Νέοι και Νέες της Ελλάδας ... Μη Γινετε σαν τον Αδωνη, τον Βοριδη την Μανταμ Κεραμέως , τον.... ρητορα Κικίλια ,τον Κυριακο Μητσοτακη , ΓΙΝΕΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΦΙΛΗ

Οι νεότεροι εχουν εθιστει σε μια πολιτικαντικη ρητορική της Γελοιοτητας και της Ξεφτιλας τυπου ΑΔΟΝΕΙΔΟΣ , Βοριδη ή Μητσοτακη.. Σε Ομιλίες στημενες , σε τηλεοπτικά σωου δηθεν συνεντευξεων με στημένες ερωτησεις .. Ετσι οταν ακουσουν εναν γνησιο Λαικό αγωνιστη ρητορα τυπου ΠΑΦΙΛΗ , ξαφνιαζονται: τι ειναι αυτό , απο που ηρθε; Καθως εχουν συνηθισει στην ΞΕΦΤΙΛΑ των Πουλημένων ηγετισκων , τους φαινεται παραξενο να ακουν την Γνησια αληθεια .. Ε τους πληροφορω πως υπήρξε μια εποχή - η κατασυκοφαντημένη εποχή της Μεταπολιτευσης , που στα αμφιθεατρα και στους εργατικους αγωνες βγαιναν χιλιαδες ρητορες σαν τον Εξαιρετικό Παφίλη. Γιατι; Γιατι ηταν ζυμωμένοι με την αληθεια , βιωναν την αληθεια , αναπνεανε την Αληθεια Νέοι και Νέες της Ελλάδας ... Μη Γινετε σαν τον Αδωνη, τον Βοριδη την Μανταμ Κεραμέως , τον.... ρητορα Κικίλια ,τον Κυριακο Μητσοτακη , ΓΙΝΕΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΦΙΛΗ Ψαξτε στην Ιστορια , Διαβαστε βιβλια , σκεφτειτε Μιληστε. Ακουστε Σκεφτειτε .. Νεε και Νεα της Ελλάδας .. Γινε σαν τον Παφιλη

περί διάκρισης εργάσιμου - ''ελευθέρου'' χρόνου

περί διάκρισης εργάσιμου - ''ελευθέρου'' χρόνου

(του  Πέτρου  Θεοδωρίδη)
-----------------------------------------------------------------------
στην εποχή μας επίσης η διάκριση εργασίμου - ''ελευθέρου'' χρόνου και καταργείται και ..εντείνεται

α. Κατ' αρχάς ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς - μέσω κομπιούτερ γίνεται κατ'οικον ...

β. Η διασκέδαση και ο ελεύθερος χρόνος παύει να συνδέεται με το ..'βγαίνω έξω '' και γίνεται .μέσα : βλέπω ταινίες στο κομπιούτερ η μπαίνω Φ β - κάτι όμως που μπορεί να κάνεις και στη ..Δουλειά..(θυμηθείτε εδω και πως αρχίζει η ταινία Μπραζιλ)

γ) ζούμε καταστάσεις που είτε : απαιτούν από εμάς να Μη δουλεύουμε με ωράρια αλλά σχεδόν απεριόριστα ( χωρίς ελεύθερο χρόνο)
η να Μη δουλεύουμε καν -ανεργία- όποτε έχουμε ..απεριόριστο , όχι ελεύθερο αλλά ..Άδειο χρόνο

Walter Benjamin Πάνω στην έννοια της ιστορίας Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας XI / αναδημοσιευση Sarajevo | Βιβλιοθήκη | Walter Benjamin, Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας sarajevomag.gr

Walter Benjamin
Πάνω στην έννοια της ιστορίας
Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας

 XI

Ο κομφορμισμός, με τον οποίο απ' την αρχή ήταν εξοικειωμένη η σοσιαλδημοκρατία, έγκειται όχι μόνο στην πολιτική τακτική της, αλλά και στις οικονομικές της αντιλήψεις. Αποτελεί μία από τις καθοριστικές αιτίες της μετέπειτα κατάρρευσης. Τίποτε δεν έχει διαφθείρει τη γερμανική εργατική τάξη σε τόσο μεγάλο βαθμό, όσο η άποψη πως αυτή πλέει με το ρεύμα. Αντιμετώπισε τις τεχνικές εξελίξεις ως την κοίτη του ρεύματος, μες στο οποίο θεωρήθηκε ότι κολυμπούσε. Από κει ήταν μόλις ένα βήμα η αυταπάτη, πως η εργασία στο εργοστάσιο, που υποτίθεται πως έτεινε να εξελίσσεται τεχνολογικά, αντιπροσωπεύει ένα πολιτικό κατόρθωμα. Η παλιά προτεσταντική ηθική της εργασίας αναβίωσε με κοσμική μορφή ανάμεσα στους γερμανούς εργάτες. Στο Πρόγραμμα της Gotha διακρίνονται ήδη τα ίχνη αυτής της σύγχυσης. Η εργασία ορίζεται εκεί σαν "η πηγή κάθε πλούτου και κάθε πολιτισμού". Υποπτευόμενος το χειρότερο, ο Marχ ανταπάντησε στο σημείο αυτό ότι ο άνθρωπος που δεν έχει καμιά ιδιοκτησία εκτός από την εργατική δύναμή του, αναγκάζεται να γίνει "ο δούλος άλλων ανθρώπων που έχουν κάνει τους εαυτούς τους ιδιοκτήτες..." Παρ' όλα αυτά, η σύγχυση μόνο εντάθηκε και πολύ σύντομα ο Josef Dietzgen διακήρυξε: "Ο σωτήρας των μοντέρνων καιρών ονομάζεται εργασία... Στη βελτίωση... της εργασίας... συνίσταται ο πλούτος, που μπορεί σήμερα να αποφέρει όσα κανένας λυτρωτής δεν κατόρθωσε μέχρι τώρα". Αυτή η χυδαία μαρξιστική αντίληψη για το τί είναι η εργασία, δεν μπαίνει καν στον κόπο να απαντήσει στο ερώτημα, πώς μπορούν οι εργάτες να επωφεληθούν του προϊόντος τους, εφ' όσον δεν είναι πλέον στη διάθεσή τους. Αναγνωρίζει μόνον την πρόοδο της επικυριαρχίας πάνω στη φύση και όχι την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας. Κουβαλάει ήδη τα τεχνοκρατικά σημάδια που θα βρεθούν αργότερα στο φασισμό. Σ' αυτά συμπεριλαμβάvεται μία αντίληψη της φύσης που διαφοροποιείται δυσοίωνα από εκείνη των σοσιαλιστικών ουτοπιών, που προηγήθηκαν της επανάστασης του 1848. Η εργασία, όπως γίνεται πλέον αντιληπτή, ισοδυναμεί με την εκμετάλλευση της φύσης, η οποία αντιπαρατίθεται με αφελή ικανοποίηση στην εκμετάλλευση του προλεταριάτου. Συγκρινόμενες μ' αυτή τη θετικιστική σύλληψη, οι φανταστικές επινοήσεις -που έδωσαν τόσο άφθονο υλικό για το χλευασμό του Fourier- επιδεικνύουν μια εκπληκτικά υγιή ευαισθησία. Σύμφωνα με τον Fourier, σαν αποτέλεσμα μιας αριστοτεχνικής συλλογικής εργασίας, τέσσερα φεγγάρια θα φώτιζαν τη γήινη νύχτα, οι πάγοι θα αποσύρονταν από τους πόλους, το νερό της θάλασσας δεν θα είχε πια αλμυρή γεύση και τα άγρια θηρία θα έμπαιναν στην υπηρεσία του ανθρώπου. Όλα αυτά απεικονίζουν μια εργασία, η οποία πολύ πέρα από την εκμετάλλευση της φύσης, είναι ικανή να την γονιμοποιήσει ώστε να φέρει στο φως το κάθε λογής δημιούργημα που κείτεται αδρανές στην αγκαλιά της σαν δυνατότητα. Στην διεφθαρμένη αντίληψη της εργασίας αντιστοιχεί, σαν λογικό της συμπλήρωμα, μια φύση τέτοια, που σύμφωνα με την έκφραση του Dietzgen, "υπάρχει εκεί δωρεάν".

όλες οι Θέσεις εδώ
http://www.sarajevomag.gr/vivliothiki/benjamin.html

πηγη αναρτησης:

http://dangerfew.blogspot.com/2011/10/blog-post_16.html

CYNICAL: Το τέλος της Εργασίας

CYNICAL: Το τέλος της Εργασίας

Εδώ και ένα χρόνο, στον άμεσο κύκλο μου υπάρχουν 3 πιστοποιημένοι 100% άνεργοι, ένας άλλος, το αφεντικό του οποίου κήρυξε πτώχευση και οσονούπω θα καταλογίζεται κι αυτός στους πιστοποιημένους 100% ανέργους, κι άλλοι δυο οι οποίοι μετά βίας διατηρούν το γραφείο τους ανοιχτό. Στην πραγματικότητα είναι κι αυτοί χωρίς δουλειά. Τελικό σύνολο 6 άτομα. Μπορεί να πεις ότι είμαι και γκαντέμω, κι ότι το φταίξιμο είναι δικό μου που γρουσούζεψα τους ανθρώπους, αλλά και πάλι ας μού εξηγήσει κάποιος πώς συνέβη έτσι ξαφνικά κι απέκτησα κακιά ενέργεια. Μάλλον κάτι άλλο θα φταίει, έξω από ‘δω κι έξω από μας.

Γιατί φεύγουν λοιπόν οι δουλειές; Η κρίση, θα πείτε. Μα αν αυτό είναι κρίση, τότε το προηγούμενο διάστημα τι ήταν; Θα το λέγαμε «Ανάπτυξη», με την καλή την έννοια; Κατά γενική ομολογία αυτό που βιώναμε τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν ανάπτυξη, αλλά τζόγος, και ότι η σημερινή κατάσταση δεν είναι παρά ένα reset, μια επαναφορά της οικονομίας στις πραγματικές της διαστάσεις. Δηλαδή, το τωρινό είναι το κανονικό και το προηγούμενο το αφύσικο, το ανώμαλο. Υπάρχει καμιά αντίρρηση σ’ αυτό; Για πόσο χρόνο μπορείς να χτίζεις μια οικονομία στον αέρα και στα χρέη; Τόσο, μέχρι να εκραγεί.

Αποτελεί γενικό κανόνα ότι στις αναπτυγμένες χώρες ο ρυθμός ανάπτυξης είναι πια χαμηλός. Σε αντίθεση, υψηλοί ρυθμοί παρατηρούνται σε αναπτυσσόμενες χώρες, γι αυτό άλλωστε ονομάζονται κι έτσι. Αν παρήγαγες 10 κουβέρτες και ξαφνικά διπλασιάσεις την παραγωγή σε 20 κουβέρτες, τότε ο ρυθμός ανάπτυξης τρέχει με 100%. Αν παράγεις όμως 10 εκατομμύρια κουβέρτες, ακόμα και ν’ αυξήσεις την παραγωγή σε 20 εκατομμύρια, στο τέλος δεν θα βρίσκεις σε ποιον να τις πουλήσεις, γιατί οι περισσότεροι θα έχουν ήδη κουβέρτες στα σπίτια τους. Άρα μοιραία, θα παράγεις πολύ λιγότερες και ο ρυθμός ανάπτυξης θα είναι χαμηλός.

Οπότε έρχεται το επόμενο ερώτημα. Πώς φτιάχνονται νέες θέσεις εργασίας; Μα με την Ανάπτυξη, συμφωνούν όλοι. Πράσινη, Κίτρινη, Μπλε, οποιαδήποτε. Ανάπτυξη να είναι, κι ό,τι να ‘ναι. Μα τώρα δα είδαμε, ότι στις αναπτυγμένες χώρες οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν μπορούν να αυξηθούν παραπάνω απ’ ότι είναι, αν θέλουμε να μιλάμε για μια πραγματική οικονομία. Μπορούν να αυξηθούν μόνο σπασμωδικά και αεριτζήδικα, στιγμιαία και εικονικά, με την κατάρρευση και το ξεφούσκωμα να είναι απ’ την αρχή προδιαγεγραμμένα.

Η ανάπτυξη στους ήδη ανεπτυγμένους είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, η οποία και ολοένα θα δυσχεραίνει όσο πιο πολύ αναπτυγμένοι θα γινόμαστε. Στην ουσία, όλη μας η έννοια πια θα είναι πώς θα βγάλουμε απ’ τη μύγα ξύγκι, γιατί ό,τι κρέας ήταν να βγάλουμε, το βγάλαμε. Κι εδώ αρχίζει πια η παράνοια, η διαστροφή και η γελοιότητα, οι οποίες βρίσκονται πίσω απ’ την αδήριτη ανάγκη εφεύρεσης νέων αναγκών, νέων καινοτομιών και νέων τύπων επιχειρηματικότητας. Τέτοιες, ώστε ο καθαριστής γαρίδων να θεωρείται πλέον άξιος προς βράβευση, όπως συνέβη στην πρόσφατη έκθεση της Φρανκφούρτης.

Έχω την εντύπωση ότι οι θέσεις εργασίας όλο και θα λιγοστεύουν. Ή, για να κάνω το σενάριο λιγότερο τρομαχτικό, περίοδοι με προσφορά εργασίας, θα ακολουθούνται από μακρές περιόδους ανεργίας και φτώχειας.

Δεν ξέρω, αλλά όλο αυτό το παραμύθι μου φαίνεται σα μια επιταχυνόμενη και αδιέξοδη κούρσα. Κάποια στιγμή, δεν θα έχουμε τίποτε άλλο ν’ αναπτύξουμε, θα χτυπήσουμε τοίχο και θα φάμε τα μούτρα όλοι μας.

Η Geographical, μια startup επιχείρηση με έδρα στις Σέρρες, ...................

Geographical: Όχι άλλη μία ετικέτα σε βαζάκι

www.parallaximag.gr

Οι μικροί παραγωγοί δυσκολεύονται να βγουν στις μεγάλες αγορές του εξωτερικού και συχνά χάνουν την προσωπική επαφή με τους πελάτες τους. Η Geographical, μια startup επιχείρηση με έδρα στις Σέρρες, έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των παραγωγών και τ

Γιατί ΘΑ ΑΠΕΡΓΗΣΩ ΑΥΡΙΟ(παλια αναρτηση( 14/12/2010)που ταιριαζει και με το σημερα ..

1. γιατί παρολο  που δεν πιστευω οτι θα βγει τιποτις ετσι που τακαναν σ..τα  κυριως οι   (ατιμωρητοι ακομα βεβαια ) ΔΑΜΑΛΟΙ που ρημαξαν την Χωρα αλλά και οι αλλοι , οι Πασοκοι  και  οχι μόνο 

οι Πρωην και οι επομενοι

εν   τουτους  θελω μια μερα Αξιοπρεπειας ρε Γαμότι ,, 

Να  θυσιασω κι ενα μεροκαματο για μιας Μερας αξιοπρεπεια .. Για  μια μέρα ναχω  την αισθηση - ακομα και ψευδαισθηση οτι ελεγχω τη ζωή μου . Για μια μέρα .. Για μια στιγμή...... 

Μια σταλα Αξιοπρεπειας ....

2. γιατι ειδα αυτο στης φιλης μου της  ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΗς 

Απεργία 15 Δεκέμβρη: Κάντε την σταθμό ή πάτε να γαμηθείτε!

 κι ενταξει.. Σιγά μη γινει και ..σταθμος ..Αλλά τουλάχιστον  ..οταν θα απεργησω  αυριο θα μπορω να πω : Σ'ολους  εκεινους τους ( ΕΙΤΕ Μνημονιακους 'ΕΙΤΕ .. ταχα αντιμνημονιακους ) το δευτερο . ΑΝΤΕ  ΚΑΙ ....

   3.Γιατί αντελήφθην την πικρή αληθεια οτι  ολοι αυτοι ειτε οι  Μνημονιακοί που μας ρημαζουν τωρα 

ειτε  οι αντιΜνημονιακοι ντεμέκ (που λένε  να φυγουμε  απο το ευρω και να γυρισουμεσε Υποτιμημένη δραχμή και ναχετε μισθους πεινας για να αυξηθουν οι ..εξαγωγές )

 οταν λενε .. Να πληρωσουμε ολοι για την κριση 

 εννοουν 

 Να πληρωσετε την Κριση Μόνο εσεις οι Μισθωτοι 

4. Γιατί  αυτο κάνω  εδω και πολλά χρόνια .. Απεργουσα. Και για πολύ πιο ασημαντους λόγους. Τωρα δεν θα απεργήσω; 

 (και για οσους μου λένε  ..φτηνές δικαιολογιες  του τύπου'' ξερεις  δεν θα βγει τίποτα, και εχω αναγκη τα λεφτά ,κλπ κλπ.. απαντώ..Καλά ρε .. και τιποτε να μη βγεί κερδιζετε μιας μερας αξιοπρεπεια .. -δίνεις ενα μεροκαματο ..κερδιζεις αξιοπρεπεια

Λιγο ειναι;

 - για ορισμένες περιπτωσεις .. ιδιως  αυτωνών που φωναζουνε ταχα αλλά οταν ερθει η ωρα της απεργιας κανουνε μωκο  και τουμπεκι ψλοκομμένο .. 

Ισχυει η  απαντηση  της  παραγραφου  2.(ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΗ )

5. Γιατί αν ηθελαν πραγματικά  να μοιραστουμε τα Βαρη  της κρισης και οι μεν Μνημονιακοι και οι 'δε 'αντιμνημονιακοι '' θα ελεγαν και  καμμια κουβεντα και για την φορολογηση της εκκλησιας , την  -λογω εκτακτου  ανάγκης- αναγκαιοτητα  απλλοτριωσης ενος μερους  τουλαχιστον απο την ακινητη περιουσια της - αυτήν που  ....κληρονομησε  με χρυσοβουλα και σουλτανικά φιρμάνια - αντις να  συμπιεζουν   σαν την πρεσσα τους μισθους και τις συνταξεις  και τα ταμεια ..ειτε να  τσιριζουν περι αναγκης  επιστροφής  στη δραχμή για να αγορασουν κοψοχρονιας  οτι κινειται και δεν τα λαμογια που βγαλαν 20 δις ευρω εξω.(και των οποιων την εδώ περιουσια αφηνουν ανεγγιχτη  ενώ ρημαζουν την τσεπη των μισθωτων )

και γι αυτο λοιπόν  

 θα απεργησω...( αν οχι τι αλλο -  ας δειξουμε οτι δεν μασαμε  μνημονιακό  ή ''αντιμνημονιακό'' κουτοχορτο)

 

Paperman - Full Animated Short Film

Paperman: Ο έρωτας στα χρόνια της εργασιακής χολέρας

κατω τα χέρια απο τις Συντάξεις και ΤΙΜΗΜΕΝΟ ΚΚΕ

Ο διπλός χαρακτήρας της εργασίας/ αναδημοσιευση αποσπασματων απο το Κεφαλαιο του Μαρξ -πηγη Ριζοσπαστης /απο το Μπλογκ Lenin Reloaded

Ο διπλός χαρακτήρας της εργασίας

Κάθε εμπόρευμα έχει διπλό χαρακτήρα: Από τη μια μεριά, είναι αξία χρήσης και, από την άλλη, αξία.

Αυτός ο διπλός χαρακτήρας του εμπορεύματος καθορίζεται από το διπλό χαρακτήρα της εργασίας, που είναι ενσωματωμένη στο εμπόρευμα.

Τα είδη εργασίας είναι τόσο πολυποίκιλα, όσο και οι παραγόμενες αξίες χρήσης.

Σήμερα στον κόσμο παράγονται πάνω από 20 εκατομμύρια αξίες χρήσης. Π.χ., η εργασία του μαραγκού είναι ποιοτικά διαφορετική από την εργασία του ράφτη, του τσαγκάρη κλπ.

Τα διαφορετικά είδη εργασίας διαφέρουν το ένα από το άλλο στο σκοπό, στις μεθόδους, στα εργαλεία και, τέλος, στα αποτελέσματά τους. Π.χ., ο μαραγκός δουλεύει με το σκεπάρνι, το πριόνι, το ροκάνι και παράγει είδη ξύλου (τραπέζια, καρέκλες, κλπ.). Ο ράφτης παράγει ρούχα με τη βοήθεια της ραπτομηχανής, του ψαλιδιού και της βελόνας. Ετσι, βλέπουμε ότι σε κάθε αξία χρήσης είναι ενσωματωμένο ένα ορισμένο είδος εργασίας.

Η εργασία που ξοδεύτηκε με καθορισμένη μορφή είναι συγκεκριμένη εργασία.

Η συγκεκριμένη εργασία δημιουργεί την αξία χρήσης του εμπορεύματος. Αλλά αυτή η εργασία δεν είναι η μοναδική πηγή των αξιών χρήσης, που παράγει τον υλικό πλούτο.

Μια άλλη πηγή της αξίας χρήσης είναι τα υλικά αντικείμενα της φύσης.

Η συγκεκριμένη εργασία και η αξία χρήσης υπάρχουν ανεξάρτητα από το αν η παραγωγή είναι ή δεν είναι εμπορευματική.

Στις συνθήκες, όμως, της εμπορευματικής παραγωγής, η εργασία των εμπορευματοπαραγωγών δεν είναι μόνο συγκεκριμένη, αλλά και αφηρημένη.

Κατά την ανταλλαγή συγκρίνονται μεταξύ τους και εξισώνονται το ένα με το άλλο τα πιο ποικιλόμορφα εμπορεύματα που έχουν δημιουργηθεί από διαφορετικά είδη συγκεκριμένης εργασίας.

Συνεπώς, πίσω από τα διαφορετικά συγκεκριμένα είδη εργασίας κρύβεται κάτι το κοινό, που χαρακτηρίζει κάθε εργασία.

Τόσο η εργασία του μαραγκού, όσο και η εργασία του ράφτη, παρά την ποιοτική διαφορά ανάμεσα σ' αυτά τα είδη εργασίας, αποτελούν παραγωγικό ξόδεμα του μυαλού, των νεύρων, των μυώνων κλπ. του ανθρώπου, και με αυτήν την έννοια αποτελούν όμοια ανθρώπινη εργασία, εργασία γενικά.

Η ομοιογενής κοινωνική εργασία των εμπορευματοπαραγωγών, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη μορφή της, λέγεται αφηρημένη εργασία.

Η αφηρημένη εργασία δημιουργεί την αξία του εμπορεύματος και, μάλιστα, είναι η μοναδική πηγή της αξίας.

Η αφηρημένη εργασία, που αποτελεί τη βάση της αξίας, εκφράζει τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των εμπορευματοπαραγωγών.

Η αφηρημένη και η συγκεκριμένη εργασία αποτελούν δύο πλευρές της εργασίας, που είναι ενσωματωμένη στο εμπόρευμα.

«Κάθε εργασία είναι, από τη μια, ξόδεμα ανθρώπινης εργατικής δύναμης με τη φυσιολογική έννοια, και με αυτήν την ιδιότητα της όμοιας ανθρώπινης ή αφηρημένης ανθρώπινης εργασίας αποτελεί την αξία του εμπορεύματος.

Κάθε εργασία είναι, από την άλλη, ξόδεμα ανθρώπινης εργατικής δύναμης με την ιδιαίτερη καθορισμένη σκόπιμη μορφή, και με την ιδιότητα αυτή της συγκεκριμένης ωφέλιμης εργασίας παράγει αξίες χρήσης».3

1. Κ. Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», πρώτος τόμος, σελ. 55.

2. Κ. Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», πρώτος τόμος, σελ. 545.

3. Κ. Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», πρώτος τόμος, σελ. 60.

4. Φρ. Ενγκελς, Αρθρα και μελέτες, τ. Α΄, Απαντα, τόμ. 9, σελ. 9, εκδόσεις «Μπάϋρον».

Του

Γιώργου ΠΟΛΥΜΕΡΙΔΗ

Πηγή: Ριζοσπάστης

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

5/10/2003

 -- Η καπιταλιστική αναπαραγωγή

7/9/2003

 -- Το κεφάλαιο

6/7/2003

 -- Παραγωγικές δυνάμεις και σχέσεις παραγωγής

7/10/2001

 -- Σχετικά με τις ανάγκες της εργατικής τάξης

6/1/2001

 -- Ο ρόλος της εργασίας στην εξανθρώπιση του πιθήκου

Judith Butler: Από την Επιτελεστικότητα στην Επισφάλεια (με ελληνικούς υπότιτλους)

Judith Butler - From Performativity to Precarity (with Greek subtitles) from Re-public on Vimeo.

Judith Butler, Επιτελεστικότητα και επισφάλεια-ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ: Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ: Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"

Judith Butler, Επιτελεστικότητα και επισφάλεια

Επιτελεστικότητα και επισφάλεια: Η Τζούντιθ Μπάλτερ στην Αθήνα, επιμέλεια: Αθηνά Αθανασίου, εκδόσεις Νήσος, σειρά: Πολιτείες, Αθήνα 2011, ISBN 978-960-9535-25-0.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Η έκδοση αυτή αποτυπώνει το γεγονός της επίσκεψης της Τζούντιθ Μπάτλερ στην Αθήνα, τον Δεκέμβριο του 2009. Είναι ένα μνημονικό αποτύπωμα μιας συνάντησης που άφησε πολλαπλά ίχνη – θεωρητικά και πολιτικά· ενός συμβάντος που παρήγαγε συμβάντα, σηματοδοτώντας πώς αυτό που “συμβαίνει” ασκεί αλλά ταυτόχρονα εκθέτει και υπερβαίνει την ισχύ της επιτελεστικότητας.

           Η έλευση της Τζουντιθ Μπάτλερ στην Αθήνα συνέπεσε χρονικά με μια σημαίνουσα καμπή στο έργο της, η οποία θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μια συστηματική επεξεργασία των θεωρητικών και πολιτικών δεσμών ανάμεσα αφενός στην επιτελεστικότητα ως πάντοτε επισφαλή, τελετουργική και τελεστική παράθεση του κοινωνικά διανοητού και των κανόνων που το διέπουν, η οποία ενέχει τη δυνατότητα απαγκίστρωσης από τα κανονιστικά συμφραζόμενα, και αφετέρου την επισφάλεια ως γενικευμένη αλλά και ιεραρχικά επιμερισμένη συνθήκη επιτέλεσης της κοινωνικής τρωτότητας. Οι διαλέξεις της Αθήνας έφεραν το στίγμα της συνύφανσης ανάμεσα στον επισφαλή χαρακτήρα της επιτελεστικότητας και την επιτελεστική χροιά της επισφάλειας· μιας συνύφανσης που αφορά τις νόρμες του φύλου, της σεξουαλικότητας, του πολέμου, της φτώχειας, της νεοαποικιακής κυριαρχίας, του εθνικισμού, του ρατσισμού και της ομοφοβίας.

Απόσπασμα από τη διάλεξη της J. Butler “Από την επιτελεστικότητα στην επισφάλεια”   (Πάντειο Πανεπιστήμιο, Δεκέμβριος 2009) :

[σελ. 65] Πως γίνεται λοιπόν και ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε, ο τρόπος με τον οποίο εξειδικεύουμε τις μορφές ύπαρξης μας – αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε πεδίο της αποκλειστικότητας- τοποθετείται σε μια σφαίρα σχεσιακότητας χωρίς την οποία δεν μπορούμε να εμμείνουμε στο Είναι μας; Δεν φτιάχνουμε τον εαυτό μας από μόνοι μας, ούτε και είμαστε πλήρως καθορισμένοι.  Παλεύουμε όμως για να υπάρξουμε και να εμμείνουμε στο Είναι μας μέσα σε σχήματα αναγνωρισιμότητας τα οποία δεν λαμβάνουν πάντοτε επαρκώς υπόψη τη σφαίρα αλληλεξάρτησης μέσα στην οποία ζούμε.

Επιτρέψτε μου να δώσω ένα παράδειγμα που συνδέει άμεσα το ζήτημα της επιτελεστικότητας με εκείνο της επισφάλειας. Ίσως κάποιοι να γνωρίζετε ότι, το Μάιο του 2006, παράνομοι μετανάστες βγήκαν στους δρόμους τους Λος Άντζελες και άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο των Ηνωμένων Πολιτειών. Για την ακρίβεια, τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο των Ηνωμένων Πολιτειών στα αγγλικά και στα ισπανικά, ενώ μια ισπανική εκδοχή κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο. Επίσης, τραγούδησαν και τον εθνικό ύμνο του Μεξικού, ενώ κάποιες φορές τραγουδούσαν τον έναν ύμνο αμέσως μετά τον άλλο. Τι είδους δημόσια επιτέλεση έκαναν αυτοί τραγουδώντας έτσι στο δρόμο; Στόχος τους ήταν να απευθυνθούν στην κυβέρνηση και να της ζητήσουν να τους επιτρέψουν να γίνουν πολίτες. Τι δηλώνει όμως ο τρόπος με τον οποίο τέλεσαν αυτή την απεύθυνση; Και, επιπλέον, τι είδος επιτελεστικής άσκησης ήταν αυτό το τραγούδισμα;

Οι άνθρωποι αυτοί ασκούσαν το δικαίωμα του συνέρχεσθαι χωρίς να έχουν αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα αυτό ανήκει στους πολίτες. Έτσι, διεκδικούσαν ένα δικαίωμα που δεν είχαν, προκειμένου να επιχειρηματολογήσουν δημοσίως ότι θα έπρεπε να έχουν το ίδιο αυτό  δικαίωμα. Προφανώς όμως δεν είναι απαραίτητο να έχουν προηγουμένως το δικαίωμα προκειμένου να επιχειρηματολογήσουν ότι θα έπρεπε να έχουν αυτό το δικαίωμα. Ευτυχώς δεν συνελήφθησαν, αν και θα μπορούσαν να έχουν συλληφθεί. Ως επί [σελ.66] το πλείστον οι παράνομοι μετανάστες μένουν μακριά από καταστάσεις στις οποίες μπορεί να συλληφθούν, να φυλακιστούν και να απελαθούν. Αυτή τη φορά, όμως, έκαναν μια εξαιρετικά δημόσια εμφάνιση, ασκώντας ένα δικαίωμα που ανήκει στους πολίτες ακριβώς επειδή οι ίδιοι δεν το έχουν [...]

Επιτελεστικότητα και επισφάλεια: Η Τζούντιθ Μπάλτερ στην Αθήνα, επιμέλεια: Αθηνά Αθανασίου, εκδόσεις Νήσος, Αθήνα 2011, σελ. 65-66 (αποσπάσματα).

[Ολόκληρη η διάλεξη περιλαμβάνεται στις σελ. 59-80 του βιβλίου. Το βίντεο της διάλεξης με ελληνικούς υπότιτλους μπορείτε να το δείτε εδώ].

 

Η εργατική τάξη πάει στο λύκειο/Γιατί οι άγγλοι μαθητές εργατικής προέλευσης διαλέγουν τα επαγγέλματα των γονιών τους. Μια πρωτοποριακή κοινωνιολογική έρευνα της δεκαετίας του 1970Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος/αναδημοσιευση βιβλιοκριτικής απο το ΒΗΜΑ

Η εργατική τάξη πάει στο λύκειο

Γιατί οι άγγλοι μαθητές εργατικής προέλευσης διαλέγουν τα επαγγέλματα των γονιών τους. Μια πρωτοποριακή κοινωνιολογική έρευνα της δεκαετίας του 1970

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  16/09/2012 05:45

Αγγλοι μαθητές στο μετρό του Λονδίνου. Το βιβλίο του Πολ Γουίλις, πρωτοποριακό για την εποχή του, θίγει κάποια διαχρονικά ζητήματα της μέσης εκπαίδευσης

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 σε μια βιομηχανική πόλη της Δυτικής Αγγλίας o βρετανός κοινωνιολόγος Πολ Γουίλις μελέτησε μια παρέα δώδεκα μαθητών λυκείου οι οποίοι προέρχονταν από εργατικές οικογένειες και αυτοαποκαλούνταν «μάγκες». Ο Γουίλις συνέχισε να τους μελετά και αφότου έπιασαν την πρώτη τους χειρωνακτική δουλειά.

Το ερώτημα της έρευνας ήταν «γιατί τα παιδιά των εργατών διαλέγουν επαγγέλματα της εργατικής τάξης, μένοντας έτσι καθηλωμένα στην τάξη των γονιών τους;». Ο συγγραφέας απαντά ότι οι «μάγκες» θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτερους από τους καθηγητές και τους υπόλοιπους μαθητές (τα «φυτά») που δεν ήξεραν την αληθινή ζωή. Οι καθηγητές και τα «φυτά» δέχονταν τις αξίες του σχολείου, όπως πειθαρχία, έμφαση στην πνευματική αντί για τη χειρωνακτική εργασία και ισότητα ευκαιριών μέσω της απόκτησης μορφωτικών προσόντων.

Οι «μάγκες» απέρριπταν αυτές τις αξίες και συγκροτούσαν τη δική τους «αντι-σχολική» κουλτούρα, η οποία είναι συναφής με την κουλτούρα που αναπτύσσεται στην αλυσίδα παραγωγής. Οπως οι μαθητές κάνουν αντίσταση, δίνοντας το δικό τους νόημα στη σχολική καθημερινότητα, έτσι και οι εργάτες προσπαθούν να προσδώσουν το δικό τους νόημα σε ό,τι κάνουν, αντιστεκόμενοι στους κανόνες και στους ρυθμούς της μισθωτής εργασίας.

Ηδη, ενόσω ήταν ακόμη μαθητές, οι «μάγκες» πίστευαν ότι η πραγματική ζωή βρισκόταν εκτός σχολείου, δηλαδή στις αγγλικές παμπ και στα εργοστάσια στα οποία θα κατέληγαν αυτοβούλως μετά την αποφοίτησή τους. Οι «μάγκες» δεν πίστευαν ότι, αν μελετούσαν, θα έβρισκαν καλύτερες δουλειές. Η σχολική αποτυχία τούς φαινόταν εξίσου αναπόφευκτη όσο και αδιάφορη. Θεωρούσαν περίπου φυσικό ότι θα κατέληγαν σε δουλειές παρόμοιες με εκείνες των γονιών τους.

Ο μύθος της κοινωνικής ανόδου

Ο Γουίλις ερμηνεύει το πώς λαμβάνει χώρα η ταξική αναπαραγωγή στο μικροεπίπεδο των ενδοσχολικών σχέσεων. Συμπληρώνει έτσι αυτό που ξέρουμε για το μακροεπίπεδο των κοινωνικών σχέσεων: η ανοδική κοινωνική κινητικότητα είναι μικρή ακόμη και στις πιο «ανοιχτές» κοινωνίες. Αφενός, λίγα παιδιά από εργατικά στρώματα μεταπηδούν χάρη στην εκπαίδευση σε στρώματα ανώτερα από εκείνα των γονιών τους. Αφετέρου, οι ευκαιρίες για κοινωνική «άνοδο» είναι περιορισμένες, αφού συνήθως ανεβαίνει κανείς μόνο ένα σκαλί της κοινωνικής στρωμάτωσης, όπως π.χ. όταν παιδιά εργατών γίνονται υπάλληλοι.

Ο Γουίλις, σήμερα καθηγητής στο Πρίνστον, ανήκει στη θεωρητική σχολή των «πολιτισμικών σπουδών» του Μπέρμιγχαμ. Ως προς τη θεωρία, αντίθετα με τους δημοφιλείς σε μας στρουκτουραλιστές μαρξιστές (Αλτουσέρ, Πουλαντζάς), ο συγγραφέας δεν θεωρεί την ταξική αναπαραγωγή ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα της λειτουργίας ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους. Εισάγει μια θεωρητική πρωτοτυπία εξηγώντας το πώς η αντι-κουλτούρα που διαμορφώνουν οι γόνοι της εργατικής τάξης δεν τους απομακρύνει από την τάξη τους αλλά μάλλον διευκολύνει την πρόσδεσή τους σε αυτήν.

Επιπλέον δεν εξιδανικεύει τους «μάγκες» μόνο και μόνο επειδή είναι παιδιά εργατών. Αντιθέτως, αναδεικνύει τα σεξιστικά και ρατσιστικά μοτίβα της κουλτούρας τους. Ο Γουίλις εισάγει και μια μεθοδολογική πρωτοτυπία παρακολουθώντας από πολύ κοντά τη ζωή των μαθητών και κατά το δυνατόν συμμετέχοντας ο ίδιος στη ζωή τους. Αντιπαραβάλλει τους «μάγκες» με άλλες ομάδες μαθητών και συνομιλεί με γονείς, καθηγητές, συμβούλους επαγγελματικού προσανατολισμού και διευθυντικά στελέχη του σχολείου.

Εκπαίδευση και διέξοδοι

Το βιβλίο είναι πολυσέλιδο και η ανάγνωσή του απαιτεί την προσήλωση του αναγνώστη, καθώς τα αποσπάσματα των συνομιλιών του Γουίλις με μαθητές και καθηγητές είναι πολύ εκτενή. Επ' αυτού η μεταφράστρια κάνει σπουδαία δουλειά. Επιπλέον, ο συγγραφέας κάποτε διατηρεί τη δύσκαμπτη κοινωνιολογική γλώσσα στην οποία δυστυχώς εκφράζονται πολλοί κοινωνικοί επιστήμονες και άλλοτε υπερβαίνει αυτή τη γλώσσα. Την υπερβαίνει διότι, ενώ ο Γουίλις είναι αριστερός, δεν καταφεύγει στα συνήθη μαρξιστικά σχήματα που ανάγουν οτιδήποτε συμβαίνει στο σχολείο στις αντιφάσεις του καπιταλισμού.

Αντιθέτως, ερμηνεύει με τρόπο πρωτοποριακό για την εποχή του τις ενδοσχολικές δομές και σχέσεις και τους αρμούς που συνδέουν το σχολείο με την καπιταλιστική κοινωνία με όρους κουλτούρας και αντι-κουλτούρας και με όρους διαρκούς ανασημασιοδότησης του σχολείου και της εργασίας εκ μέρους των κοινωνικών υποκειμένων.

Σωστά παρατηρεί ο επιμελητής Γιάννης Πεχτελίδης στην εξαιρετικά κατατοπιστική εισαγωγή του ότι το Μαθαίνοντας να δουλεύεις έχει σημασία για τους έλληνες αναγνώστες. Προφανώς η σημερινή Ελλάδα δεν αντιστοιχεί με τη βιομηχανική Αγγλία της δεκαετίας του 1970, θα λέγαμε όμως ότι αξίζει να διαπιστωθεί εμπειρικά το αν οι τάσεις που ερμηνεύει ο Πολ Γουίλις έχουν το «λειτουργικό ισοδύναμό» τους στη σχολική κουλτούρα και στις επαγγελματικές διεξόδους των παιδιών των μεταναστών στα ελληνικά σχολεία.

Πάντως το βιβλίο δεν είναι χρήσιμο επειδή, όπως μάλλον τελετουργικά αναφέρει ο Πεχτελίδης, μπορεί να φωτίσει τον ρόλο της εκπαίδευσης και τις προοπτικές των νέων σε περίοδο ανάπτυξης του ηγεμονικού σχεδίου του νεοφιλελευθερισμού. Το βιβλίο του Γουίλις είναι σημαντικό διότι, κοιτάζοντας το σχολείο με τη ματιά των μαθητών που προκαλούν «ρωγμές» στο κυρίαρχο αξιακό σύστημα, αφενός δεν αναπαράγει εύκολες γενικεύσεις για τα σχέδια του διεθνούς κεφαλαίου, αφετέρου υποδεικνύει τα όρια της ισότητας των ευκαιριών και των βελτιωτικών επεμβάσεων στην εκπαίδευση.

Ο κ. Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

περι κουρεματος και κρισης και Ευρωπης ..ενα σχολιο του Κωστα Κ στου Παπούλη

Κώστας.Κ says:

22/02/2012 στις 3:52 μμ

Ταπεινή μου γνώμη είναι πως τίποτα ακόμη δεν έχει κριθεί. Τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Γιατί η κρίση αυτή υπερβαίνει τις σχεδιαστικές δυνατότητες και τις συντονιστικές δράσεις των κυρίαρχων τάξεων φέρνοντας τις συχνά αντιμέτωπες μεταξύ τους (βλ αντιθέσεις ΕΕ-ΗΠΑ, Δύσης-Κίνας κλπ). 

Και η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός Ευρωζώνης, και η Ευρωζώνη μπορεί να διαλυθεί, όπως το ίδιο μπορεί να διατηρηθεί η Ελλάδα εντός ΕΕ17 με την εξαθλίωση στο κατακόρυφο και την ανάπτυξη στο ψυγείο για πολλά χρόνια. Το σίγουρο είναι πως οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις με εσωτερικές συγκρούσεις στο παζάρι των συμφερόντων τους, με δισταγμούς, καθυστερήσεις και παλινωδίες, κινούνται αποσπασματικά παρ’όλα αυτά σε μία άνωθεν, διοικητικά επιβαλλόμενη και ταξικού μονοδιάστατου χαρακτήρα οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Ας μη ξεχνάμε πως ο Μπίσμαρκ ενοποίησε την Γερμανία με απολυταρχικό τρόπο. Αντίστοιχα πράττει σήμερα το κυρίαρχο γερμανογαλλικό μπλόκ με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ανοίγματος των εθνικών αγορών και καταστροφής των επιχειρηματικών δομών στις πιο αδύναμες περιφερειακές οικονομίες (αλλά όχι μόνον).

 Η κρίση χρεών και τα προγράμματα ‘διάσωσης’ των προβληματικών οικονομιών με τις πολιτικές μισθολογικής αφαίμαξης δεν αποτελούν τίποτα άλλο από ένα μηχανισμό απεθνικοποίησης και ενσωμάτωσης των περιφερειακών κυρίως οικονομιών στον νέο ευρωπαϊκό πυρήνα. Επιχειρείται με τον γνωστό βάρβαρο καπιταλιστικό τρόπο της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων που δεν αντέχουν στον διεθνή ανταγωνισμό. Γι’ αυτό και δεν έχω καμία αμφιβολία πως η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης υπό τον καπιταλισμό θα φέρει εξαθλίωση σε Έλληνες και λοιπούς Ευρωπαίους. Γι’ αυτό και οι ευρωπαϊκοί λαοί ξεσηκώνονται σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την Ελλάδα. Βλέπουν και διαισθάνονται σε εμάς το μέλλον τους υπό μίας ολοκληρωτικής διακυβέρνησης Ευρώπη. Αυτός ήταν ο λόγος που εδώ και καιρό υποστήριζα πως το ζήτημα δεν ήταν να θα είμαστε μέσα ή έξω από το ευρώ, αλλά η επεξεργασία μίας πολιτικής συσπείρωσης των λαϊκών κινημάτων πανευρωπαϊκά για μία δημοκρατική σοσιαλιστική ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η κεϋνσιανή συνταγή της εθνικής ανάπτυξης εκτός ευρώ με ίδιες δυνάμεις αποτελεί μία ξεπερασμένη, αναχρονιστική και επικίνδυνη αστική πολιτική.

 Όχι τόσο γιατί εξυπηρετεί τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα και μας φέρνει σε ευθεία σύγκρουση με τους Ευρωπαίους γείτονες και παραδοσιακούς συνεργάτες μας, αλλά γιατί μας γυρνάει έναν αιώνα πίσω από το τρέχον επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων παγκοσμίως και αναζωπυρώνει τους μύθους για την εθνική οικονομία και τη δυνατότητα αυτοδύναμης ανάπτυξης διαγράφοντας τα αυτόνομα συμφέροντα των εργαζομένων σε Ελλάδα και Ευρώπη.

---------------------------------------------

απο τη αναρτηση 

http://papoylis.wordpress.com/2012/02/12/beeeh/#comment-11052

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ (Ζακ Ελλύλ)"danger.few!!!

το πρωτοειδα εδω
απαραίτητο να δείτε και τα υπόλοιπα
2ο, 3ο, 4ο, 5ο, και 6ο

Ενα παλιο μου σχόλιο για το Μααστριχ και ενα για την αξιοποιηση της σεξουαλικής επιθυμιας απο τον ύστερο καπιταλισμό

Το Μάαστριχτ είναι και ”ιερό” κείμενο που (συν)εγκαθιδρυσε και μια ”νεοφιλελευθερη ” οικονομική πραγματικότητα στην Ε.Ε
μαζί και με αλλα ιερα κειμενα αλλά κυριως μεσα απο συντριπτικές αλλαγες (προς το χειροτερο) στην δομή της οικονομιας στη φυση της μισθωτης εργασιας και της πολιτικής(και τεχνολογιας…)
…. και που επικυρωθηκαν απο την στροφή της Αμερικάνικης Πολιτικής προς εναν παραξενο μιγμα θρησκευτικού περιπου φονταμενταλισμου και ολοκληρωτικής προσηλωσης στα νεοφιλελευθερα δογματα


και μεσα απο την αιφνιδια διευρυνση και οχι εμβαθυνση της


και αλλων παραγόντων


φυσικά οπως ολα τα ”ιερα κειμενα” και οι ανιερες ”πραγματικότητες ” μπορεί να αλλάξει
αλλα μεσα απο εξαιρετικα δυσκολες και επιπονες πορειες ..και παλινδρομήσεις … και εντασεις
και μεσα απο την ενοτητα κοινωνικών ομαδων, ταξεων και ευρωπαικών λαών
γιατι ο βολονταρισμός δεν αρκεί…


http://panosz.wordpress.com/2007/06/08/left-economy/#comment-13956


καθως και ενα για την αξιοποιηση της σεξουαλικής επιθυμιας απο τον υστερο καπιταλισμο




Ιουνίου 10, 2007 στο 12:09 μμ
Νοσφεράτος


… ο υστερος καπιταλισμός στηριζεται στην ”αξιο”-ποιηση της επιθυμιας …δηλαδή η επιθυμια (και πιο συγκεκριμμένα η ετσι κι αλλιως ακορεστη σεξουαλική επιθυμια) μετατρεπεται σε εμπορευμα, που παραγει υπερ-υπεραξια …
… Και πολύπ πιο συγκεκριμενα, θα επρεπε καποτε να μιλήσουμε ανοιχτα για το τραφικινγκ γυναικών( επιστροφή σε ανοιχτες μορφες σεξουαλικής-καπιταλιστικής σκλαβιας και βαρβαρότητες ) και τα υπερκερδη του (που πιθανότατα ξεπλενονται στο χρηματιστηριο μαζί με το αλλο μαυρο εμποριο των επιθυμιων δηλαδή το ναρκω-εμποριο ) και που συνεβαλλαν στην ”αυξηση του ΑΕΠ κατα 25%” για το οποιο καμαρώνει ασυστολα ο αξιοτιμος κ Αλογοσκουφης …
…Αλλα τι να περιμενεις απο μια παραταξη (την Δεξια”συντηρητική ” !!! ) που διαφθειρει και εθιζει στην φθηνη εμπορευματοποιηση του σεξ την ιδια της τη Νεολαια ( ΔΑΠ ) με τις χυδαιες αφισσες και τα Παρτυ της …
( και αυτό δεν υποννοει φυσικά καποιον (δικο μου ) πουριτανισμός




… Ισα ισα ο πουριτανισμός και υποκρισια πανε συνηθως μαζι με την πιο χυδαια -αγοραια αντιληψη για την σεξουαλικότητα …. Θυμηθειτε τα τσοντοκάναλα της Θεσ/νικης που εκλεισαν περυσι ….
Και οπως λεγε και ο ; … γαμώ το Αζενχουερ ….σε εκείνη την παλια ωραιοτατη ελληνική ταινια : ”Πνευμα και Ηθική!”

Η Αυτοκρατορία της Εργασίας του Ηλία Ιωακείμογλου

Η Αυτοκρατορία της Εργασίας

Τεύχος 23-24, περίοδος: Ιούλιος - Σεπτέμβριος 1988

Η Αυτοκρατορία της Εργασίας του Ηλία Ιωακείμογλου

ο ..ανθρωπος του μελλοντος

Τι πρέπει να προσέξουν οι δημόσιοι υπάλληλοι που θα μπουν σε εργασιακή εφεδρεία

Τι πρέπει να προσέξουν οι δημόσιοι υπάλληλοι που θα μπουν σε εργασιακή εφεδρεία

EL EMPLEO / THE EMPLOYMENT - OPUSBOU

Πολύ λιγότερο από τους Έλληνες δουλεύουν οι Γερμανοί, σύμφωνα με την «Le Monde» απο το in.gr

Πολύ λιγότερο από τους Έλληνες δουλεύουν οι Γερμανοί, σύμφωνα με την «Le Monde»
αποσπασμα
oπως επισηµαίνει ο Πατρίκ Αρτούς, επικεφαλής του Ινστιτούτου Natixis, πριν καταλήξει κανείς στο συµπέρασµα ότι τα προβλήµατα των οικονοµιών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται στην οκνηρία, είναι χρήσιµο να ρίξει µια µατιά στους αριθµούς.

Σύµφωνα µε στοιχεία του Οργανισµού Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, το 2009 ο µέσος όρος εργασίας στη Γερµανία ήταν 1.390 ώρες, όταν στην Ισπανία ήταν 1.654, στην Πορτογαλία 1.719 και στην Ελλάδα 2.119.

«Ακόµη και εάν το όριο συνταξιοδότησης είναι µεγαλύτερο στη Γερµανία (65 έτη τώρα και 67 στο µέλλον) η πραγµατική µέση ηλικία συνταξιοδότησης είναι η ίδια» προσθέτει ο Γάλλος οικονοµολόγος. «Οι Γερµανοί συνταξιοδοτούνται στα 62,2, οι Ισπανοί στα 62,3, οι Πορτογάλοι στα 62,6 και οι Έλληνες στα 61,5.

Οι Γάλλοι βρίσκονται πιο κάτω, καθώς κατά µέσο όρο συνταξιοδοτούνται στο 60ό έτος της ηλικίας τους».

Εξίσου αποκαλυπτική είναι η σύγκριση στο θέµα της παραγωγικότητας. Η κατά κεφαλήν παραγωγικότητα στη Γερµανία βρίσκεται στα ίδια επίπεδα µε την κατά κεφαλήν παραγωγικότητα στη Νότια Ευρώπη.

Όσο για την ωριαία παραγωγικότητα των Γερµανών, βρίσκεται κάτω από τον ευρωπαϊκό µέσο όρο αλλά δεν είναι µεγαλύτερη από αυτήν των Ελλήνων.