The New York Review of Books Obama’s Middle East: Rhetoric and Reality

The New York Review of Books

Obama’s Middle East: Rhetoric and Reality

Τζούντιθ Μπάτλερ: Το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ και ο εξοπλισμός του Ισραήλ αναδημοσιευση απο την Αυγή

Τζούντιθ Μπάτλερ: Το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ και ο εξοπλισμός του Ισραήλ  ΑΥΓΗ

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/06/2010

Η Τζούντιθ Μπάτλερ έχει όλα αυτά τα χρόνια εμπλακεί ενεργά στον αγώνα για ειρήνη και δικαιοσύνη στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, τόσο μέσα από τη συγγραφή άρθρων και κριτικών δοκιμίων όσο και συμμετέχοντας σε διάφορες οργανώσεις, που προωθούν την ειρήνη και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην περιοχή. Αυτή την περίοδο, μάλιστα, ασχολείται ερευνητικά με τις εβραϊκές κριτικές της κρατικής βίας και τη σημασία της «ανάμνησης» στην εβραιο-παλαιστινιακή ποιητική και φιλοσοφική παράδοση.
Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από μια πρόσφατη ομιλία της σε φοιτητική συνέλευση στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ τον περασμένο Απρίλη. Στο κείμενο, που δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό περιοδικό The Nation στις 14 Απρίλη 2010, η Μπάτλερ ενώνει τη φωνή της με την πλειοψηφία του συλλόγου φοιτητών του Μπέρκλεϊ, υπέρ της απεμπλοκής του πανεπιστημίου από επενδύσεις σε εταιρείες όπως η General Electric και η United Technologies, οι οποίες στηρίζουν έμπρακτα την παράνομη Ισραηλινή κατοχή και τις επιθέσεις στη Γάζα. Η παρέμβαση αυτή προκάλεσε την βίαιη αντίδραση φιλοϊσραηλινών συντηρητικών κύκλων, που δεν δίστασαν να εγκαλέσουν δημόσια την αμερικανοεβραία φιλόσοφο για αντισημιτική πολιτική δράση.
Γιώργος Γιαννακόπουλος

ΤΗΣ ΤΖΟΥΝΤΙΘ ΜΠΑΤΛΕΡ

Αυτό που έμαθα ως μικρό παιδί στη συναγωγή μου, που δεν υπήρξε και κανένα άντρο ριζοσπαστικότητας, ήταν η αναγκαιότητα της δημόσιας έκφρασης εναντίον της κοινωνικής αδικίας. Διδάχθηκα να βρίσκω το θάρρος να εκφράζομαι και να τοποθετούμαι δημόσια, ακόμη και όταν κανείς κατηγορείται ότι απομακρύνεται από τον κοινό νου ή απειλείται με λογοκρισία και τιμωρία. Έμαθα ότι η μεγαλύτερη αδικία είναι η σιωπή μπροστά στην εγκληματική αδικία. Αυτή ακριβώς η παράδοση της εβραϊκής κοινωνικής ηθικής έπαιξε σημαντικό ρόλο στους αγώνες εναντίον του ναζισμού, του φασισμού και κάθε άλλης μορφής διάκρισης, καθώς και στις διαμάχες για την εδραίωση των δικαιωμάτων των προσφύγων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σίγουρα δεν υπάρχουν ακραιφνείς αναλογίες ανάμεσα στη σημερινή κατάσταση και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μεταξύ της Νότιας Αφρικής και του Ισραήλ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, υφίστανται γενικά πλαίσια για το στοχασμό της συν-ύπαρξης, του δικαιώματος σε μια ζωή χωρίς εξωτερικές στρατιωτικές επεμβάσεις, των δικαιωμάτων των προσφύγων. Πάνω σε αυτά εδράζονται πολλοί διεθνείς νόμοι που επιτρέπουν σε εβραίους και μη-εβραίους να ζήσουν σε έναν κόσμο περισσότερο δίκαιο, όχι για το ένα ή το άλλο έθνος αλλά για κάθε πληθυσμό, ανεξαρτήτως εθνικότητας και υπηκοότητας. Εάν ορισμένοι από εμάς ελπίζουμε ότι το Ισραήλ θα συμμορφωθεί απέναντι στο διεθνές δίκαιο, είναι ακριβώς για να μπορέσουν οι λαοί να συνυπάρξουν μεταξύ τους ελεύθερα και ειρηνικά. Η απαίτηση αυτή δεν απο-νομιμοποιεί το Ισραήλ∙ τουναντίον, η ευθυγράμμιση με το διεθνές δίκαιο είναι ο καλύτερος τρόπος ώστε το Ισραήλ να αποκτήσει τη νομιμοποίηση, το σεβασμό και μια σταθερή θέση ανάμεσα στους λαούς του κόσμου.[...]

Υπάρχουν δύο εταιρείες που δεν έχουν μόνο επενδύσει στην ισραηλινή κατοχή παλαιστινιακής γης και ανθρώπων, αλλά κερδοσκοπούν από την κατοχή αυτή, που εν μέρει την συντηρούν κεφάλαια επενδεδυμένα από Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Πρόκειται για την General Electric και την United Technologies. Παράγουν αεροπλάνα που είναι σχεδιασμένα για βομβαρδισμούς και δολοφονίες και τα οποία, σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία και την Human Rights Watch, έχουν βομβαρδίσει και δολοφονήσει αθώους πολίτες. Καλείστε να αποσύρετε τα κεφάλαια από τις δυο αυτές εταιρείες. ΔΕΝ καλείστε να αποσύρετε κεφάλαια από κάθε εταιρεία που έχει πάρε-δώσε με το Ισραήλ. Δεν καλείστε να καταφύγετε σε απόσυρση κεφαλαίων από ισραηλινές εταιρείες ή πολίτες, στη βάση της υπηκοότητας ή εθνικής τους αναφοράς. Σας ζητείται μόνο να απαιτήσετε την απόσυρση κεφαλαίων από συγκεκριμένες εταιρείες που παράγουν όπλα που σκοτώνουν αμάχους. [...]

Ας γίνει αυτή η απόσυρση κεφαλαίων αφορμή για μια περισσότερο θαρραλέα πολιτική της ηθικής επένδυσης, που θα εφαρμόζεται σε κάθε εταιρεία στην οποία επενδύει πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Πρόκειται για την εκκίνηση μιας αλληλουχίας την οποία επιθυμούν και οι δυο πλευρές αυτής της αντιδικίας. Το Ισραήλ δεν θα ξεχωρίζει ως έθνος που μποϋκοτάρεται - αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι το ίδιο το Ισραήλ δεν μποϋκοτάρεται από αυτή την απόφαση.¹ Αλλά ούτε και η ισραηλινή κατοχή θα εξαιρείται από τα διεθνή μέτρα και σταθμά. Εάν πιστεύετε ότι η ιστορική κατανόηση της γέννησης του Ισραήλ του προσδίδει μια ιδιαίτερη θέση στον κόσμο, τότε διαφωνείτε με εκείνους τους πρώιμους σιωνιστές, τον Martin Buber και τον Judah Magnes μεταξύ άλλων, που δεν υποστήριζαν μόνο ότι το Ισραήλ πρέπει να πορευτεί ισότιμα με τα άλλα έθνη, αλλά και ότι πρέπει να εξειδικεύσει τις αρχές της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης στις πράξεις και τις πολιτικές του. Δεν υπάρχει τίποτε στην ιστορία του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού που να δικαιολογεί εγκλήματα πολέμου και να απαιτεί την αναβολή της κρίσης μας για αυτά σήμερα. Έχουμε την δυνατότητα να διαφωνούμε επί μακρόν για την κατοχή, αλλά δεν νομίζω ότι θα καταφέρουμε ποτέ να δικαιολογήσουμε, από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, την αποστέρηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης σε εκατομμύρια ανθρώπους και την έλλειψη προστασίας έναντι της αστυνομικής, στρατιωτικής παρενόχλησης και καταστροφής. Ακόμη και έτσι, μπορούμε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση και δεν χρειάζεται να την εξαντλήσουμε εδώ για να καταλάβουμε τη συγκεκριμένη επιλογή που έχουμε μπροστά μας. Δεν χρειάζεται να αποφασίσετε οριστικά για την κατοχή, ώστε να συμφωνήσετε ότι είναι λάθος η επένδυση σε εταιρείες που διαπράττουν εγκλήματα πολέμου, και ότι υποστηρίζοντας αυτό συμπαρατάσσεστε με τους Εβραίους, τους Μουσουλμάνους, τους Ινδουϊστές, τους Χριστιανούς και τόσους πολλούς άλλους λαούς με διαφορετικές θρησκείες και κοσμικές παραδόσεις, που πιστεύουν ότι η διεθνής διακυβέρνηση, η δικαιοσύνη και η ειρήνη απαιτούν τη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αντίσταση στα εγκλήματα πολέμου.

Δηλώνετε ότι δεν επιθυμείτε να επενδύονται τα χρήματά σας σε βόμβες, ελικόπτερα και πολεμικό υλικό που καταστρέφει αθώες ζωές. Δεν το επιθυμείτε σε αυτό το συγκείμενο και δεν το επιθυμείτε σε κανένα συγκείμενο.

Ένα μέρος του εαυτού μου θέλει να αστειευθεί. Πού θα ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς τους Εβραίους! Με τη βοήθειά μας συντάχθηκαν τα δικαιώματα αυτά στη Νυρεμβέργη και για μια ακόμη φορά στην Ιερουσαλήμ∙ τι σημαίνει λοιπόν η ύπαρξη εκείνων που σας λένε ότι είναι αναλγησία προς την εβραϊκότητα η δημόσια υποστήριξη του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πρόκειται για ένα ψέμα και για μια τερατώδη άποψη περί του τι σημαίνει να είναι κανείς εβραίος.

Καταισχύνει τις βαθυστόχαστες παραδόσεις κοινωνικής δικαιοσύνης που προέκυψαν από τους αγώνες ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό. Διαγράφει την παράδοση του ta-ayush, της συμβίωσης, την ηθική σχέση ως προς τον μη-εβραίο που είναι η ουσία της εβραϊκής ηθικής, και εξαλείφει την αξία που αποδίδεται στη ζωή, ανεξαρτήτως θρησκείας ή φυλής. Δεν χρειάζεται να δείξει κανείς ότι ο αγώνας εναντίον αυτής της κατοχής είναι ανάλογος με εκείνον εναντίον του απαρτχάιντ, για να μάθουμε ότι κάθε αγώνας έχει τη δική του αξιοπρέπειά και τη δική του απόλυτη αξία, και ότι το κάθε είδος καταπίεσης δεν πρέπει να ταυτίζεται επακριβώς για να είναι το ίδιο εσφαλμένο. Πρέπει να σημειωθεί ότι η κατοχή και το απαρτχάιντ συνιστούν δυο διαφορετικές εκδοχές αποικιοκρατίας, αν και δεν είναι ανάγκη να κατανοήσουμε πλήρως τις παραπάνω συγκλίσεις και αποκλίσεις για να θέσουμε το ερώτημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα.[...]

Ο αγώνας εναντίον του φόβου, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, είναι μέρος μιας μεγάλης και αξιοσέβαστης μη-εθνικιστικής εβραϊκής παράδοσης, που είναι αφοσιωμένη όχι μόνο στην ελευθερία του καθενός, αλλά σε όλες τις ελευθερίες μας. Ας θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει ένας μοναδικός εβραίος, ούτε ένα μοναδικό Ισραήλ, και ότι όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο επιδιώκουν τον εκφοβισμό ή τον περιορισμό των κριτικών σας ικανοτήτων. Ψηφίζοντας υπέρ εισέρχεστε σε μια συζήτηση που έχει ήδη αρχίσει, που έχει ιδιαίτερη σημασία για την πραγμάτωση της δικαιοσύνης και που προϋποθέτει την θαρραλέα δημόσια τοποθέτηση ενάντια στην κοινωνική αδικία, κάτι που διδάχθηκα ήδη από παιδί και πρέπει να διδασκόμαστε συνέχεια. Κατανοώ την δυσκολία αυτού του τρόπου έκφρασης. Εάν όμως αντιμάχεστε την σιωπή, παίρνοντας δημόσια θέση υπέρ του δικαίου, βρίσκεστε ήδη μέσα στον αγώνα εναντίον της καταπίεσης και υπέρ της ελευθερίας, έναν αγώνα που γνωρίζει ότι δεν υπάρχει ελευθερία του ενός χωρίς την ελευθερία όλων. Σίγουρα θα υπάρξουν εκείνοι και εκείνες που θα σας κατηγορήσουν για μίσος, αλλά ίσως οι ίδιες οι κατηγορίες είναι αυτές που ενεργοποιούν το μίσος. Δεν πρέπει να μπείτε στον κύκλο των απειλών, του φόβου και του μίσους - αυτός είναι ο διαβολικός κύκλος του ίδιου του πολέμου. Πρέπει να εγκαταλείψετε τον λόγο του πολέμου και να διεκδικήσετε το δίκαιο. Δεν θα είστε μόνοι. Θα συν-ομιλείτε με άλλους και θα βαδίζετε προς την πραγμάτωση της ειρήνης - των αρχών της μη-βίας και της συν-ύπαρξης, που μόνο αυτές μπορούν να γίνουν τα θεμέλια της ειρήνης. Παίρνοντας θέση εναντίον της στρατιωτικής καταστροφής αθώων ζωών και του εταιρικού κέρδους που εξαρτάται από αυτή την καταστροφή, θα έχετε την υποστήριξη ενός ανερχόμενου, δυναμικού κινήματος, παγκόσμιου και διαγενεακού. Θα σταθείτε μαζί μας και εμείς ασφαλώς θα σταθούμε μαζί σας.

1. Για την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα θέση της Μπάτλερ σχετικά με το ακαδημαϊκό και πολιτισμικό μποϋκοτάζ του ισραηλινού κράτους, που κερδίζει έδαφος και στα καθ' ημάς, βλ. την πρόσφατη συνέντευξή της στον Udi Aloni, διαθέσιμη στο διαδικτυακό τόπο Haaretz.com (14.02.2010)

Το «Βαλς με τον Μπασίρ», του Ισραηλινού Αρι Φόλμαν

Είχα κάνει σύνδεσμο για αυτή την ταινία απο το Μπλογκ Βλέμμα :

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Μπλουζ του αφανισμού(απο το Βλέμμα)

αλλά μόλις τωρα την είδα:

Είναι συγκλονιστική ...Μια ταινία με κινούμενα σχέδια τοσο Πραγματική όσο και το ίδιο

το Πραγματικό: Του πολέμου και του τραύματος .Και της σφαγής. Και της ενοχής . Γιαυτό που κάνουν οι άνθρωποι αλλά και γι αυτό που δεν κάνουν για να αποτρέψουν το κακό.....

Μια ταινία που σε στοιχειώνει όσο η ίδια η Ντροπή. Μια ταινία για την σφαγή της Σαμπρα και Σατίλα.

και μια ταινία για την αλήθεια σε ενα κόσμο που βυθίζεται όλο και πιο πολύ στην κινούμενη άμμο του ψεμματος και της αυταπάτης

ενα σχόλιο που προασπαθησα να αφησω σε μια αναρτηση στου GRSAIL και που γι διαφορους τεχνικους λόγους δεν τα καταφερα και γι αυτο το βαζω εδώ .. Τον προσκαλώ να το συζητησουμε .

http://grsail.blogspot.com/2010/08/blog-post_69.html
πραγματι συγκλονιστική η φωτο
 μΌΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

 1. γιατι την εφιερωνεις στουςΕβραίους που ζουν στην Ελλάδα (λες και υπάρχει μια οντοτητα  περιπου σαν τον  ''αιωνιο Εβραιο '' οπως προπαγανδιζε ο Ναζι Γκαιμπελς και οχι  Ελληνες Εβραιοι(το θρησκευμα ) η
 Μουσουλμανοι Ελληνες η  Ελληνες Αθεοι
 2. Δευτερον

δε καταλαβαινω τι σχεση εχουνοι Ελληνες εβραιοι με το εν λόγω εγκλημα που προφανώς το εκαναν η το διεταξαν οι Ισραηλινοι ομοδοξοι των εδω ακροδεξιων Φασιστών ή εθνικιιστων που προβανουν σε αναλογες αντισημιτικες  φασιστικές ενεργειες , επιτιθενται σε εβραιους μεταναστες κλπ .. Φανταζομαι οτι ως  προοδευτικό  αντιφασιστικο μπλογκ θα συμφωνεις οτι δεν εχει σημασια η εθνικοτητα οσο  η ιδεολογια και  προφανώς οι εθνικιστες  , εθνολαικιστες  η φασιστες Ισραηλινοι η Χαμασιανοι ή ελληνες Εθνολαικιστες εθνικιστες η  φασιστες  παρα  τις  διαφορες στη μορφή  ειναι εντελώς ομοιοι  στην εκμεταλευση του πονου, της Βιας και του εγκληματος ..
  3. Προφανώς δεν  εκανες αυτή την αναρτηση για να δικαιολογησεις τους βανδαλισμους και την υποκωφη βια .. Ειμαι σιγουρος οτι ενδομυχα καταλαβαινεις  οτι οπως  οι Ισραηλινοι ακροδεξιοι - εθνικιστές   θα χρησιμοποιουν το ις εδώ  αντισημιτικες ωμοτητες  για να δικαιολογουν την εκει βια εναντιον των Παλαιστινιων ετσι και εδώ τα  εξορισμου Ναζιστικά κκαθαρματα - αντισημιτες που προβαινουν-για την ωρα σε μακαβριους βανδαλισμους εμπρησμους και κτηνωδιες   χρησιμοποποιουν Προσχηματικά φωτο αν κξια αυτή και τις ωμοτητες των Ισραηλινων οομοιεδατων  και συνεργών τους  για να συγκαλύπτουν την Ναζιστική τους κτηνωδια ..


4. Ελπίζω να ανατιλαμβανεσαι οτι ο σ συμψηφισμός του  πονου -περα απο προσχηματικός- ειναι και αηδιαστικός οσο τουλαχιστον μια προηγουμενη αναρτηση σου -ξερεις ποιά -η οποια Φυσικά και δεν εχει με την  συπαμπαρασταση που ανεκαθεν εδειχνε ο προοδευτικός - δημοκρατικός αντιφασιστικός κοσμος της ελληνικής κοινωνιας  στο δραμα των Παλαιστινιων  καμμια σχεση

 αλλά μαλλον με την εκμεταλευση του απο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΕς

Ο Μπούκτσιν για τις επιθέσεις στο Ισραήλ απο το Κίνηση για τον Ελευθεριακό Δημοτισμό

Ο Μπούκτσιν για τις επιθέσεις στο Ισραήλ

[Παρουσιάζουμε ένα άρθρο που δημοσίευσε ο Μπούκτσιν στην εφημερίδα «Burlington Free Press» την Κυριακή, 4/5/1986. Από τότε πέρασαν πάρα πολλά χρόνια αλλά το άρθρο έχει ακόμα να πει πολλά. Προωθεί μια ελευθεριακή και διεθνιστική αντίληψη του παλαιστινιακού ζητήματος η οποία σπανίζει σήμερα ενώ ο αναγνώστης μπορεί να εντυπωσιαστεί από τις αναλογίες και ομοιότητες των γεγονότων, τότε και τώρα. Ο Μπούκτσιν υπενθυμίζει συμβάντα που σπάνια συζητιούνται σήμερα μεταξύ των «ειδικών» επί του θέματος. Θεωρήσαμε κρίσιμο να αναρτήσουμε αυτό το άρθρο επειδή τα νέα λάθη της ισραηλινής κυβέρνησης, όσον αφορά την αντιμετώπιση του «στολίσκου της ελευθερίας», αντί να αποτελέσουν αφορμή έλλογης κριτικής και προβληματισμού, γίνονται αφορμή για το κλασικό μονόπλευρο μίσος κατά του Ισραήλ. Αυτό το μίσος εκτρέπει συχνά τον αγώνα για μία δημοκρατική διέξοδο στο παλαιστινιακό σε ρητό ή άρρητο ρατσισμό. Η ισραηλινή κυβέρνηση, με την αποτρόπαια αυτή επιλογή, μεταξύ πολλών άλλων ακόμα, έχασε κάθε έρεισμα γιατί απομακρύνει όλο και περισσότερο την προοπτική της ειρήνης. Η οργή, που είναι διάχυτη στην ελληνική κοινωνία αυτήν την περίοδο με αφορμή την κρίση, οφείλουμε να παλέψουμε να μη στραφεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, γιατί εκεί οδηγεί το μονόπλευρο μίσος για το Ισραήλ και τον σιωνισμό. Ήδη στην Ελλάδα αυξάνονται τελευταία οι αντισημιτικές επιθέσεις σε εβραϊκούς στόχους. Ενώ το «μορφωμένο» δικαστικό σώμα υπερασπίστηκε και αθώωσε έναν δεδηλωμένο ναζιστή και αντισημίτη όπως ο Πλεύρης σε ένα ρεσιτάλ βλακείας, κυνισμού και μίσους. Σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν για την καταδίκη του Πλεύρη αφιερώνουμε αυτή τη μετάφραση].

Οι επιθέσεις ενάντια στο Ισραήλ αγνοούν τη μακρά ιστορία της αραβικής σύρραξης
του Murray Bookchin
Υπάρχουν οπωσδήποτε πολλά στοιχεία της ισραηλινής πολιτικής στα οποία μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική, ιδιαίτερα υπό τη διακυβέρνηση του Λικούντ, το οποίο ενορχήστρωσε την εισβολή στον Λίβανο. Αλλά ο χείμαρρος των αντι-ισραηλινών αισθημάτων που αναδύθηκαν στον τοπικό τύπο, και η κυριολεκτική εξίσωση του σιωνισμού με τον αντιαραβικό ρατσισμό, με υποχρεώνουν να απαντήσω δυναμικά.
Για χρόνια ήλπιζα ότι το Ισραήλ ή η Παλαιστίνη θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μία συνομοσπονδία εβραίων και αράβων, ελβετικού τύπου, μία συνομοσπονδία στην οποία και οι δύο λαοί θα μπορούσαν να ζήσουν ειρηνικά μεταξύ τους και να αναπτύξουν τον πνευματικό πολιτισμό τους δημιουργικά και αρμονικά.
Με τραγικό τρόπο, αυτό δεν έμελλε να συμβεί. Μετά το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών το 1947, που διαχώρισε την Παλαιστίνη σε εβραϊκό και παλαιστινιακό κράτος, ακολούθησε η εισβολή αραβικών στρατών στη χώρα: κυρίως του αιγυπτιακού και του συριακού, μαζί με την πολύ ικανή ιορδανική «αραβική λεγεώνα», με άμεση ή έμμεση υποστήριξη από το Ιράκ και άλλα αραβικά έθνη.
Σε κάποιες περιπτώσεις αυτοί οι στρατοί, και ιδιαίτερα οι άραβες μη τακτικοί στρατιώτες που τους συνόδευαν, δεν έπαιρναν αιχμαλώτους κατά τις επιθέσεις τους στις εβραϊκές κοινότητες. Γενικά, προσπάθησαν συστηματικά στο διάβα τους να εξαλείψουν όλους τους εβραϊκούς οικισμούς, μέχρι να τους σταματήσει η λυσσώδης και ακριβοπληρωμένη εβραϊκή αντίσταση.
Η εισβολή, και η ολέθρια μάχη που δημιούργησε, έστησαν ένα τρομακτικό μοτίβο φόβου και πικρίας, το οποίο δεν είναι εύκολο να σβήσει από τον νου των ισραηλινών εβραίων. Το γεγονός ότι απεγνωσμένα και παρανοϊκά στοιχεία εβραίων ζηλωτών φέρθηκαν με παρόμοιο τρόπο μέχρι να τους σταματήσουν οι νεοσχηματισμένες ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις, δεν μπορεί να μας επιτρέψει να ξεχάσουμε τους άντρες και τις γυναίκες του εβραϊκού λαού που σφαγιάστηκαν από τα πιστά πρωτοπαλίκαρα του αραβικού εθνικισμού, ακόμα κι όταν ύψωσαν λευκές σημαίες για να παραδοθούν.
Έχω παρατηρήσει ελάχιστη αναφορά αυτού του φοβερού μοτίβου «διαμάχης», το οποίο στιγμάτισε τις αραβικές εισβολές στην Παλαιστίνη και τόσο βαθιά επηρέασε την εβραϊκή εμπιστοσύνη στην αξία των «διαπραγματεύσεων ανακωχής», και την προβλεψιμότητα των συμφωνιών ειρήνης με τους άραβες νοσταλγούς των χαμένων πάτριων εδαφών. Πράγματι, οι διαχωριστικές γραμμές που καθιερώθηκαν τελικά μετά τις εισβολές του 1948 ήταν προϊόντα αιματηρών εχθροπραξιών –κυριολεκτικά του πάρε-δώσε της μάχης– και όχι «ιμπεριαλιστικών» ή «σιωνιστών οικοπεδοφάγων», για να χρησιμοποιήσουμε και τη γλώσσα που είναι της μόδας αυτές τις μέρες.
Ούτε ακούω πια για τις ένθερμες προσπάθειες της Haganah –της εβραϊκής πολιτοφυλακής την εποχή του διαμελισμού– που ενθάρρυνε τους άραβες να παραμείνουν στις γειτονιές και τις πόλεις τους, για τα ισραηλινά οχήματα με τα μεγάφωνα που διέσχιζαν τους δρόμους της Τζάφα, για παράδειγμα, παρακινώντας τους άραβες να μην υποκύψουν στα συναισθήματα πανικού που δημιουργούνταν από τις εμπόλεμες συνθήκες και από εξτρεμιστές και των δύο πλευρών.
Το γεγονός ότι πολλοί άραβες παρέμειναν στο Ισραήλ αμφισβητεί ξεκάθαρα τον μύθο ότι οι ισραηλινοί εβραίοι προσπάθησαν να απαλλάξουν την χώρα από τους μουσουλμάνους κατοίκους της. Αυτό που φαίνεται να αγνοείται ολοκληρωτικά είναι η βεβαιότητα ότι θα υπήρχε ένα αραβικό κράτος στην Παλαιστίνη, δίπλα στο εβραϊκό, εάν ο αιγυπτιακός στρατός στον νότο, ο συριακός στον βορρά, και ο ιορδανικός στην ανατολή, για δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, δεν είχαν προσπαθήσει να καταλάβουν και τα δύο κομμάτια γης που χώρισε ο Ο.Η.Ε. Ενώ όταν η προσπάθειά τους απέτυχε, χρησιμοποίησαν τους παλαιστίνιους πρόσφυγες σαν πιόνια για τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις με τους ισραηλινούς και τους δυτικούς υποστηρικτές τους.
Υπάρχει κι ένας ακόμα μύθος που πρέπει να ξεριζωθεί: ότι η παρούσα εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή πηγάζει από τη διαμάχη ισραηλινών και παλαιστινίων• πράγματι, ότι δήθεν η σχέση μεταξύ εβραίων και αράβων ήταν «αγγελική» μέχρι να δηλητηριαστεί από τις «σιωνιστικές φιλοδοξίες». Αφήνοντας κατά μέρος την απλουστευτική εικόνα της Μέσης Ανατολής που αυτή η σύλληψη καλλιεργεί, η έκταση κατά την οποία αποτελεί ολοσχερή διαστρέβλωση των αραβο-εβραϊκών σχέσεων του παρελθόντος, αγγίζει τα όρια του απερίγραπτου.
Επιτρέπεται να ξεχάσουμε ότι οι αραβικές διώξεις εναντίον των εβραίων, παρότι ήταν λιγότερο γενοκτονικές από τις ευρωπαϊκές, έχουν μία ιστορία αιώνων, με την εξαίρεση της μουσουλμανικής Ισπανίας και της οθωμανικής Τουρκίας; Ότι αραβικά πογκρόμ εναντίον των εβραίων συνόδευσαν τους εβραϊκούς οικισμούς της Παλαιστίνης, όπως υπήρχαν πριν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, με κορύφωση την εξολόθρευση της παμπάλαιας κοινότητας της Χεβρώνας (κάποτε έδρα της εβραϊκής φυλετικής συνομοσπονδίας) στα τέλη της δεκαετίας του 1920; Ότι ο μεγάλος μουφτής της Ιερουσαλήμ τη δεκαετία του 1930 (ο προκάτοχος του Γιάσερ Αραφάτ δύο γενιές πριν) ήταν δεδηλωμένος θαυμαστής του Χίτλερ και καλούσε σε έναν «ιερό πόλεμο» εξόντωσης των εβραίων της Παλαιστίνης μέχρι τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και κατά τη διάρκεια του; Ότι η ιορδανική «αραβική λεγεώνα» συστηματικά ισοπέδωσε την παλαιά εβραϊκή συνοικία της Ιερουσαλήμ το 1948 και στάβλισε άλογα στο Δυτικό Τοίχος του ναού του Ηρώδη, βεβηλώνοντας το πιο ιερό μέρος του παγκόσμιου ιουδαϊσμού;
Επιτρέπεται να ξεχάσουμε ότι ο στρατηγός Χαφέζ Άσαντ (Hafez Assad), ο αποκαλούμενος «πρόεδρος» της Συρίας (εκλεγμένος από μία «πλειοψηφία» 99,97% του συριακού «εκλογικού σώματος») έσφαξε 6.000-10.000 ανθρώπους στην Κάμα, τον Φλεβάρη του 1982. επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ηγεσία του επί της χώρας;
Αναρωτιέται κανείς, γιατί δεν ακολούθησε μία καταιγίδα διαμαρτυρίας όταν η Διεθνής Αμνηστία το 1983 δήλωσε ότι «οι συριακές δυνάμεις ασφαλείας άσκησαν συστηματικά παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων και πολιτικών δολοφονιών, λειτουργώντας υπό καθεστώς ατιμωρησίας υπό τη σκέπη των νόμων εκτάκτου ανάγκης για τη χώρα»; Γιατί δεν υπάρχει ανησυχία για τον συριακό ιμπεριαλισμό –ιδιαίτερα για τη φαντασίωση του Άσαντ να απορροφήσει τον Λίβανο και την Παλαιστίνη, μαζί με το Ισραήλ παρακαλώ, σε μία συριακή αυτοκρατορία–, ενός στόχου για τον οποίο κάθε αντικειμενικός ειδήμονας της Μέσης Ανατολής γνωρίζει ότι είναι η αραβική εκδοχή του Άσαντ παράλληλα με την παρανοϊκή εκδοχή του «Μεγάλου Ισραήλ» του Rabbie Kahane – μία έννοια που έχουν με ζήλο αποκηρύξει υπεύθυνες εβραϊκές και σιωνιστικές οργανώσεις στο Ισραήλ και διεθνώς;
Εάν το «θεμελιώδες πρόβλημα» στη Μέση Ανατολή, όπως το θέτει η Miriam Ward στο άρθρο της στις 27 Απριλίου, είναι η υφαρπαγή της παλαιστινιακής γης από το Ισραήλ, πως θα έμοιαζε όλη η περιοχή εάν το Ισραήλ και ο εβραϊκός πληθυσμός του εξαφανίζονταν με μαγικό τρόπο από τη σκηνή; Θα ήταν τότε η Συρία αστυνομικό κράτος σε μικρότερο βαθμό απ’ όσο σήμερα, και η σουνιτική μουσουλμανική πλειοψηφία της θα ένιωθε λιγότερο κυριαρχημένη και εκμεταλλευμένη από τον στρατηγό Άσαντ, που τείνει να μιλά εκ μέρους της αλεβίτικης μουσουλμανικής μειοψηφίας της χώρας;
Θα σταματούσαν οι σαουδάραβες πρίγκιπες να σπαταλούν μεγάλο μέρος του πλούτου της χώρας τους σε λιμουζίνες, παλάτια, χρυσαφικά, και ακίνητη περιουσία στο εξωτερικό, πόσο μάλλον να επιτρέψουν ένα ελάχιστο ελευθερίας στον ίδιο τον λαό τους στην πατρίδα τους; Οι αιγύπτιοι μεγαλοκτηματίες, ζώντας σε προκλητική αφθονία ενώ τους περιβάλλει απίστευτη εξαθλίωση, θα επέστρεφαν ένα ποσοστό γαιών στους αιγύπτιους χωρικούς που λιμοκτονούν; Θα απελευθέρωνε το Ιράκ τον κουρδικό πληθυσμό του, για να αναφερθώ μονάχα σε μία από τις πιο ηχηρές και εξεγερμένες μειονότητές του, και θα ικανοποιούσε τα αιτήματά του για αληθινή και ίση αυτονομία;
Θα τελείωνε ο πόλεμος Ιράν και Ιράκ, ένας πόλεμος ο οποίος έχει ήδη αρπάξει εκατομμύρια ζωές τα προηγούμενα χρόνια; Ο συνταγματάρχης Καντάφι θα έπαυε να είναι ένας καμαρωτός μιλιταριστής που προσπαθεί να υφαρπάξει εδάφη πολλών γειτόνων του; Ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός και ο Χομεϊνί, κύρια επιδίωξη των οποίων είναι η εναντίωση σε κάθε μορφή νεωτερικότας και δυτικής κουλτούρας, θα παραχωρούσαν ισότητα στις γυναίκες και ελευθερία στους επικριτές του σημερινού θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν;
Αυτό που προκαλεί τόση ανησυχία σχετικά με τις επίμονες επιθέσεις στο Ισραήλ είναι ότι βοηθούν στην απόλυτη συσκότιση αυτού που είναι το «θεμελιώδες πρόβλημα» του παλαιστινιακού λαού. Αυτός ο εγκαταλελειμμένος λαός χρησιμοποιείται με τον πλέον εξωφρενικό τρόπο από τα αραβικά κράτη ώστε να καλύψουν τα βαθιά εδραιωμένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά προβλήματα στις χώρες τους και στη Μέση Ανατολή συνολικά. Είναι αυτονόητο ότι οι διαφορές μεταξύ ισραηλινών και παλαιστινίων πρέπει να λυθούν ισότιμα, έτσι ώστε και οι δύο λαοί να ζήσουν με μία αίσθηση ασφάλειας που θα διαλύσει τους φόβους τους για όσα συνέβησαν στο παρελθόν, και να επιτύχουν μία εποικοδομητική αρμονία μεταξύ τους.
Δεν είμαι σίγουρος για το ποια θα είναι αυτή η λύση. Αλλά σίγουρα δεν θα επιτευχθεί από πράξεις τρομοκρατίας συσχετιζόμενης με την ΟΑΠ (PLO), ενάντια σε ανεξάρτητα σκεπτόμενους άραβες δημάρχους που προσπαθούν να διαπραγματευτούν έναν διακανονισμό μεταξύ των δύο λαών, στη μία άκρη του φάσματος, ή εναντίον παρανοϊκών όπως ο Rabbi Kahane, στην άλλη άκρη, οι οποίοι προσπαθούν να απωθήσουν τους παλαιστίνιους από τις εστίες και τις κοινότητές τους.
Αλλά όσο κρίσιμος κι αν είναι ένας διακανονισμός, δεν πρέπει να θάψουμε το πραγματικό «θεμελιώδες πρόβλημα» της Μέσης Ανατολής όπως ενσαρκώνεται στους κυνικούς πολιτικούς, τους μεγαλοκτηματίες, τους βαρόνους του πετρελαίου, τις στρατιωτικές χούντες, τους φανατικούς κληρικούς και τους ιμπεριαλιστικούς άρπαγες, στο σύμφυρμα των τραγικών προβλημάτων που έχουν αναδυθεί μεταξύ των ισραηλινών και των παλαιστινίων.
Δεδομένου αυτού του υποβάθρου, θα ήταν σοφό να θυμηθούμε ότι οι δύο λαοί έχουν περισσότερα κοινά συμφέροντα παρά διαφορές. Θα ήταν ένα σπουδαίο παράδειγμα πολιτικής ανεξαρτησίας εάν οι λαοί που εγείρουν μία δίκαιη κατακραυγή κατά των στρατιωτικών δικτατοριών στη Λατινική Αμερική θύμιζαν στον εαυτό τους ότι αντιμετωπίζουν κάτι ακριβώς ανάλογο στη Μέση Ανατολή – από τον συνταγματάρχη Καντάφι ως τον στρατηγό Άσαντ.

Σκότωσε έναν Τούρκο και Πάρε μια Ανάσα - Γιούρι Άβνερυ(απο τον Radical....)

Σκότωσε έναν Τούρκο και Πάρε μια Ανάσα - Γιούρι Άβνερυ

146. Γάζα απο το Through the Loophole(αναδημοσιευση )

http://throughtheloophole.blogspot.com/2010/06/146.html

 

146. Γάζα

Έφτασαν δυο-τρεις μέρες ανάγνωσης και περιδιάβασης στο διαδίκτυο για να βεβαιωθώ ότι το ζήτημα του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζα και της δολοφονίας 9 τουλάχιστον ακτιβιστών τέμνει τόσο την ελληνική δεξιά όσο και την ελληνική αριστερά στα δύο: στα δεξιά η τομή ενώνει όσους, φασιστικών καταβολών, ταυτίζονται με την φυλετιστική κρατική βία ως τέτοια ή επιχαίρουν για τον θάνατο Τούρκων και όσους παραμένουν πιστοί υποστηρικτές του ιμπεριαλο-φιλελεύθερου New World Order, χωρίζοντάς τους από τους οπορτουνιστικά "παλαιστινιόφιλους" φανατικούς αντισημίτες (συμμάχους του "εχθρού του εχθρού τους").

Στα αριστερά, η τομή ενώνει όσους ταυτίζονται με το μέτωπο της "πατριωτικής αριστεράς", το οποίο έχει επί μακρόν συνδυάσει τον αντισημιτισμό και τον αντιτουρκισμό με μια οιωνεί μαρξική και αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική, τους όλο και λιγότερους υπερασπιστές ενός ανθρωπιστικού credo περί ανεκτικότητας και συμβίωσης, και τους θιασώτες ενός ακροαριστερού, μη εθνικιστικού αντιρατσισμού και αντι-ιμπεριαλισμού (η τριάδα αριστερής κριτικής στην πολιτική του Ισραήλ), χωρίζοντάς τους από τους φιλελευθερίζοντες, τριτοδρομικούς, ανανεωτικούς, κλπ αριστερούς, για τους οποίους το Ισραήλ παραμένει ιερή αγελάδα και ο αντισημιτισμός συνώνυμος με την κριτική στάση απέναντί του.

Η διπλή αυτή τομή στα αριστερά και στα δεξιά του πολιτικού χώρου, καθώς και οι πρόσκαιρες συμμαχίες και εντάσεις που αυτή δημιουργεί, δημιουργεί συγχύσεις και εγκυμονεί παγίδες. Πολλοί είναι σίγουρα αυτοί που αισθάνονται ιδιαίτερα άβολα με το τοπίο που έχει δημιουργηθεί. Όμως αξίζει να αναρωτηθεί κανείς αν για αυτό ακριβώς το λόγο --ότι διαίρεσε με μιας όλο το κατεστημένο πολιτικό πεδίο, διαλύοντας ιδεολογικούς δεσμούς, δημιουργώντας διαφορετικούς συσχετισμούς στη θέση τους, κλπ-- το "παλαιστινιακό" δεν αναδεικνύεται ως αυθεντικά πολιτικό (και όχι απλώς "γεωπολιτικό"/στρατηγικό"/"διεθνές"/"ανθρωπιστικό", κλπ) ζήτημα, ζήτημα με την καταστροφική και συντακτική εκείνη δύναμη που συνοδεύει κάθε έκρηξη του πολιτικού ως τέτοιου.

Φάσλα» στα ισραηλινά σημαίνει… Tου Τακη Καμπυλη αναδημοσιευση απο την καλύβα (του παππου φυσικά)

«Φάσλα» στα ισραηλινά σημαίνει…

Tου Τακη Καμπυλη
…Kάτι σαν «τα θαλασσώσαμε και τώρα μπλέξαμε». Δεν επαρκεί πλήρως για να εκφράσει κανείς, και μόνο με μία φράση, το κλίμα στο Ισραήλ μετά το παράλογο αιματηρό ρεσάλτο. Ωστόσο, ως πολύ κοινή, καθημερινή φράση σηματοδοτεί μάλλον την απόγνωση ότι τα πράγματα σε ξεπερνούν ή -πλέον- σε ξεπέρασαν.
Η παράλογη ισραηλινή επιχείρηση είναι το ζήτημα της δημόσιας κατακραυγής. Είναι όμως και η παγίδα: Να αποδεχθούμε -όχι πάντα άρρητα!- το «παράλογο» ή το «κτηνώδες» ως εγγενές χαρακτηριστικό μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και τα πρώτα σημάδια μιας τέτοιας ισοπεδωτικής αντίληψης είναι ορατά. Για παράδειγμα, όλο και πιο συχνά ακούω από Ισραηλινούς φίλους (κάθε άλλο παρά μιλιταριστές ή ένθεους) το παράπονο ότι η πληροφόρηση που μοιραζόμαστε είναι όλο και πιο ελλιπής. Πως λείπει μια επίσης βασική αφήγηση, αυτή της άλλης πλευράς. «Την ισραηλινή καθημερινότητα δεν την έχετε δείξει στην Ελλάδα. Τον φόβο να πας στο σούπερ μάρκετ, αν το παιδί σου γυρίσει ζωντανό. Οχι ότι αυτό δικαιολογεί την τραγωδία. Ολες οι ισραηλινές εφημερίδες και τα μίντια, δύο μέρες τώρα φωνάζουν, αλλά και αυτή η είδηση πέρασε στα ψιλά. Ούτε στον φόβο ούτε στην καταδίκη υπάρχουμε για σας».
Μπορεί άραγε αυτή η «ελλιπής» ενημέρωση να βλάψει; Να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το είδωλο του «παράλογου» του «κτηνώδους» μιας κοινωνίας ώστε τα ρεπορτάζ (γνώσης) να αντικαθίστανται από (τηλε)δίκες - καταδίκες; Και, επομένως, μήπως μέσα από την απλουστευτική δημοσιογραφία του «καλού και του κακού» να οδεύει η «Κοινή Γνώμη» στην αντίληψη πως τελικά το παλαιστινιακό ζήτημα εντοπίζεται στην «παθολογία ενός λαού» - ή και σε άλλες ακόμη πιο ολοκληρωτικές αντιλήψεις; Και όσοι δεν πιστεύουμε ούτε στην κυκλικότητα της Ιστορίας, ούτε στη γονιδιακή συνενοχή, καλό είναι να δούμε πόσο «μισογεμάτο» το εννοούν το ποτήρι οι Ισραηλινοί φίλοι μου και πόσο «μισοάδειο» επιμένουμε να το βλέπουμε εμείς.
Η πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με το πόσα λίγα πράγματα μάθαμε για την τουρκική ΜΚΟ, την ΙΗΗ. Το βέβαιο είναι πως δεν πρόκειται για μία τυχαία ΜΚΟ. Πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του ’90 με σκοπό τη βοήθεια στους μουσουλμάνους στη Βοσνία στα γεγονότα της κατάρρευσης της Γιουγκοσλαβίας. Με κύριο χαρακτηριστικό της το Ισλάμ και την αρετή της φιλανθρωπίας, βρέθηκε σε όλες τις ευαίσθητες ή ευπαθείς μουσουλμανικές περιοχές του κόσμου. Πριν από την έλευση του Ερντογάν είχε πέσει σε δυσμένεια και πολλές φορές είχε χαρακτηριστεί από διεθνή ινστιτούτα περίπου παρακλάδι του τρομοκρατικού Ισλάμ. Παρότι -λέει ο συνήγορος του διαβόλου- αυτές οι σχετικές έρευνες ελέγχονται ως προς την αμεροληψία τους σε κλίμα έντονης ισλαμοφοβίας στη Δύση, εντούτοις αυτή η εικόνα επικρατούσε διεθνώς. Μάλιστα, στο κομμάτι που αφορούσε έντονα το Ισραήλ, πιθανολογούνταν και οι σχέσεις της οργάνωσης με τη Χαμάς. Το ΑΚΡ άλλαξε τα πράγματα. «Ξέπλυνε» την οργάνωση με νέα μέλη και στελέχη. Ανάμεσά τους και εκπρόσωποι της νέας επιχειρηματικής ελίτ. Η σχέση της οργάνωσης με το Ισραήλ είναι ιδιαίτερα εχθρική και μετά τη σύλληψη και φυλάκιση ακτιβιστή. Μάλιστα, σε ισραηλινά Μέσα είχαν εκφραστεί ανησυχίες για τον κατάπλου του «Μαρμαρά».
Με λίγα λόγια, αυτό που παρουσιάστηκε ως «κεραυνός εν αιθρία» έχει μια προϊστορία, η οποία βέβαια δεν αναιρεί τον «καλό» και τον «κακό» της συγκεκριμένης τραγωδίας. Αλλωστε αυτό είναι ζήτημα της ενημέρωσης;
Η (τηλεοπτικά) ανθρώπινη διάσταση με τους συγγενείς των θυμάτων ήταν ανεπιφύλακτα ορθή επιλογή. Αλλά οι επαναλήψεις των θολών εικόνων και οι μαρτυρίες επί μαρτυριών που δεν θα οδηγούσαν άλλωστε στη λύση κανενός μυστηρίου (ξέραμε ποιος και τι έκανε) ήταν το γέμισμα του τηλεοπτικού χρόνου από την περιβόητη δημοσιογραφία του «human story». Ετσι το ρεπορτάζ άρχισε να γίνεται τηλε-δίκη, αφού βέβαια η άλλη πλευρά δημοσιογραφικά δεν ενδιέφερε. «Αφού τον ξέρουμε τον ένοχο, τι να μας πει;».
Με μοναδική ευκολία πολλοί σοβαροί άνθρωποι, συμπολίτες μας, ακολούθησαν την πρόσκληση της Χαμάς για διαδηλώσεις σ’ όλες τις ισραηλινές πρεσβείες - αλλά που οι ίδιοι επίσης διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να διαμαρτύρονται απέναντι στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται κανείς με τη Χαμάς όταν διαδηλώνει εναντίον του Ισραήλ. Αλλά τότε γιατί αφήνεται να ταυτιστεί κάθε τι το ισραηλιτικό με το «παράλογο», με το «κτηνώδες» στο πλαίσιο μιας διαχρονικής, ισοπεδωτικής καταδίκης;
Η ταύτιση αυτή γίνεται και μέσω της «μισής» ενημέρωσης. Οταν δεν μαθαίνουμε πως και ο «άλλος» στο Ισραήλ συζητάει τα ίδια πράγματα με μας. Ούτε μαθαίνουμε ότι ανάμεσα στην ισραηλινή κοινωνία υπάρχουν πολλοί που υποφέρουν για ό,τι έγινε - ίσως και περισσότερο από μας. Συμπορευόμαστε με ανθρώπους που δύσκολα θα δεχτούν να καταγγείλουν σφαγές στο Κουρδιστάν (διότι αναγνωρίζουμε τον ρόλο της πολιτικής, δεν είμαστε αφελείς), αλλά τελικά αρνούμαστε να συμπορευτούμε με ανθρώπους σαν κι εμάς μέσα από το Ισραήλ. Δεν τους δίνουμε τον ίδιο χώρο ούτε στα κατηγορώ ούτε στις πρωτοβουλίες μας. Πιθανόν για να μη μας τρομάξει ο Φόβος αυτής της κοινωνίας.
Ιnfo
- «Τι είναι λαϊκισμός», αφιέρωμα του περιοδικού Νέα Εστία, τ.1816, Αθήνα, Νοέμβριος 2008
- Χάννα Αρεντ «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ», Θεσσαλονίκη 2009, εκδ. Νησίδες
- «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», η ιστορία μιας Αμερικανοεβραίας που σκοτώθηκε το 2003 στα Κατεχόμενα της Γάζας από μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού, Αθήνα 2010, εκδ. Αιώρα
Από τη σημερινή Καθημερινή

Παρέμβαση του Βαγγέλη Πισσία στη χθεσινή συνέντευξη τύπου των ακτιβιστών του πλοίου για τη Γάζα

Παρέμβαση του Βαγγέλη Πισσία στη χθεσινή συνέντευξη τύπου των ακτιβιστών του πλοίου για τη Γάζα

«Ένα Καράβι για τη Γάζα»: η επιστροφή των ομήρων, νίκη του διεθνούς κινήματος και αφετηρία για νέες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης -

Επέστρεψαν οι πρώτοι έξι Έλληνες ακτιβιστές

Επέστρεψαν οι πρώτοι έξι Έλληνες ακτιβιστές

Σοκαριστικές καταγγελίες για κακομεταχείριση και για βασανιστήρια από την ισραηλινή πλευρά έκαναν οι πρώτοι έξι Ελληνες που επέστρεψαν από το μακελειό

Radical Desire: This is not a love song

Radical Desire: This is not a love song

Ούτε με το Ισραήλ, ούτε με τη Χαμάς

Ούτε με το Ισραήλ, ούτε με τη Χαμάς

# Radical Desire Norman Finkelstein, Edward Said-Για την Παλαιστίνη, το Ισραήλ, και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Radical Desire

Norman Finkelstein, Edward Said-Για την Παλαιστίνη, το Ισραήλ, και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Στις Παρτιζανες. Στις ηρωικές γυναίκες της ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Στις Παρτιζανες
και στις
Γυναίκες της Παλαιστίνης
Πως οι κοπέλες της Παλαιστίνης "παρενοχλούν" τους Ισραηλινούς στρατιώτες

Μπλουζ του αφανισμού(απο το Βλεμμα)

Το σίδερο και τ’ αμόνι ( του cirut )

Το σίδερο και τ’ αμόνι
Η λωρίδα της Γάζας έχει μήκος μόνο σαράντα χιλιόμετρα και πλάτος οκτώ. Το πέρασμα της κανονικά διαρκεί μόνο μία μέρα, με στάση κιόλας. Δεν διαφέρει και πολύ από το πέρασμα άλλων περιοχών από Αίγυπτο για Ευρώπη. Διαδρομή σταθερή, ετήσια, άνοιξη φθινόπωρο. Ο μαύρος στρατός εισέβαλε εναερίως από το νότο, χωρίς αντίσταση. Κανένας στον κόσμο δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Ύψος πτήσης κάπου ένα χιλιόμετρο. Πληθυσμός κοπαδιού, πενήντα χιλιάδες πουλιά. Όσοι λένε ότι τα μεταναστευτικά κοπάδια διασχίζουν το Κρητικό και το Λιβυκό πέλαγος, ταξιδεύοντας από Ευρώπη για Αφρική και αντίστροφα ή έχουν άγνοια ή φαντασιώνονται ευχάριστα ή ψεύδονται.
Οι ιστορίες ότι πληθυσμοί πουλιών ξεκουράζονται τις νύχτες σε ποντοπόρα πλοία, γεμίζοντας τα κατάρτια και τα ξάρτια κερδίζοντας αποστάσεις, που μάγευαν την παιδική μας ψυχή, είναι επίσης ανακριβείς. Άλλο ένα όμορφο και μαγικό ψέμα, σαν τον Αγιοβασίλη, τους γίγαντες, τα τελώνια και το νεραϊδόκοσμο. Η διαδρομή Αφρική - Ευρώπη είναι χερσαία, από Τουρκία, Μέση Ανατολή, Αίγυπτο και πέρα απ’ την φόβητρα του πελάγου, εξασφαλίζει έτσι και τη σίτιση των φτερωτών, σε σταθμούς εδάφους.
Το δικό μας χελιδόνι πετούσε ασταμάτητα, ώρες κάθε μέρα. Σε μια μέρα περισσότερο από πενήντα χιλιόμετρα. Πού ξέρω ότι είναι το δικό μας; Μα θάρθει δίπλα στο σπίτι μας. Στους γείτονες. Όπως κάθε χρόνο. Εκεί. Στο εξωτερικό πλυσταριό, με τη συνεχόμενη κλειστή τουαλέτα. Πάνω στον ηλεκτρικό γλόμπο του τοίχου, που φέγγει τον καθρέφτη του νιπτήρα του καμπινέ, χρόνια τώρα είναι το καλοκαιρινό σπίτι του. Μια φωλίτσα μικρή, με κλαδάκια και πούπουλα απ΄ την περασμένη χρονιά, απ’ τις περασμένες χρονιές. Χρόνια πολλά εκεί δίπλα μας συμβαίνουν γέννες, έρωτες, φυγές και ερχομοί, διαδοχές γενεών. Μπαίνουν στο ανοιχτό πλυσταριό και περνάνε στη φωλιά πουλιά και νεοσσοί, από μια στρόγγυλη τρύπα, σαν από μπουρί σόμπας, στον τοίχο του καμπινέ. Από κει γίνεται η εναέρια κυκλοφορία. Το πηγαινέλα. Δεν ξέρω το φύλο του χελιδονιού μας και δε νοιάστηκα γι’ αυτό. Έχει ένα σημάδι το πουλί, στην αριστερή φτερούγα. Μια δεύτερη ψαλιδιά κοντά στη φυσική πρώτη. Έτσι το ξεχωρίζω. Η άγρια ζωή έχει και τους κινδύνους της.
Το χελιδόνι βούτηξε απότομα από το ένα χιλιόμετρο ύψος στα πεντακόσια μέτρα, πνιγμένο απ’ τους καπνούς. Τρόμαξε. Κάτι συνέβαινε εκεί κάτω. Λάμψεις και κρότοι ακούγονταν, βόμβες έσκαζαν και καπνοί ανέβαιναν ως τον ουρανό. Αεροπλάνα γέμισαν με ωστικές ριπές- αέρα και πανδαιμόνιο, το σύμπαν. Το κοπάδι διαλύθηκε. Τα πουλιά άρχισαν να πετούν σκόρπια για να σωθούν. Μα δεν υπήρχε γλυτωμός. Παντού επικρατούσαν οι ίδιες συνθήκες. Ανέβηκαν σε μεγαλύτερο ύψος, μα δυσκόλεψε η αναπνοή τους. Και δεν ήταν μόνον αυτό. Οι καπνοί υπήρχαν παντού. Ψηλά και χαμηλά. Καπνοί με δηλητήρια και θάνατο. Πάλι οι άνθρωποι εκεί κάτω σπαράζονταν και ήθελαν να το μάθουν και οι αιθέρες. Ο αρχηγός του σμήνους έδωσε με κρωξίματα το σύνθημα. «Φυγή προς τα μπρος». Το κοπάδι ενώθηκε πάλι. Έγινε σαν ένα μεγάλο ευλύγιστο ουράνιο θηρίο, με κύτταρα χιλιάδες πουλιά. Το εναέριο θηρίο αύξησε ταχύτητα για να αποφύγει το μαύρο κουρνιαχτό, αλλά άδικα. Η λωρίδα της Γάζας έχει μήκος σαράντα χιλιόμετρα, είπαμε. Ήταν η χειρότερη πορεία της μικρής ζωής του.
Τους έτυχε άλλες φορές κυνηγητό από κοπάδια αρπακτικών, έτυχαν καταιγίδες και κεραυνοί, λάμψεις και ανεξήγητοι γδούποι των αιθέρων. Μα όλα είχαν ένα τέλος. Τώρα η μέρα έσπερνε αίμα και θάνατο στη γη και απειλή στο στερέωμα. Και δεν υπήρχε καταφύγιο για τη νύχτα. Συνέχιζαν να πετούν απελπισμένα, περιμένοντας την επόμενη μέρα. Μα κι αυτή ήταν ακόμα χειρότερη. Το κοπάδι διαλύθηκε πολλές φορές, λοξοδρόμησε, βγήκε απ’ την πορεία του, πολλά πουλιά πέθαναν, όπως και άνθρωποι από κάτω τους.
Το χελιδόνι συνέχισε την πορεία από τον όλεθρο στη ζωή. Ήταν ικανός ταξιδευτής. Είχε καλύψει μέχρι τώρα καμιά εξηνταριά χιλιάδες χιλιόμετρα εναέριων δρόμων, λοιδορώντας όλα τα συστήματα GPS, GPRS και όλων των ειδών navigators. «Και πού να δεις», σκεφτόταν, «και το άλλο ξαδέλφι μου, που ταξιδεύει απ’ την Αμερική στον πόλο, είκοσι χιλιάδες χιλιόμετρα το χρόνο, τσαλακώνοντας τους μεσημβρινούς.. Αμ τα σταχτάρια; Τα apus apus, των επιστημόνων; Οι μεγαλύτεροι ουρανοδρόμοι, πετούν συνεχώς, σταματώντας μόνο για φαγητό κι αν δε βρουν πεθαίνουν στον αέρα, καίγοντας το λίπος τους και πέφτοντας σα βολίδες στη γη». Το χελιδόνι είχε όλους τους χάρτες εδώ, να. Στο μικρό κεφαλάκι του. Και πιο βαθιά εκεί είχε το μυστικό. Τον προορισμό στην Ευρώπη, όπου η γλυκιά ζωή, η άφθονη τροφή, η δροσιά κι ο έρωτας περίμεναν, όπως τα ονειρεύτηκε στο σπίτι του χειμώνα, στο μυθικό δέλτα του Νείλου, όπου μαύριζε ο ουρανός από κοσμογυρισμένα πουλιά.
Μα ετούτο τώρα ήταν μοναδικό. Η αναπνοή κοβόταν και τα σωθικά έκαιγαν. Δεν ήξερε αν θα αντέξει. Η ανθρώπινη μανία κάτω, συνεχιζόταν. Οι καπνοί ψήλωναν, σα στραβές τσακισμένες ευθείες, φυτεμένες στο χώμα. Κλάμα και ουρλιαχτά ακούγονταν από παντού κι ο στρατηλάτης Πόνος, μέτραγε με βια τη γη. Τα πουλιά μετρούσαν τον πόνο στον αέρα. Μα δεν μπορούσαν να σταματήσουν. Έπρεπε να συνεχίσουν το οδυνηρό ταξίδι. Για μια στιγμή νοστάλγησε την Αφρική και σκέφτηκε το γυρισμό. Μα το ένστικτο ήξερε καλά, πως το καυτό Αφρικανικό καλοκαίρι που θαρχόταν, σήμαινε θάνατο. Πέρασαν οι μέρες επιτέλους και η Γάζα τελείωσε, με λοξοδρομιάσματα και πισωγυρίσματα. Το κοπάδι ανασυντάχτηκε. Οι απώλειες ήταν φοβερές. Τελικά ο αέρας καθάρισε και πια δεν ακούγονταν κρότοι και βροντές από βομβαρδισμούς. Σταμάτησαν σε ένα λιβάδι, για βοσκή κι ανάπαυλα. Σιγά σιγά το ταξίδι έστρωνε...
Η υπόλοιπη διαδρομή ήταν ήσυχη. Λίβανο, Συρία, Ασιατική Τουρκία, Δαρδανέλλια, ΕυρωπαΪκή Τουρκία, Ελλάδα τελικά. Και έφτασε, επί τέλους, η γλυκιά στιγμή της άφιξης. Όλα ήταν ειρηνικά, εδώ. Όλα ζούσαν σε μια ατέλειωτη ραστώνη, με τις εποχές να είναι η μόνη αλλαγή. Το χελιδόνι αναγνώρισε το ασπρισμένο σπίτι, το πηγάδι στην αυλή, τους βαμμένους τενεκέδες με τα άπειρα λουλούδια, το γάτο κουλουριασμένο στο περβάζι και ....Κάτι άλλαξε εδώ!! Το ανοιχτό πλυσταριό κλείστηκε κι απ΄ την τέταρτη πλευρά. Ο καμπινές, συνεχόμενος του πλυσταριού, έγινε πια εσωτερικός, για να αποφεύγονται τα κρύα και έτσι η φωλιά έγινε απροσπέλαστη. Είχε αποφασιστεί η ένταξη των εξωτερικών χώρων στο σπίτι. Τόσος κόπος! Τόσος δρόμος, τόσος κίνδυνος! Τα φτερά του βάρυναν, σα να φορτώθηκαν όλη τη μούργα του Νείλου. Και τώρα;
Όλα έγιναν δύσκολα κι ανάποδα. Οι γλυκές αναμνήσεις κουρέλια. Το χελιδόνι έκανε βόλτες γύρω γύρω, για πολλές ώρες. Αλλά η πεθυμιά σκόνταφτε στον φρεσκοκτισμένο τοίχο – εμπόδιο. Έπεσε πάνω του με φόρα κάμποσες φορές, επειδή δεν το πίστευε και σωριάστηκε, πληγωμένο στο λιακωτό, ξέπνοο. Ο γάτος του χαρίστηκε. Άρχισε μόνο να νιαουρίζει δυνατά. Κάποιος άνοιξε το παράθυρο στον καινούριο τοίχο, για να δει τί συμβαίνει. Η ελπίδα φτερούγισε. Το χελιδόνι πήρε φόρα, χώθηκε στο κλειστό πια πλυσταριό από το ανοιχτό παράθυρο, βρήκε την παλιά τρύπα του καμπινέ και βούτηξε. Εκεί, πάνω στο γλόμπο, η ευτυχία, το ευτυχές τέλος του νόστιμου ήματος. Η φωλιά περίμενε άθιχτη καρτερικιά και το χελιδόνι στρώθηκε μέσα.
Τα παιδιά έτρεξαν τσιρίζοντας από χαρά. «Ξαναήρθαν, ξαναήρθαν. Ακούστε τα. Μπήκαν απ’ το παράθυρο. Σας το λέγαμε να μην χτίσετε, να μην τα κλείσουμε έξω». Οι μεγάλοι, μετά την πρώτη έκπληξη, μουρμούριζαν στενάχωρα. Κάτι έλεγαν για καθαριότητα, βρωμιά σε κλειστό πια σπίτι, κίνδυνο υγείας, μνήμες νόσων πουλιών. Κάτι ακουγόταν για γνώμες ειδικών και πολλά ανάλογα. Η συζήτηση τράβηξε πολύ.. Οι μεγάλοι, με όπλο τη λογική, επέμεναν. «Τέρμα τα πουλιά στο σπίτι. Αν θέλουν να φτιάξουν φωλιά αλλού. Απ΄ έξω. Η φωλιά στο γλόμπο θα γκρεμίσει». Τα παιδιά επέμεναν με παρακαλετά και φωνούλες. «Είναι και δικό τους σπίτι εδώ. Τόσα χρόνια εδώ μένουν. Κάνουν τόσο ταξίδι. Ζουν για γενιές εδώ. Είναι φίλοι μας».
Η λέξη «αδύνατον» γύριζε από δω, γύριζε από κει, σαν το ερυθροπυρωμένο σίδερο στ’ αμόνι. Ξανά και ξανά... Και τα επιχειρήματα έκαιγαν. «Να φύγουν. Δε μπορεί να μείνουν πια εδώ. Είναι βρωμιά κι αρρώστια». «Να μη φύγουν. Να ρωτήσουμε γιατρούς. Να μας πουν πώς θα ασφαλιστούμε, πώς να τα προστατέψουμε κι αυτά και να μείνουν». «Σιγά μη τρέχουμε στους γιατρούς για τα πετούμενα της φύσης». «Είναι δικοί μας. Ζούμε μαζί. Όπως κάναμε εμείς σπίτι εδώ, έκαναν κι αυτά. Μοιραζόμαστε τον κόσμο». Κοιμήθηκαν διχασμένοι και στεναχωρημένοι.
Ξημέρωσε με την ίδια συζήτηση. Οι μεγάλοι γίνονταν αυστηροί, που δεν επικρατούσε η λογική τους. Ήθελαν να μεταστρέψουν τα παιδιάστικα ευρήματα. Ο πατέρας άστραψε και βρόντηξε, μερικές φορές. Φούσκωσε και κοκκίνισε ο λαιμός του, πήρε και χάπια. Η μητέρα επιστράτευσε κάθε ευέλικτο διπλωματικό εργαλείο, που λένε ότι αξιώνονται οι γυναίκες. Μα και τα παιδιά ήταν κάθετα. Κι έστριβε το κοκκινωπό σίδερο της απόφασης στ’ αμόνι, με το σφυρί των επιχειρημάτων και των απόψεων να το κοπανάν. Δόθηκε μια πρώτη ανακωχή. Να μείνουν τα χελιδόνια μια μέρα ακόμα, για να ρωτηθούν οι ειδικοί, με το παράθυρο ανοιχτό για να κυκλοφορούν, είχε έρθει ήδη και ένα δεύτερο χελιδόνι. Κι όσο η συζήτηση κι ο καυγάς για την παραμονή των φτερωτών εξελισσόταν, αυτά ερωτοτροπούσαν ανέμελα πάνω στο γλόμπο. Ο πατέρας έλεγε ότι δεν τον νοιάζουν οι ειδικοί. «Και τι μπορεί να ξέρουν κι αυτοί για συνέπειες, σε βάθος χρόνου; Και τι θα γίνει με τη βρωμιά; Κοιτάξτε τι κάναν, κιόλας». Το «αδύνατον» ξαναγύριζε. Δεν έφυγε άλλωστε και καθόλου....
Το άλλο πρωί μια τρύπα ανοίχτηκε στον φρεσκοφτιαγμένο εξωτερικό τοίχο του πλυσταριού, μεγέθους μπουριού σόμπας, αντικριστά στην τρύπα του καμπινέ. Ακολουθούσε ένα διάφανο μπουρί καρβονικό, με τρύπες για ανάσες, ως τον καμπινέ. Τα πουλιά είχαν εφεξής δικιά τους....προνομιακή γέφυρα, για να φτάνουν στον καμπινέ. Το πρόβλημα, εδώ, τακτοποιήθηκε..... Μια τόση να, μικρούλα διευθέτηση...
Cirut

Ένα Τραγούδι για την Ειρήνη

Ένα Τραγούδι για την Ειρήνη

Κόκκινος Πλανήτης : Σωσε μας απο τους εαυτους μας''(απο μια Ισραηλινη προς τον Ομπάμα

Κόκκινος Πλανήτης
"Σώσε μας από τους ευατούς μας" ( Απο μια Ισραηλινή προς τον OBAMA )

Look at me (στου Αλλού φαν Μαρξ)

Look at me