η πιο τρομαχτική πλευρά της φαντασίωσης έρχεται την στιγμή της πραγματοποίησης της ..
Γιατί μέχρι τότε η φαντασίωση έπαιζε τον ρόλο του επιδέσμου που βοηθούσε στην επούλωση του τραύματος ..
Η πραγματοποίηση της φαντασίωσης σχίζει τον επίδεσμο και το τραύμα χάσκει πάλι, ωμό και πραγματικό.
Όταν η φαντασίωση πραγματοποιείται μένουμε πάλι Μόνοι με την ανοιχτή πληγή -να διακρίνουμε απο μέσα της το Πραγματικό να χάσκει με όλη την εκτυφλωτική του Κενότητα.
εμπειρία και Βίωμα
Κάποτε είχαμε εμπειρίες , τώρα έχουμε βιώματα : οι εμπειρίες ενείχαν την συνάντηση
μας με τον πραγματικό , εκεί έξω..
Υπήρχε ένας αντικειμενικός , χειροπιαστός , υλικός κόσμος .... Τις εμπειρίες
τις είχες με τις πέντε αισθήσεις: την αφή , την γεύση την ακοή..
Τις αισθανόσουν ,τις μύριζες , πονούσες..
Οι εμπειρίες σε συνένωναν με τον κόσμο : αισθανόσουν ότι ανήκες σε κάτι μεγαλύτερο
' οι εμπειρίες σε έκαναν Ψηφίδα ενός μεγαλυτέρου από εσένα Ψηφιδωτού.
Οι εμπειρίες επίσης εμπέδωναν την αίσθηση ενός χρόνου συνεχούς : την αίσθηση
του μέλλοντος .
Σήμερα ζούμε με προσομοιώσεις και Βιώματα.
Η Εμπειρία είναι αντικειμενική όμως το Βίωμα είναι υποκειμενικό.
Η εποχή των Βιωμάτων συνδέεται και με την Τυραννία της Οικειότητας του Σεννετ :
δεν μετρούν οι πράξεις , η εμπειρία ,αλλά το αίσθημα , η συγκίνηση .Η αίσθηση
του κόσμου ως βιώματος μας εισάγει στην πίσω πλευρά του καθρέφτη, μας υποβάλει
την ιδέα ενός κόσμου εύπλαστου , του κόσμου ως ονείρωξη Νάρκισσων .
