότητά σου ως λαού έναντι των άλλων (!) Η ανωτερότητά μας μάλιστα πηγάζει από τον Πλάτωνα και τον Αισχύλο.
Με άλλα λόγια, η αναζήτηση της (επιστημονικής) αλήθειας αποδυναμώνει (ακόμη και θρησκείες δεν έχουν φτάσει στο σημείο να απαγορεύσουν επιστήμες όπως η θρησκειολογία για να μη χάσουν την ισχύ και την ιερότητά τους ή σχετικοποιηθούν – ο Μ.Θ. καταφέρεται εναντίον της κοινωνιολογίας). Η κατανόηση του ποιος είσαι και πώς γίνεσαι αυτό που είσαι – και κατ’ επέκταση γιατί και πώς ανήκεις σε μια ομάδα, σε μια κρατική οντότητα - δεν σε ενδυναμώνει και δεν σε κάνει ικανό να κατανοείς τι πρέπει να αλλάζεις και τι πρέπει να κρατάς, τι είναι ωφέλιμο και τι όχι, ώστε να επιλέγεις συνειδητά (όπως ο παππούς Αριστοτέλης θα υποστήριζε). Το ψέμα (παραμύθι) σε κάνει δυνατό (όχι άβουλη τροφή για τα κανόνια και εύκολο υποχείριο). Για να αντλείς από τον Πλάτωνα και το Σοφοκλή πρέπει να έχεις πραγματικούς ή φανταστικούς δεσμούς αίματος ή κάποια άλλα μεγαλύτερα δικαιώματα επί της πνευματικής κληρονομιάς τους, που τα αποκτάς εκ γενετής και όχι με τη μελέτη και την κατανόηση. Το κορυφαίο φυσικά είναι ότι για να υπερασπιστείς την ελευθερία σου απέναντι στα Ες-Ες πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου «ανώτερο», δηλ., ούτε λίγο ούτε πολύ, να ενστερνιστείς την ιδεολογία τους. Αν έχετε την υπομονή βρείτε και το κείμενο και οι κρίσεις δικές σας.
Προσωπικά, προτιμώ την αναζήτηση της αλήθειας με την πεποίθηση ότι αυτή σε κάνει πιο δυνατό και όχι η μπαρουφολογία και η αποβλάκωση. Εξάλλου, δεν αξίζει να ζεις σαν εργαλείο σκοπιμοτήτων. Αυτά, ενώ έχω πολύ μεγάλο σεβασμό για το ανορθολογικό ή το πέρα από το λογικό, καθώς το θεωρώ αναπόφευκτο λόγω του προσωπικού ταξιδιού αυτογνωσίας που έχει να κάνει ο καθένας εδώ και τώρα, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι στη βάση του αγώνα για τη ζωή βρίσκεται μια μεγάλη άρνηση ή κατάφαση για την οποία δεν υπάρχει καμία προκείμενη. Η ζωή, η αγάπη, τα αξιώματα και οι βάσεις με τις οποίες ζούμε και πορευόμαστε, είναι αυθαίρετες ή, θα πρέπει να δεχθούμε, προϊόν βιολογικού προγραμματισμού, οπότε και πάλι δεν έχουν σχέση με κάποια καθολικής ισχύος λογική και ηθική. Ωστόσο, όταν το καταλαβαίνεις αυτό, δεν κατασκευάζεις δόγματα και ιδεολογίες ή θρησκείες από αυτό το υλικό, που είναι αποκλειστικά προσωπική υπόθεση, αλλιώς, το όνειρο μετατρέπεται αμέσως σε εφιάλτη.
ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
K.A.T.A.N.T.I.A.: ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
αποσπασμα :'".Η φιλελεύθερη δημοκρατία, όμως, είναι ένα ιστορικά ιδιαίτερο, ενδεχομενικό μόρφωμα, κι όχι το απόλυτο κανονιστικό ιδεώδες.Η εν λόγω μορφή προβάλλει ως κύρια εκφραση μαζικής συμμετοχής την άσκηση των εκλογικών μας δικαιωμάτων, αφήνει ένα μεγάλο πεδίο δράσης στα οργανωμένα συμφέροντα (λόμπι), κυρίως των επιχειρήσεων, και προτείνει μια πολιτειακή δομή που περιορίζει τις παρεμβάσεις στην καπιταλιστική οικονομία.
αποσπασμα :'".Η φιλελεύθερη δημοκρατία, όμως, είναι ένα ιστορικά ιδιαίτερο, ενδεχομενικό μόρφωμα, κι όχι το απόλυτο κανονιστικό ιδεώδες.Η εν λόγω μορφή προβάλλει ως κύρια εκφραση μαζικής συμμετοχής την άσκηση των εκλογικών μας δικαιωμάτων, αφήνει ένα μεγάλο πεδίο δράσης στα οργανωμένα συμφέροντα (λόμπι), κυρίως των επιχειρήσεων, και προτείνει μια πολιτειακή δομή που περιορίζει τις παρεμβάσεις στην καπιταλιστική οικονομία.
Το συγκεκριμένο πρότυπο δεν ενδιαφέρεται για την πλατιά συμμετοχή των πολιτών ούτε και για το ρόλο των οργανώσεων πέρα από τις επιχειρήσεις.Όσοι συμβιβάζονται με τις χαμηλές προσδοκίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας θα βλέπουν συγκαταβατικά και την ανάδυση της μορφής που αποκαλώ μεταδημοκρατία. Στο πρότυπο αυτό, μολονότι διεξάγονται εκλογές και οι κυβερνήσεις μπορούν να αλλάξουν , ο προεκλογικός αγώνας είναι ένα πλήρως ελεγχόμενο θέαμα που ενορχηστρώνεται από ανταγωνιστικές ομάδες επαγγελματιών ειδικευμένων στις τεχνικές της πειθούς, και επικεντρώνει στενά σε ένα μικρό φάσμα θεμάτων που επιλέγονται από συγκεκριμένες ομάδες.Η πλειοψηφία των πολιτών κρατά μια παθητική, ήσυχη, ή και απαθή στάση, κι απλώς αντιδρά στα ερεθίσματα που άλλοι προκαλούν. Πίσω από το θέαμα του προεκλογικού παιχνιδιού, η πολιτική διαμορφώνεται ουσιαστικά στον ιδιωτικό χώρο, με διαπραγματεύσεις και συνδιαλλαγές ανάμεσα στις εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα κυρίαρχα στρώματα που εκπροσωπούν σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα των επιχειρήσεων....''
βλ καιPERIZITITO.GR -Βιβλία: Μεταδημοκρατία, Crouch Colin, Εκκρεμές
Η "Μεταδημοκρατία" είναι ένα έργο πολεμικής που ξεφεύγει από τα γνωστά παράπονα για τα ελλείμματα της δημοκρατίας μας και διερευνά τις βαρύτερες κοινωνικές ...www.perizitito.gr/product.php?productid=26040&page=3Μεταδημοκρατία της δυσφορίας « βλέμμα
Είναι το συμβολικό πύκνωμα της Μεταδημοκρατίας του Φρέντο. Είναι το .... Μα τί άλλο εκτός από ΜΕΤΑδημοκρατία θα είχαμε ΜΕΤΑ από αυτό που, ...vlemma.wordpress.com/2007/09/09/metadimokratia-dysforias/μεταδημοκρατία
ΖΟΥΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Monday, 24 March 2008 6:41 pm ... Ζούμε τη Νέα Μεταδημοκρατία... Tags: μεταδημοκρατία ...earthquake.pblogs.gr/tags/metadimokratia-gr.htmlΠρωτοβουλια: ΜεταΔημοκρατία
27 Απρ. 2007 ... Η ιδέα της μεταδημοκρατίας είναι μια προσπάθεια του κρατικού κοινωνικού λόγου να εξηγήσει πολλές νέα φαινόμενα που επιδρούν στην σύγχρονη ...ygeia-gia-olous.blogspot.com/2007/04/blog-post_8800.htmlΒΙΒΛΙΑ: ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
greekbooks.gr . The best and most functional on-line bookstore with Greek books.www.greekbooks.gr/BookDetails.aspx?id=185351Πολιτικό site, προοδευτική πολιτική, διεθνής πολιτική, ελληνική ...
Η σύγχρονη ελληνική 'μεταδημοκρατία' / του Νίκου Ράπτη, 17-02-2007 .... Ας το πούμε «μεταδημοκρατία». Αυτό ταυτοχρόνως σημαίνει πως στη χώρα μας σήμερα
Η "Μεταδημοκρατία" είναι ένα έργο πολεμικής που ξεφεύγει από τα γνωστά παράπονα για τα ελλείμματα της δημοκρατίας μας και διερευνά τις βαρύτερες κοινωνικές ...www.perizitito.gr/product.php?productid=26040&page=3Μεταδημοκρατία της δυσφορίας « βλέμμα
Είναι το συμβολικό πύκνωμα της Μεταδημοκρατίας του Φρέντο. Είναι το .... Μα τί άλλο εκτός από ΜΕΤΑδημοκρατία θα είχαμε ΜΕΤΑ από αυτό που, ...vlemma.wordpress.com/2007/09/09/metadimokratia-dysforias/μεταδημοκρατία
ΖΟΥΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Monday, 24 March 2008 6:41 pm ... Ζούμε τη Νέα Μεταδημοκρατία... Tags: μεταδημοκρατία ...earthquake.pblogs.gr/tags/metadimokratia-gr.htmlΠρωτοβουλια: ΜεταΔημοκρατία
27 Απρ. 2007 ... Η ιδέα της μεταδημοκρατίας είναι μια προσπάθεια του κρατικού κοινωνικού λόγου να εξηγήσει πολλές νέα φαινόμενα που επιδρούν στην σύγχρονη ...ygeia-gia-olous.blogspot.com/2007/04/blog-post_8800.htmlΒΙΒΛΙΑ: ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
greekbooks.gr . The best and most functional on-line bookstore with Greek books.www.greekbooks.gr/BookDetails.aspx?id=185351Πολιτικό site, προοδευτική πολιτική, διεθνής πολιτική, ελληνική ...
Η σύγχρονη ελληνική 'μεταδημοκρατία' / του Νίκου Ράπτη, 17-02-2007 .... Ας το πούμε «μεταδημοκρατία». Αυτό ταυτοχρόνως σημαίνει πως στη χώρα μας σήμερα
περι Θανατου
όπως μας θυμίζει ο Χάιντεγκερ: «Είναι βέβαιο ότι θα πεθάνω».Και μάλιστα «πρέπει να πεθάνω εγώ ο ίδιος –αυτοπροσώπως και όχι δι αντιπροσώπου» Το μόνο που δεν είναι βέβαιο είναι «το πότε θα πεθάνω»Μάιος 20, 2007 στο 7:14 μ.μ
Νοσφεράτος
Ο Camus (στο μύθο του Σίσυφου ) λέει ότι αυτό που καλείται λόγος ύπαρξης μπορεί συγχρόνως να είναι και έξοχος λόγος θανάτου Αντιστρέφοντας τη φράση, μπορούμε να πούμε ότι ,κάποιες φορές, μια αιτία θανάτου δεν κάνει άλλο από το να υπογραμμίζει τις αιτίες ύπαρξης
Ο Επίκουρος προσπαθεί να μας παρηγορήσει, λέγοντας: «όσο υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών κι όταν πάλι είναι παρών, τότε εμείς δεν υπάρχουμε” όμως αυτή η παρηγοριά πολύ λίγο μας βοηθά.Μάιος 20, 2007 στο 8:10 μ.μ
Νοσφεράτος
… Διότι καλά οταν ο θανατος ”ειναι παρών” και ”μείς δεν υπαρχουμε”… (Λίγο) πριν ,τι γίνεται;
Βεβαια αυτά ,εμενανε δεν με αφορούν ,προσωπικά…
Παντως βρε παιδια (για τους θνητους μιλαω)
Δεν νομίζω οτι υπαρχει φοβος του θανατου ,ουτε καν φοβος του Δικου μας θανατου
…. αλλά φοβος (ή αγωνία) για το πώς εμεις(χμμ…εσεις) θα αντιμετωπίσουμε τον θανατο (θα τρεμουν τα χερια μας …θα εχει προχωρησει πολύ το Αιζενχαουερ; Θα εχουμε ολους τους συγγενεις να τσιρίζουν κλαιγοντας πάνω απο τα κεφαλια μας; )
ο θάνατος ο «συνοδεύει ολόκληρη τη ζωή σαν αναπόσπαστο μέρος όλων των στιγμών της ». «ανήκει στη μορφή και στην υφή όπου κάθε ζωή, δική μας η ξένη, μας έχει δοθεί» , «μας αγγίζει κάθε μέρα, στις χίλιες εγκαταλείψεις που βιώνουμε,είτε τις επιβάλλουμε είτε πρέπει να τις υποστούμε, εισβάλλει σιωπηλά αλλά oχι και για αυτό λιγότερο αισθητά, στις ευτυχισμένες στιγμές μας λεηλατώντας τη χαρά μας»
Ο Φιλιπ Αριες εδειξε στα Δοκιμια για το Θανατο στη Δυση οτι ”συμφιλίωση με τον Θανατο ειχαμε και στην προνεωτερική ευρωπη
Αναλογα εγραψε και οο Μ Φουκό
.Μονο σημερα, στην εποχή μας ο θάνατος εμπίπτει πλέον ,στη σφαίρα της απολύτως προσωπικής ιδιωτικής ζωής. είναι« η στιγμή όπου το άτομο ξεφεύγει από κάθε εξουσία, στρέφεται προς τον εαυτό του και αναδιπλώνεται , κατά κάποιο τρόπο στην πιο ιδιωτική πτυχή .”.έχει πάψει να αποτελεί μια περίλαμπρη ιεροτελεστία στην οποία συμμετείχαν οι άνθρωποι, η οικογένεια, η κοινωνία ολόκληρη… Σημερα ο θάνατος έχει γίνει κάτι το απόκρυφο ,ιδιωτικό και επαίσχυντο.
Σήμερα ο θάνατος όταν εμφανίζεται παίρνει το νόημα καταστροφής». Δεν «πεθαίνουμε »πια τον θάνατο τίμια και συνειδητά. Και«ουδείς πλέον αισθάνεται και γνωρίζει ότι οφείλει να πεθάνει τον θάνατο του». Πεθαίνουμε- σήμερα-όπως περίπου ζουμε : βουτηγμένοι στον κομφορμισμό και στον φόβο
Ο σύγχρονος άνθρωπος«δεν βλέπει καθαρά τον θάνατο μπροστά του , δεν ζει πια ενώπιον του θανάτου» «Ζει, κυριολεκτικά -λέει πριν από ένα περίπου αιώνα ο Μαξ Σελερ- «από μέρα σε μέρα»,έως τη στιγμή που –παράδοξο- δεν του μένει πλέον άλλη μέρα να ζήσει «λογαριάζει»τα σχετικά με τον θάνατο όπως κάνει με τον κίνδυνο πυρκαγιάς ή πλημμύρας, σάμπως ο θάνατος να μοιάζει με τον κίνδυνο της φωτιάς ή του νερού τον λογαριάζει σαν άξια ή απαξία ενός κεφαλαίου »
Αλλά ακόμα και αν γνώριζε, ο σύγχρονος άνθρωπος, ότι θα πεθάνει ,-ούτε ο ίδιος και μερικές φορές, ούτε οι γιατροί δεν ξέρουν πότε, ούτε σε πόσο καιρό. Η στιγμή μπορεί να έχει σχεδόν φτάσει – κώμα μετά από τροχαίο ή να προβλέπεται σε μερικές μέρες ή σε πολλές εβδομάδες.
Καθώς το ασυνείδητο δεν γνωρίζει το όχι ο θάνατος ειναι παντελώς ασσυληπτος για το ασυνειδητο και ως εκ τουτου ανύπαρκτος ., Κανενας ανθρωπος δεν συνυπάρχει με την ιδεα του θανατου αλλά , αντιθετα υποσυνειδητα , ειναι σιγουρος ότι εχει συνάψει μια συμφωνία αθανασίας,
Μάιος 29, 2007 στο 5:13 μ.μ
Νοσφεράτος
Επίσης ο Μαξ Σελλερ
υπενθυμίζει αυτό που ηδη ξερουμε οτι δηλαδή δεν υπήρχε σε ολους τους λαους ο φοβος του θανατου
Π.χ
Οι Ινδοί πριν από την εμφάνιση του Βούδα ήταν πεπεισμένοι για την μετά θάνατον ζωή , την οποία έβλεπαν ενορατικά σαν το ατέρμονο «ταξιδι» των ψυχών και σαν διηνεκή αναγέννηση τους .
Η πολυσήμαντη καινοτομία του Βούδα και των προδρόμων του ήταν ότι τόλμησε- πράγμα ανήκουστο για εκείνη την εποχή- να υποστηρίξει πως υπάρχει θάνατος , δηλαδή ένα τέρμα, μια διακοπή , τουλάχιστον μια οριστική διακοπή του ατέρμονου ταξιδιού των ψυχών ότι υπάρχει μια απελευθέρωση» από αυτή την ατέρμονη κίνηση, που αποτελούσε ως τότε αντικείμενο της λαϊκής ενόρασης;¨ότι έχουμε μια είσοδο των ψυχών στην νιρβάνα».
Αυτό που κατάφερε να ανακαλύψει προοδευτικά και να συλλάβει ενορατικά ο Ινδός στη διάρκεια της ιστορίας του δεν ήταν η αθανασία αλλά ο θάνατος .
Το βάρος της απόδειξης εδώ ήταν το αντίστροφο από ότι στην Ευρώπη .
…. ένιωθαν πάντα την ακατανίκητοι επιθυμία ενός τέλους ,οπότε αυτά τα αισθήματα βρήκαν την έκφραση τους στις ιδέες του Βούδα για την Νιρβάνα
Ακομα και σήμερα για τον ιαπωνικό λαό η μετά θάνατον ζωή των πεθαμένων είναι ένα φαινόμενο το οποίο , ως απτή και χειροπιαστή εμπειρία, δικαιώνει την αρνητικότητα ιδέα της αθανασίας» μόνο ως παραγωγη. Εμείς πιστεύουμε ότι ζούμε μετά θάνατον επειδή πιστεύουμε πως είμαστε αθάνατοι. Αλλά οι Ιάπωνες φρονούν ότι είναι αθάνατοι επειδή φαντάζονται πως νιώθουν και ψυχανεμίζονται την επιβίωση και ύπαρξη των πεθαμένων.
.
« Η αΘανασια για την ποια μιλάει ο Γκαιτε δεν εχει βεβαια τιποτε να κάνει με τη πίστη στην αθανασία της ψυχής . Προκειται για μια άλλη αθανασία , βεβηλη, γιααυτους που μετα τον θανατο τους παραμένουν στην μνημη ων μεταγενεστερων . Ο καθενας μπορεί να επιδιωξει αυτή την αθανασία, λιγοτερο η περισσοτερο μεγάλη, λιγοτερο η περισσοτερο παρατεταμένη και ο καθενας την σκέπτεται ήδη από την εφηβεία . Όταν ημουν μικρό παιδί , πηγαινα περίπατο την Κυριακή σ¨ένα χωριο της Μοραβίας , δημαρχος του οποιου ελεγαν, φυλαγε στο σαλόνι του ένα φερετρο οπου ξάπλωνε , σε στιγμές ευφορίας ή όταν αισθανότηταν ιδιαιτερα ικανοποιημενος από τον εαυτό του , και φανταζόταν την κηδεία του . Δεν εχει ποτε ζήσει τιποτε πιο ωραίο από αυτές τις στιγμές της ονειροπόλησης στο βαθος ενός φερετρου: τοτε ζουσε την αθανασία του . Μιλαν Κουντερα , Η Αθανασία .
http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/03/14/14-3-2008-2/
Νοσφεράτος
Ο Camus (στο μύθο του Σίσυφου ) λέει ότι αυτό που καλείται λόγος ύπαρξης μπορεί συγχρόνως να είναι και έξοχος λόγος θανάτου Αντιστρέφοντας τη φράση, μπορούμε να πούμε ότι ,κάποιες φορές, μια αιτία θανάτου δεν κάνει άλλο από το να υπογραμμίζει τις αιτίες ύπαρξης
Ο Επίκουρος προσπαθεί να μας παρηγορήσει, λέγοντας: «όσο υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών κι όταν πάλι είναι παρών, τότε εμείς δεν υπάρχουμε” όμως αυτή η παρηγοριά πολύ λίγο μας βοηθά.Μάιος 20, 2007 στο 8:10 μ.μ
Νοσφεράτος
… Διότι καλά οταν ο θανατος ”ειναι παρών” και ”μείς δεν υπαρχουμε”… (Λίγο) πριν ,τι γίνεται;
Βεβαια αυτά ,εμενανε δεν με αφορούν ,προσωπικά…
Παντως βρε παιδια (για τους θνητους μιλαω)
Δεν νομίζω οτι υπαρχει φοβος του θανατου ,ουτε καν φοβος του Δικου μας θανατου
…. αλλά φοβος (ή αγωνία) για το πώς εμεις(χμμ…εσεις) θα αντιμετωπίσουμε τον θανατο (θα τρεμουν τα χερια μας …θα εχει προχωρησει πολύ το Αιζενχαουερ; Θα εχουμε ολους τους συγγενεις να τσιρίζουν κλαιγοντας πάνω απο τα κεφαλια μας; )
ο θάνατος ο «συνοδεύει ολόκληρη τη ζωή σαν αναπόσπαστο μέρος όλων των στιγμών της ». «ανήκει στη μορφή και στην υφή όπου κάθε ζωή, δική μας η ξένη, μας έχει δοθεί» , «μας αγγίζει κάθε μέρα, στις χίλιες εγκαταλείψεις που βιώνουμε,είτε τις επιβάλλουμε είτε πρέπει να τις υποστούμε, εισβάλλει σιωπηλά αλλά oχι και για αυτό λιγότερο αισθητά, στις ευτυχισμένες στιγμές μας λεηλατώντας τη χαρά μας»
Ο Φιλιπ Αριες εδειξε στα Δοκιμια για το Θανατο στη Δυση οτι ”συμφιλίωση με τον Θανατο ειχαμε και στην προνεωτερική ευρωπη
Αναλογα εγραψε και οο Μ Φουκό
.Μονο σημερα, στην εποχή μας ο θάνατος εμπίπτει πλέον ,στη σφαίρα της απολύτως προσωπικής ιδιωτικής ζωής. είναι« η στιγμή όπου το άτομο ξεφεύγει από κάθε εξουσία, στρέφεται προς τον εαυτό του και αναδιπλώνεται , κατά κάποιο τρόπο στην πιο ιδιωτική πτυχή .”.έχει πάψει να αποτελεί μια περίλαμπρη ιεροτελεστία στην οποία συμμετείχαν οι άνθρωποι, η οικογένεια, η κοινωνία ολόκληρη… Σημερα ο θάνατος έχει γίνει κάτι το απόκρυφο ,ιδιωτικό και επαίσχυντο.
Σήμερα ο θάνατος όταν εμφανίζεται παίρνει το νόημα καταστροφής». Δεν «πεθαίνουμε »πια τον θάνατο τίμια και συνειδητά. Και«ουδείς πλέον αισθάνεται και γνωρίζει ότι οφείλει να πεθάνει τον θάνατο του». Πεθαίνουμε- σήμερα-όπως περίπου ζουμε : βουτηγμένοι στον κομφορμισμό και στον φόβο
Ο σύγχρονος άνθρωπος«δεν βλέπει καθαρά τον θάνατο μπροστά του , δεν ζει πια ενώπιον του θανάτου» «Ζει, κυριολεκτικά -λέει πριν από ένα περίπου αιώνα ο Μαξ Σελερ- «από μέρα σε μέρα»,έως τη στιγμή που –παράδοξο- δεν του μένει πλέον άλλη μέρα να ζήσει «λογαριάζει»τα σχετικά με τον θάνατο όπως κάνει με τον κίνδυνο πυρκαγιάς ή πλημμύρας, σάμπως ο θάνατος να μοιάζει με τον κίνδυνο της φωτιάς ή του νερού τον λογαριάζει σαν άξια ή απαξία ενός κεφαλαίου »
Αλλά ακόμα και αν γνώριζε, ο σύγχρονος άνθρωπος, ότι θα πεθάνει ,-ούτε ο ίδιος και μερικές φορές, ούτε οι γιατροί δεν ξέρουν πότε, ούτε σε πόσο καιρό. Η στιγμή μπορεί να έχει σχεδόν φτάσει – κώμα μετά από τροχαίο ή να προβλέπεται σε μερικές μέρες ή σε πολλές εβδομάδες.
Καθώς το ασυνείδητο δεν γνωρίζει το όχι ο θάνατος ειναι παντελώς ασσυληπτος για το ασυνειδητο και ως εκ τουτου ανύπαρκτος ., Κανενας ανθρωπος δεν συνυπάρχει με την ιδεα του θανατου αλλά , αντιθετα υποσυνειδητα , ειναι σιγουρος ότι εχει συνάψει μια συμφωνία αθανασίας,
Μάιος 29, 2007 στο 5:13 μ.μ
Νοσφεράτος
Επίσης ο Μαξ Σελλερ
υπενθυμίζει αυτό που ηδη ξερουμε οτι δηλαδή δεν υπήρχε σε ολους τους λαους ο φοβος του θανατου
Π.χ
Οι Ινδοί πριν από την εμφάνιση του Βούδα ήταν πεπεισμένοι για την μετά θάνατον ζωή , την οποία έβλεπαν ενορατικά σαν το ατέρμονο «ταξιδι» των ψυχών και σαν διηνεκή αναγέννηση τους .
Η πολυσήμαντη καινοτομία του Βούδα και των προδρόμων του ήταν ότι τόλμησε- πράγμα ανήκουστο για εκείνη την εποχή- να υποστηρίξει πως υπάρχει θάνατος , δηλαδή ένα τέρμα, μια διακοπή , τουλάχιστον μια οριστική διακοπή του ατέρμονου ταξιδιού των ψυχών ότι υπάρχει μια απελευθέρωση» από αυτή την ατέρμονη κίνηση, που αποτελούσε ως τότε αντικείμενο της λαϊκής ενόρασης;¨ότι έχουμε μια είσοδο των ψυχών στην νιρβάνα».
Αυτό που κατάφερε να ανακαλύψει προοδευτικά και να συλλάβει ενορατικά ο Ινδός στη διάρκεια της ιστορίας του δεν ήταν η αθανασία αλλά ο θάνατος .
Το βάρος της απόδειξης εδώ ήταν το αντίστροφο από ότι στην Ευρώπη .
…. ένιωθαν πάντα την ακατανίκητοι επιθυμία ενός τέλους ,οπότε αυτά τα αισθήματα βρήκαν την έκφραση τους στις ιδέες του Βούδα για την Νιρβάνα
Ακομα και σήμερα για τον ιαπωνικό λαό η μετά θάνατον ζωή των πεθαμένων είναι ένα φαινόμενο το οποίο , ως απτή και χειροπιαστή εμπειρία, δικαιώνει την αρνητικότητα ιδέα της αθανασίας» μόνο ως παραγωγη. Εμείς πιστεύουμε ότι ζούμε μετά θάνατον επειδή πιστεύουμε πως είμαστε αθάνατοι. Αλλά οι Ιάπωνες φρονούν ότι είναι αθάνατοι επειδή φαντάζονται πως νιώθουν και ψυχανεμίζονται την επιβίωση και ύπαρξη των πεθαμένων.
.
« Η αΘανασια για την ποια μιλάει ο Γκαιτε δεν εχει βεβαια τιποτε να κάνει με τη πίστη στην αθανασία της ψυχής . Προκειται για μια άλλη αθανασία , βεβηλη, γιααυτους που μετα τον θανατο τους παραμένουν στην μνημη ων μεταγενεστερων . Ο καθενας μπορεί να επιδιωξει αυτή την αθανασία, λιγοτερο η περισσοτερο μεγάλη, λιγοτερο η περισσοτερο παρατεταμένη και ο καθενας την σκέπτεται ήδη από την εφηβεία . Όταν ημουν μικρό παιδί , πηγαινα περίπατο την Κυριακή σ¨ένα χωριο της Μοραβίας , δημαρχος του οποιου ελεγαν, φυλαγε στο σαλόνι του ένα φερετρο οπου ξάπλωνε , σε στιγμές ευφορίας ή όταν αισθανότηταν ιδιαιτερα ικανοποιημενος από τον εαυτό του , και φανταζόταν την κηδεία του . Δεν εχει ποτε ζήσει τιποτε πιο ωραίο από αυτές τις στιγμές της ονειροπόλησης στο βαθος ενός φερετρου: τοτε ζουσε την αθανασία του . Μιλαν Κουντερα , Η Αθανασία .
http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/03/14/14-3-2008-2/
περι προσωπικής-εθνικής ταυτοτητας
Για να δουμε σε ενα πολύ προσωπικό παραδειγμα το τι μπορει να σημαινει Υλικοτητα της Ιδεολογιας και πως αυτό το κατα φαντασιαν” γινεται Πολύ πολύ πραγματικό…
(και ξεκαθαριζω …. Το παραδειγμα το φτιαχνω αυτή τουτη τη στιγμή …δεν Ειναι του Αντερσον)
Και το παραδειγμα αφορά εμενα …
Λοιπόν μεγαλωσα και εζησα τα περισσοτερα Χρονια της ζωής μου στην Ελλαδα
και μαζί με την Ιδιοσυγκρασιακή προσωπική μου ταυτοτητα
εχω και μια Σκια που με ακολουθει σχεδον πάντα …ιδιως σε χωρους κοινωνικους
Την Εθνική μου ταυτοτητα …δηλαδή την ελληνική -εθνική
Τωρα … αυτή η σκια ειναι Προφανώς κατασκευασμένη ..
Ερχεται απο τα πανω … Με την Μητρική γλωσσα (που στην περιπτωση μου δεν ηταν τα ποντιακά του Πατρος ουτε τα Βλαχικα εκ μητρος ) αλλλά αναγκαστικά τα Ελληνικά
(ως ενδοοικογενειακή Lingua Franca)
Και σε μια τρυφερή ηλικία πήγα σχολειο …οπως ολα τα παιδια …
Τωρα ..κατα την δεκαετια του 60 το Ελληνικό σχολειο ηταν Εμφανεστατα οργανωμενο στην βαση μιας Εθνικιστικότατης
Εθνικοφρονου Ιδεολογιας και μαλιστα καθαρευουσιανικης
και επρεπε να μαθω να ειμαι Ελληνας με τον ”ορθό αρχαιοπρεπή ελληνικό τροπο δηλαδή με την Αρχαιοελληνική Γραμματική , τα πνευματα και τις δασειες (τα θυμαμαι με ανατριχιλα ) Γιορτες , Πολεμική αρετή των Ελληνων , Ζητω ο Παπαδοπουλος ,Εκκλησια , Ελλας ελληνων Χριστιανών κ.λπ.
Και ταυτοχρονα επρεπε να μαθω οτι ως παιδι Αριστερου -μιασματος δεν θεωρουμαι και πολύ Ελληνας …και ολα αυτα με ξυλο κ.λ.π.
Ε …μπορεί να τα μισησα ολα αυτά …Και οταν αργοτερα ηρθε το Πολιτεχνειο η Μεταπολιτευση κ.λ.π κ.λ.π εδωσαν στην δική μου προσωπική Εθνική Ταυτότητα ( το ειμαι Ελληνας ) καποιες πολύ συγκεκριμμενες αποχρωσεις…..
Και βεβαια θυμαμαι οτι το Κρατος , η εκπαιδευση , ο στρατος κ ηταν οι πολύ Υλικές συνθηκες μεσα απο τις οποιες αποτυπώθηκε μεσα μο η εθνική μου ταυτότητα…
Και το ειμαι Ελληνας το αισθανομαι με τον τροπο που μαλλον το αισθανονται και πολλοι αλλοι της Γενιας μου ..
Ομως ταυτοχρονα , αυτήν την Σκια μου , την Εθνική ΜΟυ ταυτότητα δεν μπορώ να την Ξεφορτωθω και να τόθελα …
Π. Χ αν ισχυρισθώ οτι ειμαι Γερμανός η Πορτογάλος θα ητανε Τρελό
(Αλλο βεβαια αν μεγαλωνα στην Γερμανια εκει μπορεί να αποκτουσα δυο σκιες π.χ)
Ουτε ειναι τοσο ευκολο να ισχυρισθώ οτι εχω Ευρωπαική σκια-ταυτότητα …τουλαχιστον προς στο παρόν
Γιατί η ιδεολογια , μεσα απο τους Εκπαιδευτικους -ιδεολογικους αλλά και Κατασταλτικους μηχανισμους του Υλικοτατου Ελληνικου κρατους
αλλα και η οικονομική , κοινωνική (παρεες) πολιτική συμβιωση στα (κρατικά) πλαισια της ελληνικής κοινωνιας
εχει αποτυπωθεί μεσα μου απο πολύ πολύ τρυφερή ηλικία.
Σχόλιο από Νοσφεράτος | Νοέμβριος 19, 2007
http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/13/5-11-2007/
σχ 148
(και ξεκαθαριζω …. Το παραδειγμα το φτιαχνω αυτή τουτη τη στιγμή …δεν Ειναι του Αντερσον)
Και το παραδειγμα αφορά εμενα …
Λοιπόν μεγαλωσα και εζησα τα περισσοτερα Χρονια της ζωής μου στην Ελλαδα
και μαζί με την Ιδιοσυγκρασιακή προσωπική μου ταυτοτητα
εχω και μια Σκια που με ακολουθει σχεδον πάντα …ιδιως σε χωρους κοινωνικους
Την Εθνική μου ταυτοτητα …δηλαδή την ελληνική -εθνική
Τωρα … αυτή η σκια ειναι Προφανώς κατασκευασμένη ..
Ερχεται απο τα πανω … Με την Μητρική γλωσσα (που στην περιπτωση μου δεν ηταν τα ποντιακά του Πατρος ουτε τα Βλαχικα εκ μητρος ) αλλλά αναγκαστικά τα Ελληνικά
(ως ενδοοικογενειακή Lingua Franca)
Και σε μια τρυφερή ηλικία πήγα σχολειο …οπως ολα τα παιδια …
Τωρα ..κατα την δεκαετια του 60 το Ελληνικό σχολειο ηταν Εμφανεστατα οργανωμενο στην βαση μιας Εθνικιστικότατης
Εθνικοφρονου Ιδεολογιας και μαλιστα καθαρευουσιανικης
και επρεπε να μαθω να ειμαι Ελληνας με τον ”ορθό αρχαιοπρεπή ελληνικό τροπο δηλαδή με την Αρχαιοελληνική Γραμματική , τα πνευματα και τις δασειες (τα θυμαμαι με ανατριχιλα ) Γιορτες , Πολεμική αρετή των Ελληνων , Ζητω ο Παπαδοπουλος ,Εκκλησια , Ελλας ελληνων Χριστιανών κ.λπ.
Και ταυτοχρονα επρεπε να μαθω οτι ως παιδι Αριστερου -μιασματος δεν θεωρουμαι και πολύ Ελληνας …και ολα αυτα με ξυλο κ.λ.π.
Ε …μπορεί να τα μισησα ολα αυτά …Και οταν αργοτερα ηρθε το Πολιτεχνειο η Μεταπολιτευση κ.λ.π κ.λ.π εδωσαν στην δική μου προσωπική Εθνική Ταυτότητα ( το ειμαι Ελληνας ) καποιες πολύ συγκεκριμμενες αποχρωσεις…..
Και βεβαια θυμαμαι οτι το Κρατος , η εκπαιδευση , ο στρατος κ ηταν οι πολύ Υλικές συνθηκες μεσα απο τις οποιες αποτυπώθηκε μεσα μο η εθνική μου ταυτότητα…
Και το ειμαι Ελληνας το αισθανομαι με τον τροπο που μαλλον το αισθανονται και πολλοι αλλοι της Γενιας μου ..
Ομως ταυτοχρονα , αυτήν την Σκια μου , την Εθνική ΜΟυ ταυτότητα δεν μπορώ να την Ξεφορτωθω και να τόθελα …
Π. Χ αν ισχυρισθώ οτι ειμαι Γερμανός η Πορτογάλος θα ητανε Τρελό
(Αλλο βεβαια αν μεγαλωνα στην Γερμανια εκει μπορεί να αποκτουσα δυο σκιες π.χ)
Ουτε ειναι τοσο ευκολο να ισχυρισθώ οτι εχω Ευρωπαική σκια-ταυτότητα …τουλαχιστον προς στο παρόν
Γιατί η ιδεολογια , μεσα απο τους Εκπαιδευτικους -ιδεολογικους αλλά και Κατασταλτικους μηχανισμους του Υλικοτατου Ελληνικου κρατους
αλλα και η οικονομική , κοινωνική (παρεες) πολιτική συμβιωση στα (κρατικά) πλαισια της ελληνικής κοινωνιας
εχει αποτυπωθεί μεσα μου απο πολύ πολύ τρυφερή ηλικία.
Σχόλιο από Νοσφεράτος | Νοέμβριος 19, 2007
http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/13/5-11-2007/
σχ 148
Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010
ΓΚΑΡΝΤΙΑΝ Αλήθειες και μύθοι περί ιδιωτικού και δημοσίου τομέα (απο την εφημεριδα θεσσαλονικη ) (κλικ)
Εδώ και μια εικοσαετια περιπου τα Νεοφιλελευθερα και τα παπαγαλάκια τους μας εχουν πρηξει με το να ριχνουν ολα τ' αναθεματα για οτιδηποτε στους Δημοσιους υπάλληλους και στον Δημοσιο τομέα ..(και ουχι στην Λαμογια των πολυεθνικών και στους εδώ αεριτζιδες ιδιωτες ...Ριξτε μια ματια στο αρθρο της Γκαρντιαν (κλικ πάνω στον τιτλο )..ανα δημοσιευω μερικά αποσπασματα
''Εδώ και μια γενιά, το σύνθημα που εισπράτταμε, ήταν 'η αγορά καλή, το κράτος κακό'. Αλλά πώς επαληθεύουμε αυτήν την εξίσωση με την κατάρρευση της οικονομίας της αγοράς και την ιδέα ότι μόνο το κράτος μπορεί να βοηθήσει; Για όσους εξ ημών ανησυχούν για το δημόσιο τομέα, αυτά τα ζητήματα εγείρονται με ιδιαίτερη ένταση. Πού είναι τώρα οι αξίες με επίκεντρο την αγορά, τις οποίες διδαχθήκαμε να εσωτερικεύσουμε; Τι θα σημαίνει για τη δημόσια πολιτική και την ηθική του δημοσίου τομέα; Από την εποχή της Θάτσερ και εντεύθεν μας έλεγαν πόσο αγιάτρευτη είναι η δημόσια πρόνοια και πόσο καταστροφικός υπήρξε ο κρατικός παρεμβατισμός. Δικαιούχοι της πρόνοιας εμφανίζονταν ως περιφρονητέοι και ύποπτοι. Στο κράτος ριχνόταν το ανάθεμα του πολυέξοδου, γραφειοκρατικού, αναποτελεσματικού και της αιτίας που δημιουργεί εξάρτηση. Οι δικαιούχοι προνοίας εμφανίζονταν στερεοτυπικά πως στραγγίζουν τον πλούτο που παρήγαγε η αγορά και η εξάρτησή τους παρουσιαζόταν ως βάρος επί των υπολοίπων ημών, μέσω του κόστους της υψηλής φορολογίας. Κι ενώ κάποτε ακούγαμε ότι το κράτος προνοίας θα θέσει τέλος στα κοινωνικά δεινά, πιο πρόσφατα, ενθαρρυνόμαστε να πιστεύουμε, πως αυτό είναι η αιτία της κοινωνικής κατάρρευσης και των "τρακαδόρων επιδομάτων". Μόνο η αγορά και ο ιδιωτικός τομέας, μας έλεγαν, έχουν την επάρκεια, τη γνώση και την εμπειρία, ώστε να παράσχουν αποτελεσματικά και επαρκή αγαθά και υπηρεσίες. Μπορούν να μας μετατρέψουν, από πελάτες και δικαιούχους επιδομάτων που πατρονάρονται από το κράτος, σε δημόσιους καταναλωτές, με επιλογή και έλεγχο. Όμως τώρα, με προφανή αμηχανία και σύγχυση, ο κρατικός παρεμβατισμός μάς 'σερβίρεται' ως το μόνο που βρίσκεται μεταξύ ημών και της οικονομικής καταστροφής. Οι τράπεζες, μας λένε, δυσπιστούν τόσο η μια ως προς την άλλη, ώστε μόνο ενέσεις κρατικού χρήματος, που δεν έχουν προηγούμενο, μπορούν να καταστήσουν δυνατό γι’ αυτές, να ξανακάνουν μπίζνες. Επί χρόνια, η ‘Daily Mail’ και η ‘Sun’, διεξήγαγαν δηλητηριώδεις εκστρατείες κατά των αιτούντων άσυλο και των ανθρώπων με στήριξη εισοδήματος, για να σωθούν κάποια φανταστικά εκατομμύρια. Οι κυβερνήσεις προωθούν εκστρατείες εποπτείας όσων αιτούνται επιδομάτων προνοίας. Αυτές οι εκστρατείες σπανίως παράγουν αρκετά χρήματα, ακόμη και για τη χρηματοδότησή τους. Και πάλι τώρα μας ενθαρρύνουν να δαπανήσουμε εκατομμύρια δισεκατομμυρίων δημοσίου χρήματος, για να σώσουμε τις τράπεζες και τον ιδιωτικό τομέα που δίδασκε το μάντρα της ανεξαρτησίας και της ατομικής ευθύνης....''
Γιατί να μην είμαι Ελληνας;»
«Εχω σκεφτεί πολύ για όλα αυτά που ακούω να λένε για μας, ότι δεν είμαστε Ελληνες. Ο μόνος τρόπος για να απαντήσω σε αυτό είναι να το διηγηθώ σαν μια ιστορία. Είναι σαν μια οικογένεια που έχει δικά της παιδιά και μέσα στο σπίτι της φιλοξενεί και κάποια παιδιά που δεν είναι δικά της κι ας έχουν γεννηθεί σ’ αυτό. Κάποια στιγμή λοιπόν οι γονείς λένε στα παιδιά που έχουν γεννήσει ότι σκεφτόμαστε να υιοθετήσουμε και τα παιδιά που ζουν μαζί μας. Η φυσιολογική αντίδραση είναι ότι κάποια παιδιά θα το δεχτούν και κάποια θα έχουν αντίρρηση και δεν θα θέλουν. Είναι αναμενόμενο και ειδικά από τον πολιτικό χώρο που προέρχονται οι όποιες διαφωνίες. Το θέμα όμως είναι ποιο είναι το ηθικά σωστό. Και ελπίζω ότι θα γίνει το ηθικά σωστό»
η συνεχεια εδώ:
http://odromos.wordpress.com/2010/01/29/%C2%AB%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82%C2%BB/
η συνεχεια εδώ:
http://odromos.wordpress.com/2010/01/29/%C2%AB%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82%C2%BB/
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Βασιλική Γεωργιάδου:ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ:Zeev Sternhell, Ο Αντι-Διαφωτισμός. Από τον 18ο Αιώνα ως τον Ψυχρό Πόλεμο, μτφ. Άννα Καρακατσούλη, επιμ. Α. Κιούπκιολης, Εκδ. Πόλις, Αθήνα 2009 (τίτλος πρωτοτ. Les anti-Lumières. Du XVIIIe siècle à la guerre froide, Librairie Arthème Fayard, 2006), 627 σελ
Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010
"Αρχαιολογίες του μέλλοντος"
ΠΗΓΗ
Μετά από το ευρηματικό βιβλίο του Τζέιμσον, ως προς τον τολμηρό αναστοχασμό της σχέσης μοντέρνου/μεταμοντέρνου, το περίφημο πλέον "Μεταμοντερνισμός, ή η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού" ("Postmodernism: Or, the Cultural Logic of Late Capitalism"), οι "Αρχαιολογίες του μέλλοντος" θεωρούνται, σύμφωνα με τις διθυραμβικές κριτικές που ήδη έχουν δεξιωθεί παγκοσμίως το βιβλίο, το πιο ουσιαστικό του έργο.
Ο Τζέιμσον αναζητά τη λειτουργία της Ουτοπίας από τα χρόνια του Θωμά Μορ έως σήμερα, στη μετακομουνιστική εποχή. Το βιβλίο επιχειρεί να απαντήσει στο ακόλουθο ερώτημα: στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, εποχή της ξέφρενης Τεχνολογίας στον Πρώτο κόσμο και της κοινωνικής αποσύνθεσης στον Τρίτο κόσμο, εξακολουθεί να έχει κάποιο νόημα η έννοια της Ουτοπίας; Το βιβλίο, μεταξύ των άλλων, κρίνει τη σχέση ουτοπίας και επιστημονικής φαντασίας μέσα από τις λογοτεχνικές αναπαραστάσεις της ετερότητας, της εξωγήινης ζωής και των άλλων κόσμων, όπως αυτό συμβαίνει στο έργο του Φίλιπ Κ. Ντικ, της Ούρσουλα Λε Γκεν, του Ουίλιαμ Γκίμπσον, του Μπράιαν Άλντις και άλλων συγγραφέων του είδους. Οι λάτρεις της Επιστημονικής Φαντασίας εδώ θα συναντήσουν τον καλύτερο θεωρητικό τους ενώ οι υπόλοιποι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν ουσιαστικά πράγματα για τα πειστικότερα, από λογοτεχνική άποψη, βιβλία του είδους. Σε άλλες ενότητες του βιβλίου (όπως αυτή που τιτλοφορείται "Η Επιθυμία που λέγεται Ουτοπία") ο Τζέιμσον εξετάζει τις κατά καιρούς αντίθετες απόψεις για την Ουτοπία και αναδεικνύει την πολιτική της σημασία για το σήμερα. Η βασική θέση του βιβλίου είναι ότι η σύγχρονη ιστορική κατάσταση απαιτεί αρχαιολογίες για το μέλλον και όχι προφητείες του παρελθόντος. Πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει ότι για τα πολιτικά μας οράματα θα πρέπει να θέσουμε ως στόχο ένα ριζικά διαφορετικό μέλλον, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ξαναστοχαστούμε το παρόν ως αρχαϊκό κειμήλιο για τον Τζέιμσον αυτό είναι προτιμότερο από το να μείνουμε καρφωμένοι σε ένα νεωτερικό, απαρχαιωμένο προσανατολισμό που δεν έχει (άλλο) μέλλον. Ο προσανατολισμός της νεωτερικότητας (π.χ. τύπου Χάμπερμπας) είναι απονεκρωμένος, ισχυρίζεται ο Τζέιμσον, και η μετανεωτερικότητα δεν αποτελεί επιλογή εφόσον ουσιαστικά αποδέχεται / συμφιλιώνεται με την πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού. Σ' αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο, ο Φρέντρικ Τζέιμσον εξετάζει εξονυχιστικά τη μορφή του Ουτοπικού Κειμένου και υποστηρίζει ότι έχει κριτικό νόημα και πολιτική αξία για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η Ουτοπία, η άγρια προβολή ενός πιθανού κόσμου, έχει, κατά τον μαρξιστή θεωρητικό, μεγαλύτερη σημασία από τις διαχειριστικές στρατηγικές. Κι αυτό για τον απλό λόγο ότι η Ουτοπία στηρίζεται πάντα στην πιθανότητα ενός ολοκληρωτικά νέου κόσμου και ουδέποτε στη ρεφορμιστική αλλαγή του. Προβάλλοντας ένα υποθετικό μέλλον, το ουτοπικό κείμενο αντιμετωπίζει πάντα το παρόν ως κάτι που μπορεί να αναδομηθεί εκ βάθρων. Επομένως, η σύγχρονη ανάγνωση της Ουτοπίας, πολύ πρακτικά, κατά τον Τζέιμσον, μας επιτρέπει να αναστοχαζόμαστε με ριζοσπαστικό τρόπο την τρέχουσα κατάσταση των πραγμάτων.
περιμένω περισσοτερες πληροφοριες και σχόλια απο τον Αντωνη (και αλλους βεβαια)
Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010
τουκιθεμπλομ: Ή εγώ είμαι εθνικιστής ή αυτός
τουκιθεμπλομ: Ή εγώ είμαι εθνικιστής ή αυτός
αποσπασμα
Η επιλογή του Κέδρου να μεταφράσει το βιβλίο "Πολλές ζωές στη Σμύρνη" του τούρκου συγγραφέα Μεχμέτ Τζοράλ στα ελληνικά ήταν καλή, αν κανείς θέλει να δει μερικά τουρκικά εθνικιστικά κλισέ για τους Έλληνες και κακή, αν κάποιος έχει σκυλοβαρεθεί την εθνικιστική βλακεία που μας περιτριγυρίζει. Κρίμα, γιατί έχοντας γνωρίσει συγγραφείς ανοιχτόμυαλους όπως ο Αζίζ Νεσίν, ο Ναζίμ Χικμέτ και ο σύγχρονος Ορχάν Παμούκ με τον Τζοράλ πέφτουμε με τα μούτρα στην εθνικιστική μαυρίλα.
Ο συγγραφέας, αγνοώντας ιστορία, βάζει τον Κολοκοτρώνη να πιλοτάρει το πλοίο του (πάλι καλά που δεν τον έβαλε να πετάει με ελικόπτερο πάνω από το Ναβαρίνο) και να θριαμβολογεί για τη νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Δείχνοντας άγνοια της ιστορίας βάζει τον ήρωα να μιλά για ...ελληνικό βασίλειο εν έτει 1827!
Να που βρήκαν τον μπελά τους. Το 1827 θα γραφτεί στα βιβλία της Ιστορίας ως η ημερομηνία που το ελληνικό βασίλειο προσχώρησε ως ανεξάρτητο κράτος στην οικογένεια των εθνών. (σελ. 106)
αποσπασμα
Η επιλογή του Κέδρου να μεταφράσει το βιβλίο "Πολλές ζωές στη Σμύρνη" του τούρκου συγγραφέα Μεχμέτ Τζοράλ στα ελληνικά ήταν καλή, αν κανείς θέλει να δει μερικά τουρκικά εθνικιστικά κλισέ για τους Έλληνες και κακή, αν κάποιος έχει σκυλοβαρεθεί την εθνικιστική βλακεία που μας περιτριγυρίζει. Κρίμα, γιατί έχοντας γνωρίσει συγγραφείς ανοιχτόμυαλους όπως ο Αζίζ Νεσίν, ο Ναζίμ Χικμέτ και ο σύγχρονος Ορχάν Παμούκ με τον Τζοράλ πέφτουμε με τα μούτρα στην εθνικιστική μαυρίλα.
Ο συγγραφέας, αγνοώντας ιστορία, βάζει τον Κολοκοτρώνη να πιλοτάρει το πλοίο του (πάλι καλά που δεν τον έβαλε να πετάει με ελικόπτερο πάνω από το Ναβαρίνο) και να θριαμβολογεί για τη νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Δείχνοντας άγνοια της ιστορίας βάζει τον ήρωα να μιλά για ...ελληνικό βασίλειο εν έτει 1827!
Να που βρήκαν τον μπελά τους. Το 1827 θα γραφτεί στα βιβλία της Ιστορίας ως η ημερομηνία που το ελληνικό βασίλειο προσχώρησε ως ανεξάρτητο κράτος στην οικογένεια των εθνών. (σελ. 106)
Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010
Καρλ Σμιττ '' Θεωρία του Αντάρτη, ''
''Ο Σμιττ αναδεικνύει στα μέσα της δεκαετίας του '20 ως το ιδιαίτερα "συναρπαστικό" στοιχείο στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ, τη "συστηματική συμπύκνωση της ταξικής πάλης σε μία μοναδική, τελική μάχη της ιστορίας της ανθρωπότητας, στη διαλεκτική κορύφωση της έντασης" (Spannung). Μπορεί οι αντιθέσεις πολλών τάξεων να υπεραπλουστεύονται σε μία τελική αντίθεση, αλλά, πάντως, με το αποτέλεσμα μίας ισχυρής "κλιμάκωσης της έντασης" (Intensitaet). Πρόκειται για το νήμα, που ξετυλίγει ο Καρλ Σμιττ σαράντα χρόνια αργότερα στη Θεωρία του Αντάρτη, όπου εντοπίζει στο ανορθόδοξο στοιχείο του επαναστάτη μαχητή την ιδιαίτερη υλοποίηση του Πολιτικού: ο επαναστατικός πόλεμος είναι "πραγματικός πόλεμος, για τον λόγο ότι προκύπτει από την απόλυτη εχθρότητα".
Διόλου παράδοξο, ο Σμιττ αναφέρεται αναλυτικά στον Μάο, επεξεργάζεται την εμπειρία της επανάστασης του Κάστρο και σκύβει πάνω από τα κείμενα του Τσε Γκεβάρα, ο οποίος περίπου την ίδια περίοδο κορυφώνει την "μέθοδο του αντάρτικου" σε μία έννοια, τον "απόλυτο πόλεμο". Ο Σμιττ είναι άνθρωπος με διαίσθηση, ιχνηλατεί. Ο "Αντάρτης" είναι αδιαμφισβήτητα ο πολιτικός μαχητής στην ιδιαίτερη μορφή του. Το ανορθόδοξο στοιχείο του αντάρτικου (guerilla) δεν είναι μόνο μία αναγκαιότητα από την στρατιωτική-τεχνική πλευρά, αλλά διαθέτει επί πλέον και μία ιδεολογική υπεραξία - εμπεριέχει ήδη της άρνηση της καπιταλιστικής "ομαλότητας", ενώ, επί προσθέτως, ο Αντάρτης είναι κατά τα φαινόμενα η πραγματοποίηση του ονείρου της "κατάργησης της αλλοτρίωσης", όπως λεγόταν ωραία στα "προϊστορικά χρόνια" της μαχητικής αριστεράς της δεκαετίας του '70 και του '80.
Ο Ρ. Μίζικ είναι δημοσιολόγος και συνεργάτης της taz.
Απόδοση στα ελληνικά Κώστας Θ. Καλφόπουλος
πηγη
http://www.epohi.gr/misik_movements_2262003.htm
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης. Ο Ξενώνας του «Κέντρου Υποδοχής Προσφύγων» πρέπει να μείνει ανοικτός!
Ανακοίνωση - Δελτίο Τύπου 26/01/2010
Ο Ξενώνας του «Κέντρου Υποδοχής Προσφύγων» πρέπει να μείνει ανοικτός!
Όπως πληροφορηθήκαμε ξαφνικά την Παρασκευή , η Διοίκηση του «Κέντρου Υποδοχής Προσφύγων» ανακοίνωσε στους πρόσφυγες που φιλοξενούνται εκεί ότι ο Ξενώνας κλείνει οριστικά μέσα σε μία μόνο εβδομάδα. Έτσι, κινδυνεύουμε να χάσουμε τη μοναδική δομή φιλοξενίας προσφυγικών οικογενειών και ανήλικων προσφύγων που είχε απομείνει μέσα στην πόλη. Αφορμή, ήταν οι τηλεοπτικές καταγγελίες τους προηγούμενους μήνες για την πραγματικότητα που επικρατεί εδώ και χρόνια στο Κέντρο, και, από ότι φαίνεται, η συνεπαγόμενη διακοπή των χρηματοδοτήσεων.
Πράγματι, χρόνια τώρα το Κέντρο πάσχει από κακοδιοίκηση, οικονομική αδιαφάνεια και κακοδιαχείριση, τεράστιες ελλείψεις πόρων και υποδομών, αρνητική αντιμετώπιση των ενοίκων προσφύγων. Για όλα αυτά όμως, δεν πρέπει να απολογηθεί μόνο η υπεύθυνη ΜΚΟ που είχε αναλάβει αποκλειστικά τη διαχείρισή του. Θα πρέπει να απολογηθούν και όλοι αυτοί που στήριξαν αυτό το καθεστώς. Θα πρέπει να απολογηθεί ο Δήμος Θεσσαλονίκης που χρόνια τώρα διαφημίζει το Κέντρο ως την πρότυπη (και μοναδική) του δράση για τους πρόσφυγες της πόλης και τώρα ξαφνικά απλώς αποσύρεται. Θα πρέπει να απολογηθεί το ελληνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που η μόνη οργανωμένη (και ακριβοπληρωμένη) «φιλοξενία» που επιφυλλάσουν για τους πρόσφυγες είναι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ναρκοπέδια και οι συνοριοφυλακές.
Για εμάς, οι ανοιχτοί χώροι υποδοχής προσφύγων, ανοιχτοί τόσο για τους πρόσφυγες που φιλοξενούνται, όσο για την κοινωνία και τις οργανώσεις τους, με κρατική χρηματοδότηση και κοινωνικό έλεγχο, με πρόνοια για την εκπαίδευση, την υγεία και την εργασιακή αποκατάσταση των προσφύγων, αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για μια άλλη προσφυγική πολιτική, πέρα από το αδιέξοδο της ποινικοποίησης, της βίας και των κλειστών συνόρων. Από αυτή τη σκοπιά, κάνουμε σαφές σε κάθε κατεύθυνση ότι δεν θα επιτρέψουμε το κλείσιμο του Ξενώνα. Ο Ξενώνας πρέπει να λειτουργήσει, ανοιχτός σε όλες τις κατηγορίες προσφύγων, ως μια ελάχιστη έστω, ανεπαρκή απάντηση στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Ακόμα περισσότερο, δεν θα επιτρέψουμε την αναγκαστική έξωση των δεκάδων ενοίκων του, οι οποίοι, χωρίς να ρωτηθούν, καλούνται να εγκαταλείψουν τον χώρο τους μέσα σε μια εβδομάδα. Συγκεκριμένα, οι ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες καλούνται να μεταβούν σε άλλο ξενώνα εκτός πόλης, κάτι που θα τους εμποδίσει να συνεχίσουν να πηγαίνουν στο σχολείο και τις δουλειές τους, ενώ οι οικογένειες οφείλουν να ενοικιάσουν δικό τους σπίτι, με μόνο βοήθημα ένα μικρό επίδομα για τρεις μήνες.
Η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης καλεί όλες τις μεταναστευτικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις της πόλης να στηρίξουμε από κοινού τους πρόσφυγες και τη λειτουργία του ξενώνα. Την Τετάρτη, αφού επισκεφθούμε το χώρο και μιλήσουμε με τους πρόσφυγες, καλούμε σε ανοιχτή συνάντηση για την οργάνωση της αλληλεγγύης μας, η οποία, μερικές στιγμές, πέρα από αναγκαία πολιτική στάση, οφείλει να γίνεται έμπρακτη υποστήριξη (Τετάρτη 27 Γενάρη, 8 μμ στο Στέκι Μεταναστών - Κοινωνικό Κέντρο, Ερμού 23).
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
Στέκι Μεταναστών - Κοινωνικό Κέντρο, Ερμού 23,
Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ
Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ
Οι καλοί μαθητές του Δρος Μένγκελε
Ενα παλιό κειμενο του Ιού:
http://www.iospress.gr/ios1995/ios19950129a.htm
Οι καλοί μαθητές του Δρος Μένγκελε
Ενα παλιό κειμενο του Ιού:
http://www.iospress.gr/ios1995/ios19950129a.htm
αποσπασμα:ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ
Η επιστροφή της αρίας φυλής
''Ξαφνιασμένα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, καταφέρθηκαν ομοθύμως πριν από τρεις βδομάδες εναντίον της εταιρίας MENSA των ΗΠΑ, η οποία τόλμησε να δημοσιεύσει τις θέσεις των μελών της που υποστήριζαν ότι η σύγχρονη κοινωνία δεν έχει και δεν πρέπει να έχει θέση για τους άστεγους, τους διανοητικά καθυστερημένους, τους γέρους και τους αναπήρους. Ηταν πράγματι μια από τις λίγες περιπτώσεις που κανείς δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Τα ίδια τα μέλη αυτής της διεθνούς οργάνωσης τα οποία επιλέγονται ως "υψηλής νοημοσύνης" σύμφωνα με ορισμένα ειδικά τεστ, μπήκαν στην ουσία του θέματος: "Οι άστεγοι στην πλειονότητά τους είναι τόσο ηλίθιοι, τόσο οκνοί, τρελοί και αντικοινωνικοί, που δεν τους αξίζει καν να ζουν", ήταν η διατύπωση που χρησιμοποίησε ο Τζον Ιβανς, ενώ ο Τζέισον Μπρεντ υπέδειξε ως "σοβαρή την προοπτική να θανατώνονται οι αναξιοπαθούντες, οι αδύνατοι, οι ηλίθιοι και οι ανίκανοι."Το ελληνικό τμήμα της MENSA επιχείρησε να κρατήσει τις αποστάσεις του απ' το αμερικάνικο ομόλογό του και απέδωσε τις ανοιχτά ρατσιστικές απόψεις σε "παρερμηνεία" του άρθρου 3 του καταστατικού της ένωσης. Τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά, αν ο "ρατσισμός των έξυπνων" ήταν απλώς η εξαίρεση και όχι ο κανόνας όπως υποστηρίζουμε εμείς. Σε παλιότερο τεύχος του "Εψιλον" έχουμε εξηγήσει ότι ολόκληρη η θεωρία των "ειδικών τεστ" που μετρούν τον "δείκτη νοημοσύνης" των ατόμων δεν είναι παρά μια κατασκευή που εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα. Από τις συνέπειες αυτής της κατασκευής δεν ξεφεύγουν ούτε οι αθωότερες κοινωνικές οργανώσεις που επαγγέλλονται το διαχωρισμό των πολιτών με βάση τις απαντήσεις στα "ειδικά τεστ". Ο γάλλος κοινωνιολόγος και ψυχαναλυτής Μισέλ Τορ έχει περιγράψει με πολύ πειστικό τρόπο τη λειτουργία και τη χρησιμότητα αυτών των τεστ σε όλους τους μηχανισμούς που θέλουν να δικαιολογούν τη διάκριση των πολιτών με "επιστημονικά" δηλαδή "ουδέτερα" κριτήρια: στο στρατό, στην εκπαίδευση, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις.Μέχρι σήμερα, το σχετικά πρόσφατο παρελθόν της "επιστήμης" στο Τρίτο Ράιχ εμπόδιζε τους ιδεολόγους της ανωτερότητας της αρίας φυλής να διατυπώνουν ρητά τις απόψεις τους. Ηταν κάπως άκομψο για το "αντιναζιστικό νικηφόρο στρατόπεδο" να μιμηθεί τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης που όχι μόνο απαγόρευαν την "ανάμιξη" των φυλών, αλλά και επέβαλαν τη στείρωση ή και την εξόντωση των κοινωνικών αποβλήτων. Φαίνεται, όμως, ότι το 1994 ήταν σημείο καμπής. Μετά από τόσα άλλα, έπεσε κι αυτό το "ταμπού".
Η επιστροφή της αρίας φυλής
''Ξαφνιασμένα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, καταφέρθηκαν ομοθύμως πριν από τρεις βδομάδες εναντίον της εταιρίας MENSA των ΗΠΑ, η οποία τόλμησε να δημοσιεύσει τις θέσεις των μελών της που υποστήριζαν ότι η σύγχρονη κοινωνία δεν έχει και δεν πρέπει να έχει θέση για τους άστεγους, τους διανοητικά καθυστερημένους, τους γέρους και τους αναπήρους. Ηταν πράγματι μια από τις λίγες περιπτώσεις που κανείς δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Τα ίδια τα μέλη αυτής της διεθνούς οργάνωσης τα οποία επιλέγονται ως "υψηλής νοημοσύνης" σύμφωνα με ορισμένα ειδικά τεστ, μπήκαν στην ουσία του θέματος: "Οι άστεγοι στην πλειονότητά τους είναι τόσο ηλίθιοι, τόσο οκνοί, τρελοί και αντικοινωνικοί, που δεν τους αξίζει καν να ζουν", ήταν η διατύπωση που χρησιμοποίησε ο Τζον Ιβανς, ενώ ο Τζέισον Μπρεντ υπέδειξε ως "σοβαρή την προοπτική να θανατώνονται οι αναξιοπαθούντες, οι αδύνατοι, οι ηλίθιοι και οι ανίκανοι."Το ελληνικό τμήμα της MENSA επιχείρησε να κρατήσει τις αποστάσεις του απ' το αμερικάνικο ομόλογό του και απέδωσε τις ανοιχτά ρατσιστικές απόψεις σε "παρερμηνεία" του άρθρου 3 του καταστατικού της ένωσης. Τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά, αν ο "ρατσισμός των έξυπνων" ήταν απλώς η εξαίρεση και όχι ο κανόνας όπως υποστηρίζουμε εμείς. Σε παλιότερο τεύχος του "Εψιλον" έχουμε εξηγήσει ότι ολόκληρη η θεωρία των "ειδικών τεστ" που μετρούν τον "δείκτη νοημοσύνης" των ατόμων δεν είναι παρά μια κατασκευή που εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα. Από τις συνέπειες αυτής της κατασκευής δεν ξεφεύγουν ούτε οι αθωότερες κοινωνικές οργανώσεις που επαγγέλλονται το διαχωρισμό των πολιτών με βάση τις απαντήσεις στα "ειδικά τεστ". Ο γάλλος κοινωνιολόγος και ψυχαναλυτής Μισέλ Τορ έχει περιγράψει με πολύ πειστικό τρόπο τη λειτουργία και τη χρησιμότητα αυτών των τεστ σε όλους τους μηχανισμούς που θέλουν να δικαιολογούν τη διάκριση των πολιτών με "επιστημονικά" δηλαδή "ουδέτερα" κριτήρια: στο στρατό, στην εκπαίδευση, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις.Μέχρι σήμερα, το σχετικά πρόσφατο παρελθόν της "επιστήμης" στο Τρίτο Ράιχ εμπόδιζε τους ιδεολόγους της ανωτερότητας της αρίας φυλής να διατυπώνουν ρητά τις απόψεις τους. Ηταν κάπως άκομψο για το "αντιναζιστικό νικηφόρο στρατόπεδο" να μιμηθεί τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης που όχι μόνο απαγόρευαν την "ανάμιξη" των φυλών, αλλά και επέβαλαν τη στείρωση ή και την εξόντωση των κοινωνικών αποβλήτων. Φαίνεται, όμως, ότι το 1994 ήταν σημείο καμπής. Μετά από τόσα άλλα, έπεσε κι αυτό το "ταμπού".
Ολα άρχισαν με την έκδοση του "Bell Curve", ενός βιβλίου που σπάει τα ταμεία στις ΗΠΑ, αν και δεν είναι ούτε γοητευτικό για τον αναγνώστη (γεμάτο πίνακες και διαγράμματα), ούτε μικρό (845 σελίδες). Στην εκδοτική επιτυχία συνετέλεσε ασφαλώς η ξαφνική δημοσιότητα. Μετά από ένα πρώτο αφιέρωμα στο εβδομαδιαίο "New Republic" ακολούθησε περίληψη της εργασίας στη "Wall Street Journal", ενώ το "Newsweek" την ανέδειξε σε κύριο θέμα και το οικονομικό "Forbes" ύμνησε τους συγγραφείς και χαρακτήρισε το βιβλίο ως "διανοητικό επίτευγμα" που είναι δυνατόν να συγκριθεί μόνο με την "Καταγωγή των ειδών" του Δαρβίνου. Κυρίως, όμως, η εμπορική επιτυχία οφείλεται στο γεγονός ότι το βιβλίο παρέχει την απαιτούμενη "θεωρητική" στήριξη στην τρέχουσα ρατσιστική ιδεολογία. Με λίγα λόγια, οι δυο αμερικάνοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη ευφυΐα είναι ένα μέγεθος απολύτως μετρήσιμο δια μέσου των τεστ, ότι ο δείκτης ευφυΐας (I.Q.) παίζει καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική ανέλιξη του ατόμου και ότι επιπλέον η ευφυΐα είναι μια ιδιότητα κληρονομούμενη κατά 40-80%. Τα πολιτικά συμπεράσματα της θεωρίας είναι σαφή και άμεσα εφαρμόσιμα. Δεν αξίζει τον κόπο να δίνει το κράτος λεφτά σε ειδικά προγράμματα για τους ανέργους ή τους άστεγους: Αυτοί πάλι στην ψάθα θα καταλήξουν εφόσον εν πολλοίς για την κατάστασή τους ευθύνονται τα ..γονίδιά τους. Δεν αξίζει να επιχειρεί κανείς να "διορθώσει" τις αδικίες του εκπαιδευτικού συστήματος απέναντι στον μαύρο πληθυσμό: Οι μαύροι υπολείπονται ούτως ήάλλως κατά 15 πόντους (στην κλίμακα ευφυΐας εννοείται) των λευκών συμπολιτών τους...Οι συγγραφείς δεν παραλείπουν να περιγράψουν με μελανά χρώματα το δημογραφικό μέλλον της αμερικάνικης κοινωνίας. Οι μορφωμένοι και οι πλούσιοι -δηλαδή οι έξυπνοι, κατά το βιβλίο- παντρεύονται αργά και κάνουν λιγότερα παιδιά απ' ό,τι οι "άλλοι". Κατά συνέπεια μεταβάλλεται η "εθνική κατανομή της ευφυΐας", σε λίγο θα περισσεύουν οι ηλίθιοι, δηλαδή οι φτωχοί, οι εργάτες, οι μαύροι. ''
βλ και ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ
ο βαθμος της ανθρωπινης αχρειοτητας
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: ο βαθμος της ανθρωπινης αχρειοτητας
Laurence ReesΑουσβιτς , Οι Ναζι καιη τελική λυση , μτφ Κωνσταντινος ΚριτσηςΑΘΗΝΑ 2006 αποσπασματα :
Laurence ReesΑουσβιτς , Οι Ναζι καιη τελική λυση , μτφ Κωνσταντινος ΚριτσηςΑΘΗΝΑ 2006 αποσπασματα :
'Ειναι δυσκολο να διαφωνήσει κανείς με την ετυμογορια της Else Baker , η οποια σταλθηκε στο Αουσβιτς στην ηλικια των 8 , ότι ο «βαθμός της ανθρωπινης αχρειοτητας ειναι αμετρητος »
Ο Toivi Blatt , ο οποιος αναγκαστηκε από τους ναζι να εργαστει στο Σομπιμπόρ και στη συνεχεια ρισκαρισε τη ζωή του για να δραπετεσει :« οι ανθρωποι με ρωτανε : Τι αποκομισες ; Και νομιζω πως μονο για ένα πραγμα είμαι συγουρος – κανενας δεν ξερει τον εαυτο του . Ο καλός ανθρωπος , ανα τον συναντησεις στον δρόμο καιτ ον ρωτησεις '' Που είναι η Νορθ Στριτ », θα σε συνοδευσει για μισο τετραγωνο και θα σου δειξει οτι εναι καλός και ευγενικός . Ο ιδιος ανθρωπος κάτω από διαφορετικές συνθηκες πορεί ναγινει ο χειροτερος σαδιστής . Κανες δεν ξερει τον εαυτό του . Ολο μας μπορουμε να γινουμε καλοι ή κακοι ανθρωποι κάτω απο αυτές τις διφορετικές συνθηκες . Μερικές φορες , όταν κάποιος μου φερεται πραγματικά καλά , πιανω τον εαυτο μου να αναρωτιεται : ‘’ Πως θα ηταν στο Σομπιμπόρ; ''
Ο Toivi Blatt , ο οποιος αναγκαστηκε από τους ναζι να εργαστει στο Σομπιμπόρ και στη συνεχεια ρισκαρισε τη ζωή του για να δραπετεσει :« οι ανθρωποι με ρωτανε : Τι αποκομισες ; Και νομιζω πως μονο για ένα πραγμα είμαι συγουρος – κανενας δεν ξερει τον εαυτο του . Ο καλός ανθρωπος , ανα τον συναντησεις στον δρόμο καιτ ον ρωτησεις '' Που είναι η Νορθ Στριτ », θα σε συνοδευσει για μισο τετραγωνο και θα σου δειξει οτι εναι καλός και ευγενικός . Ο ιδιος ανθρωπος κάτω από διαφορετικές συνθηκες πορεί ναγινει ο χειροτερος σαδιστής . Κανες δεν ξερει τον εαυτό του . Ολο μας μπορουμε να γινουμε καλοι ή κακοι ανθρωποι κάτω απο αυτές τις διφορετικές συνθηκες . Μερικές φορες , όταν κάποιος μου φερεται πραγματικά καλά , πιανω τον εαυτο μου να αναρωτιεται : ‘’ Πως θα ηταν στο Σομπιμπόρ; ''
Η Κλειδαρότρυπα | Vrima e Çelësit: Μ'αγαπάς; / Më do?
Η Κλειδαρότρυπα Vrima e Çelësit: Μ'αγαπάς; / Më do?
Μια ιστορία
σαν γροθιά στο στομάχι
απο ενα εξαιρετικό Διγλωσσο Μπλογκ
(και που διαψευδει έμπρακτα τα Θλιβερα στερεότυπα των Ηλιθίων )
Μια ιστορία
σαν γροθιά στο στομάχι
απο ενα εξαιρετικό Διγλωσσο Μπλογκ
(και που διαψευδει έμπρακτα τα Θλιβερα στερεότυπα των Ηλιθίων )
Σύμφωνα με τον Π.-Α Ταγκιέφ, ο ιδεότυπος του σημερινού νέου ρατσισμού, σε αντίθεση με τον παλιό βιολογικό/ανισωτικό ρατσισμό, μπορεί να αναλυθεί στα ακόλουθα τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά:
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Σύμφωνα με τον Π.-Α Ταγκιέφ, ο ιδεότυπος του σημερινού νέου ρατσισμού, σε αντίθεση με τον παλιό βιολογικό/ανισωτικό ρατσισμό......
απο το : Σύμφωνα με τον Π.-Α Ταγκιέφ, ο ιδεότυπος του σημερινού νέου ρατσισμού, σε αντίθεση με τον παλιό βιολογικό/ανισωτικό ρατσισμό, μπορεί να αναλυθεί στα ακόλουθα τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά:
α) Στη μετατόπιση του ρατσιστικού λόγου από τη «φυλή» στην «κουλτούρα». Υποκατάσταση, δηλαδή, του «επιχειρήματος» για τη λεγόμενη φυλετική καθαρότητα από αυτό της υπεράσπισης μιας «αυθεντικής» πολιτισμικής ταυτότητας.
β) Στη μετατόπιση από την «ανισότητα» στη «διαφορά». Η παλιά υποτίμηση των «κατώτερων» («φυλών») δίνει σήμερα τη θέση της στη φοβία της ανάμειξης των πολιτισμών.
γ) Στην προσφυγή μάλλον σε «ετερόφιλες» φόρμουλες («δικαίωμα στη διαφορά»), παρά σε «ετερόφοβες».
δ) Το τελευταίο χαρακτηριστικό θα μπορούσε να αποδοθεί μέσα από τη διατύπωση του «έμμεσου» ή «συμβολικού ρατσισμού»: ο νεο-ρατσιστικός λόγος δύσκολα συλλαμβάνεται ως «ρατσιστικός» γιατί ρίχνει όλο του το βάρος στο άρρητο, στο υπονοούμενο. Οι αντισημίτες σήμερα παρουσιάζονται ως «αντισιονιστές», ο αντι-μεταναστευτικός λόγος υποστασιοποιεί, καθολικεύει και δαιμονοποιεί τους «ανεπιθύμητους» ξένους («οι Αραβες»). Ετσι, η αντιμεταναστευτική στάση παρουσιάζεται ως ομαλή αντίδραση μιας κοινωνίας η οποία θεωρεί ότι βρίσκεται σε κατάσταση νόμιμης άμυνας έναντι μιας «εισβολής»: η επίκληση της «εθνικής προτίμησης» («πρώτα οι εθνικοί πολίτες») αποτελεί τη «λογική» αποκορύφωση μιας έμμεσης αλλά πανίσχυρης πολιτικής αποκλεισμού από το εθνικό-κοινωνικό σώμα των «άλλων».''
βλ :
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: ΠΙΕΡ- ΑΝΤΡΕ ΤΑΓΚΙΕΦ
απο το : Σύμφωνα με τον Π.-Α Ταγκιέφ, ο ιδεότυπος του σημερινού νέου ρατσισμού, σε αντίθεση με τον παλιό βιολογικό/ανισωτικό ρατσισμό, μπορεί να αναλυθεί στα ακόλουθα τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά:
α) Στη μετατόπιση του ρατσιστικού λόγου από τη «φυλή» στην «κουλτούρα». Υποκατάσταση, δηλαδή, του «επιχειρήματος» για τη λεγόμενη φυλετική καθαρότητα από αυτό της υπεράσπισης μιας «αυθεντικής» πολιτισμικής ταυτότητας.
β) Στη μετατόπιση από την «ανισότητα» στη «διαφορά». Η παλιά υποτίμηση των «κατώτερων» («φυλών») δίνει σήμερα τη θέση της στη φοβία της ανάμειξης των πολιτισμών.
γ) Στην προσφυγή μάλλον σε «ετερόφιλες» φόρμουλες («δικαίωμα στη διαφορά»), παρά σε «ετερόφοβες».
δ) Το τελευταίο χαρακτηριστικό θα μπορούσε να αποδοθεί μέσα από τη διατύπωση του «έμμεσου» ή «συμβολικού ρατσισμού»: ο νεο-ρατσιστικός λόγος δύσκολα συλλαμβάνεται ως «ρατσιστικός» γιατί ρίχνει όλο του το βάρος στο άρρητο, στο υπονοούμενο. Οι αντισημίτες σήμερα παρουσιάζονται ως «αντισιονιστές», ο αντι-μεταναστευτικός λόγος υποστασιοποιεί, καθολικεύει και δαιμονοποιεί τους «ανεπιθύμητους» ξένους («οι Αραβες»). Ετσι, η αντιμεταναστευτική στάση παρουσιάζεται ως ομαλή αντίδραση μιας κοινωνίας η οποία θεωρεί ότι βρίσκεται σε κατάσταση νόμιμης άμυνας έναντι μιας «εισβολής»: η επίκληση της «εθνικής προτίμησης» («πρώτα οι εθνικοί πολίτες») αποτελεί τη «λογική» αποκορύφωση μιας έμμεσης αλλά πανίσχυρης πολιτικής αποκλεισμού από το εθνικό-κοινωνικό σώμα των «άλλων».''
βλ :
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: ΠΙΕΡ- ΑΝΤΡΕ ΤΑΓΚΙΕΦ
Οι προδρομοι του Ρατσισμου: Κομης Λαπουζ
Ο κομης Λαπουζ(1854-1936) ηταν ενας από τους πλέον σημαντικούς εκπρόσωπους της φυλετικής σκέψης στην Γαλλία μετά τον κόμη Γκομπινώ.
Ο Λαπούζ διακρίνοντας τάσεις παρακμής στη Γαλλική ‘’άρια’’ φυλή της εποχής του, προτείνει μέτρα διόρθωσης :Την απαγόρευση φυλετικών επιμειξιών, την καθιέρωση ενός σοσιαλιστικού τρόπου διακυβέρνησης και την ενδυνάμωση του προτεσταντισμού ως πρότυπου για τίμια εργασία, ενεργοποίηση και δύναμη θέλησης ώστε η εβραϊκή φυλή να χάσει την φυλετική της θέληση και δύναμη επιβίωσης και να αφομοιωθεί εν τέλει από την άρια φυλή.
Ο καθολικισμός κατά τον Λαπούζ ,υπονόμευσε την ζωτική δύναμη της γαλλικής φυλής ,εγκαταλείποντας κάθε προσπάθεια αγώνα κατά των Εβραίων.
Ο Λαπούζ διακρίνοντας τάσεις παρακμής στη Γαλλική ‘’άρια’’ φυλή της εποχής του, προτείνει μέτρα διόρθωσης :Την απαγόρευση φυλετικών επιμειξιών, την καθιέρωση ενός σοσιαλιστικού τρόπου διακυβέρνησης και την ενδυνάμωση του προτεσταντισμού ως πρότυπου για τίμια εργασία, ενεργοποίηση και δύναμη θέλησης ώστε η εβραϊκή φυλή να χάσει την φυλετική της θέληση και δύναμη επιβίωσης και να αφομοιωθεί εν τέλει από την άρια φυλή.
Ο καθολικισμός κατά τον Λαπούζ ,υπονόμευσε την ζωτική δύναμη της γαλλικής φυλής ,εγκαταλείποντας κάθε προσπάθεια αγώνα κατά των Εβραίων.
Για την φυλετική θεωρία του Vacher de Lapouge
βλ George L. Mosse, Toward The Final Solution , A History of European Racism, Wisconsin Press ,New York ,1978
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Απο τις'' μεταμορφωσεις της ταυτοτητας: Εθνος νεωτερικότητα και εθνικιστικός Λόγος''του Πέτρου Θεοδωριδη
Πατρίδα ειν' η Αιτή,πατρίδα ειναι η Αγάπη
AΙΤΗ
δεν ξέρω σχεδον τιποτε για σενα ,
ξερω μόνο πως εσύ πρώτη αναγνωρισες το '21
και πως εγινε εκει μια επανασταση των σκλαβων
Αιτή
και εικονες απο φτωχεια και χορους ,μαυρη Αιτή
δεν ξερω σχεδόν τιποτε για σένα
παρά μόνο οτι σε κατάπιε η γη
Αιτή
μου θυμιζεις μια γυναικα που την ειδα φευγαλέα..Ημουνα νεος τοτε.Την εβλεπα καθε πρωί να περιμένει στη σταση. . Καποτε-νομισα-μου χαμογέλασε...
Υστερα εμαθα οτι -αιφνης -πεθανε .
Αιτή
δεν ξερω -σχεδόν -τιποτε για σένα .
Παρά μονάχα οτι πόνεσα πολύ
οταν εμαθα αυτο που σου συνέβη.
Αιτή ,πατρίδα μας ειναι ηΑγαπη.
δεν ξέρω σχεδον τιποτε για σενα ,
ξερω μόνο πως εσύ πρώτη αναγνωρισες το '21
και πως εγινε εκει μια επανασταση των σκλαβων
Αιτή
και εικονες απο φτωχεια και χορους ,μαυρη Αιτή
δεν ξερω σχεδόν τιποτε για σένα
παρά μόνο οτι σε κατάπιε η γη
Αιτή
μου θυμιζεις μια γυναικα που την ειδα φευγαλέα..Ημουνα νεος τοτε.Την εβλεπα καθε πρωί να περιμένει στη σταση. . Καποτε-νομισα-μου χαμογέλασε...
Υστερα εμαθα οτι -αιφνης -πεθανε .
Αιτή
δεν ξερω -σχεδόν -τιποτε για σένα .
Παρά μονάχα οτι πόνεσα πολύ
οταν εμαθα αυτο που σου συνέβη.
Αιτή ,πατρίδα μας ειναι ηΑγαπη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου