Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2015

. (1η ανάρτηση 16/3/11)ενα Αξιοσημειωτο αρθρο σχετικά με τους διαφορους τραμπουκισμους:Κάτι συμβαίνει εδώ: Σχετικά με την «πολιτική της οργής» του Νικολα Σεβαστακη..αναδημοσιευση απο την Αυγη και τον left liberal SYNTHESIS

Κάτι συμβαίνει εδώ: Σχετικά με την «πολιτική της οργής» του Νικολα Σεβαστακη Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για το πολιτικό παιχνίδι με τους κοινωνικούς φόβους που παίζεται στο όνομα μιας «ηθικής της ευθύνης». Αυτό το παιχνίδι έχει τους επαγγελματίες, τους χορηγούς, τους λειτουργούς του στα μέσα επικοινωνίας και στο χώρο της διανόησης. Σχηματικά λέμε ότι αυτός είναι ο χώρος του Μνημονίου, το πεδίο στο οποίο κινούνται, με διαφορετικές ταχύτητες και εντάσεις, όλες εκείνες οι φωνές που πιστεύουν ότι η οριστική υπέρβαση της Μεταπολίτευσης (το περιβόητο finis) πρέπει να είναι μια φυγή προς τα εμπρός με όρους ανταγωνισμού, απελευθέρωσης της επιχειρηματικότητας, εργασιακής και κοινωνικής πειθάρχησης σε μια ανώτερη καπιταλιστική «ορθολογικότητα». Έχει ωστόσο ενδιαφέρον ότι, από μια άλλη πλευρά, κάποιες πολύ διαφορετικές δυνάμεις προβάλλουν με τη σειρά τους την ίδια επιθυμία υπέρβασης. Μοιράζονται ένα αντίστοιχης δραματικότητας ανορθωτικό-εξυγιαντικό πάθος. Μόνο που αυτέ

(Μνήμες σαν Ρεβυθόσουπα, σαν το χοντρό Μπιζέλι κι η Λήθη παντα μέσα μας χορεύει ΤΣΙΦΤΕΤΈΛΙ)

Εικόνα
από μικρο μ'αρεσανε  παράξενοι οι Μύθοι που αφορούν τ'αναμεσα στη Μνημη και τη Λήθη Μύθοι που αναφέρονται σε Ξόρκια Λησμοσύνης και που με λόγια Μαγικά , δυσπροφερτα ,τα Λύνεις Η μνήμη είναι μέσα μας το πιο βαθύ κομμάτι είναι του Άλλου εαυτού ,τ' ενδόμυχο μας μάτι κι η λήθη είναι το τέρμα μας ,ο τελικός σκοπός του Μηδενός μας που θα ρθει,Αληθινός Θεός Και όταν συγχωνεύονται , μνήμη μαζί και Λήθη Η μνήμη συρρικνώνεται σενα μικρο ρεβίθι (Μνήμες σαν Ρεβυθόσουπα, σαν το χοντρό Μπιζέλι κι η Λήθη παντα μέσα μας χορεύει ΤΣΙΦΤΕΤΈΛΙ)

κάποιες φορές μες τη Νυχτιά μας έρχεται ένα Βέλος

Εικόνα
κάποιες φορές στα ξαφνικά στης νύχτας τη Γαλήνη - στο πιο βαθύ σου όνειρο λαβώνει η Σαγήνη και σου Δαγκώνει τη καρδιά αφήνοντας σημάδια σαν Γυναικός το χάιδεμα με με σκληρά τα χάδια … κάποιες Φορές στον Ύπνο μας αγγίζουμε τα στήθη που σαν το Μάννα οι πρόγονοι μας στέλνουν τ' ουρανού και Λικνιζόμαστε απαλά μες στης Νυκτός τη Λήθη στα πιο βαθιά μας μυστικά στο Λίκνο του Θεού κάποιες φορές μες τη Νυχτιά μας έρχεται ένα Βέλος που μας ξεσχίζει τη καρδιά μέσα στη σιγαλιά και μια κραυγή αφήνουμε πνιγμένοι μέσ το Έλος που είναι της αλήθειας μας η τελική μιλιά

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ-ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΕΝΑΣ ΚΑΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Εικόνα
ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ Του κόσμου (1978) Θα σας πω πώς έγινε Έτσι είναι η σειρά Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε Τόσο πολύ λυπήθηκε που ύστερα φοβήθηκε Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει,σκέφτηκε καλύτερα Τι τα θες τι τα γυρεύεις Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο Και καλύτερα να πούμε Ούτε πως τον έχω δει Και επειδή φοβήθηκε Έτσι συλλογίστηκε Τάχα δεν θα είναι φταίχτης,ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει; Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες Άρχισε λοιπόν και κείνος Από πάνω να χτυπά Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

Ιστοριες για τον Χρονο. #1 η Στιγμη, η Διαρκεια, η Βαρεμαρα.

Ιστοη Βαρεμαρα. ριες για τον Χρονο. #1 η Στιγμη, η Διαρκεια, η Βαρεμαρα. Πέτρος Θεοδωρίδης ΑΠΟΨΕΙΣ , ΕΠΙΛΟΓΕΣ No responses 21/04/2015 «Τι είναι αλήθεια ο χρόνος. Ποιος θα μπορούσε να μας το εξηγήσει εύκολα και σύντομα; Αν με ρωτούσε κανείς ξέρω ότι αν θα έπρεπε να του εξηγήσω δεν θα μπορούσα». 1 Άγιος Αυγουστίνος Τα ίδια περίπου λόγια ακούγονται και από μια παράξενη φωνή στην δεκάλεπτη ταινία του Volker Schlondorff, The Enlightenment , που υπάρχει στη συλλογή «Δέκα Λεπτά Αργότερα, το Τσέλο». Στο τελευταίο λεπτό αποκαλύπτεται ότι ο αφηγητής είναι ένα κουνούπι, το οποίο ολοκληρώνει τον προβληματισμό του ως εξής: «Ομολογώ, Κύριέ μου, ότι δε γνωρίζω ακόμη τι είναι χρόνος. Εσύ, Θεέ μου, θα με φωτίσεις. Εσύ θα είσαι το φανάρι μου. Θα έρθω προς το δικό Σου φως. Εσύ, Θεέ μου, θα φωτίσεις το σκοτάδι μου. Θα το κάνεις πιο φωτεινό…» (σε αυτό το σημείο το κουν

Πέτρου Π. Θεοδωρίδη , Όνειρο και φαντασίωση ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ απο το αρθρο ΟΝΕΙΡΑ ,ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ που δημοσιευτηκε στο τευχος 35-ανοιξη 2015- του περιοδικου ΕΝΕΚΕΝ

Εικόνα
Όνειρο και φαντασίωση ......Οι φαντασιώσεις συγκαλύπτουν την αλήθεια μας ενώ τα όνειρα την ξεσκεπάζουν. Η Φαντασίωση μοιάζει με το όνειρο αλλά   και   διαφέρει: Η κυριότερη έγκειται στο ότι το όνειρο   ενέχει έναν   «ψευδαισθησιακό» χαρακτήρα ,που το κάνει να προσλαμβάνεται   από το υποκείμενο ως πραγματικότητα, ενώ η συνειδητή   φαντασίωση   εμφανίζεται στο υποκείμενο ως σαφώς διακριτή   από την πραγματικότητα. Κατά συνέπεια η   συνειδητή φαντασίωση υποτάσσεται   πολύ περισσότερο από το Όνειρο στην «αρχή της πραγματικότητας » και αυτό περιορίζει κατά πολύ την επενέργεια   της «πρωτογενούς διαδικασίας» η οποία παράγει μέσα στο   Ονειρο τις αναλήθειες   τις παραδοξότητες   και τις χρονικές ασυναρτησίες που γνωρίζουμε. Επιπλέον η συνειδητή φαντασίωση υποτάσσεται   ευθέως στις άμυνες του Εγώ όπως και στις επικρίσεις του Υπερεγώ . Έξαλλου η φαντασίωση βρίσκεται σε πολύ στενή σχέση με την   επιθυμία. Είναι γνωστό-γράφουν οι Laplanche   και   Pontalis- ότι η επιθυμία, κατά το

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ 1. Η ΣΤΙΓΜΉ Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ,Η ΒΑΡΕΜΑΡΑ του Πέτρου Θεοδωρίδη(αναδημοσιευση απο το ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ)

Εικόνα
  http://toperivallon.gr/boredom/ «Τι είναι αλήθεια ο χρόνος. Ποιος θα μπορούσε να μας το εξηγήσει εύκολα και σύντομα; Αν με ρωτούσε κανείς ξέρω ότι αν θα έπρεπε να του εξηγήσω δεν θα μπορούσα». 1 Άγιος Αυγουστίνος Τα ίδια περίπου λόγια ακούγονται και από μια παράξενη φωνή στην δεκάλεπτη ταινία του Volker Schlondorff, The Enlightenment , που υπάρχει στη συλλογή «Δέκα Λεπτά Αργότερα, το Τσέλο». Στο τελευταίο λεπτό αποκαλύπτεται ότι ο αφηγητής είναι ένα κουνούπι, το οποίο ολοκληρώνει τον προβληματισμό του ως εξής: «Ομολογώ, Κύριέ μου, ότι δε γνωρίζω ακόμη τι είναι χρόνος. Εσύ, Θεέ μου, θα με φωτίσεις. Εσύ θα είσαι το φανάρι μου. Θα έρθω προς το δικό Σου φως. Εσύ, Θεέ μου, θα φωτίσεις το σκοτάδι μου. Θα το κάνεις πιο φωτεινό…» (σε αυτό το σημείο το κουνούπι χτυπάει πάνω στη λαμπερή εντομοπαγίδα – και πέφτει στη γη νεκρό). 2 Στο σύντομο αυτό άρθρο αυτό, θα αναφερθώ στη Στιγμή ως μια διάσταση του Χρόνου. Τι είναι στιγμή; «Οι  χρονικές στιγμές είναι χωρικά σημεία» έγραφε ο Κω

ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΑΚΟΥ Χρειάζεται ένα νέο πολιτικό σύστημα για να μας βγάλει από την κρίση;

ΠΗΓΗ: http://antonisliakos.gr/2011/09/ Η σημερινή κρίση είναι άκρως ενδιαφέρουσα, αν την παρατηρείς ως ιστορικός. Αρκεί να μην τη ζεις ως πολίτης. Ως πολίτης είσαι πιασμένος στο δόκανο όχι μόνο της πραγματικότητας, αλλά και των αυταπατών της. Σ’ αυτές ανήκει η αντίληψη πως η κρίση είναι κατά βάση μια ηθική αρρώστια που οφείλεται στις λανθασμένες νοοτροπίες και συμπεριφορές μας, και ότι θα την ξεπεράσουμε, με την μεταμέλεια και την αλλαγή. Από αυτή την άποψη η απάντηση στο ερώτημα αν το παρόν πολιτικό σύστημα μπορεί να μας οδηγήσει στην έξοδο, είναι αυτονόητη. Γιατί στην ίδια αντίληψη, το πολιτικό σύστημα, όπως κι αν το καταλαβαίνει καθένας, θεωρείται ο κυρίως ένοχος για την κρίση. Το έχουμε εμπεδώσει. Φταίει η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης. Ο,τι κάναμε το κάναμε στραβά. Μεγαλώσαμε το κράτος για πελατειακούς λόγους και τώρα δεν μπορούμε να το συντηρήσουμε. Στην αφήγηση αυτή, η αλλαγή του πολιτικού συστήματος θεωρείται προϋπόθεση της λύτρωσης, κάτι σαν αναμενόμενος μεσσίας,

γιατι πουλανε τα συνομωσιολογικά βιβλια για την Κριση ( του τυπου φταιει ο Ροτσιλντ , ο Σορος , ο Μωρος και το Κακό συναπάντημα ;( σχόλιο

Εικόνα
είναι απλό : ο συνομωσιολογικές θεωρίες είναι εύκολες και ..αναγνώσιμες . Μιλάνε με συγκεκριμένα συνδέουν - αυθαίρετα η όχι - γεγονότα , δίνουν μια απλή και ευκολοχώνευτη εξήγηση των συμβάντων ..  Γι αυτό και όλα τα βιβλία του Τύπου ''ΤΥΧΑΙΟ ; ΔΕΝ ΝΟΜΊΖΩ ' ' Πουλάνε ... από τα βιβλία τύπου Φον Ντενικεν για τα Ουφο και τα Νιου εητζ μέχρι τα εδώ των δημοσιογραφικών αποκαλύψεων τύπου Χαρδαβέλα .. Ειναι απλά και πουλάνε και είναι απλό γιατί πουλάνε .. Το Κεφάλαιο του Μαρξ ΔΕΝ πουλάει και δεν διαβάζεται εύκολα  ..  φυσικό κι αυτό  ανθρώπινο Και το Κεφάλαιο δεν δίνει    μια εύκολη συνομωσιολογική εξήγηση .. Δίνει όμως μια αληθινή , επιστημονική εξήγηση ... Όμως δυστυχώς Δεν θα διαβαστεί παρά την Κρίση..

Η κρίση είχε τη δική της ιστορία Του Γιάννη Βούλγαρη(απο τα Νεα)

Η κρίση είχε τη δική της ιστορία Του Γιάννη Βούλγαρη ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013 Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας και τρία μετά την εκρηκτική εκδήλωσή της στην Ελλάδα, η κρίση έχει πια τη δική της ιστορία, τους δικούς της σταθμούς, τις δικές της αλλαγές φάσης. Η εξέλιξή της καθορίστηκε από τον τρόπο που συναρθρώθηκαν στη ζωή και στις αντιλήψεις των πολιτών η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή κρίση με την εθνική . Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις ώς τώρα φάσεις, αναλόγως με ποια διάσταση προείχε κάθε φορά στον δημόσιο λόγο και στον τρόπο που οι πολίτες προσλαμβάνανε την κρίση. Και η σειρά ήταν η παγκόσμια, η εθνική και τέλος η ευρωπαϊκή. Η βαρύτητα που κάθε διάσταση προσέλαβε δεν ήταν ένα αντικειμενικό μέγεθος, αλλά αποτέλεσμα της συγκυρίας, των λύσεων που δίνονταν ή επιχειρούνταν, του κομματικού ανταγωνισμού και της επικοινωνιακής προπαγάνδας. Η πρώτη φάση ήταν εκείνη της υποτιθέμενης ελληνικής «ανοσίας» που λανσαρίστηκε τη διετία 2008-09

Η ιστορία δεν είναι η διαδοχή έξυπνων gadgets από επινοητικούς «αριστερούς» διαχειριστές, αλλά μια διαδικασία χωρίς υποκείμενο και τέλος-σκοπό και με κινητήρια δύναμη την πάλη των τάξεων. Όχι των εθνών, ούτε των νομισμάτων.. αποσπασμα απο το editorial του περιοδικού ΘΕΣΕΙΣ

ΠΗΓΗ  EDITORIAL ALEA JACTA EST 1 Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΤΟΝ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ ''Το «όπλο» του νομίσματος Η μάχη των «εθνών» συμπληρώνεται αναγκαστικά και από τον πόλεμο των νομισμάτων. Μετά την κρίση στην Κύπρο τα εθνικά ανακλαστικά συμπληρώνονται από την «επιβεβαίωση» των «αριστερών» εθνικιστών για την προσήλωσή τους στην εθνική αναδίπλωση που αναγκαστικά σημαίνει και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Η «συμμαχία της δραχμής» έχει κάνει πάλι φανερή και ηχηρή την παρουσία της με συμπορεύσεις που ξεκινούν από την άκρα Δεξιά και φτάνουν στην «άκρα Αριστερά», σε έναν παραγωγικό «συνασπισμό» που ήδη «μελετάει» και προτείνει μοντέλα «παραγωγικής ανασυγκρότησης» της χώρας. Η αναπαραγωγή αυτών των δοξασιών δεν είναι ούτε νέα, ούτε γεννήθηκε μέσα στην κρίση. Είναι η μορφή που λαμβάνουν μέσα στη συγκεκριμένη συγκυρία τάσεις και πολιτικές διαφωνίες εντός της Αριστεράς, οι οποίες έχουν θεωρητικές ρίζες που ανάγονται στην