Είμαστε γέρικες ελιές που θυμούνται .

Κάθε πρωί αναδύεται και μια Πτυχή του χρόνου και της μνήμης μέχρι τώρα σκεπασμένη από τη λήθη .Να σήμερα γύρω στις. 6 θυμήθηκα αίφνης κάποια. Συναισθήματα και σκέψεις που είχα γύρω στα20 ... τα ξέχασα πάλι αλλά θυμάμαι ότι ... Τα σκεφτόμουν και τα αισθανόμουν... Όχι ο χρόνος μας δεν ρέει σαν ποτάμι , ο χρόνος μας είναι ρόζοι, στον κορμό ενός γέρικου δέντρου. . ρόζοι που περικλείουν μνήμες ακίνητες , όπως το κεχριμπάρι περικλείει έντομα: Τίποτε δεν χάνεται , τίποτε δεν παρέρχεται μονάχα περιμένει να το θυμηθούμε.

.