Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021

Τι σήμαινε κάποτε το " είμαι κομμουνιστής ;"

Τι σήμαινε κάποτε το " είμαι κομμουνιστής ;" .Σήμαινε κάτι πολύ διαφορετικό από τους αυτοπροσδιορισμούς της ταυτότητας του σήμερα . Διότι σήμερα σε ένα Ακινητοποιημένο παρόν της Μονοπολης του Τούρμπο καπιταλισμού , οι ταυτότητες είναι παρηγοριά στην Ερημιά μας , . " είμαι Αριστερός , η " Είμαι οικολόγος " κλπ λέμε προσπαθώντας να ορίσουμε τον εαυτό μας σε έναν κόσμο που μας ξεριζώνει διαρκώς.και αλύπητα. Όμως το" είμαι κομμουνιστής " κάποτε σήμαινε κάτι πολύ διαφορετικό : Καταρχάς δεν γινοσουν κομμουνιστής με μια απλή δήλωση ταυτότητας Ήταν τίτλος που έπρεπε να κατακτήσεις με μια στάση ζωής , τίτλος που σου απένεμε το Κομμουνιστικό κόμμα" Κομμουνιστής με το ζόρι δεν γίνεσαι . και αν υποτεθεί πως γίνεσαι γρήγορα θα πέσεις " έλεγε ο Ζαχαριάδης. ... κατά. Δεύτερον. Προϋπέθετε ένα σύμπαν λόγου πολύ διαφορετικό από το σημερινό.                     Ένα Σύμπαν λόγου όπου το πιο σημαντικό δεν ήταν η Ταυτότητα ,το τι είσαι αλλά η Πράξη , με την Μαρξιστική έννοια της λέξης , ως Αλλαγή του Κόσμου .Το " είμαι κομμουνιστής " σήμαινε κάποτε /" παλεύω για την αλλαγή του κόσμου ". Και όχι μόνο αυτό .      Δεσμευω όλη την ύπαρξη μου γι'αυτό .Στρατεύομαι.                             Σκεφτείτε τη διαφορά ανάμεσα στις δύο έννοιες , την έννοια της Στράτευσης και την Έννοια του Ακτιβισμού .Η Στράτευση αφορά σε ένα σύμπαν λόγου όπου υπήρχε η προοπτική του Μέλλοντος. .Ο Ακτιβισμός αφορά στον Παροντισμο , σε Μερικές και όχι καθολικές δράσεις ......                                                                            Το " είμαι κομμουνιστής " αφορούσε την εποχή της ΑΥΤΟΥΠΕΡΒΑΣΗΣ που στη εποχή της αυτοεκφρασης δεν έχει νόημα ίσως παρά ως κατάλοιπο - Εκτός αν αλλάξει το πλαίσιο. πετρος Θεοδ.

Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος..




Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος
Και βγαίνει απ’ τα βάθη του ο Γνώριμος μας Πόνος

Όταν συλλογιζόμαστε ξανά παλιά συμβαντα
- όταν πια τα περάσαμε –τα χρονιά τα σαράντα .
(ηντα)

Όταν τελειώνει ο χρόνος μας και μπαίνει ο Νέος χρόνος
Γκαρίζοντας…..Σαν Γάιδαρος .
Σαν ναναι Χρόνος- όνος

Και φεύγουν οι ελπίδες μας και δεν μένει καμία
και μένει αμανάτι μας Μόνο η Αστυνομία

Και νιώθουμε τη σήψη μας ,τα λέπια στο κορμί μας
Κι εξαφανισθη για καλά της νιοτης η ορμή μας
Κιο Χρόνος από διπλά μας κοάζει σαν βατράχι
Και όλοι γύρω μαίνονται κι αδημονούν για Μάχη

Κι ανοιγοκλείνουν αι Οπαι σαν νατανε Αιδοία
Και σφάζει τα παιδάκια της κι η Τρομερή Μηδεία

Κι ο Έκτορας σαν σέρνεται στο Άρμα Αχιλλέως
Κι ο Κρόνος μπαίνει στη Σκηνή και είναι Πειναλέος

Σαβαρακατρανέμια του λέμε του Αιώνα
Γεννιούνται τα’εγγονακια του-σαν Βατραχάκια : Μόνα


Κι ένα χρονακι στεκεται στο κέντρο σαν Χαμίνι
Και γυρω του τ’ακολουθούν Χρόνια πολλά : Γυρίνοι

Και μεις αναρωτιόμαστε : Που να μας παει ο Χρόνος ;
Και σαν τον σφάχτη απαντά ο Γνώριμος μας Πόνος .

.Η Μνήμη πολλές φορές πονάει

Σκέψου έναν άνθρωπο , αίφνης, να ανακαλύπτει την χαμένη του μνήμη.Η Μνήμη του θα επανέλθει σιγά σιγά η βίαια; και. Αν επανέλθει βίαια. με όλα τα τραυματικά γεγονότα της ζωής του πως θα αντέξει; Η λήθη τουδινε ανάσα και παρηγοριά.Η Μνήμη πολλές φορές πονάει

Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2021

κάποιες φορές ο ίσκιος μας σαν να μας αποφεύγει

 κάποιες φορές ο ίσκιος μας σαν να μας αποφεύγει

και ξάφνου βάζει όπισθεν κι αρχίζει να μας φεύγει
σαν τον καπνό που χάνεται από την καμινάδα
για δες πως καταντήσαμε την δόλια μας Ελλάδα!!!!!!!!!!

κάποιες φορές ο ίσκιος γλιστρά μέσα απ'τους τοίχους
κι αρχίζει από μόνος του να απαγγέλει στίχους
κι οι στίχοι γίνονται σκιές , και οι σκιές μιλάνε
παρόντα και μελλούμενα σαν να χασκογελάνε

κάποιο απομεσήμερο,χάσαμε τη σκιά μας
κι όλο ματαίως ψάχνουμε αυτό που ναι σιμά μας
εκεί που 'ταν ο ίσκιος μας βρίσκεται ένας Άλλος
και απομένει ο Καημος , αβάσταχτα Μεγάλος

Έτσι π' αυτονομήθηκαν Ισίδωρε , οι Ίσκιοι
Μου φαίνεται , Ιπτάμενοι, θα καταντήσουν Δίσκοι
και θα χαθούν στον ουρανό και θα γυρνάν σα σβούρες
και όταν θα μας ξαναβρούν θα μας κρατάνε Μούρες

τι θα απογινεις αραγε της Μνήμης Φυσαλίδα; Μές της Πανδωρας το κουτι δεν εμεινε ελπίδα

κάποιες φορές μηνύματα κρύβονται στις κουρτίνες

 κάποιες φορές μηνύματα κρύβονται στις κουρτίνες

στις ζάρες και ραγάδες μας , και στης Πτυχές του Χρόνου
σα έντομα αιχμάλωτα , σε μιας αράχνης Ίνες
κι έχουν τα έντομα αυτά την έκφραση του Πόνου

και σε κοιτούνε μ'αχρονα τα μάτια καρφωμένα
γνωρίζοντας θα φαγωθούν εν τέλει απ' την αράχνη
καθώς ο χρόνος σκόρπισε τριγύρω τους μια άχνη
όμως κανείς δεν συμπονά τ' έντομα τα καημένα

λίγο χτυπιούνται ανόρεχτα προτού να ξεψυχήσουν
κι απ'την αράχνη φαγωθούν , κιαπ' τη ζωή τους σβήσουν
και μοιάζουνε τα έντομα , μύριες στιγμές χαμένες
στου χρόνου τις καταπακτές , για πάντα Ξεχασμένες


Μα ξάφνου κάποιες μνήμες μας , για λίγο πεταρίζουν
Σαν σκόροι που ξεφύγανε απ' το εντός Ντουλάπι
βγάζουν μικρούλικες κραυγές , σαν παρελθόν τσιρίζουν
Μέχρι για πάντα σβήνονται κι αυτές σαν την Αγάπη


Κι έτσι εξαφανίζονται αιώνες χρονιά Μήνες
και μένουνε πεντάρφανες οι Μυστικές μας Ρίμες

το ποιηματακι εμού του ιδίου από εδώ 

Πώς θαθελα

 Πως θάθελα να έκλεινα ζωή μες ένα ποίημα

να έστελνα στον ουρανό,με πεφταστέρι, σήμα,

σαν χελιδόνι που χυμά ,νάτανε σαν μπαλόνι

που φουσκωμένο υψώνεται ,σ’ ουράνιο αλώνι


πως θάθελα να έγραφα ποίημα που,σα νεράκι

να διασχίζει ,σέρνοντας ,την υγραμένη γη

και ύστερα σε ποταμό να πέφτει σαν ρυάκι

κι η μοναξιά να σβήνεται στην πάλλουσα ζωή


πως θάθελα να έγραφα ποίημα πυρακτωμένο

να τρίζει,σαν το κάρβουνο,να ναι σαν μουσική

ν’ αφήνει με τα χνάρια του ,σαν να ναι ερωτευμένο

βαθιά σημάδια στη καρδιά,σα ράβδος μαγική


Πως θάθελα να έγραφα ποίημα ζωγραφιστό

και μέσα εκεί να έκλεινα το αίμα το ζεστό

της ζωντανής αυτής στιγμής που όλους μας περιρρέει

κι εiναι σαν σώμα ερωτικό,φωτιά που σιγοκαίει

Πετρος .θ

τα πάντα Μισοτελειωμένα..

ενώ η πρώτη νεωτερικοτητα είχε πάθος με την ολοκλήρωση των έργων η δεύτερη και τωρινή αφήνει
τα πάντα Μισοτελειωμένα..

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ...

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

 

Η σεξουαλικότητα από αθέατη και απωθημένη είχε αντιμετωπισθεί ως ελιξίριο της Ζωής, ως το μαγικό φίλτρο του Αστεριξ , τις τελευταίες δεκαετίες . 

Στην Ελλάδα , πρώτα για άνδρες ( σχηματικά στη δεκαετία του ' 70 εποχή άνθισής του τουρισμού αλλά και του " Greek camaki " ) και , απο τη δεκαετία του '80 και για τις Γυναίκες . Η ανακάλυψη της σεξουαλικότητας και του οργασμού ως κάτι το αποφασιστικό για την "ποιότητα της ζωής " συνέδεσε με την ανακάλυψη του εαυτού και την κοινωνία της Αυτοεκφρασης που συνόδευσε την Κοινωνία της Αφθονίας και της Απόλαυσης " Εδώ και τώρα «της δεκαετίας του ΠΑΣΟΚ του 80.. Επιτέλους , μετά από χρόνια στερήσεων στη Χώρα μας ήρθε η ώρα του Δικαιώματος στην απόλαυσή : ο" οργασμούς της Αγελάδας".

...κατά τη δεκαετία του ' 90 η Ελλάδα βρέθηκε στη πλευρά των Νικητών του ψυχρού Πολέμου : η ιδεολογία των Δικαιωμάτων και της επιβεβλημένης  απόλαυσής (όρος του Γιάννη Σταυρακακη ) ήρθε να συμπληρώσει την λατρεία πια της Σεξουαλικότητας ως κύριας ιδιότητας του εαυτου και της ταυτότητας σου . Για να ανακαλύψεις την ταυτότητα σου έπρεπε να ανακαλύψεις την σεξουαλικότητα σου η οποία βέβαια αντιμετωπιζόταν ως Ουσία , η ουσία του εαυτού . Ίσως υπάρχει και κάποια σχέση με τον Ατομοκεκτρισμο των ' 90 και την ιδεολογία του " Υπεύθυνου πολίτη " που συνεκτιμά σενάρια πολιτικών επιλογών και " δεν βάζει όλα τα αυγά σε ένα καλάθι " και που αντικατέστησε το μοντέλο του " Ενεργού" συμμετοχικού πολίτη των περασμένων δεκαετιών. 

 

Η δεκαετία του 2000 σημαδεύτηκε από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και τον " πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" .Το κλίμα εκείνο συνέβαλε στην διαμόρφωση μιας Ιδεολογίας Παροντισμού : " Η Δύση έφτασε τάχα μου στη κορυφή του πολιτισμού , στην πλήρη απελευθέρωση των επιθυμιών και του γυμνού σώματος στην Ελευθερία , την πολυπολιτισμικό ήτα " Όμως την ζηλεύουν και την Φθονούν : Το Κακό έχει όνομα , το Ισλάμ , του οποίου η υπανάπτυξη δεν προέρχεται από την εκμετάλλευση της Δύσης αλλά από μέσα, τον μισαλλόδοξο πολιτισμό του.. Η Επίθεση στο Ιράκ και η Σταυροφορία κατά του... Κακού Σανταμ που την συνόδευε επέτεινε και την πολιτικοποίηση της Δυτικής Σεξουαλικοτητας: Η Δύση προπαγάνδιζε πια, όχι γενικά τις ελευθερίες της αλλά ιδίως το δικαίωμά των γυναικών να δείχνουν το πρόσωπο τους και το γυμνό τους σώμα στη θάλασσα και στις οθόνες σε αντίθεση με το Οπισθοδρομικό και μισογυνικο Ισλάμ. Φυσικά και η Χώρα μας βρήκε τη θέση της σ αυτόν τον Ναρκισσισμό της Δύσης ,: Οι κοινωνικοί αγώνες ενός αιώνα τουλάχιστον των γυναικών στη Δύση , οι Σουφραζέτες , η μαντήλα και το τσεμπερι , η απαγόρευση της Έκτρωσης , το ταμπού της γυναικείας παρθενιάς , η Ιστορικότητα στην εξέλιξη της Σεξουαλικότητας στη Δύση ξεχάστηκαν. Η Παροντική αντιμετώπιση της σεξουαλικότητας θεωρήθηκε ως κάτι Πάγιο και εξαρχής , πολιτιστικό δεδομένο, εν υπαρκτό στην φύση της Δύσης......... ............. 

 

 

Και , μετά


, ήρθε η δεκαετία της Κρίσης και το φυλλορροήματος των κεκτημένων... Αλλά και του πολέμου πια των ταυτοτήτων

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ .. Πέτρος Θεοδωρίδης

 


 

 

ΤΑ ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

 

όταν ήμουν μικρός - πολύ μικρός - οι πρώτες λέξεις που διάβασα -ως πρόταση - ήταν από ένα  άρθρο στο περιοδικο Ρομάντζο: ΤΑ ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Το διάβασα στη τουαλέτα του  σπιτιού μου . 


Ίσως από τότε άρχισα να εξερευνώ τον εαυτό μου και τα βάθη του ασυνειδήτου. Αυτές οι λέξεις καρφωθήκαν στον ψυχισμό μου σαν καρφιά. : Θέλησα να γινώ εξερευνητής. Όμως εξερευνητής μοναχικός .Εξερευνητής της εσωτερικής Αβύσσου μου . Και μάλλον έγινα......

.. Είναι εκπληκτικό το πως οι Λέξεις γεννούν τον ψυχισμό μας . Οι Λέξεις : σπόροι που φυτρώνουν μέσα μας ... Δέντρα ελπίδων και προσδοκιών από τον εαυτό μας. Το δικό μου δεν ήταν πάρα ένας κισσός. Με τύλιξε Αχ ακόμα εξερευνώ τα Άδυτα μου. Ώρες ώρες θεωρώ την εξερεύνηση μάταιη . Μια περιπλάνηση σένα λαβύρινθο Άλλες ώρες όμως αισθάνομαι γεμάτος με εάν μαγικό υγρό. Είναι γεμάτη ουσία η Άβυσσος μου . 

Και αυτή η περιπλάνησή είμαι Εγώ ..

 Που έγινα ο εαυτός μου καθώς τυλίχτηκα - σαν το κισσό - γύρω από αυτές τις μυστήριες λέξεις που διάβασα μικρός πολύ μικρός στη θαλπωρή της τουαλέτας σε μια στήλη του περιοδικού Ρομάντζο που λεγόταν.... Τα Ανεξερεύνητα ..      Π. Θ 


Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021

Ποια είναι η κύρια Αντίθεση για τον λαό μας σημερα

 κάποτε ο Πρόεδρος ( Μάο ) έγραψε ένα βιβλιαράκι - μπροσούρα  για τις κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις .Δεν θυμάμαι πολλά ήμουν πολύ μικρός όταν τα διάβαζα αυτά. Αλλά μου   μεινε η Κεντρική ιδέα.   .Σε κάθε περίπτωση , σε κάθε συγκυρία πρέπει να ξεχωρίζουν.ε ποια είναι η Κύρια Αντίθεση ( ανάμεσα στον Λαό και τους καταπιεστές του ) και ποιες οι δευτερεύουσες ......   Αυτό μου   μεινε.........Ποιο είναι λοιπόν το κύριο ζήτημα σήμερα για την κοινωνία ,( αν μου επιτρέπεται να πω για το Λαό μας; )..

 ε. Ας. Κάνουμε μια αντιστοιχία με τον Χειμώνα του 1941:...Αναμφίβολα ήταν πολύ πιο βαρύς από πλευράς Θανάτων ..Ο Μαζάουερ αναφέρει 40.000 θανάτους από  πεινα  εμείς μόνο 20.000 περίπου .Εξάλλου τοτε  είχαμε και τριπλή κατοχή. Ε,;         παρόλαυτα ποιο ήταν το πρώτο καθήκον για το ΕΑΜ ( δεν υπήρχε ακόμα ο Ελας ) ........Ε το πρώτο καθήκον που έθεσε εις εαυτόν ο ΕΑΜ ήταν το καθήκον της επιβίωσης του Λαού μας : Συσσίτια .Αλληλεγγύη.               και καλά έκανε ...... Αντίστοιχα τώρα που πεθαίνουμε από έλλειψη ΜΕΘ και πολιτικής Δωρεάν Δημόσιας Υγείας  ποιο είναι το πρώτο καθήκον της Αριστεράς έναντι του Λαού μας ; Δεν είναι η Αλληλεγγύη ,, Να μην αφήσουμε , όσο μπορούμε,  κανέναν αβοήθητο , ; να Απαιτήσουμε Δωρεάν αξιόπιστα Τεστς  για όλους .; φάρμακα ( π.χ Μονοκλωνικά ) για όλους ,; ΜΕΘ όχι μόνο για τους πλούσιους και ..επώνυμους ( μη χεσω) , ; να κλείσουν αμέσως , Τώρα Σχολεία και Πανεπιστήμια; Τηλεδιδασκαλια για Όλους; τι περιμένουμε γμτ .;

τι θα απογινεις αραγε της Μνημης Φυσσαλιδα; Μές της Πανδωρας το κουτι δεν εμεινε ελπίδα( συμμετεχει κι ο ΜΕΓΑΣ tamistas και ο Θήτα Ιώτα )




όταν μας επισκέπτεται η Θεια Ακηδία

καμιά φορά Βυθίζομαι  σε τρυφερή  ανία 

και καταργείται μέσα μου του χρόνου η Μαγεία 

το παρελθόν και το Παρόν γίνονται ένα Μάγμα 

 και μοιάζουν τα μελλούμενα να λάμπουνε σα Θαύμα ..

  ---------------------------------------


και ξαναγίνομαι μικρός  με το ποδήλατο μου

κι είναι η αγάπη μου, Μικρο τρεχαλητό μου

η Μνήμη είναι η αγάπη μας, και τα Υπάρχοντα μας 

τα παιδικά μας όνειρα ,τα άδεια Μυστικά μας 

 

 

 Γλιστρώ με το ποδήλατο , κυλάει το ποτάμι

-ήμουν αδύνατος πολύ ,  χωρίς να βάζω δράμι-

στις καλαμιές  της λίμνης μου, στους Ήχους των Βατράχων 

θυμάμαι που ψαχούλευα Μυστήρια των Βράχων ..

 

Τα βράδια   ολο κοίταγα την λαμπερή  σελήνη

Θυμάμαι με γοήτευε του Φεγγαριού η σαγήνη...

είναι η μνήμη σαν κερί ,που καίει και μας λιώνει

είναι η ,μέσα μας , φωνή που λέει: είμαστε Μόνοι

 

 

είναι η γεύση που 'χαμε  των παιδικών μας χρόνων 

η μυρωδιά Βρεγμένης  γης, στο Βάθος των αιώνων 

 Είναι της απουσία μας , η Γεύση, της Αγάπης 

τα Δέντρα π'αγαπησαμε , αφή μιας αυταπάτης .

 

όσα αρχικά χαράξαμε με να μικρό μαχαίρι 

εκείνη που κρατήσαμε, κάποτε , χέρι -χέρι 

είναι όσα ελπίσαμε ,σαν τα κεριά  που έσβησαν

Όνειρα όμως ήτανε  , και όσο Ζήσαν, Ζήσαν

 

προφέρουμε τις λέξεις μας   σαν προσφορο σε Λίμνη

κι είναι της Λίμνης το Νερό,η χρονοβόρα Μνήμη

Η Μνήμη είναι βάλσαμο μα είναι και Φαρμάκι

Πλάι στη Λίμνη Φύτρωσε ένα Μικρό Δεντράκι

τι θα απογίνεις άραγε της Μνήμης Φυσαλίδα;

Μέσ της Πανδώρας το κουτί δεν έμεινε ελπίδα ..

 

  tamistas είπε...
τι θ' απογίνεις, άραγε, της μνήμης φυσαλίδα;
θα κάνεις παφ να ξοδευτείς, να κλείσεις σαν παγίδα;
σα φάκα των ονείρων μας; σα λύσσα των ιστών μας;
σαν κουρελάκι ανήμπορο των δύστυχων πιστών μας;

μήπως ποθείς να φουσκωθείς και σαν πεταλουδίτσα
ν΄αλλάζεις τόπο και σειρά να σκας στην αμμουδίτσα
να κρύβεσαι στην πλάτη μας, να ιδρώνει ο κυνηγός σου
κι ύστερα να βυθίζεσαι στα ύδατα της στυγός σου;
20 Σεπτεμβρίου 2011 12:13 π.μ.
Διαγραφή
  tamistas είπε...
- δε θ' απογίνω τίποτα· μονάχα παφ θα κάνω
να ξοδευτεί το είναι μου σαν άχρηστο ένα χάδι
που στα γιατί μόνο απαντά το διότι όταν το χάνω
συνάψεων εγκεφαλικών συμμάζεμα το βράδυ

αυτό είμαι, μοναχά, λοιπόν: της μνήμης η φουσκάλα
τα βράδια με τα όνειρα πάντα ταξινομούμαι
μα ο αγέρας που με πηλαλάει σε μια τρελή τρεχάλα
μου ψιθυρίζει: μ΄ένα παφ να σκάζεις θα σε δούμε
ΚΑΙ
ο  Θ.Ι....

 


Ανώνυμος Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Mε ακηδειες και ονειρα
με μνημες και φουσκάλες
μπερδευτηκε η σκεψη μου
κι επεσε από τις σκαλες

για όλα οσα γραφετε
και για οσα αποσιωπάτε
ο Αυλωνιτης ειχε πει
"Που πατε ρε, που πατε;"

εκαθησα κι εσκεφτηκα
οτι δεν βγαινει ακρη
μα οσο το σκεφτομουνα
μας φορτωσαν τη Τζάκρη

Ως ποτε πια θα σκέφτομαι
το ένα και το άλλο
με κουρασε η φιλια μας
και θελω να στη βαλω
13 Οκτωβρίου 2015 - 8:44 μ.μ.

Θ.Ι  ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ ,,,,,,ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΆ
 -ΟΠΩς ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΑΜΙΣΤΑ ΒΕΒΑΙΑ)


Διαγραφή

Του Κραουνάκη η ποιησις. ( Μια συνεισφορά του τοπικού παραρτήματος του Ι.Θ.Ι

 Του Κραουνάκη η ποιησις είναι πολύ μεγάλη /  κι επισφραγίζει θαλεγα το μαύρο μας το χάλι / από την Μια ο Άδωνης την  άλλη  ο Σταμάτης / την μια φύσηξε  Βοριάς από την άλλη Μπάτης / Θεοί !!! Τι θα απογινουμε εν μέσω των Πονη'ρων; / Όμηροι μες τους ποιητές / στην χώρα των Ομήρων; 

Ειμαστε κάτι ρώγες


   Είμαστε  κάτι ρώγες από  τους μαστούς  του Τειρεσία που κάθε τόσο στάζουν λίγο γάλα  για τα μωράς του μέλλοντος. Τα μωράς δεν έρχονται ποτέ και το γάλα μας ποτίζει το χώμα. Δεν γνωρίζουμε τι λογής  χθόνιους αγγέλους ποτίζουμε  αν είναι άγγελοι  του κακού  η του καλού  συνεχίζουμε να στάζουμε σαν  μαστοί  σταλακτίτες.   

.Π.Θ .

Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021

από που προέρχεται το έλλειμα νοήματος που χαρακτηρίζει την εποχή μας

 

 Το έλλειμα Νοήματος προέρχεται από τον ρευστό Καπιταλισμό της εξάτμισης που χαρακτηρίζει την εποχή μας .. Όταν όλα αλλάζουν και μάλιστα επιταχύνεται ο ρυθμός της αλλαγής διαρκώς δεν προλαβαίνει να παραχθεί νόημα ..

Το νόημα ενυπήρχε στην κοινωνική δομή της παραδοσιακής κοινωνίας ..

Ο ρυθμός του χρόνου οι εναλλαγές των εποχών ήταν και κοινωνική -φυσική πραγματικότητα Και ταυτόχρονα καθαγιασμένη από την Παράδοση ..Έτσι η παράδοση ήταν κάτι το σχεδόν φυσικό ..Κυριολεκτικά δεν υπήρχε παράδοση  -όπως θα την θεωρούσαμε  σήμερα - καθώς αυτή ήταν λειτουργική- ενσωματωμένη στην κοινωνική δομή (στην παραδοσιακή κοινωνία)

 

 

Σήμερα- στην πρώτη ριζικά Μεταπαραδοσιακή Κοινωνία της ιστορίας - το Νόημα ψάχνουμε να το βρούμε εκ των υστέρων ..

Κάθε τόσο μας αδειάζουν -με κάθε στιγμιαία αλλαγή- την οιαδήποτε ρουτίνα ή επανάληψη που είναι και η αναγκαία συνθήκη(η μακρόχρονη επανάληψη) για να παραχθεί Νόημα ..

Και που το ψάχνουμε ..Κάτ. αρχήν στους ειδικούς ... Άντε να δούμε τι έχει να πει η Φυσική η Χημεία η Ψυχολογία κλπ.

Οι ειδικοί είναι τα 'Υποκείμενα που υποτίθεται ότι γνωρίζουν ''

Όμως σιγά σιγά συνειδητοποιούμε ότι

και άλλοι αντιμετωπίζουν και εμάς ως ειδικούς .

.Και καθώς γινόμαστε πολλοί που αλληλο ψάχνονται και άκρη δεν βρίσκουν

στρεφόμαστε προς τον Μεγάλο Άλλο

το Υποκείμενο που υποτίθεται ότι γνωρίζει

Όμως δεν τον βρίσκουμε πιά

Και - καθώς δεν αντέχουμε αυτήν την έλλειψη σταθερότητας - την έλλειψη πίστης και εμπιστοσύνης - καθώς δεν αντέχουμε να σκεφτόμαστε με σενάρια και πιθανότητες για το κάθε τι -όπως μας προτείνουν οι - δηλαδή εμείς - ειδικοί -

Στρεφόμαστε συχνά προς τις εύκολες λύσεις ..Τον Φονταμενταλισμό ( που σημαίνει να εκλαμβάνουμε τις θρησκευτικές  προσταγές κυριολεκτικά) τις Νιου Έιτζ ψευδαισθήσεις , την αστρολογία

όλα αυτά που συνιστούν

την ενεργητική άρνηση της αμφιβολίας

 Γιατί στην εποχή μας η αμφιβολία έγινε πιά κάτι το καθημερινό - κοινωνική συνθήκη , σύμβαση , δομικό στοιχείο της Ρευστής νεωτερικοτητας

 Πετρος θεοδ, 

15 Μαρτίου 2010

Χρειαζόμαστε όσο ποτέ την Ουτοπία μιας Παγκόσμιας κοινωνίας ισότητας

 

Από την Ουτοπία στη Νοσταλγία λεγόταν το βιβλιαράκι που έβγαλα πριν 5 χρονιά περίπου.. 

Η Ουτοπία αφορά στην Ελπίδα η Νοσταλγία στον εξωραϊσμό του παρελθόντος. 

Η εποχή μας , από το 1990 και μετά έχει εξορίσει την Ουτοπία . Ζούμε την δικτατορία της Tin : "Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. " Η εξορία της ουτοπίας μας βαραίνει σα βραχνάς : αν δεν μπορώ να ελπίζω καν σε μια Λύτρωση πως να αντέξω αυτόν τον αβάσταχτο εφιάλτη που έχει καταντήσει ο Νεοφιλελεύθερος Καπιταλιστικός κόσμος;

  Κάθε απόπειρα διαφυγής σφραγίζεται προσεκτικά , κάθε μα κάθε εκδήλωση δυσφορίας προς το υπάρχον ψυχολογικοποιειται και θεωρείται ένδειξη δυσλειτουργίας: " Δεν πας καλά , δεν είσαι κανονικός " .. Πρέπει να θεωρήσεις ως κάτι το φυσικό την εργασία χωρίς ωράριο , την πτώση των μισθών, την μισθωτή σκλαβιά. 

Ξέρετε κάποτε θεωρούσαν ως κακό την αλλοτρίωση τώρα θεωρείται κάτι το φυσικό: " Αλλοτριωθείτε γιατί χανόμαστε !!! " 

Σε έναν ρομπτοποιημενο κοσμο γίνε και συ ρομπότ για να τον αντέξεις: 

Μόνωσε τα συναισθήματα σου, αποστειρώσου , σκέψου θετικά, διώξε τις αρνητικές σκέψεις: Χαμογέλα ρε τί σου ζητάνε ;

 Όμως πως να χαμογελάσω στεγνός και κρύος στην Έρημο του πραγματικού; Ναι , πρέπει να επιστρέψουμε στην Ουτοπία και στην αρχή της Ελπίδας. 

Δεν μπορούμε παρά να είμαστε δυστυχισμένοι , μόνοι. Δεν μπορούμε να ζούμε σε νησίδες ευμάρειας όταν γύρω μας τριγυρίζει η θάλασσα της κοινωνικής δυστυχίας. 

Ούτε μπορούμε μόνοι μας ως Έθνος - κράτος να επιζητούμε , ο κόσμος μας γίνεται όλο και πιο πορώδης , η κάθε χώρα διαπερνάτε από το παγκόσμιο λες και είναι σουρωτήρι.

. Χρειαζόμαστε όσο ποτέ την Ουτοπία μιας Παγκόσμιας κοινωνίας ισότητας


πετρος Θεοδ

Η κατάθλιψη που μας κυκλώνει:

 Η κατάθλιψη που μας κυκλώνει:


δυο χρόνια, με διαλείμματα ,καραντίνας μας έχει μάθει να αποφεύγουμε το Πλησίον ..Και πως μπορείς να νιώσεις καλά χωρίς αγκαλιά ;


επιπλέον η κατάθλιψη είναι πέραν των άλλων και εσωτερικευμένη οργή.



Ο Διαλογος, Γεραπετριτη - Βενιζέλου για το Νόμιμο η παράνομο των παρακολουθήσεων τηλεφώνου ευρωβουλευτη και το Άλογο του Καλιγούλα

Παραθέτω ολόκληρο τον Διάλογο  Γεραπετρίτη  Βενιζέλου περί  Νόμιμου η μη των παρακολουθήσεων , υπογραμμίζοντας τα σημεία που θεωρώ ότι έχουν...