Καθε λεξη που γράφουμε ειναι βουτιά στη μνήμη

Κάθε λέξη που γράφουμε είναι βουτιά στη μνήμη-

και μοιάζει ναναι βάτραχος που κατοικεί σε λίμνη

-ή σαν Αστρι του Δειλινού και σαν Αποσπερίτης

και σαν σκυλί που αλυχτά -σαν -μέσα μας Κοπρίτης -

Κάθε λέξη που γράφουμε είναι προγόνων αίμα

-ειν’ η αλήθεια μέσα μας μπλεγμένη με το ψέμα -

ειν΄ολα τα μελλούμενα που λάμπουνε σα Θάμα
Ειν’ η Γιαγιά μας πού κανε -από το Μνήμα -τάμα-

Είναι οι λέξεις της Ψυχής ,αναλαμπές της νιότης

ειν’οι ψιχάλες της δροσιάς , ειν΄όλη η ανθρωπότης

Το Λαμπερό το ύφασμα της Χαμερπούς ζωής μας

η πιο βαθιά μας ‘πεθυμιά,μια στάλα της Ψυχής μας.