Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2015

ο Μπαντιού για την λεγόμενη ''πραγματική οικονομία''

Συχνά μιλούν αυτές τις τελευταίες βδομάδες για την “πραγματική οικονομία” (την παραγωγή και την κυκλοφορία των αγαθών) και την οικονομία – πώς να την πούμε; τη μη πραγματική; – από την οποίαν πηγάζουν όλα τα δεινά, δεδομένου ότι οι παράγοντες της δεύτερης αυτής οικονομίας είχαν γίνει οι “ανεύθυνοι,” οι “παράλογοι,” οι “άρπαγες,” που άλεθαν πρώτα με απληστία, μετά με πανικό, την ανούσια πια μάζα των μετοχών, των ασφάλιστρων και των χρημάτων. Μια τέτοια διάκριση είναι γελοία και γενικώς θα μπορούσε εύκολα να ανασκευαστεί, όταν, μέσω μιας αντίθετης μεταφοράς, παρουσιαζόταν η χρηματοπιστωτική κυκλοφορία και κερδοσκοπία σαν το “κυκλοφοριακό σύστημα” της οικονομίας. Μήπως, έτσι, αφαιρείται η καρδιά και το αίμα από τη ζωντανή πραγματικότητα του σώματος; Είναι δυνατόν μια οικονομική καρδιακή προσβολή να μην έχει σχέση με την κατάσταση της υγείας ολόκληρης της οικονομίας; Ως γνωστό, ο χρηματοοικονομικός καπιταλισμός, γενικώς, αποτελεί – από τις απαρχές του, που σημαίνει, κατά του

Διαβάζοντας το «Éloge de l’amour» [Εγκώμιο του έρωτα] του Αλαίν Μπαντιού αναδημοσιευση απο το Red Notebook

Εικόνα
ΠΗΓΗ: http://rednotebook.gr/details.php?id=7734 Έφη Γιαννοπούλου RED Notebook 16 Νεμβρίου 2012 [στήλες] Εγκώμιο του έρωτα Διαβάζοντας το «Éloge de l’amour» [Εγκώμιο του έρωτα] του Αλαίν Μπαντιού

Τάσος Λειβαδίτης

Εικόνα

Θεσσαλονίκη πόλη των φαντασμάτων – Η επιστροφή των Εβραίων/ αναδημοσίευση απο το Αντικλείδι

Εικόνα
Θεσσαλονίκη πόλη των φαντασμάτων – Η επιστροφή των Εβραίων Αντικλείδι Ιστορία Προσθήκη σχολίου Ο πρώτος που έφτασε ήταν ένας Εβραίος της Αθήνας ονόματι Λέων Μπατής , που έφτασε στη Θεσσαλονίκη από το Βορρά στις 15 Μαρτίου 1945. Εκείνο το βράδυ κουρασμένος, ευερέθιστος και φιλύποπτος , αδημονώντας να φτάσει στην Αθήνα για αν δει αν ζούσε ακόμα η οικογένειά του, αφηγήθηκε την ιστορία του γύρω από ένα ούζο σ ένα μεγάλο ακροατήριο, σ ένα καφενείο. Οι δημοσιογράφοι ήθελαν τα γεγονότα, οι Εβραίοι που είχαν έρθει ήθελαν να μάθουν για τους συγγενείς και τους φίλους τους. «ακούμε για πρώτη φοράν αυτούς τους όρους, αίθουσα ασφυξιογόνων αερίων , διαλογές. Μαρμαρώσαμε . Ούτε καν τολμούμε να ζητήσομεν λεπτομέρειες» , έγραψε ένας από τους ακροατές. « ο Μπατής μιλά ψυχρά χωρίς να νοιάζεται για την συγκινησίν μας… Φαντάζεται ότι όλοι το ξέρανε» . Την άλλη μέρα η αφηγησή του υπήρχε στις περισσότερες εφημερίδες της πόλης. Ήταν μια ακριβής και σε μεγάλο βαθμό

ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ-

Εικόνα

αναμνηση αποτο 2009 :Ανακοινωση 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ για επιβολή συμμετοχής σε παρέλαση...

Εικόνα
 πισω  στον χρόνο :   2009 Ανακοινωση 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ για επιβολή συμμετοχής σε παρέλαση... Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ: Ανακοίνωση για την επιβολή συμμετοχής του σχολείου μας στην… tvxs.gr  αποσπασμα  ''Μικρό ιστορικό Το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας (βλ. Ε.Ο.Ν.) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο -«προαιρετικά και με το ζόρι», παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ΄ αυτές. Η μόνη περίοδος που τέθηκε ουσιαστικά ζήτημα κατάργησής τους ήταν αμέσως μετά τ

μια μυρωδιά ευτυχίας

Εικόνα
μια μυρωδιά ευτυχίας ----------------- καμιά φορά γλιστράμε για μια στιγμή στην αιωνιότητα μέσα από μια χαραμάδα του χρόνου από μια σχισμή του μύχιου μας πόθου από μια έκθαμβη ανάμνηση των παιδικών μας χρόνων και οσμιζόμαστε μια μυρωδιά ευτυχίας Το παρελθόν είναι το εσωτερικό Νησί ,το Γιουκαλι μας. Χαμένη , εντός μας , Ατλαντίδα .   ............................ Κι αυτό το εσωτερικό Νησί έχει στη μέση ένα Ηφαίστειο από όπου ρέει , λάβα , το έαρ της καρδιάς μας .

Ιστορία :

Εικόνα
Ιστορία : Την φανταζόμαστε συχνά ως επίπεδη και λεία , ασφαλτοστρωμένη και ευκολοδιάβαστη αλλ ά να που η ιστορία μοιάζει με σειρά από στρώματα μνήμης και Λήθης . Θυμόμαστε επιλεκτικά και κάθε τόσο ανακαλύπτουμε πως κάτω από τις δήθεν γνώσεις μας για το πρόσφατο παρελθόν κρύβονται αιώνες απωθημένων... Και -όπως πάντα -τα απωθημένα επιστρέφουν: Άλλοτε ως φάρσα , άλλοτε ως τραγωδία άλλοτε ως και τα δυο μαζί : Ιλαροτραγωδία.

Regressverbot -Homage to Miltos Sahtouris

“Η επινόηση της μοναξιάς” του Paul Auster αναδημοσίευση απο το http://vivliocafe.blogspot.gr

Εικόνα
Friday, October 23, 2015 “Η επινόηση της μοναξιάς” του Paul Auster Όταν διαβάζει κανείς τον Αμερικάνο συγγραφέα, καταλαβαίνει εξ αρχής ότι η γλώσσα είναι δοξάρι στα χέρια-του. Κι αν αυτή συνδυάζεται με στοχασμό, ευφυή πλοκή και βαθιές κοφτερές ματιές, τότε το κάθε βιβλίο είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα. Αλλά όχι όλα-του… Paul Auster “The Invention of Solitude” 1982 “Η επινόηση της μοναξιάς” μετ. Σ. Αργυροπούλου εκδόσεις Μεταίχμιο 2015             Τελικά μπορεί κανείς να πει ότι ο Auster έγινε συγγραφέας επειδή πέθανε ο πατέρας-του. Κι όντως το πρώτο-του πεζογραφικό έργο είναι αυτό, που γράφτηκε μετά την εσωτερική αναστάτωση για έναν άνθρωπο (τον πατέρα-του), ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν αόρατος.           Το πρώτο μέρος με τίτλο “Πορτρέτο ενός αόρατου ανθρώπου” είναι ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο, το οποίο αναλύει με αφορμή το θάνατο του πατέρα του συγγραφέα τη σχέση-το

Ακόμα κι ως ψευδαίσθηση δεν είναι λίγο

Εικόνα
Ακόμα κι ως ψευδαίσθηση δεν είναι λίγο - αφού λοιπόν υποχώρησε ο Κρέοντας κι η Αντιγόνη έθαψε τον αδελφό της αναρριγήσαμε όλοι οι θεατές από συγκίνηση Νίκη ! αναφωνήσαμε ..Νίκη ! επιτέλους κι'ενα Χάπι Εντ.. Φτάνει τόσο κακό στις τραγωδίες λίγη χαρα,μωρε και λίγη λύτρωση και ο Χορός σιγοτραγούδησε μαζί μας ετσι,σιγά σιγά και ανακουφισμένοι ξαναγυρίσαμε στις παλιές καλές συνήθειες στον εξοστρακισμό και στη Δημαγωγία στις νερωμένες οινοποσίες στα Συμπόσια και που και που καμιά καταδίκη σε Θάνατο, όσων εισάγουν καινά δαιμόνια στην αγορά  -έστω για μια φορά νικήσαμε τον Κρέοντα : ακόμα κι ως ψευδαίσθηση δεν είναι λίγο -