Σπηλιά του Μοντεχρήστου


Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2021

Νέοι και Νέες της Ελλάδας ... Μη Γινετε σαν τον Αδωνη, τον Βοριδη την Μανταμ Κεραμέως , τον.... ρητορα Κικίλια ,τον Κυριακο Μητσοτακη , ΓΙΝΕΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΦΙΛΗ

Οι νεότεροι εχουν εθιστει σε μια πολιτικαντικη ρητορική της Γελοιοτητας και της Ξεφτιλας τυπου ΑΔΟΝΕΙΔΟΣ , Βοριδη ή Μητσοτακη.. Σε Ομιλίες στημενες , σε τηλεοπτικά σωου δηθεν συνεντευξεων με στημένες ερωτησεις .. Ετσι οταν ακουσουν εναν γνησιο Λαικό αγωνιστη ρητορα τυπου ΠΑΦΙΛΗ , ξαφνιαζονται: τι ειναι αυτό , απο που ηρθε; Καθως εχουν συνηθισει στην ΞΕΦΤΙΛΑ των Πουλημένων ηγετισκων , τους φαινεται παραξενο να ακουν την Γνησια αληθεια .. Ε τους πληροφορω πως υπήρξε μια εποχή - η κατασυκοφαντημένη εποχή της Μεταπολιτευσης , που στα αμφιθεατρα και στους εργατικους αγωνες βγαιναν χιλιαδες ρητορες σαν τον Εξαιρετικό Παφίλη. Γιατι; Γιατι ηταν ζυμωμένοι με την αληθεια , βιωναν την αληθεια , αναπνεανε την Αληθεια Νέοι και Νέες της Ελλάδας ... Μη Γινετε σαν τον Αδωνη, τον Βοριδη την Μανταμ Κεραμέως , τον.... ρητορα Κικίλια ,τον Κυριακο Μητσοτακη , ΓΙΝΕΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΦΙΛΗ Ψαξτε στην Ιστορια , Διαβαστε βιβλια , σκεφτειτε Μιληστε. Ακουστε Σκεφτειτε .. Νεε και Νεα της Ελλάδας .. Γινε σαν τον Παφιλη

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2021

ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΑΙ ΣΙΝΙΚΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ..

Λέγεται ότι το Σινικό τείχος είναι το μόνο ανθρώπινο έργο που μπορεί να ιδωθεί από την Σελήνη Αυτό δεν είναι αλήθεια αλλά δείχνει το απίστευτο μέγεθος του έργου. Το Σινικό τείχος είναι τεράστιο .. Καλύπτει τα σύνορα της παλιάς Κίνας με την Μογγολία. Κατασκευαζόταν επι 1700 χρονιά και βάλε … Κάθε αυτοκράτορας της Κίνας θεωρούσε χρέος του να συνεχίζει να κατασκευάζει και να επισκευάζει το τείχος Γιατί όμως φτιάχτηκε το τείχος ; Η Λειτουργιστική- θα λέγε ο …Παρσονς - απάντηση , θα ήταν : για να αποκρούσει τους Μογγόλους που κάθε τόσο κάνανε επιδρομές στην Κίνα Όμως , οι Μογγόλοι στις εκατοντάδες επιδρομές τους το διαπερνούσαν το Τείχος . Δεν το θεωρούσαν σοβαρό εμπόδιο , απλούστατα διότι είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να περιφρουρηθει σωστά ένα τόσο εκτεταμένο τείχος .. Όλο και κάποια άκρη, κάποια μισογκρεμισμένο πλευρά έβρισκαν και εισέβαλαν στην Κίνα Ε λοιπόν γιατί , παρόλο που έβλεπαν ότι είναι ΑΧΡΗΣΤΟ οι αυτοκράτορες της Κίνας επι 1700 χρόνια συνεχίζανε το άκρως δαπανηρό αυτό έργο ; Είχα δει κάποτε ένα Ντοκιμαντέρ . Διερευνούσε ακριβώς αυτό το ερώτημα : Γιατί; Και η απάντηση ήταν σκέτο σασπενς.. Θρίλερ σκέτο ..Θυμάστε τον πρώτο πρώτο αυτοκράτορα της Κίνας , αυτόν που ένωσε με αίμα και σπαθί τα 7 βασίλεια , τον Τιν σε Χουαγκ Τι; Αυτός λοιπόν πρωτοξεκίνησε το Τείχος και οι λοιποί αυτοκράτορες συνέχισαν περίπου μηχανικά και διατηρώντας την Παράδοση ( Παραδοσιακή εξουσία και δράση θα λέγε ο δικός μας ο Βέμπερ ) το έργο Αλλά , προσέξτε .. Γιατί ξεκίνησε να χτίζει το Σινικό τείχος ο πρώτος Αυτοκράτορας; Για τους Μογγόλους; ΟΧΙ Το ξεκίνησε γιατί είδε σε ένα Όνειρο ότι τα κακά ΠΝΕΥΜΑΤΑ θα εισβάλλουν στην Κίνα .. Και , τα Κινεζικά πνεύματα πάνε …μόνο ευθεία .. Δεν Υπερπηδούν τα εμπόδια : πάνε ευθεία Ξεκίνησε λοιπόν το Τείχος ώστε τα κακά πνεύματα να κάνουν Γκελ η φσιιιιτ Μποιγκ που ελεγε και ο Βουτσάς και να γυρίσουν πίσω .Σαν Μπαλάκι του Τενις . Και οι υπόλοιποί αυτοκράτορες , χωρίς καν ίσως να ξέρουν τον αρχικό λόγο συνέχισαν την παράδοση . Αυτή είναι η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ Δράση που έλεγε κι ο Βεμπερ . Γιατί σας τα διηγούμαι όλα αυτά; Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το εκπαιδευτικό μας σύστημα : Ο Μίδας ότι έπιανε το έκανε χρυσαφι. Το Εκπαιδευτικό μας σύστημα ότι πιάνει το κάνει σκατά . Κοιτάξτε τι γίνεται με την εκπαιδευτική ΑΝΤΙΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ εδώ και μερικές δεκάδες χρόνια .. Κάθε υπουργός , της κάθε κυβέρνησης , θεωρεί χρέος του να σώσει την παιδεία μας πως; Βάζοντας περισσότερα ΑΡΧΑΙΑ και Λατινικά .. Τα επιχειρήματα δεν είναι περίπου μαγικά; Τα Αρχαία θα μεταλαμπαδεύσουν το ‘’ Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο’’.. Τα Λατινικά θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να μάθουν ξένες Γλώσσες.. ΑΜ δε ! Ιδέα δεν έχουν τα παιδιά μας για την Αρχαία Ελληνική σοφία και Τέχνη και όταν τους διηγούμουν τον Μύθο της Σπηλιάς του Πλάτωνα έμεναν με ανοιχτό το στόμα παρόλο που επι Έξι χρόνια τα είχανε Πρήξει στα Αρχαία Δείτε τώρα τι γίνεται με την Πλήρη και Ολοσχερή κατάργηση των Κοινωνικών επιστήμων από τα Λύκεια και την επιστροφή των Λατινικών από την ΚΕΡΑΜΕΩΣ . Δεν είναι μια επιστροφή στην ΑΝΟΗΣΙΑ του Σινικού Τείχους; Στην Αρχή του 21ου αιώνα η Ελληνική κοινωνία βυθίζεται πάλι στο Καβούκι της και , όπως έγραφε ο ΚΑΒΑΦΗΣ , ανεπαισθήτως έκλεισαν γύρω μας τα τείχη Π. θ

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2021

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ,ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑ,ΙΣΤΟΡΙΑ Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι .ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ NOMADIC UNIVERSALITY Intellectual Commons

παρακαλώ πολύ μην αφησετε να σας σοκάρει ο τιτλος .. Προκειται για εξαιρετικο απο καθε αποψη αρθρο https://nomadicuniversality.com/.../%cf%84%ce%b1-%ce.../... Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι NOMADICUNIVERSALITY.COM Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι της Βικτουάρ Τυαγιόν «Ο φεμινισμός είναι μια συλλογική περιπέτεια, για τις γυναίκες, για τους άντρες, για τους λοιπούς. Μια επανάσταση που έχει αρχίσει. Μια κοσμοθε.... ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ,ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑ,ΙΣΤΟΡΙΑ Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι 13 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021 NOMADICUNIVERSALITY ΟΛΙΒΙΑ ΓΚΑΖΑΛΕ,ΑΡΡΕΝΩΠΟΤΗΤΕΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ της Βικτουάρ Τυαγιόν «Ο φεμινισμός είναι μια συλλογική περιπέτεια, για τις γυναίκες, για τους άντρες, για τους λοιπούς. Μια επανάσταση που έχει αρχίσει. Μια κοσμοθεώρηση, μια επιλογή. Το ζητούμενο δεν είναι να αντιπαραθέσουμε τα μικρά πλεονεκτήματα των γυναικών στα μικρά κεκτημένα των ανδρών, αλλά να τα τινάξουμε όλα στον αέρα». Virginie Despentes, King Kong Théorie Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα εγχειρίδιο για να μάθει κανείς πώς να γίνει πραγματικός άντρας. Ούτε είναι μια προκήρυξη ενάντια σε κάποια αφηρημένη οντότητα που θα ονομαζόταν «οι άντρες», που να τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι. Και δεν είναι μία προσωπική άποψη για την αρρενωπότητα την οποία θα είχα αντλήσει από λιγότερο ή περισσότερο εμπνευσμένες παρατηρήσεις του κοντινού μου περιβάλλοντος. Είναι μία απόπειρα σύνθεσης εκατοντάδων εργασιών –άρθρων, διδακτορικών, δοκιμίων, ντοκυμανταίρ- που αφορούν την αρρενωπότητα, τους άνδρες και τον ανδρισμό, που είχα την ευκαιρία να διαβάσω στο πλαίσιο της δουλειάς μου. Είμαι δημοσιογράφος. Εδώ και δύο χρόνια, σε μια εκπομπή που μεταδίδεται σε podcast, Les couilles sur la table, συζητώ για καμιά σαρανταριά λεπτά με ειδικούς/-ές σε κάποιο ζήτημα σχετικό με την αρρενωπότητα. Είναι πανεπιστημιακοιές[1], καλλιτέχν-ιδ-ες, ερευνήτριες. Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, έχουν μεταδοθεί σαράντα επεισόδια. Είμαι φεμινίστρια, πάει να πει: πιστεύω σε αυτή την επαναστατική ιδέα ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι. Θέλω, και πιστεύω ότι είναι δυνατό, όποιο κι αν είναι το φύλο μας, να μπορούμε να διάγουμε βίους ελεύθερους και ευτυχείς, σε ίση μοίρα. Είμαι πεπεισμένη ότι το ζήτημα αυτό των έμφυλων σχέσεων, και άρα της αρρενωπότητας, μας αφορά απολύτως όλες και όλους, σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Ως γυναίκα, από την πιο νεαρή ηλικία, με σημάδεψε η διαδεδομένη έμφυλη βία. Όπως πολλές, για παράδειγμα, υπέστην παρενοχλήσεις και προσβολές στο δρόμο, μόλις βγήκα από την παιδική μου ηλικία. Μεγαλώνοντας στη δεκαετία του 1990, σημαδεύτηκα επίσης από την εποχή, απ’ όσα έβλεπα να γίνονται στον κόσμο –τους στρατιώτες που ήταν υπεύθυνοι για τις σφαγές στο Κόσοβο, τους ισλαμιστές τρομοκράτες, τους μαθητές λυκείου που πολυβολούσαν τους συμμαθητές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, τους κατά συρροή δολοφόνους, τους βιαστές και τους παιδεραστές στα τηλεοπτικά δελτία, τις ταινίες και τα βιβλία: άντρες, ξανά και ξανά. Το πρώτο ζήτημα που με κατατρύχει λοιπόν από καιρό είναι το νόημα της βίας. Γιατί, παντού στον κόσμο, οι βιαιότητες αυτές διαπράττονται από άτομα αρσενικού γένους; Ως παιδί, και μετά ως έφηβη, μας ένιωθα, όλες και όλους, κλεισμένες μέσα σε ρόλους που δεν μας ταίριαζαν πραγματικά: εγώ και οι φίλες μου έπρεπε να καταπίνουμε την οργή μας, να είμαστε πιο γλυκιές, να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις· εκείνοι τσακώνονταν βγαίνοντας απ’ το μάθημα, φώναζαν «παλιοπούστη» σε κάθε διάλειμμα, ρίχνανε χαστούκια … Αυτή η μεγάλη μασκαράτα με προβλημάτιζε. Αλλά ο μόνος λόγος περί ανδρών στον οποίο ήμουν εκτεθειμένη ήταν ο λόγος των γυναικείων περιοδικών, τα οποία καταβρόχθιζα, που μας μάθαινε να καταλαβαίνουμε τι αρέσει στους άντρες και τι περιμένουν από μας. Όλα φωτίστηκαν όταν έφτασα δεκαέξι: η μεγάλη μου αδερφή μού χάρισε το King Kong Théorie της Βιρζινί Ντεπάντ, που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Το βιβλίο αυτό μου άλλαξε τη ζωή. Μπορώ ακόμα σήμερα να παραθέσω από μνήμης ολόκληρα χωρία, όπως το εξής: «Ο παραδοσιακός ανδρισμός είναι ένα εγχείρημα που ακρωτηριάζει τόσο όσο και η ανάθεση της θηλυκότητας». Ήταν τόσο διαυγές, και τόσο πιστό σε όλα όσα έβλεπα παντού γύρω μου: κορίτσια που αφήνονταν, μερικές φορές πρόσχαρα, στην υποταγή και την υπακοή· αγόρια συχνά ανίκανα για συναισθηματική εγγύτητα με τους πιο κοντινούς φίλους τους, απότομα και βίαια από συνήθεια, για το ίματζ, τα οποία όμως συγκρατούσαν τα δάκρυά τους και, τρομοκρατημένα, έκρυβαν την τρωτότητά τους. Διότι αυτό που μαθαίνουν ακόμα και σήμερα τα αγόρια, με χίλιους τρόπους, είναι ότι απαξιώνονται αν υιοθετήσουν στάσεις ή δραστηριότητες κωδικοποιημένες ως γυναικείες. Το δεύτερο ζήτημα αυτού του βιβλίου, λοιπόν, είναι το ζήτημα αυτών των στερεοτύπων και των επιταγών του ανδρισμού. Η ανδρική κυριαρχία παραμένει μία προφάνεια. Το ερώτημα πότε και πώς άρχισε είναι συναρπαστικό, αλλά δεν είναι το αντικείμενο αυτού του βιβλίου. Ας θυμίσουμε μόνο τρία πράγματα: έχει πανάρχαιες ρίζες, πολλών χιλιετιών, και φαίνεται να ισχύει για όλες τις κουλτούρες· δεν υπήρξε ποτέ αντίστροφο ισοδύναμο της πατριαρχίας (σε καμία εποχή οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να ακρωτηριάζουν, να φονεύουν, να εγκλείουν, να επιτίθενται στους άντρες)· τέλος, η κυριαρχία αυτή είναι δομική –ταυτόχρονα οικονομική, συμβολική και πολιτισμική. Κανείς δεν εκφεύγει απ’ αυτήν· κανείς δεν μεγαλώνει εκτός της έμφυλης τάξης· είναι σαν τον αέρα που αναπνέουμε. Η ανδρική κυριαρχία δεν είναι ούτε μία πραγματικότητα στην οποία συναινούμε ελεύθερα. Όλοιες ερχόμαστε σε μια κουλτούρα ήδη συγκροτημένη. Είμαστε τα προϊόντα της, και την παράγουμε με τις πρακτικές μας και με την ύπαρξή μας. (…) Τέλος, για να μην υπάρχουν αμφισημίες, σχετικά με το επίμονο κλισέ που θέλει τις φεμινίστριες να μισούν τους άντρες, καλό είναι να διευκρινίσω: δεν θεωρώ ότι οι άντρες είναι εχθροί των γυναικών. Ακριβώς επειδή αγαπώ τους άντρες είναι που πιστεύω στη δυνατότητα να ζήσουμε εξισωτικές σχέσεις, που είμαι φεμινίστρια. Δεν πρόκειται για κάποιο πόλεμο μεταξύ γυναικών και ανδρών· το αντίθετο: παλεύοντας κατά του σεξισμού, ο φεμινισμός είναι ίσως η μόνη μας ελπίδα να κάνουμε βιώσιμη τη συμβίωσή μας, χωρίς κανείς να κυριαρχεί επί του άλλου. Θέλω λοιπόν επίσης να καταλάβω την κυριάρχηση ορισμένων ανδρών επί άλλων ανδρών: αυτό είναι το τρίτο μεγάλο ερώτημα αυτού του βιβλίου. Όλοι οι άντρες είναι σε κυριαρχική θέση, αλλά κάποιοι είναι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Η αρρενωπότητα επιβάλλει όχι μόνο μια ιεράρχηση μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά και μια ιεράρχηση των ανδρών μεταξύ τους. Το να ενδιαφερθείς για τις αρρενωπότητες, να επιστρέψεις το βλέμμα, σημαίνει λοιπόν επίσης να θέσεις ξανά υπό διερώτηση την οικονομία μας, τους πολιτικούς, δικαστικούς, ιατρικούς μας θεσμούς, με άλλα λόγια, τις εξουσιαστικές μας δομές. Δεν υπάρχει τίποτε το μοιραίο σε όλα αυτά· πρόκειται για ζητήματα δομικά, και τις δομές μπορούμε να τις καταλύσουμε, ή να τις παρακάμψουμε. Στα είκοσί μου, είχα την τύχη να σπουδάσω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί έμαθα ότι, στο πλαίσιο των τμημάτων των gender studies, πανεπιστημιακοί δούλευαν επίσης πάνω στις masculinities studies. Το ζητούμενο ήταν να αντιστρέψεις το βλέμμα, εκεί όπου η αρρενωπότητα ως τέτοια υπήρξε ανέκαθεν το τυφλό σημείο της κυριαρχίας. Με άλλα λόγια, για να επαναλάβω τα λόγια τού Ερίκ Φασσέν [Eric Fassin] από το επίμετρό του στο βιβλίο της Ρέιουιν Κοννέλλ [Raewyn Connell] Αρρενωπότητες, στο οποίο θα επανέλθω διά μακρών σε αυτό το βιβλίο: «Αν οι σπουδές για τις γυναίκες τούς είχαν επιτρέψει την πρόσβαση σε μία οικουμενικότητα η οποία μέχρι τότε επιφυλασσόταν στους άντρες, οι σπουδές για τους άντρες θα έκαναν τους τελευταίους να εισέλθουν στο χώρο μιας ιδιαιτερότητας όπου μέχρι τότε ήταν περιορισμένες οι γυναίκες». Γυρίζοντας στη Γαλλία, έλεγα ότι κάποια μέρα θα μου άρεσε να γράψω για την αρρενωπότητα, αλλά δεν αισθανόμουν ότι νομιμοποιούμαι γι’ αυτό. Κατά βάθος, νομίζω ότι περίμενα να το αναλάβει κάποιος άντρας. Ωστόσο, προσπάθησα πολλές φορές να προτείνω θέματα σχετικά με την αρρενωπότητα, για χρόνια, αλλά κανείς δεν φαινόταν να το βρίσκει ενδιαφέρον. Στη σχολή δημοσιογραφίας όπου σπούδασα, δεν το θεωρούσαν καν ζήτημα. Μερικά χρόνια αργότερα, αποφάσισα να γίνω ανεξάρτητη δημοσιογράφος ώστε επιτέλους να ασχολούμαι με τα θέματα που ενδιέφεραν εμένα. Επί χρόνια, έβλεπα να δημοσιεύονται μελέτες και άρθρα διαφωτιστικά και ενδιαφέροντα στον πανεπιστημιακό κόσμο, αλλά τα ΜΜΕ ποτέ δεν μιλούσαν γι’ αυτά. Θέλησα να τα μοιραστώ, συνομιλώντας με τους ερευνητές και τις ερευνήτριες που αφιέρωσαν τόσο χρόνο να στοχαστούν γι’ αυτά τα ζητήματα. Το podcast ήταν το ιδεώδες μέσο γι’ +αυτό. Εξ αρχής θέλησα να δώσω το λόγο στους πανεπιστημιακούς, και όχι να μεταδώσω υποκειμενικές μαρτυρίες διάσημων ή ανώνυμων ανδρών που θα έδιναν την προσωπική τους άποψη για την δική τους αρρενωπότητα. Πρώτον διότι είναι πολύ δύσκολο να έχεις «άποψη» όταν είσαι από τη μεριά της κυριάρχησης –πολύ σπανίως έχει κανείς συνείδηση των προνομίων που συνεπάγεται το να είσαι λευκός, ετεροφυλόφιλος, αρτιμελής, εντεύθεν του φύλου [cisgenre]. Έπειτα, είμαι πεπεισμένη ότι, για να σκεφτούμε τις κυριαρχήσεις, έχουμε ανάγκη έννοιες, γεγονότα, στατιστικές, όχι μόνο μαρτυρίες (άλλωστε συχνά οι πανεπιστημιακοί αυτές συχνά δουλεύουν πάνω σε μαρτυρίες, σε εκτενείς συνεντεύξεις που συνέλεξαν υπομονετικά). Συχνά μου προσάψανε την χυδαιότητα του τίτλου Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι. Δουλεύω σήμερα σε ένα γραφείο όπου μας φαίνεται απολύτως νορμάλ να εκφωνεί κανείς φράσεις όπως Έχει κανείς ένα μικρόφωνο για τα αρχίδια; Τι θέμα έχουν τα αρχίδια αυτή την εβδομάδα; Δεν μπορώ να έρθω στη συνεδρίαση, πρέπει να μοντάρω τα αρχίδια … (Εξάλλου, αν συναντηθούμε κάποια μέρα, προπαντός μη μου πείτε αστεία για τα αρχίδια, σας διαβεβαιώ ότι στη σύνταξη του Binge Audio τα έχουμε πει και ξαναπεί όλα). «Βάζει τα αρχίδια του πάνω στο τραπέζι» είναι μία μεταφορά που πάντοτε μου κινούσε την περιέργεια. Παίρνω τη γραμματική και τα σχήματα λόγου πολύ σοβαρά. Δεν καταφέρνω ποτέ να ξεχάσω τελείως την κυριολεκτική σημασία των εκφράσεων, και η συγκεκριμένη μού φαινόταν να συνοψίζει εύστοχα αυτό που ήθελα να κάνω. Τα αρχίδια είναι το σύμβολο του ανδρισμού. Ετυμολογικά, η λέξη testicule βγαίνει από το testis, στα λατινικά «μάρτυρες»: τα όργανα αυτά είναι μάρτυρες του ανδρισμού. «Les couilles», μάλιστα, σε ορισμένες εκφράσεις, μπορεί να σημαίνει «οι άντρες»: ορισμένοι άντρες μεταξύ τους αποκαλούνται «ma couille», λένε ότι προτιμούν να βρίσκονται «entre couilles». Το να «έχεις αρχίδια» σημαίνει να έχεις θάρρος, σαν η ηθική αυτή αρετή να μπορεί να είναι μόνο ανδρική. Γι’ αυτό το λόγο σκέφτηκα ότι αυτό το τραπέζι, στο οποίο όποιος τα βάλει χαίρει εκτίμησης, θα μπορούσαμε να το μετατρέψουμε σε τραπέζι εξέτασης, συζήτησης, ανατομής της αρρενωπότητας. Είμαι πεπεισμένη ότι η γνώση χειραφετεί και ελευθερώνει. Πολλοί/-ές μου το είπαν και μου το έγραψαν: αυτές οι σκέψεις και οι αναλύσεις που μεταδόθηκαν σε αυτές τις συνεντεύξεις τούς προκάλεσαν συνειδητοποιήσεις, αλλαγές προοπτικής που τους επέτρεψαν να αναπνεύσουν κάπως καλύτερα. Εκπομπή πρώτη: Ανατροφές ανδρισμού Συζήτηση με την Ολιβιά Γκαζαλέ [Olivia Gazalé], η οποία διδάσκει φιλοσοφία και έχει γράψει τα βιβλία Je t‘aime à la philo : Quand les philosophes parlent d‘amour et de sexe [Σ’αγαπώ στη φιλοσοφία (ή «σε φιλοσοφικό στυλ»): Όταν οι φιλόσοφοι μιλούν για την αγάπη και το σεξ] και Le Mythe de la virilité – Un piège pour les deux sexes [Ο μύθος του ανδρισμού – μια παγίδα και για τα δύο φύλα). Ποια ήταν η εικόνα του ιδανικού άνδρα στην αρχαία Ρώμη; Οι κανόνες [canons] για τον ιδανικό άνδρα καθιερώθηκαν στην Ελλάδα, και μετά τελειοποιήθηκαν στη Ρώμη. Στην αρχαία Ελλάδα, το μοντέλο τους είναι η ἀνδρεία[2], δηλαδή ο ιδεατός ανδρισμός. Πρόκειται κατ’ αρχάς για κανόνες σωματικής ωραιότητας. Υπάρχει αυτή η ιδέα ότι το βέλτιστο του ανθρώπινου υλικού, η ανθρώπινη τελειότητα, είναι το ανδρικό σώμα. Πρέπει να έχεις φαρδιούς ώμους, να είσαι ψηλός … Σε αυτά προστίθενται κανόνες ηθικότητας, βγαλμένοι ιδίως από τη στωική φιλοσοφία. Ο Ηρακλής, ο οποίος είναι ο καλύτερος εκπρόσωπος της ελληνικής ἀνδρείας, τιμάται και θαυμάζεται για τις ποιότητες σωματικής ρώμης που διαθέτει, για την ισχύ και τo ανεπτυγμένο μυϊκό του σύστημα, αλλά επίσης για το θάρρος του, το πείσμα του, την ηθική του αξία, την τόλμη, τη μαχητικότητά του. Στους κανόνες αυτούς βρίσκουμε πάντοτε την διπλή αυτή ιδέα της ισχύος και του ελέγχου. Έπρεπε δηλαδή να είσαι ικανός να ελέγχεις, να κυβερνάς τον εαυτό σου; Προπαντός να κυβερνάς. Αυτό είναι που θέτει τον άνδρα υπεράνω της γυναίκας, η οποία θεωρείται ευέξαπτη, ανορθολογική, απερίσκεπτη, παρορμητική. Ο άνδρας, πάλι, πιστεύει ότι είναι πάντοτε κύριος των συναισθημάτων και των παθών του. Ο στωικισμός θα εισαγάγει την ιδέα ότι ο ανδροπρεπής άνδρας πρέπει να μάθει να υπομένει τον πόνο, μέχρι και να επιθυμεί το θάνατο. Στα δεκαεπτά του, ο νέος Ρωμαίος καλύπτεται από μία τόγα, η οποία συμβολίζει την pudor, δηλαδή όχι μόνο τη σωματική ευπρέπεια αλλά κυρίως την κάλυψη των συναισθημάτων. Ένας άνδρας δεν πρέπει να δείχνει τίποτε, δεν πρέπει ούτε να κλαίει ούτε να φτερνίζεται ούτε να φοβάται. Mε παραξένεψε πολύ που διάβασα ότι ο άνδρας, στους Ρωμαίους, δεν επιτρεπόταν ούτε να φτύνει, ούτε να φτερνίζεται, ούτε να ρουφάει τη μύτη του ούτε να χασμουριέται! Nαι, διότι όλα αυτά είναι σημεία θηλυπρέπειας. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι, το να είσαι άνδρας, σημαίνει πρώτα και κύρια να μην είσαι γυναίκα. Η εκθήλυνση είναι ο χειρότερος εφιάλτης στην αρχαιότητα –και συνέχισε να είναι για καιρό μετά. Ακόμα και σήμερα … Ασφαλώς. Ακριβώς επειδή το θηλυκό απαξιώνεται, η εκθήλυνση γεννά υποψίες ότι αποτελεί ένδειξη δειλίας, μικροψυχίας και μαλθακότητας. Η μαλθακότητα είναι ο εφιάλτης των Ρωμαίων: η mollitia. Η πιο συχνή βρισιά ήταν να σε πουν mollis! Η μαλθακότητα παραπέμπει στη γυναικεία παθητικότητα, άρα στην ιδέα ότι η γυναίκα δεν αυτοκυβερνάται (εφόσον δεν ελέγχει τις έμμηνες ρύσεις της), σε αντίθεση με τον άνδρα ο οποίος υποτίθεται ότι κυβερνά τη στύση και τις εκσπερματώσεις του … Μπορείτε να μας εξιστορήσετε πώς λειτουργούσε το σύστημα της παιδεραστίας στην αρχαία Ελλάδα; Πρώτα, πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι ίδιες οι κατηγορίες της ετεροφυλοφιλίας και της ομοφυλοφιλίας δεν υπήρχαν στην Ελλάδα. Ο άνδρας, ο ελεύθερος πολίτης, είχε, θα μπορούσαμε να πούμε, μια πολυφυλοφιλία, με άλλα λόγια είχε μία νόμιμη σύζυγο, ερωμένες, παλλακίδες (που τις αποκαλούσαν ἑταῖρες), ενώ επισκεπτόταν επίσης τις ιεροδούλους. Και κατά τη νεότητά του είχε περάσει από μια διαβατήρια τελετή που ήταν υποχρεωτική για την καλή αθηναϊκή κοινωνία: την παιδεραστική παιδαγωγία. Οι άντρες προπονούνταν γυμνοί στο γυμνάσιον, συμμετείχαν σε διαγωνισμούς ομορφιάς και εκτίθεντο στο θαυμασμό και την κατάκτηση από πιο ηλικιωμένους άντρες. Προκαλούσε πολύ κακή εντύπωση, όταν ήσουν ἐρωμένος –δηλ. έφηβος- να μην έχεις κάποιον προστάτη, ο οποίος αποκαλούνταν ἐραστής και αποστολή του ήταν να σε κάνει άντρα. Επρόκειτο για μια διανοητική-πολιτισμική διαπαιδαγώγηση, η οποία περιλάμβανε σεξουαλικές σχέσεις. Η σεξουαλική επαφή ήταν εξαιρετικά κωδικοποιημένη, εφόσον ο ἐραστής, ο πιο ηλικιωμένος, έπρεπε οπωσδήποτε να διεισδύσει πρωκτικά τον νέο άντρα, και σε καμία περίπτωση το αντίστροφο. Αυτό βασιζόταν στην ιδέα ότι το σπέρμα του πιο ηλικιωμένου άντρα ήταν κάτι που προσδίδει ανδροπρέπεια. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το σπέρμα σε τόσο υψηλή εκτίμηση, του προσέδιδαν τόση αξία, που θεωρούσαν ότι, αν γονιμοποιηθεί από το σπέρμα ενός πιο ηλικιωμένου άντρα, ο νεότερος γινόταν πιο αρρενωπός. Μια ιδέα που βρίσκουμε στους Μπαρούγια της Νέας Γουινέας … Ναι, όπως το περιέγραψε ο ανθρωπολόγος Μωρίς Γκοντελιέ, με ένα σύστημα τελετουργικών πεοθηλασμών: πρόκειται πάντα για την ίδια ιδέα, ότι το σπέρμα σε κάνει άντρα, και κυρίως ότι θα αντισταθμίσει το ολέθριο αποτέλεσμα του μητρικού γάλακτος, το οποίο οδηγούσε σε εκθήλυνση του νέου άντρα. Η ελληνική παιδεραστία είναι ένα είδος διαβατήριας τελετής. Υπάρχει ένα πολύ αστείο περιστατικό σε ένα κείμενο του Αριστοφάνη, τους Όρνιθες. Ένας άντρας λέει σε έναν άλλο: «Καλά, συναντάς το γιο μου καθώς φεύγει από το γυμνάσιο, μόλις έχει βγει από τα λουτρά, και δεν τον φιλάς, δεν του λες μια λέξη, ούτε καν του ζουπάς τ’ αρχίδια; Και λες πως είσαι φίλος μας;». Και στη Ρώμη; Οι Ρωμαίοι δεν είχαν καθόλου τις ίδιες πρακτικές, επειδή η ρωμαϊκή κοινωνία είναι πολύ πιο πατερναλιστική. Ο πατέρας της οικογένειας δεν θα είχε ποτέ ανεχθεί τον ανταγωνισμό ενός ἐραστού στην εξουσία του επί των νέων. Από την άλλη, είχαν μικρούς σεξουαλικούς σκλάβους –ενίοτε πολύ μικρούς. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος ανέτρεφε και εκπαίδευε μικρά αγόρια, από δύο έως τεσσάρων ετών, να κολυμπάνε μαζί του στο καθημερινό του μπάνιο και να βουτάνε ανάμεσα στους μηρούς του –τα αποκαλούσε «τα ψαράκια μου»- ώστε να του προσφέρουν στοματικά χάδια … Ο Τιβέριος, και πολλοί άλλοι: αφηγείστε ότι υπήρχαν ειδικευμένες σχολές όπου εκπαίδευαν αγόρια να είναι σεξουαλικοί σκλάβοι. Ακριβώς! Τους pueri delicati. Αυτοί είχαν απαλό δέρμα, μακριά μαλλιά, αρωματίζονταν και διάνθιζαν με την λεπτή παρουσία τους τα συμπόσια· και αυτό ήταν απολύτως αποδεκτό κοινωνικά. Διαβάζοντας το βιβλίο σας, αντιλαμβανόμαστε πόσο βίαιη ήταν συχνά η ανατροφή των αγοριών μέσα στην ιστορία. Σε πιο σύγχρονες εποχές, χρησιμοποιούμε ακόμα την παροιμία: «όποιος αγαπά, παιδεύει»[3]: μήπως αυτή δεν είναι η παιδαγωγία που επικράτησε μέχρι και σήμερα; Ότι διδάσκουμε ξυλοκοπώντας; Ο σκοπός είναι να σκληραγωγήσουμε τα αγόρια. Ένας άντρας, πραγματικός άντρας, είναι κάποιος που δέχεται τα χτυπήματα, που περιφρονεί τον πόνο –και αυτό δεν έχει τίποτε το φυσικό … Είναι αναπόφευκτα κάτι που αποκτάται από το ντρεσάρισμα των ανδρικών σωμάτων, όπως το αποκάλεσα. Άρα λοιπόν, τα ανδρικά σώματα ντρεσάρονται, σαν ζώα; Για καιρό, αυτό υπήρξε η ίδια η βάση της εκπαίδευσης: η μάθηση γινόταν με χαστούκια, με μαστιγώματα, με το ρόπαλο. Ο μαθητής έπρεπε να υποφέρει. Ο μύθος του πολεμιστή είναι απολύτως κεντρικός σε όλη αυτή την ιστορική κατασκευή του ανδρισμού: ο σκοπός ήταν να παραγάγουμε μαχητές και πολεμιστές. Πώς λοιπόν φτιάχνουμε έναν μαχητή; Λέγοντάς του: «Δεν φοβάσαι να πεθάνεις, δεν φοβάσαι να υποφέρεις». Είτε μιλάμε για τη Σπάρτη είτε για την εποχή του Μεσαίωνα, όπου και στις δύο περιπτώσεις η στρατιωτική θητεία μπορούσε να αρχίζει στα τέσσερα χρόνια, είχαμε διαρκή καψόνια, εκφοβιστικές δοκιμασίες για να μάθεις να αντέχεις το κρύο, την πείνα, το ξύλο. Αυτό που επίσης μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη καθώς βουτούσα στην ιστορία, ήταν ότι είδα σε ποιο βαθμό η υπακοή και η δουλοπρέπεια έχουν κεντρική σημασία στην εκμάθηση. Στο στρατό, υπάρχει ανάγκη υπακοής και πειθαρχίας, οπότε διαμόρφωναν νεαρά αγόρια απολύτως σκληραγωγημένα και φανατικώς υπάκουα. Και στη Γαλλία, άλλωστε, δεν ήταν σπάνιο οι δάσκαλοι να δέρνουν τους μαθητές τους, μέχρι και τη δεκαετία του 50 … Εγώ η ίδια το υπέστην αυτό τα τέλη της δεκαετίας του 60! Δέρνανε άλλωστε κυρίως τα αγόρια, ελάχιστα τα κορίτσια. Θυμάμαι ότι ο δάσκαλός μου στην τετάρτη Δημοτικού μας έδερνε ακόμα με το χάρακα στα δάχτυλα. Σίγουρα είναι ένα κοινό σημείο που μοιράζονται όλοι οι πρόγονοί μας, το να έχουν εκπαιδευθεί κατά τρόπο βίαιο, έτσι δεν είναι; Ναι, και με αυτή την έννοια λέω ότι «το να γίνεις άντρας είναι ένα βαρύ φορτίο». Προφανώς, το να γίνεις γυναίκα την περίοδο εκείνη, ούτε αυτό ήταν απλή ιστορία … Ας πούμε ότι με εντυπωσίασε πολύ σε ποιο βαθμό το σύνολο όλων αυτών των διαβατήριων τελετών ήταν εξαιρετικά επώδυνο. Πέρα από την παιδεραστική παιδαγωγική, στο πλαίσιο της στρατιωτικής θητείας στην αρχαία Αθήνα βρίσκουμε επίσης άλλες τελετουργίες που ήταν πολύ βάρβαρες. Για παράδειγμα, η πρακτική της περιθωριοποίησης: ένα παιδί 17 ή 18 ετών, το εγκαταλείπανε για αρκετές εβδομάδες στις δικές του δυνάμεις μέσα στη φύση, στο δάσος. Έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνο του, να κρύβεται τη μέρα και τη νύχτα να επιδίδεται στο κυνήγι, ή στις κλοπές, για να τραφεί. Ποια η χρησιμότητα όλων αυτών; Καμία, παρεκτός να παραγάγουν πολεμιστές. Δείχνετε πραγματικά σε ποιο βαθμό το κεντρικό μοντέλο του αρσενικού είναι ο ήρωας –ο πολεμιστής, ο στρατιώτης. Η λέξη vir[4] έρχεται από το σανσκριτικό virâ που σημαίνει «ήρωας». O ηρωισμός είναι το παν. Ο δειλός, ο φοβητσιάρης εξομοιώνεται πάντα με το θηλυκό. Άρα με τον υπάνθρωπο, τον μη άνδρα. Από την άλλη, όποιος πεθαίνει στο πεδίο της μάχης, είναι το απόγειο του ανδρισμού. Είναι εντυπωσιακό το πόσο οι τόποι όπου ζούμε διαμορφώθηκαν από το ιδεώδες και το φαντασιακό του ήρωα, του πολεμιστή, του στρατιώτη. Υπάρχει προφανώς μία πολύ ισχυρή πατριωτική διάσταση στον ανδρισμό. Εξίσου εντυπωσιακός είναι ο συστηματικός στιγματισμός της δειλίας, το γεγονός ότι οι αντιρρησίες συνείδησης αντιμετωπίζονται με τόση καχυποψία. Υπάρχει πραγματικά μία επιταγή να είσαι καλός στρατιώτης, την οποία κληρονομήσαμε από την αρχαία Ελλάδα και η οποία σήμερα, ευτυχώς, αρχίζει να αμφισβητείται και πάλι. Η κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, για παράδειγμα, είναι τεράστια πρόοδος. Ας θυμηθούμε ότι, το 19ο αιώνα, όλα τα παιδιά είχαν μεγαλώσει με την έμμονη ιδέα της ιμπεριαλιστικής εποποιίας του στρατού και μέσα σε μία λατρεία του πολέμου. Σημαίες, παρελάσεις, παράτες: η κοινωνία ολόκληρη ζούσε στο ρυθμό της σάλπιγγας. Προφανώς, δεν βρισκόμαστε πλέον εκεί. Αλλά σε πολλές χώρες, το αρχετυπικό ιδεώδες του ανδρισμού παραμένει ο στρατιώτης. Άλλωστε, εξηγείτε επίσης πώς ο στρατός, πολύ συγκεκριμένα, έλεγχε τον ανδρισμό των νεοσυλλέκτων. Στην ουσία, η εξέταση προς κατάταξη ήταν ταυτόχρονα μια εξέταση ανδρισμού. Βρίσκουμε πολλά στοιχεία για τη στρατολόγηση στην Histoire de la virilité [Ιστορία του ανδρισμού], έναν εξαιρετικό συλλογικό τόμο υπό τη διεύθυνση των Aλαίν Κορμπέν, Ζαν-Ζακ Κουρτίν και Ζορζ Βιγκαρελλό. Yπήρχε πράγματι αυτή η ταξινόμηση ανάλογα με το ύψος: αν ήσουν πολύ κοντός, μπορεί να σε κόβανε –και πάντως αντιμετώπιζες καχυποψία, ειρωνείες και διακρίσεις- ενώ ο νέος που ήταν ψηλός, ωραίος και αθλητικός υποσχότανε λαμπρή στρατιωτική σταδιοδρομία. Όλα αυτά ποια σχέση έχουν με το φασισμό; Η σχέση αυτή περνά πρώτα απ’ όλα από τη λατρεία των μυών, της ισχύος και μιας κάποιας βαναυσότητας που ανάγεται σε πεμπτουσία. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να κοιτάξουμε ένα έργο με τον τίτλο Fantasmâlgories[5], το οποίο μεταφράστηκε πρόσφατα στα γαλλικά. Ο συγγραφέας, Κλάους Τέβελάιτ [Klaus Theweleit], αναλύει ένα σύνολο αφηγήσεων για τα Freikorps, τα παραστρατιωτικά σώματα [επί της δημοκρατίας της Βαϊμάρης], και δείχνει ότι, πίσω από αυτή την ανάγκη να διαμορφώσουν μία πρόσοψη σκληρή, βάναυση, ακατάβλητη, υπάρχει ένα ακατανίκητο άγχος της πολυδιάσπασης, της διάλυσης. Είναι μια πραγματική έμμονη ιδέα για τους Ναζί, αυτός ο φόβος της αδιαφοροποίησης. Η ναζιστική ιδεολογία, όπως συχνά συμβαίνει με τις πολύ δογματικές ιδεολογίες, εμμένει απολύτως στη διατήρηση αντιτιθέμενων πολικοτήτων: ο άνδρας είναι πραγματικά άνδρας, αντιδιαστέλλεται ριζικά προς τη γυναίκα· δεν υπάρχει τίποτε κοινό μεταξύ των δύο, οι δε ρόλοι είναι ξεκάθαρα διαχωρισμένοι. Φυσικά, το ύψιστο βδέλυγμα είναι ο θηλυπρεπής ή ο ομοφυλόφιλος –μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για «ομοκαύτωμα» σε σχέση με την εξόντωση των ομοφυλοφίλων. Γιατί; Διότι ο ομοφυλόφιλος ανατρέπει την απόλυτη διαφοροποίηση των φύλων. Συγχέει τα σύνορα, καταργεί τις διακρίσεις τάξης και φύλου: είναι ύποπτος για εκθήλυνση, για αυτό που οι Ναζί αποκαλούν μειωτικά «εβραιοσύνη» [juiverie]. Τελικά, συγκεντρώνει όλες της κηλίδες του εκφυλισμού. Ο Κλάους Τέβελάιτ το λέει πολύ ωραία: υπάρχει μία τεράστια περιφρόνηση, μια μισογυνία στο ναζισμό. Ωστόσο, οι γυναίκες υπερψήφισαν μαζικά τον Χίτλερ και τον έφεραν στην εξουσία –μόνο και μόνο για να οδηγηθούν ξανά πίσω στην κουζίνα τους και να επωμισθούν την αναπαραγωγή. Η γυναίκα υπήρχε για να φτιάχνει αγόρια. Μικρούς φασίστες. Η ματιά σας άλλαξε από τη συγγραφή αυτού του βιβλίου; Πολύ, ναι. Αρχικά, δούλευα πάνω στο θηλυκό. Προσπαθούσα να διερευνήσω φαινόμενα όπως η «γυάλινη οροφή», οι βιασμοί, η παρενόχληση … Αλλά, καθώς διερευνούσα, κατάλαβα ότι το πρόβλημα προερχόταν όχι μόνο από τα έμφυλα στερεότυπα για το θηλυκό, αλλά επίσης από τα στερεότυπα για το αρσενικό. Τραβώντας την κλωστή, συνειδητοποίησα στ’ αλήθεια τι ήθελε να πει ο Μπουρντιέ όταν γράφει ότι ο ανδρισμός είναι ταυτόχρονα ένα προνόμιο και μία παγίδα. Αν βυθιστεί κανείς στην ιστορία του αρσενικού, αντιλαμβάνεται ότι η φαλλική κυριάρχηση ασκείται σε μεγάλο βαθμό επί των γυναικών, αλλά ασκείται σε επίσης μεγάλο βαθμό επί του αρσενικού, και ότι πραγματικά μπορούμε να μιλήσουμε για καταπίεση του άντρα από τον άντρα. Το θέμα του «άντρα-θύμα» με εκνεύριζε, διότι γενικώς το χρησιμοποιούν οι ανδροκράτες για να πουν ότι ο άνδρας είναι θύμα των γυναικών … Αλλά το βλέμμα μου άλλαξε. Θεωρώ ότι οι άντρες είναι θύματα, πράγματι, αλλά πρώτα και κύρια είναι θύματα του εαυτού τους και μιας ορισμένης εικόνας του ανδρισμού. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί επιλογή αποσπασμάτων από το βιβλίο τής Victoire Tuaillon Les Couilles sur la table, Binge Audio Editions, Παρίσι 2019 (κυρίως σελίδες 9 έως 20). Μετάφραση-σημειώσεις: Α.Γ. Εντός των ημερών ακολουθεί και δεύτερο απόσπασμα από αυτό το βιβλίο. Victoire TUAILLON Les couilles sur la table - lectures politiques [1] Η συγγραφέας ακολουθεί μία τακτική συμπεριληπτικής γλώσσας αρκετά ασυνήθιστη στα γαλλικά: γράφει και τους δύο τύπους ιδίως των αντωνυμιών, τον αρσενικό και τον θηλυκό, σε μία ενιαία λέξη χωρίς παύλες ή παρενθέσεις. Στα σημεία αυτά προσπαθώ να επινοήσω κάτι αντίστοιχο στα ελληνικά. [2] Στο πρωτότυπο η ελληνική λέξη με λατινικά στοιχεία. [3] Για την ακρίβεια, η γαλλική παροιμία λέει επί λέξει: «όποιος αγαπά πολύ, τιμωρεί πολύ». [4] Στα λατινικά, «άνδρας». Από αυτήν παράγεται η γαλλική λέξη virilité = ανδρισμός. [5] Ο πρωτότυπος τίτλος είναι Männerphantasien, δηλ. «φαντασιώσεις ανδρών». Το λογοπαίγνιο προστέθηκε στη γαλλική απόδοση (mâle σημαίνει «αρσενικό»). SHARE THIS:

Τίποτε δεν έκανες λάθος ,,, Απλώς πάλιωσες , Γέρασες .. Είσαι εμπόρευμα προς απόσυρση

ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μια Θρησκεία που επιβάλλει διαρκώς ενοχές ... Όμως όχι ενοχές συνυφασμένες με αμαρτία, με την διάκριση του Καλού από το Κακό ... Όχι ,,, Η Ενοχή που επιβάλλει ο σύγχρονος, ύστερος και υστερικός καπιταλισμος είναι Χωρίς περιεχόμενο: μια διαρκής ενοχή ''έχουμε χάσει το τρένο , ΔΕΝ προλαβαίνουμε '' ''Αντε τελείωνε γλήγορα , σπούδασε γρηγορά , πιάσε δουλειά , παντρέψου , 'κανε παιδιά . Δεν προλαβαίνεις . Ασθμαίνοντας, με κομμένη την ανάσα, με τη ψυχή στο στόμα : ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΟΥ , ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΑΣΟΥΝ Πρέπει να επιτυγχάνεις, να προλάβεις , να γένεις ευέλικτος προσαρμόσιμος .. :'' Γρηγορείτε , εξαϋλωθείτε, προσαρμοσθείτε!!! .. Ο Χρόνος περνάει Και δεν πρόκειται για τον Νυμφίο που θα έλθει εν τω μέσω της Νυκτός όπως στην παραβολή των μωρών Παρθένων .. Πρόκειται για το Ράφι, Να μη μείνεις απούλητος / η στο ράφι. Πρόλαβε να πουληθείς από μόνος σου.. Πρόλαβε να γένεις ευπώλητο εμπόρευμα Ο σύγχρονος καπιταλισμούς μας κάνει όλους να νιώθουμε εμπορεύματα σε αχρηστία : '' Τι έκανα λάθος ΄΄; ρωτάει η κυρία στο Βίντεο .. Τίποτε δεν έκανες λάθος ,,, Απλώς πάλιωσες , Γέρασες .. Είσαι εμπόρευμα προς απόσυρση

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2021

ΠΩΣ ΔΟΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΩΣ ΔΟΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ξέρετε δεν υπάρχει μύχιο και εαυτός … Είμαστε κάτοπτρα , ανεστραμμένα , άλλοτε κοίλα άλλοτε κυρτά των άλλων .. Ο Λόγος , η γλώσσα , τα σημαίνοντα νοηματοδοτουν τα σημαινόμενα . Τα νοηματοδοτουν ανάποδα και εκ των υστέρων , Προσδίδουμε σημασίες στα πράγματα και έτσι ανά- συγκροτούμε την Πραγματικότητα μας ,,, Την ανασυγκροτούμε διαρκώς σε ένα ατέρμονο παιχνίδι πήγαινε έλα μέσα έξω .. Είμαστε ριγμένοι εξάλλου σε ένα δίχτυ σημαινόντων και παλεύουμε να ξεφεύγουμε από αυτά σαν πιασμένα από καΐκι ψάρια ,.. Από που προέρχεται από το δίχτυ σήμερα ; Δεν προέρχεται πια από την παράδοση όπως συνέβαινε για χιλιάδες χρόνια .. Παράδοση σήμαινε επανάληψη και συνήθεια σταθερότητα στον χρόνο. Τα παραδοσιακά σημαίνοντα ήταν σταθερά ακριβώς γιατί έμβλημα της παραδοσιακής κοινωνίας ήταν το σχεδόν απαράλλακτο, η μακρόχρονη επιβεβαίωση των στερεοτυπών και προκαταλήψεων μέσω του χρόνου. Η νεωτερική κοινωνία στηρίζεται στην αλλαγή .. και μάλιστα στην επιταχυνόμενη αλλαγή την ραγδαία αλλαγή.. ρευστοί καιροί , αστραπιαίες σχεδόν οι αλλαγές των σημαινομένων των σημαινόντων , ένα διαρκές ακατάπαυστο γλίστρημα Αυτό όμως δεν επηρεάζει και τον τρόπο δόμησης των σημερινών ταυτοτήτων; Οι ταυτότητες προϋποθέτουν σταθερότητα στον χρόνο, επανάληψη και διάρκεια , εξ ορισμού.. Σήμερα οι ταυτότητες , εθνικές , κοινωνικές σεξουαλικές , καλούνται σε μια διαρκή ακατάπαυστη αλλαγή , αναπροσαρμογή στην ‘’κανονικότητα ‘’ Αλλά Ποια ‘’κανονικότητα’’ καθώς η διαρκής αναπροσαρμογή αλλά ζει διαρκώς τα πρότυπα του ‘’κανονικού’’ Ο ευλύγιστος άνθρωπος τύπου Τιραμολα στην εποχή μας , όπως θα τον ήθελε η ‘’ευέλικτη εργασία ‘’ τα τηλεοπτικά προγράμματα τύπου survivor’’ και η επίπεδη επίμονη προπαγάνδα της τηλεόρασης , απλώς είναι αδύνατον να υπάρξει. Και οδηγεί σε αντιστάσεις , ακατάπαυστες αντιστάσεις που είναι ο νέος τρόπος παραγωγής ταυτοτήτων ,.. Η δομή αυτού του νέου τρόπου παραγωγής ταυτοτήτων δεν στηρίζεται πλέον στην σταθερότητα στον χρόνο αλλά στην Αντίσταση στον χρόνο , στην άρνηση του χρόνου και της αλλαγής .. Είναι εμμονικές ταυτότητες .. Εμμένω στη διαφορά, αντιστέκομαι στην αλλαγή .. Οι Ταυτότητες σήμερα γίνονται μαζικά παραγόμενα πορτραίτα του Ντοριαν Γκρευ, σε μια διαρκή αναζήτηση νεότητας , αρυτίδωτης νεότητας , ακατάπαυστης νεότητας… έχει αλλάξει η φορά της δόμησης των ταυτοτήτων .. Αν ο κόσμος προχωρά ολοταχώς προς το πουθενά οι ταυτότητες γαντζώνονται σ’ αυτό που είναι ή που νομίζουν ότι είναι.

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2021

Κι αλλες , παμπολλες φορες υπηρξαν πανδημίες αυτή ομως ειναι η πρωτη φορα που .....

Κι αλλες , παμπολλες φορες υπηρξαν πανδημίες αυτή ομως ειναι η πρωτη φορα που αντιμετωπιζεται ολοκληρωτικα απο την ( εμπορευματοποιημένη ) επιστήμη που το εμβολιο γινεται μοναδική ελπιδα και που η θρησκευτική πιστη ξεγυμνωνεται... Ειναι η πρωτη φορα επισης που δεν υφισταται πειστικα ενα Επέκεινα ενας μεταφυσικός ορίζοντας δικαίωσης Οχι μονο θρησκευτικός αλλά ουτε ιδεολογικός ως Καλύτερος μελλοντικός κόσμος ως ουτοπία ..Εχουμε βουλιάξει στη λίμνη του Παροντισμου μας .Ο Κορωνοιος γινεται το σαρακι που κατατρώει όχι μονο την υγεία και την οικονομία αλλα και τα μετα-φυσικα θεμέλια του κόσμου μας και την αίσθηση του χρονου μας : ο χρονος γινεται ασυνεχης , βραχώδης , με στριφνα περάσματα και ελικοειδή μονοπάτια με γκρεμούς και βάραθρα να χάσκουν: ολο τρύπες

Ο σύγχρονος καπιταλισμός ως σύγχρονη πορνογραφία

--------------------------------------------------------------- Ο συγχρονος καπιταλισμός ως σύγχρονη πορνογραφία : οχι πορνογραφία ,ας πούμε του 19ου αιώνα -που ήταν ένα κρυμμένο καλά βιβλίο στη βιβλιοθήκη, ένα μυστικό- αλλά ως μια δημόσια , ιντερνετική, χωρίς μυστικά και προκαταρκτικά πορνογραφία . Ο σύγχρονος καπιταλισμος ως μια έκθετη Ωμότητα χωρις καν αφήγηση , χωρίς πλοκή, ως ενας σπασμός , ως μια διαρκής διέγερση ως ολοένα και πιο σύντομη εκσπερμάτωση , ως σπασμωδική επιθυμία. (δικτατορία της στιγμής, η επιταγή: ''απόλαυσε το'', ο ολοκληρωτισμος του παρόντος, η αρχή της πραγματικότητας μεταμφιεσμένη ως αρχή της ηδονής , ο καπιταλισμος ως εξάτμιση : Ως απατηλή υπόσχεση μιας ολο και πιο ''ρευστής " αγάπης

Πικρία Μνησικακία Διάψευση. Η εποχή μας υποφέρει από Μνησικακία και Πικρια

Πικρία Μνησικακία Διάψευση. Η εποχή μας υποφερει απο Μνησικακία και Πικρια ακριβως γιατι διαδέχτηκε την δεκαετία του 90 που ήταν η δεκαετία των μεγάλων Προσδοκιών , Μάθαμε στη Δυση να περιμένουμε πολλά από την Δημοκρατία. Αλλά ποιά Δημοκρατία ; Την δημοκρατία των υποσχέσεων , των επιθυμιών και της Κατανάλωσης , οπου τα δικαιώματα πασαλείβονταν με το σιρόπι της απόλαυσης : δικαίωμα σήμαινε το δικαίωμα στην κατανάλωση . Η δεκαετία του 90 εξαφάνισε τον αλλον , κυρίως τον εναλλακτικό στον καπιταλισμό αλλον τις σοσιαλιστικές χωρες και μαζί τις αξίες που συνδέονταν με τα Δημοσια αγαθά . Καλο πια σήμαινε το ιδιωτικό καλό και το δικαιούνταν ο καδένας από μας . Όμως μιλάμε για εκατοντάδες εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια ιδιωτες ανα τον κοσμο με απελευθερωμένες επ άπειρον επιθυμίες και προσδοκίες . Επ απειρον . Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι διασταυρούμενες αυτές προσδοκίες και επιθυμίες αρχίσαν να αλληλο ακυρωνονται και τα αναδυόμενα εθνικά , κοινωνικά η και σεξουαλικά υποκείμενα και ταυτότητες αρχισαν να υφίστανται τα δεινά της διάψευσης ,.. Και όχι μόνο αυτό: Αναδύθηκε και παλι το ΚΑΚΌ ως επιθυμία διάψευσης των επιθυμών του αλλου ,το να κανω Κακό στον αλλον να Πικάρω τον αλλον το να πικράνω τον αλλον. Ζουμ πια σε μια εποχή οπου την γενικευμένη ευφορία διαδέχτηκε η γενικευμένη δυσφορία , οπου αναδύεται μια νεα απόλαυση σε αντικατάσταση της προηγουμένης : όχι η απόλαυση των προσδοκιών αλλά η απόλαυση του ψαλιδίσματος της απόλαυσης των αλλων : '' να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα ''. Έτσι η πικρία εξελίσσεται γοργά σε μνησικακία και η μνησικακία ξεχειλίζει ως Χολή....

σκέψου θετικά λένε ,αλλά εμείς θυμούμαστε την εποχή που σκεφτόμασταν διαλεκτικά:

σκέψου θετικά λένε ,αλλά εμείς θυμούμαστε την εποχή που σκεφτόμασταν διαλεκτικά: Την διαλεκτική του αρνητικού ... Πως μπορείς να σκεφτείς θετικά αν δεν διασχίσεις τον πόνο , την αγριεμένη θάλασσα του αρνητικού; Κλείνοντας την ζωή στην μονοδιάστατη παγίδα της θετικής σκέψης την εξοντώνουμε: η ζωή ως κατι που αξιοποιούμε ως εμπόρευμα . Όμως τη ζωή δεν την εμπορευόμαστε , τη ζουμε , διασχίζοντας και το αρνητικό,,,

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2021

τι απωθούμε στο ασυνείδητο;

τι απωθούμε στο ασυνείδητο; Ο Φρουντ υπέθεσε οτι απωθούμε δυσάρεστα περιστατικά της ζωής και σεξουαλικά βιώματα -έζησε σε μια Βικτωριανή εποχή πουριτανισμού οπου οντως η σεξουαλικότητα ηταν το μεγάλο μυστικό.. Ο Φρουντ εδινε σημασία στο Περιεχόμενο των μυστικών: τα απωθημένα ήταν περιεχόμενα εμπειριών και βιωμάτων και επιθυμών , επέστρεφαν στα όνειρα , αυτη την '' βασιλική οδο του ασυνείδητου '' παραμορφωμένα για να αποφύγουν την λογοκρισία του υπερεγώ '' η οποία λογοκρισία χαλάρωνε κατά τον υπνο και τα όνειρα προσαρμόζονται στην πραγματικότητα του Ξύπνιου μέσω της ''δευτερογενούς επεξεργασίας που γίνεται γλήγορα γλήγορα όταν ξυπνάμε ...... Όμως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι , ίσως ο Φρουντ έδωσε υπερβολική σημασία στο περιεχόμενο του Μυστικού και οχι στην ιδια την διαδικασία απώθησης του που ΤΟ κανει Μυστικό: το να αποθέτεις την σεξουαλικότητα και την επιθυμία σε μια κρυπτη δεν την κανει και πιο επιθυμητή; Εξάλλου ο '' Νομος γεννά την επιθυμία '' όπως ελεγε ο Απόστολος Παύλος ,... Ο Νομος δηλαδή η απαγόρευση . Ίσως θα πρέπει να δουμε τα Απωθημένα Μυστικά της αποθήκης του Ασυνειδήτου υπο το ...φως ( η το σκοτάδι)της διαδικασίας της Μυστικοποιησης τους .. Δεν είναι η φυση ή το δυσάρεστο ή ευχάριστο των επιθυμιών αυτών που τις κανει Απωθημένες αλλά η ιδια η διαδικασία Απώθησης που κανει τα απωθημένα επιθυμητά ή τρομερά και δυσάρεστα : Ο Ζιζεκ αναφέρεται στο βιβλίο του ΛΑΚΑΝ στο ανέκδοτο με το καροτσάκι.. : Ενας εργάτης φεύγει κάθε μερα μετα τη δουλειά από το εργοστάσιο κουβαλώντας ένα καροτσάκι : Οι φυλακες κάνουν έλεγχο στο καροτσάκι για τίποτε κλεμμένα αλλά δεν βρίσκουν τίποτε και τον αφήνουν, Τελικά ο εργάτης έκλεβε καροτσάκια ..

η Πληρέστερη επανάσταση που θα εχει Υπάρξει

η Πληρέστερη επανάσταση που θα εχει Υπάρξει . ψυχολογικά και κοινωνιολογικά ο Παροντισμός ειναι η ταση του να ερμηνευουμε το Παρελθον - η και το μέλλον - με αποκλειστικά κριτηρια του Παροντος.. Ετσι ο Παροντισμος ειναι και Προκρουστης , κοβοντας και αποκλειοντας οτι προεξέχει ,... Ομως , δεν μπορουμε να φανταστουμε εναν εντελώς αλλον Παροντισμό οπου συμβαινει ακριβως το αντιθετο ; Οπου σε επιπεδο εαυτου αναδυεται σε μια εστω στιγμή, σαν τεραστιο Κήτος που βγαινει απο τη θαλασσα Ολοκληρος ο εαυτος ; Ολα τα στρωματα του Ταυτοχρονα; Και αυτο δεν μπορουμε να το φανταστουμε σε επιπεδο Ιστοριας, να αναδυθουν Ολες μαζι οι απωθημένες μνημες και τα παθη των μυριαδω ανθρωπων που περασαν , σε μια Μητερα Ολων των επαναστασεων την Πληρεστερη επανασταση που θα εχει Υπάρξει ποτε; Π.Θ

Κυριακή, 16 Μαΐου 2021

ιδεολογίες-απόψεις

Η τεχνολογική έκρηξη , η έκκριση των ...καινοτομιών, η αντίληψη του κόσμου ως ιδιωτικού αγαθού., το ίντερνετ που προσδίδει μια φαντασίωση παντοδυναμίας ,η αδυναμία συγκέντρωσης, η αντίληψη των δικαιωμάτων ως εμπορεύματος προς κατανάλωση, η διαρκής επαγρύπνηση και επισφάλεια ειναι οι νοητικές και υλικές προϋποθέσεις της πραγμάτωσης ενός ακραία εξατομικευμένου κόσμου όπου ο καθείς ζει στην κοσμαρα του.. Από την κοινωνία της αυτουπερβασης( αλλα και ολοκληρωτισμών) και της ιδεολογίας περάσαμε στην κοινωνία της διαφάνειας, της κόπωσης και του ολοκληρωτισμού της Άποψης.. Οι ιδεολογίες ενειχαν βάθος και εσωτερική συνέπεια.. Οι απόψεις ειναι αβαθεις και ενεχουν κατι το αυθαίρετο: " αποψη μου ειναι, δικαίωμα μου να την έχω" ...Π.Θ

το Νοημα της ζωής

καποτε ψαχναμε το Νοημα της ζωής Εξω στην αλλαγη του κοσμου . .Υστερα το ψαχναμε μεσα στη πληροτητα της εσωτερικής ζωης Ομως το Νοημα δεν βρισκεται ουτε μεσα ουτε εξω. ..το Νοημα δεν υπάρχει ως μια ουσια που αποκαλυπτεται μετα απο ψαξιμο το Νοημα ειναι ενσωματωμένο στην διαδικασια μετασχηματισμου του Κοσμου η του εαυτου.. Γιαυτο και το μηδεν ειναι η ουσια του Νοήματός οπως η τρυπα στην μεση του δαχτυλιδιου ειναι αυτή που κανει το δαχτυλίδι . Πετρος Θεοδωρίδης .

Να Ζούμε οχι απλά να Επιβιώνουμε Να Ζούμε !

Εκείνο που με τρομάζει , με τρόμαζε πάντα και τώρα με την Καραντίνα ακόμα περισσότερο, εινσι το πόσο έχει διεισδύσει μέσα στο πετσί μας , σε πολλούς , πάμπολλους απο εμάς , μες το πετσί μας αυτό το ηθικό σαράκι του να προσαρμοστούμε και να Επιβιώσουμε παση θυσία , όπως οι συγκεκριμμενοι Εβραιοι της Λιστας του Σιντλερ που επιβιωναν στο εργοστασιο του οταν γυρω γινεται χαμος , οταν γενικεύεται η Φτώχεια και η καταστροφή.......... ...Η ευκολία με την οποια πολλοί που μεχρι πρόσφατα ήταν φωτιά και λάβρα , αποδέχονται το Κακό...Αχ ! ο αιώνας που πέρασε , η εποχή των άκρων κατα Χομπσμπαουμ έδειξε μεν χιλιάδες όψεις της ανθρωπινης αθλιότητας αλλα έδειξε και το μεγαλειο της Στράτευσης για μια αλλη Κοινωνια , καλυτερη , την συλλογική δύναμη και αγάπη, την γλυκύτητα της αλληλεγγυης. Υπηρχε η στρατευση στον αγώνα για εναν καλυτερο κοσμο.. η ουτοπια , το Γιουκάλι , η τρυφεραδα, η αγκαλια .... Τώρα μεσα σαυτην την ραγδαια Εξατομικευση που μας κυκλωνει , που μας θελει απομονωμένους καταναλωτές και χαμερπεις , χωρις σκοπο και Νόημα , Α- νόητα πειθήνιους στις εντολες της Εξουσίας σ 'αυτο το θλιβερό κομματιασμα σε μυριάδες ασύνδετα , απομονωμένα , κλεισμένα στον εαυτό τους Άτομα , χωρις αγκαλιά , χωρις Φιλιά και χάδια , εθισμένα στον Κομφορμισμό και τον Φόβο , διακρινω να αναδύεται ξανά εκείνο το μυθικο τέρας , ο Λεβιαθαν που , θυμιζω , αποτελειται απο ανθρωπινα σώματα απο ατομα . Η Εξουσία του Λεβιάθαν, κατα Χόμπς , θυμιζω , απαλλοτριωνει ολα τσ ανθρώπινα δικαιώματα εκτος απο ενα. Το Δικαίωμα στη Ζωή .. Επιβίωσή .. Αυτό ειναι το μότο της εποχής: . Αχ να επιβιωσουμε με την Ελπιδα να ξαναζήσουμε απλά πράγματα: Να ξαναδουμε τους δικους μας σε αλλο νομο , να αγκαλιαστουμε ξανα , να σμιξουμε Αυτή ειναι η τωρινη ελπιδα , η Ουτοπια μας η μάλλον η Νοσταλγια μας ... Κι αυτή η Ουτοπική Νοσταλγια απομακρυνεται ξανά και ξανά σαν το Ουρανιο τοξο ή την ακρη του Ορίζοντα Αντε να βρεθει το εμβόλιο , αντε να αρχισουμε τα εμβολια , αντε ακόμα λίγο και - καθε τόσο και μια Ματαίωση : Προσπαθησε , κι απετυχε ξανα που έλεγε κιο Μπεκετ .. Θυμαστε την χαρα της ηρωιδας της ταινιας Μελαγχολια του Φον Τριαρς οταν ειδε προς στιγμήν μεσα απο την πατεντα που επινοησε ο συζυγος της , τον πλανητη Μελαγχολια να απομακρυνεται ,; Και την απογνωση οταν τον ειδε παλι να ερχεται κοντα Ολο και πιο κοντα προς την καταστροφή ; Ναι εκεινο που με τρομαζει πιο πολύ ειναι η Τυφλωση η Ηθική τυφλωση που προκαλει η ιδεολογία της επιβίωσης , το Survivalism , το να χωθουμε σε ενα βαρελι ως Ατομα και να κρυφτουμε ενω το πλοιο βουλιαζει... Δεν γίνεται να σωθεις ατομικά... Πρεπει να νιαστεις για το Πλησιον . Η Σωτηρια σου ειναι το Πλησιον Να Ζούμε οχι απλά να Επιβιώνουμε Να Ζούμε ! Πέτρος Θεοδωριδης

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2021

NOMADLAND

NOMADLAND Είδα χτες το nomadland μέχρι τη μέση - δεν άντεξα .Την εμπειρία των αποκλήρων της Αμερικής , να ζεις μετακινουμενος διαρκώς στην Έρημο του Πραγματικού στα γεράματα , καταβροχθιζοντας ως ουροβόρος όφις την ουρά της Δικής σου ζωής , απεγνωσμένος μεσα στους απεγνωσμένους , Νομάδες του χρόνου σε έναν κόσμο που, έχοντας διαβεί τις εσχατιές του Πραγματικού δεν έχει πια να περιμένει , να ελπίζει τιποτε ... τίποτε : Δεν ειναι ελευθερία ειναι κίνηση αναγκαστική οπως μας αναγκάζει όλους ο Καπιταλισμός σημερα : Να μη στεκόμαστε ποτε στο ίδιο σημείο να κινούμαστε Μόνοι , καταμονοι στο πουθενά μέχρι το τέλος./Μια ταινια σαν τους πινακες του Hopper / επιπλέον αυτο που διακρίνεις σε αυτή την ταινια , ειναι μια νεα Ανοίκεια οικειότητα , μια οικειότητα που βασίζεται στη Ξενοτητα . Για αιωνες η αλληλεγγύη και η κοινότητα ηταν συνδεδεμενες με το οικείο και το συγγενές .." Είμαι αλληλέγγυος με την οικογένεια μου , με τους συγγενείς με την ευρύτερη εννοια , με τους συγχωριανούς μου " : η Οικογενεια και ο τοπος , ο κοινος τοπος καταγωγής ηταν η βαση της αλληεγγυης , οι ριζες .: Ομως σε αυτή την ταινία η αλληλεγγυη εκκινεί απο την ξενοτητα : Οι νομαδες εμπιστευονται τους νομαδες , ακομα κια αν μολις τους γνωρισαν , προσφερουν πραγματα , πληροφοριες , αγκαλιές ' ιδιως αγκαλιες αποχαιρετισμών: Μια εντελώς νεα αλληλεγγυη, προαγγελος αυτου που ερχεται : Στη Κοινωνια των ξενων οπου ταξιδευουμε , το Ανοικειο γινεται οικειο , η Ξενοτητα ειναι η η βαση της νεας Οικειοτητας : Γνωριζουμε τους αλλους εξαρχής .. Η νεα μορφή αγάπης αφορα πια τους ξεριζωμένους Υ.Γ 1. ο Φρόυντ εγραφέ στο Ανοίκειο οτι το Ανοίκειο- π.χ στα, Όνειρα-- το νιωθουμε οταν ανταμώνουμε ξανά με το απωθημένο μύχιο τον Εαυτό μας Το Οικείο , το Μύχιο ειναι το ανοίκειο Οταν εγραψα το παραπάνω δεν είδα ολη την ταινία ..Ούτε και τωρα την ειδα ολη ... Είδα λίγο παραπάνω Η Ταινία δειχνει και τη εξερεύνηση του απωθημένου: της απωθημενης φύσης της απωθημένος Μυχιοτητας , του ξεχασμένου εαυτού.. ΥΓ.2 Τελικά το είδα ολο . Μέχρι το τέλος. Δε θελω να κάνω σπόιλερ ομως η ταινία γινεται μαγική : Οι Νομαδες ταξιδεύουν ανάποδα στον Χρόνο , Διασχίζουν τον Χρόνο αναζητώντας τον εαυτό : Η ουτοπία τους ειναι Νοσταλγική . Υπαρχει ποίηση σε αυτήν την ταινία μια ποίηση απόηχος του Κέρουακ και του Δρόμου , ποίηση του φευγαλέου των αποχαιρετισμών και της βεβαιότητας πως θα συναντηθούμε ξανά σ'αυτή την αέναη επανάληψη κίνησης: Ειμαστε ολοι μας Οδοιπόροι , κατοικούμε για λίγο στη Έρημο, και συνεχίζουμε το ταξίδι και ναι υπάρχει Οδύνη και Μελαγχολία στο ταξίδι μας αλλά υπάρχει και ένα είδος χαράς , Ηδονικής χαράς καθώς νιώθεις πως το κορμί σου αντέχει ακομα λιγο Ξημέρωμα , ακόμα λίγα ροδιζοντα δειλινά , λίγο θάλασσα , Παράξενα βότσαλα, βράχια, άμμο, ακόμα.. Υ.Γ 3 Γιατι μετακινούνται διαρκώς ενώ θα μπορούσα να βρούμε σπίτι ή να επιστρέψουν σπίτι ; Μετακινούνται για να ξεφύγουν από το τραύμα

Ω!!! Φιλτάτη Τζουμαγια..

Ω!!! Φιλτάτη Τζουμαγια.. Ω!!! Φιλτάτη Τζουμαγιά.. Γεννήθηκα σε μια κωμόπολη , την Ηράκλεια Σερρών. Το παλιό της όνομα ήταν Τζουμαγιά. Οι κάτοικοι της λέγονταν και Τζουμαιλήδες . Το επίσημο όνομα, Ηράκλεια αντανακλούσε το κύρος της μικρής μας πόλης και την κοινωνική θεση της στα πλαίσια του εθνικού κράτους. Όμως η ψυχή της πόλης ακουμπούσε στο παλιό της όνομα :Τζουμαγια , όνομα γεματο μεράκι. Οι Ηρακλειώτες γίνονταν Τζουμαιλήδες οπως οταν ενας σφιγμένος στο κοστούμι του κύριος χαλαρώνει σπίτι του φορώντας τις πιτζάμες του. Ηράκλεια λοιπόν / και Τζουμαγια : Κατι σαν διπλή ταυτότητα , η μια επίσημη η άλλη ανεπίσημη, μια προς τα έξω ή άλλη προς τα μέσα. Η Τζουμαγια ήταν περήφανη για το πανηγύρι της και το παζάρι της . Το παζάρι γίνονταν Παρασκευή ,στην αγορά, θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά του. Θυμάμαι που είχα αγοράσει από το παζάρι ένα κοτοπουλάκι που ‘κανα δυο μέρες μετα πέθανέ και λυπήθηκα πολύ. Θυμάμαι τον εαυτό μου ως εικόνα στην αγορά ,να σέρνει πάγο για την παγωνιέρα , να πηγαίνει να φέρει νερό από μια βρύση στην άκρη ενός πλουσιοσπιτου .... να κάνει βουτιές με τους φίλους του σε ένα βουνό από βαμβάκια σε μια αποθήκη και σε ένα βουνό σιτάρι... ( μ έπιασε φαγούρα μετα ) Το πανηγύρι γινόταν της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο. Έχω έντονες αναμνήσεις από το πανηγύρι ακουστικές οπτικές αλλά και από μυρωδιές . Οι μνήμες μου είναι γεμάτες μουσικές , Γύφτικες μουσικές. Κλαρίνα. . Πρέπει να πω εδώ ότι ένα κομμάτι της ψυχής μου είναι Γύφτικο . Στο σπίτι μικρό με πειράζανε , με λέγανε γυφτάκι, " εσένα σε πήραμε από τους Γύφτους " . .Και το μισοπιστευα.. Όμως , επιπλέον , ο πατέρας μου λάτρευε τον Παλαμά ιδίως τον Δωδεκάλογό του Γύφτου.. Θυμάμαι ως απόηχο των παιδικών μου χρόνων το " Γυφτε λαέ ακουσε με " . Έτσι η λέξη " Γύφτος" είχε για μένα παράξενες αποχρώσεις : λίγο τρόμο , λίγο γοητεία, λίγο αγάπη . Ακουμπάμε στις λέξεις που ακούγαμε συχνά παιδιά όπως το κεφάλι στο μαξιλάρι μας , και υφίσταται μια αντιστοιχία ανάμεσα στο Ηράκλεια/ Τζουμαγιά και Γύφτοι / Ρομά : Επίσημο / ανεπίσημο: Η καρδιά μου είναι Γύφτισσα! Οι Γύφτοι της Ηράκλειας - μικροί τους ξεχωριζαμε απο τους Τσιγγάνους που ήταν νομάδες - ήταν μόνιμα εγκατεστημένοι σε σπιτάκια που ήταν πολύ κοντά στο πατρικό μου . Παίζαμε πετροπόλεμο με τα γυφτάκια , αληθινές μάχες με θύματα εκατέρωθεν και..... Αχ ! θυμάμαι μια πολύ οδυνηρή μάχη που είχα τραυματίσει μια μικρούλα γυφτοπούλα. Ήταν πολύ μικρή ίσως τριών ή τεσσάρων τη θυμάμαι . Οι Γύφτοι επέδραμαν εν χορώ στο σπίτι μας να με ..λυντσάρουν , ο πατέρας μου τους συγκρατούσε με το ζόρι στην εξώπορτα , εμένα με έκρυψαν στο κατωι , μπήκε ένας και άρχισε να με χτυπάει και ... ( Η ανάμνηση σβήνει ) ... Από τότε Δεν μπορώ να ρίξω πέτρα σε άνθρωπο ή να φερθώ βίαια - επιθετικά ,,κάτι με συγκρατά.... Και μου μεινε κι ένα αίσθημα ενοχής και επανόρθωσης για τους Φτωχούληδες του Θεού αυτού του κόσμου. ... Αργότερα είχα την ευκαιρία να αγαπήσω πολύ τους Γύφτους όταν , 15 χρονών με έβαλε ο πατέρας μου να δουλέψω μαζί τους σε ένα εργοστάσιο ζωοτροφών : ήταν υπέροχα... ( θυμάμαι που κυνηγούσαν να πιάσουμε ένα ποντίκι μη τρυπώσει στις ζωοτροφές και εγώ , προσπαθώντας να κάνω τον μάγκα το έπιασα από την ουρά και καμάρωνα μέχρι που με ..δάγκωσε: Ένας Γύφτος μου καυτηρίασε το δάχτυλο με τσιγάρο ) Η Μικρή μας πόλη είχε αυστηρή κοινωνική διάρθρωση Η Ηράκλεια ήταν μια πόλη Βλάχων και γύφτων. Οι Βλάχοι της Τζουμαγιας δεν είχαν πρόβατα , ήταν κυρίως έμποροι, μαγαζάτορες ..Πολύ αργότερα όταν άρχισα να επισκέπτομαι την Βωβούσα της Πίνδου έμαθα από μια γιαγιά ότι ίσως οι πρόγονοί των Τζουμαιλήδων κατάγονταν από εκεί. Πάντως οι Τζουμαιλήδες βλάχοι είχαν μια ... κοινωνική " επιφάνεια " και επαγγέλματα που τους ξεχώριζαν τόσο από τους κατοίκους των γύρω χωριών - που έρχονταν στο παζάρι κάθε Παρασκευή αν θυμάμαι καλά για να ψωνίσουν ή να πουλήσουν- όσο και από τους Γύφτους από τους οποίους υπήρχε αυστηρός διαχωρισμός , περίπου απαρτχάιντ , Θυμάμαι τον Γύφτικο τον Μαχαλά , το δέος με το οποίο το διέσχιζαν μικρά , κάποιες φορές με τα ποδήλατα : Η Ηράκλεια ήταν πολύ απλωμένη κωμόπολη , μικρός όταν ήμουν μου φαινόταν τεράστια αλλά το περίεργο είναι ότι και τώρα , πρόσφατα που πέρασα από εκεί πάλι τεράστια μου φάνηκε... Διέσχιζα καμμιά φορά τον Μαχαλά και η εικόνα που είχα ήταν να με κοιτάνε οι Γύφτοι μαζεμένοι - όπως περίπου σε περιοχές και πόλεις του Αμερικάνικου Νότου με μαύρους και λευκούς , και διασχίζοντας κάποιες φορές τον Μαχαλά ένιωθα ανάμεικτα συναισθήματα που θα προσπαθήσω να περιγράψω αργότερα.. Τώρα , αίφνης μου ήρθε μια ανάμνηση έντονα ερωτική : Η Τζουμαγια είχε πολλούς Κινηματογράφους νομίζω 6 , τρεις χειμερινούς και τρεις θερινούς και , 13 χρόνος περίπου σε έναν από αυτούς θυμάμαι που χάιδεψα τα μαλλιά μιας γυφτοπούλας ίσως μικρότερης που κάθονταν με τις φίλες της σε μπροστινά καθίσματα : Γύρισε και με κοίταξε και χαμογέλασε και το θυμάμαι ακόμα το χαμόγελο της , σα σκίρτημα πρωίμου ερωτισμού σαν σε ταινία. Έχω μνήμες από ταινίες όπως από τον Κινγκ Κογκ , ασπρόμαυρο , που με είχε πάει η μεγάλη Ξαδέλφη μου πολύ μικρό- 5 ή 6 χρονών , και μου κλεινέ τα μάτια γιατί ήταν τρομαχτικό αλλά εγώ μισοεβλεπα ανάμεσα στα δάχτυλα και , θυμάμαι τον Κίνγκ Κονγκ να ανεβαίνει σε έναν ουρανοξύστη . Αχ η παιδική ηλικία είναι γεμάτη μυστικά και μυστήρια: θυμαμαι τους Πελαργούς , πελώρια πουλιά πάνω από το κεφάλι μου , σαν όνειρο , θυμάμαι τα σμήνη από κάργιες να σηκώνονται αίφνης ' τα απογεύματα- είχαν παράξενο ρόδινο χρώμα τα απογεύματα της Τζουμαγιας ., ο δρόμος με τις λάσπες , άδειος σαν πίνακας του Ντε κιρικο κι εγώ μοναχός εκει να εξερευνώ περιδεής τον Χώρο και τον Χρόνο, γεμάτος ερωτηματικά και deja vu ... Όταν ήμασταν μικρά όλα φαίνονταν πολύ μεγάλα , και τα πράγματα και οι άλλοι άνθρωποι και ο χρόνος : οι μέρες ,οι ώρες τα απογεύματα τα βράδια: Τότε δεν υπήρχε τηλεόραση ,υπήρχε Ραδιόφωνο , σιγαλιά τα βράδια και γαυγίσματα από σκυλιά , άγρια πολλές φορές.. Υπήρχε ακόμα η λύσσα, θυμάμαι που είχαν επιτεθεί κάτι σκυλιά στη μικρή μου ξαδέλφη, νομίζω το είχα δει. Φοβόμουν τα σκυλιά . Η Ηράκλεια είχε τότε έντονες οσμές και όμορφες και άσχημες : τις θυμάμαι όλες με αγάπη καθώς τις συγκρίνω με την αποστειρωμένη , άοσμη εποχή μας . Εκείνη η εποχή μύριζε ακόμα και , υπήρχε στη μυρωδιά της κάτι από την αποφορά του Τρόμου , του Κακού που είχε βιώσει. Δεν μας είχε πει φυσικά κανείς για τον εμφύλιο - για πολλά χρονιά αργότερα - αλλά , τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 60 ήταν πολύ πρόσφατος ακόμα : θαμμένος , απωθημένο ς . Ήταν μια εποχή σε κατάψυξη. Ακόμα μολυβένια χρόνια. Όμως , εμείς, τα παιδιά , δεν ξέραμε τίποτε , ψηλαφούσαμε στα τυφλά τα Μυστήρια της Ηράκλειας .... Και Ο πατέρας μου μου φέρνε πουλιά και ζωάκια που τρύπωναν στο γραφείο του και μου τα δείχνε : πότε έναν Κορυδαλλό, ποτέ μια Νυχτερίδα και πότε μια κουκουβάγια : τη θυμάμαι την κουκουβάγια που άρχισε να κουτουλάει στον τοίχο τυφλωμένη , αργότερα την σκεφτόμουνα ως εσωτερική μεταφορά για τη ζωή μου: έτσι κι εγώ δεν κουτουλούσα εδώ κι εκεί ψάχνοντας να βρω διέξοδο ; . Εκείνη η εποχή, αρχές δεκαετίας του 60 πρέπει να είχε πολύ φόβο ακόμα , πάντως θυμάμαι που έτρεμα τους χωροφυλάκους , όσο για τους παπάδες έτρεχα να τους φιλήσω το χέρι .. Η μάνα βλαχα αλλά ο πατέρας μου πόντιος.. Δεν είχε πολλούς Πόντιους η Τζουμαγια Ο Πατέρας μου ήταν απο ενα χωριό των Σερρών που λέγεται Δ όμηρος ( ή Βουλτσιστα ) Μικρο χωριο , καπνοχωρι . Θυμάμαι που τα καλοκαίρια παστελιαζαμε καπνά και είχε κάτι το ομαδικό και γλυκό αυτή η διαδικασία .Με στέλνανε τα καλοκαίρια στο χωριό και θυμάμαι σα σε όνειρο που με ανέβαζαν στο γαϊδουράκι .. Και την πολλαπλή βρύση για ανθρώπους και ζώα τον Ντρεμκα - τότε μου φαίνονταν τεράστια .. Στο χωριό του πατερά μου ήρθε και η πρώτη γνωριμία μου με τον Θάνατο - με έναν παράξενο αλλά και όμορφο τρόπο : στο απέναντι σπίτι από της γιαγιάς και του θείου μου , όπου εμένα , κάποιος πέθανε : και θυμάμαι τις μοιρολογίστρες μια εδώ μια εκεί ,να στήνουν μακρόσυρτο μοιρολόι.. Όλη τη μέρα .. Μ ‘άρεσε , πολύ το μοιρολόι ... Θα μιλήσω αργότερα για τον Όμηρο , κυρίως για το παλλαϊκό σπίτι του θείου μου Κώστα και της γιαγιάς Μυρίκας ( Μυροφόρας) , με τα παστελιασμένα καπνά και το ξημέρωμα, το ξύπνημα του κόκορα που πηγαίναμε για καπνά , εγώ πολύ μικρός και μου έδειχναν με αγάπη πως να κόβω τα φύλλα και τα βραδεία με το αμυδρό φως της λάμπας πετρελαίου ...Εκεί στο χωριό , μαζί με άλλα παιδιά παίζοντας με σφεντόνα, τσαταλες τις λέγαμε , -σκότωσα και το μοναδικό σπουργίτι της Ζωής μου.Θυμαμαι το συναίσθημα που ένιωσα , Παράξενα ανάμεικτα. Από τη μια περηφάνεια , το πέτυχα με την πρώτη. Όμως ήταν πολύ μικρό: σπουργίτακι , χωρούσε στη παλάμη μου , νεκρό σπουργίτι, εγω το σκότωσα, άλλη μια ενοχή που φώλιασε μες τη καρδιά μου Αργότερα ανακάλυψα εκεί τους θησαυρούς μου: Μια - σαν αποθήκη , την χώριζε ένα μπλε παραβάν με άπειρα περιοδικά και βιβλία , ποιος ξέρει ποιων γενεών ..Αφού είχε και τη Διάπλαση των Παίδων .σειρές ολόκληρες που καταβρόχθισα μανιωδώς, ιδίως τους διαλόγους . Αλλά και κλασσικά εικονογραφημένα , θυμάμαι το "σπίτι με τα επτά αετώματα " που αρχικά το φοβόμουνα ... Αργότερα γύρω στα δώδεκα , δεκατρία ,άρχισα να διαβάζω Εκεί την Αμερική του Κάφκα , με φως της λάμπας πετρελαίου να τρεμοπαίζει .. Θυμάμαι που σταμάτησα σε κάποιο σημείο που τον ήρωα τον πειράζανε δυο αλάνια ,τσατίστηκα.... Το περίεργο είναι που μετρά 40 χρόνια δοκίμασα να ξαναδιαβάσω τη Αμερική και ..ξανασταμάτησα πάλι στο ίδιο σημείο... Εκεί στο χωριό διάβασα και το Εάν Παιδί μετράει τ Άστρα του Λουντεμη : Θυμάμαι σχεδόν απέξω πολλές σελίδες από εκείνο το βιβλίο , την πίκρα που έβγαζε, που πουλούσε κουλούρια, τους .Πέρσες ( περσινοί μαθητές που είχαν μείνει στην ίδια τάξη ) ..Εκεί διάβαζα και Διαπλανητικα κόμικς φαντασίας που λάτρευα: ήμουν ονειροπόλος και - σύμφωνα με τους συγγενείς - Φαντασιόπληκτος. Και διάβαζα πολύ από μικρός... Θυμάμαι το πρώτο άρθρο ή μάλλον Τίτλο άρθρου που διάβασα συλλαβίζοντάς .Λεγόταν: ΤΑ ΑΝΕΞΕΡΕΎΝΗΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ . Στο περιοδικό Ρομάντζο. Στην τουαλέτα. Μέχει στοιχειώσει μέχρι τώρα εκείνο το άρθρο.... ..Αχ είναι σπαρακτική καμμιά φορά η μνήμη.. Και όμορφη .. Και ξέρετε ποια είναι πιο όμορφη ; Είναι η μνήμη των μικρών πραγμάτων των μαγικών μας βιωμάτων : Σαν τότε που ήμουνα 7 .. περίπου και περιπλανήθηκα μόνος μου στο Τζουμαγιωτικο Πανηγύρι: Ολομόναχος, απόγευμα και πήγα κι έπαιξα ένα δίφραγκο στα τυχερά παιχνίδια - ήταν ένα ξύλινο τρίγωνο με μια σχισμή στη μέση το κέρμα κατρακύλησε σε μια επιφάνεια με τετραγωνάκια με νούμερα Και ....κέρδισα !!! Κέρδισα το μεγαλύτερο νούμερο 70 ; Ίσως ή 7 ..Πάντως αφού εισέπραξα τα δίφραγκα συνέχισα περιχαρής την εξερεύνηση στην Αυλή τω θαυμάτων : Μπαίνω σε μια σκηνή όπου ένα κεφάλι Γύφτου - σκέτο κεφάλι σα του Ιωάννη του Βαπτιστή σε ένα πιάτο , έλεγε την μοίρα " Τι θες " με ρώτησε αγριεμένο το Κεφάλι " Θέλω να με πεις τη μοίρα μου " απάντησα ψιθυριστά.... Χωρίς πολλά πολλά δαγκώνει το κεφάλι ένα από τα χαρτάκια που είχε μπροστά του και μου το έδωσε με το στόμα: το χαρτάκι έλεγε τη μοίρα μου .Δε θυμάμαι τι έλεγε αλλά έπεσε διάνα... Μετά μπήκα σε μια σκηνή να δω το ερωτικό σουξέ της εποχής : χορό της κοιλιάς ..Ήμουν μικρός αλλά αφήσανε χάρη στα δίφραγκα. Η Σκηνή ήταν γεμάτη αναμμένα αρσενικά , 18αρηδες και άνω αγριεμένους εντελώς. Βγαίνει ο Γύφτος την αναγγέλλει, βγαίνει η χορεύτρια μισόγυμνη και...βάζει τα κλάματα, ...Ντράπηκε το κορίτσι. Το Ξαναμμένο κοινό διχάστηκε άλλοι την λυπήθηκαν , άλλοι όμως φώναζαν" έλα μωρέ Γιουφτσα είναι " Η διαφωνείς αφορούσε το αν ήταν Γύφτισσα η όχι , ήταν αρκετά άσπρη και το κοινό μπερδεύτηκε .....Αν ήταν γυφτσα επιτρεπόταν ο σεξισμός...... ... ... Συνεχίζεται ( - Η Τζουμαγια βρέθηκε καταμεσής της Δινης του Α Παγκοσμίου Πολέμου και του Εθνικού διχασμού. Το 1916 την κατέχουν οι Βούλγαροι ενώ οι Αγγλογαλλοι προελαύνουν. Η κωμόπολη εκκενώνεται από κατοίκους που μεταφέρονται από τους Βουλγάρους σε μια βόρεια περιοχή της Βουλγαρίας κοντά στη Σερβία και Αυστρία- εξού και το τραγούδι "Ω ! Φιλτάτη Τζουμαγια " .

Κυριακή, 7 Μαρτίου 2021

Natalie Merchant - Which Side Are You On?

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

ΈΝΑ ΠΑΡΆΞΕΝΟ ΖΏΟ ΣΤΑ ΑΝΕΞΕΡΕΎΝΗΤΑ ΆΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΉΣ ( του Π. θ )

ΈΝΑ ΠΑΡΆΞΕΝΟ ΖΏΟ ΣΤΑ ΑΝΕΞΕΡΕΎΝΗΤΑ ΆΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΉΣ 
 
.......αυτό το παράξενο ζώο μασουλώντας αυτά τα πικρά φύλλα , ένα αλλόκοτο ζώο, αυτός ο Κ μεταμορφωμένος ,σαν μέσα σε όνειρο γράφοντας : εξάλλου η γραφή δεν είναι μια κατάσταση ονείρου ;
Θυμάται αμυδρά πως ήταν άνθρωπος όμως ,αχ! Αυτό δεν φτάνει , πρέπει να προσδιορίζεις και τι είδους , άνθρωπος , όχι μόνο ηλικία αλλά και φύλο:άρρεν , θήλυ , άνδρας γυναίκα , γέρος , παιδί , κανονικός , αριστερός η δεξιός και ακόμα τι εθνικότητας , όμως όλα αυτά αυτά του φαίνονταν αμυδρά και θολά , ακανόνιστα , άγνωστα , ξεθωριασμένα , σαν να ‘τανε σκιές και αυτός αποτύπωμα , ένα χνάρι σε ένα σπήλαιο , πανάρχαιος , εκατό χρόνων , η εκατό χιλιάδων σαν να υπήρξε από την αυγή του χρόνου ή ίσως , να ήτανε ζωντανός παλιά , και τώρα ίσως ,πεθαμένος να είχε μετ εμψυχωθεί σε κάτι άλλο , σε αυτό το ζώο με κέρατα , εύκαμπτα , και στριφογυριστά σαν κεραίες που επικοινωνούν με τα φυτά τα έντομα , τα νηπενθή αυτού του ανακατεμένου κόσμου που γύρω του πεταρίζουν πελώριες πεταλούδες και στριφογυρνούν πένθιμα φεγγάρια ,βαρύς , βραδυκίνητος και αργόστροφος ένα πελώριο ζώο, φολιδωτό που βγάζει ήχους γοερούς σαν κλάμα χαμένων μωρών καθώς πορεύεται προς τα κάτω , ακόμα πιο βαθιά στην ανεξερεύνητο άβυσσο της ολόδικής του ψυχής
.......Ενώ ένοιωθε ένα κομμάτι του εαυτού να ανήκει σε άλλον , να είναι μισός και μισός , ένας Μινώταυρος και , ενώ μασούλαγε τα φύλλα σε αυτό το μισοσκόταδο κόσμο αλλού , μισοκοιμόταν , συντετριμμένος , όχι ουδέτερος , όχι θηλυκός , αρσενικός. Ηλικία ; ; Παιδί; Όχι . Νεαρός ,; Όχι , Όχι τριάντα , όχι σαράντα , ίσως πενήντα ίσως εξήντα , όχι εβδομήντα , ακόμα , όχι . Όμως γιατί εξαντλημένος ; Όχι από δουλειά , μια άλλη κόπωση , όχι που νιώθουν τα παιδιά μετά από ολοήμερο παιχνίδι όταν ξαπλώνουνε στο γρασίδι αποκαμωμένα, όταν σκουντουφλάν και θέλουν κι άλλο , κι άλλο, όμως δεν αντέχουνε πια , όμως δεν θέλουν να πάνε στο κρεβάτι , όμως δεν ήτανε εκείνη η κούραση , ήταν κάποια άλλη μακρινή που έρχεται σε κάποιαν άλλη ηλικία , όταν κοιτάς τον εαυτό σε μια ατέλειωτη σειρά από καθρέφτες που σε δείχνουν σε διάφορες ηλικίες να μεγαλώνεις και να γερνάς το πρόσωπο σου να γεμίζει ζάρες και ρυτίδες και το κορμί σου να λιώνει σαν κερί , όχι η κούραση του παιδιού που έχει αποκάμει ,είναι μια κούραση που περιέχει τις άλλες ηλικίες , σαν ρωσικές κούκλες η μια να κρύβεται μέσα στην άλλη, κούραση που έχει ήδη αποκαλύψει αυτό που είναι κρυμμένο και δεν έχει πια τι να ανακαλύψει, κούραση που έχει δει και δεν θέλει να δει άλλο, κούραση από το ίδιο, τη επανάληψη , το εαυτό και όχι το αλλο...
.Κι όμως άλλη μια σκέψη του ρθε ξαφνικά ενώ η ουρά καρδιά του κουνιότανε αργά πέρα δώθε διώχνοντας τις πελώριες βοιδομυγες ΄΄ όχι είμαι ζώο ‘’ , αργόσυρτα , ηδονικά , μασουλώντας καθώς βυθίζονταν σε ένα όλο και πιο πυκνό μισοσκόταδο και οι Ήλιοι έσβηναν ενώ τα φεγγάρια αναδύονταν το ένα μετρά το άλλο σε αυτήν την μελαγχολική Εδέμ του μυαλού του .κι υστέρα , κάτι σαν ‘’ «Λαβωμένο ζώο» ενώ το αίμα έτρεχε από την καμπούρα της ράχης του , μαύρο και πηχτό ( εμείς τα ζώα τις αγαπάμε τις πληγές μας και την ηδονή οδύνη που μας φέρνουν αγαπάμε να ξεχνάμε και να γίνονται γύρω μας ομίχλη και σκοτάδι , η μνήμη , η αγάπη η επιθυμία , ο έρωτας και τότε που ήμασταν παιδιά και βλέπαμε το μέλλον το ίδιο σκοτεινό και ξένο όπως τώρα βλέπουμε το παρελθόν και πλέουμε σαν καραβιά στις μισο σκόταδες θάλασσες του χρόνου και φοβόμαστε τα τέρατα των δικών μας άβυσσων ενώ , εμείς ,το ξέρω κατά βάθος πως είμαστε τα τέρατα που φοβόμαστε και πως εμείς είμαστε η πληγή μας ….Να ! άλλο ένα ζώο , πελώριο , απ’ το δικό μου είδος κοιτά τον Κ απόμακρο και σιωπηλό , με μάτια που γυαλίζουνε ολόμαυρα μέσα στο σύθαμπο . Γιατί γυαλίζουνε ; Γιατί τον κοιτάς;, κάποτε πίστευε πως τα μάτια που τον κοιτούσανε ήτανε ο Άλλος , το άλλο φύλλο ίσως , η Γυναίκα, όλο εκείνο το Μυστήριο της εφηβείας , ακόμα θυμάμαι , καρδιά ξεγυμνωμένη να τρέμει από προσμονή , το σεξ , το άλλο φύλο , η αγάπη , μαραμένο φύλλο , φύλο .η πτώση από τον παράδεισο, η εκδίωξη
… Και τι άλλο είναι αυτό το Βλέμμα , αυτό που λαμπυρίζει στην άκρη του ματιού από εκεί που πηγάζει το δάκρυ πάρα η στερεμένη ελπίδα , το Ακόμη λίγο το Encore , αχ! Λίγο ακόμα από τον παράδεισο , πριν δοκιμάσουμε το Ξύλο της γνώσης , ακόμη λίγο από την αθωότητα εκείνη που μόνο αναδρομικά την γευόμαστε. Μέσα από τη νοσταλγία , και τώρα , σε βλέπω , Άλλο ζώο και ξέρω πως εγώ είμαι εσύ και εσύ εγώ μέσα από τον καθρέφτη ,ενώ τα φεγγάρια γύρω μας μας γυρίζουν και πολλαπλασιάζονται όλα και περισσότερα και ίσως είναι αυτά που υπάρχουνε και εμείς δεν είμαστε πάρα τα όνειρα που βλέπουν
.....… Γιατί αυτό που στα νιάτα μας αποκαλούμε χρόνο και ζωή και νομίζουμε κάποιες φορές πως είναι κάτι έξω από μας , και το ψάχνουμε στο απέραντο διάστημα και στις αβύσσους των ουρανών απάνωθε μας , δεν είναι πάρα η πελώρια καμπούρα μας : εκεί συσπειρώνεται ο χρόνος μας , εκεί και στα κέρατα μας ΒΟΥΣΤΡΟΦΗΔΟΝ , κοχλίες στιγμών, στάλες ,στάλες χρόνου, σταλαγμίτες και σταλακτίτες .Είμαστε πελώρια ζώα , αιχμάλωτα , αργά , που βαδιζονοντας ,μένουνε πάντα στο ίδιο σημείο ανήμπορα να κινηθούνε , σταματημένα όπως σε κάποια όνειρα που ενώ βλέπεις τον εαυτό να τρέχει σα μια σκιά στον τοίχο , εσύ παραμένεις ακίνητος, σ ένα λαβύρινθο στιγμών , μινώταυρος ή αρουραίος ή τυφλοπόντικας ή πράγμα στη Στοά του Κάφκα …
π.Θ


 
 


 
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....

 

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2021

Η επέκταση του πεδίου της Πάλης ή για να ξαναπιάσουμε τον Μίτο της Αριάδνης στη συζήτηση για τη σεξουαλικότητα . Π, Θεοδ.

 Η επέκταση του πεδίου της Πάλης ή για να ξαναπιάσουμε τον Μίτο της Αριάδνης στη συζήτηση για τη σεξουαλικότητας ΜΕΡΟΣ Α

Αφορμή για αυτό το σημείωμα μου έδωσε το σχόλιο μιας φίλης που κριτίκαρε την άποψη μου ότι όλο αυτό το ζήτημα των σκανδάλων σεξουαλικής βίας είναι βαθιά πολιτικό.. Η φίλη ισχυρίστηκε ότι όχι , είναι ζήτημα Παθών και σεξουαλικότητας , δεν έχει να κάνει με Κιναλ Νου Δου η Σύριζα
. Ε λοιπόν , διαφωνώ. Είναι πολιτικό , βαθιά πολιτικό το ζήτημα της σεξουαλικότητας , του βιασμού ανήλικων , της παιδοφιλίας κλπ. .. Και όχι μόνο με την έννοια των κομμάτων , ούτε με την έννοια Μόνο της Δεξιάς – Αριστερά…
Για το παρακάτω κείμενο , που θα παρουσιάσω μάλλον σε συνέχειες και θα προσπαθήσω να ενσωματώσω στοιχεία από την παρούσα συζήτηση θα χρησιμοποιήσω αποσπάσματα από τα άρθρα μου ΄΄ Η Επινόηση του Ερωτα ‘’ και ‘’ Έρωτας Θνητός , Απωθημένος Θάνατος ’ που πρωτοδημοσιευτηκαν γύρω στο 2006 στο περιοδικό Ένεκεν και περιλαμβάνονται στη συλλογή μου από δοκίμια : Η Απατηλή υπόσχεση της Αγάπης
1.Το ζήτημα της σεξουαλικότητας και του έρωτα ήταν ανέκαθεν βαθιά Πολιτικό: Πρώτον διότι συνδέεται άμεσα με το ζήτημα των Φύλων που είναι το κατεξοχήν ζήτημα Κυριαρχίας , εξουσίας.. Το σεξ στην Αρχαιότητα ταυτιζόταν με το δικαίωμα στην διείσδυση . Στην θεμελιώδη ανισότητα της παραδοσιακής κοινωνίας, δεν ήταν νοητή η απόλαυση αυτού, που έχει κατώτερη κοινωνική θέση ,δηλαδή της γυναίκας η του δούλου. Η θεμελιακή ανισότητα στη σχέση των δυο φύλων, επισημαίνεται και από τον μεγάλο μελετητή της σεξουαλικότητας, τον Φουκό με αφορμή τον αμφιλεγόμενο ομοφυλόφιλο Έρωτα, στην αρχαιότητα: «η ελληνική ηθική της ηδονής-λέει ο Φουκό- ήταν συνδεδεμένη με μια ανδρική κοινωνία, με τη δισυμμετρία, με τον αποκλεισμό του άλλου, με μια ιδεοληψία με την εισχώρηση», γιατί-σύμφωνα με τον Φουκώ-: «στις σεξουαλικές σχέσεις, μπορείτε να εισχωρήσετε στους άλλους η αυτοί να εισχωρήσουν σε σας» και «η(αρχαία) ελληνική ηθική ήταν συνδεδεμένη ,με μια καθαρά ανδρική κοινωνία με δούλους, όπου οι γυναίκες ήταν καταδυναστευόμενοι άνθρωποι, των οποίων η ηδονή δεν είχε σημασία [….]Μια γυναίκα, ένας δούλος μπορούσαν να είναι παθητικοί: αυτή ήταν η φύση τους η θέση τους(Status ) Μισελ Φουκό« Για την γενεαλογία της ηθικής» στο Μισελ Φουκό Εξουσία , Γνώση και Ηθική, Αθήνα Υψιλον , 1987
2 Η πολιτικοποίηση και Κοινωνικοποίηση της σεξουαλικότητας συνεχίζεται έντονα στην νεωτερικοτητα με τον επαναπροσδιορισμό της θέσης του παιδιού και τον επαναπροσδιορισμό του σεξ και των σεξουαλικών πρακτικών : την νεωτερική οικογένεια την χαρακτηρίζει το κλείσιμο στην οικογενειακή εστία, η περίφραξη της κατοικίας, το πλέξιμο ενός πυκνού δικτύου έντονων και συναισθηματικά διαποτισμένων και αμοιβαίων προσκολλήσεων στους γονείς και στα αδέλφια και η ανύψωση της στη θέση ελέγχου της εκπαίδευσης του παιδιού.
2 α Μέσα στην οικογένεια, οι γονείς ,έπρεπε να βρουν καταφύγιο από τις αντιξοότητες και πέσεις της «έξω ζωής». Οι γυναίκες ταυτίσθηκαν με τη συναισθηματική ζωή και την ψυχική ισορροπία της οικογένειας ,οι άντρες με τον αγώνα για την οικονομική της επιβίωση και ευημερία. Τα καθήκοντα της συζύγου μητέρας, εκτός από την πρακτική φροντίδα του νοικοκυριού και των παιδιών, επεκτάθηκαν και στη διαφύλαξη συναισθημάτων οικειότητας: αγάπη, συμπαράσταση, συντροφικότητα.
Ο νεωτερικός ρόλος της γυναίκας «φυσικοποιήθηκε».Η «φυσική »γυναίκα είναι μια επινόηση του 18ου και 19ου αιώνα. Στη νεωτερική κοινωνία ,στην οποία διατυπώθηκαν τα ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, οι γυναίκες κατέχουν τη θέση του ξένου, του εξωτικού. Το θηλυκό εμφανίζεται ως το αντίθετο του πολιτισμού. Την ίδια στιγμή που το αρσενικό υποκείμενο συγκροτείται ως κυρίαρχο, αυτόνομο άτομο, το οποίο οριοθετεί τον εαυτό του απέναντι στη φύση και τις αισθήσεις, οι γυναίκες ξαναρίχνονται στη φύση .
2β Η νεωτερικοτητα συνοδεύτηκε επίσης και από τον νεωτερικό έλεγχο της παιδικής ηλικίας και επιτήρησης της (παιδικής - εφηβικής )σεξουαλικότητας
Όπως μας δείχνει το έργο του Φιλιπ Αριες «Αιώνες παιδικής ηλικίας» (Φιλιπ Αριες, Αιώνες παιδικής ηλικίας, μτφ Γιούλη Αναστοπούλου εκδ. Γλαρος (1973)1990)έως τον 16 αιώνα περίπου τα παιδιά αντιμετωπίζονταν στην Ευρώπη ως «ενήλικες μικρότερου μεγέθους»: δηλαδή θεωρούνταν ότι διέφεραν από τους υπόλοιπους ανθρώπους, απλώς και μόνο επειδή είχαν αδύναμους μυς και πνεύμα. Δεν υπήρχαν ξεχωριστού είδους κάμαρες η ξεχωριστά υπνοδωμάτια των γονέων, ή ζωή των ενηλίκων δεν είχε μυστικά για τα παιδιά, δεν υπήρχαν πολιτισμικά αναγνωρισμένες ενδυματολογικές διαφορές που να οριοθετούν μια ειδική κατάσταση της παιδικής ηλικίας, τα παιδιά φορούσαν ρούχα που δεν έκαναν πια στα μεγαλύτερα αδέλφια τους, ή που δεν φορούσαν πια άλλοι συγγενείς τους. Όλα αυτά αλλάζουν στην αυγή του 17ου αιώνα: αρχικά στα ανώτερα στρώματα και βαθμιαία στα χαμηλότερα. Μια ξεχωριστή διαγωγή και ειδικές δραστηριότητες επινοήθηκαν για τα παιδία και τμήματα των οικογενειακών χώρων διατηρήθηκαν αποκλειστικά για τις δραστηριότητες των ενηλίκων και χαρακτηρίσθηκαν απαγορευμένοι χώροι για τα παιδιά κάτω από μια ορισμένη ηλικία .Για να σημανθεί και συμβολικά, η αλλαγή αυτή, τα ενδύματα των παιδιών σχεδιάζονταν πια ετσι ώστε να τονίζεται η κατώτερη, «ατελής» κατάσταση του-μέσω μιας μίμησης: αρχικά των ενδυμάτων που φορούσαν οι κατώτερες τάξεις η, στην περίπτωση των αγοριών, των γυναικείων φορεμάτων.
Σύμφωνα με τον Φίλιο Αριές, η αλλαγή στην αντιμετώπιση και την μεταχείριση των παιδιών συνέπεσε με την ανακάλυψη του παιδιού ως ενός πλάσματος με ξεχωριστά δικά του χαρακτηριστικά και ιδιαίτερες ιδιότητες. Το παιδί πια αντιμετωπιζόταν ως εύθραυστο πλάσμα που απαιτούσε μεν διαρκή και στενή επίβλεψη και παρέμβαση:ένα αθώο πλάσμα, αλλά ακριβώς λόγω της αθωότητας του, απειλούμενο συνεχώς ότι θα «χαλάσει» ,ανήμπορο να αποσοβήσει και να πολεμήσει από μόνο του τους κινδύνους. Το παιδί χρειαζόταν την καθοδήγηση και τον έλεγχο του ενήλικα:μια μελετημένη ,προσεκτικά σχεδιασμένη επιτήρηση, υπολογισμένη ώστε να αναπτύξει τη λογική του παιδιού, ως ένα είδος φρουράς, που ο κόσμος των ενήλικων άφηνε στο εσωτερικό της προσωπικότητας του παιδιού,
Η νεωτερική σημασία της έννοιας της «επιτήρησης» του παιδιού, χρωματίσθηκε και διαδραματίσθηκε έντεχνα ,από τον πανικό που προκλήθηκε σχετικά με τη ροπή των παιδιών προς τον αυνανισμό ,που ειδώθηκε ως ένας κίνδυνος ανεπανόρθωτα ολέθριας δυναμικής. Ήταν καθήκον των γονέων αλλά και των δασκάλων να υπερασπιστούν τα παιδιά ενάντια στον κίνδυνο αυτό, να εντοπίσουν την παρουσία του σε κάθε αλλαγή της διαγωγής, κάθε χειρονομία και κάθε γκριμάτσα, να υποταχθεί συνολικά η τάξη της ζωής των παιδιών στην ανάγκη να καταστεί ανέφικτη αυτή η νοσηρή πράξη. Γονείς και δάσκαλοι ,ήταν σε εγρήγορση και είχαν την υποψία ότι ,όλα τα παιδιά ήταν ένοχα. Η προσέγγιση στην σεξουαλικότητα ,αναπτυσσόταν μέσω της εξέτασης και της επίμονης παρατήρησης. Ετσι –και μέσω της ανάγκης επιτήρησης του παιδιού-, οι νεωτερικές κοινωνίες οδηγούνται σε έναν επαναπροσδιορισμό της σεξουαλικότητας 3 .1.
Για πρώτη φορά-σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκό -,στις νεωτερικές κοινωνίες, ανάμεσα στις πολλές και πανάρχαιες εκδηλώσεις του, το σεξ εξυπηρέτησε την άρθρωση νεωτερικών μηχανισμών εξουσίας και κοινωνικού έλεγχου.
Ο Φουκό στην Ιστορία της Σεξουαλικότητας-εξαπολύει επίθεση σε αυτό που αποκαλεί «υπόθεση της καταστολής». Πολιτισμός σημαίνει πειθαρχία και η πειθαρχία με τη σειρά της υπονοεί τον έλεγχο των εσωτερικών ενορμήσεων. Για τον Φουκό «ο 17ος αιώνας αποτελεί την έναρξη μιας εποχής καταστολής ….Από τούτη την εποχή το να κατονομάζεις το σεξ γίνεται πιο δύσκολο κι επικίνδυνο.»
Το σεξ γίνεται το επίκεντρο της μοντέρνας εξομολόγησης. Ο Φουκό ,επισημαίνει πως, η εξομολόγηση στην παράδοση της καθολικής Εκκλησίας ,ήταν, ανέκαθεν, ένα μέσο ρύθμισης της ερωτικής ζωής των πιστών. Μετά την Αντιμεταρρύθμιση, ολόκληρη η διαδικασία εντατικοποιήθηκε. Όχι μόνο πράξεις αλλά και σκέψεις, ονειροπολήσεις, και όλες οι λεπτομέρειες που αφορούν στο σεξ, επρόκειτο να έρθουν στο φως της δημοσιότητας. Κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα ,η εξομολόγηση από μετάνοια μετατράπηκε σε εξομολόγηση ως ανάκριση. Το σεξ ,σιγά σιγά, γίνεται ένα «μυστικό που το πλάθουν τα κείμενα, που είτε το αποκηρύσσουν ,είτε το υμνούν.» Υπήρχε η πεποίθηση ,πως, η πρόσβαση σε αυτό το μυστικό αποκαλύπτει την «αλήθεια».
3.2 Κατά τη διάρκεια του 19ο και ως τις αρχές του 20ου αιώνα. αυτής της περιόδου, η σεξουαλικότητα και η εξουσία ,δια πλέκονται ,με διάφορους τρόπους. Η σεξουαλικότητα, αναπτυσσόταν όπως ένα μυστικό το οποίο, στη συνέχεια, έπρεπε κανείς να αναζητά ασταμάτητα καθώς και να το προστατεύει. Ψυχίατροι ,γιατροί και άλλοι φορείς, καταχώριζαν σε καταλόγους, τις πολυάριθμες σεξουαλικές διαστροφές. Αυτές οι ποικίλες μορφές παρεκκλίνουσας σεξουαλικότητας, από τη μια ,έγιναν αντικείμενο δημόσιας έκθεσης και από την άλλη, αρχές ταξινόμησης της συμπεριφοράς της προσωπικότητας και της ατομικής ταυτότητας.
Το αποτέλεσμα, δεν ήταν η καταστολή των διαστροφών, αλλά η απόδοση σε αυτές μιας «αναλυτικής, ορατής, και μόνιμης πραγματικότητας» και οι διαστροφές «εμφυτεύτηκαν στα σώματα, εισέβαλλαν σε τρόπους συμπεριφοράς»: για παράδειγμα ο ομοφυλόφιλος του 19ου αιώνα έγινε μια «προσωπικότητα, ένα παρελθόν , μια περίπτωση, ένας τρόπος ζωής, μια μορφολογία » Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειοτητας 2005
Εν τέλει ,σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκό «από τον 18 αιώνα και μετά, τέσσερα μεγάλα στρατηγικά σύνολα ,αναπτύσσουν σχετικά με το σεξ ειδικά συστήματα γνώσης και εξουσίας: «Υστερικοποιηση » του γυναικείου σώματος. .«Παιδαγωγικοποιηση του σεξ δηλαδή βεβαίωση ότι σχεδόν όλα τα παιδια επιδίδονται η μπορούν να επιδίδονται σε μια σεξουαλική δραστηριότητα, Η παιδαγωγικοποιηση αυτή φανερώνεται προπαντός στον πόλεμο ενάντια στον αυνανισμό που στη Δύση κράτησε κοντά δυο αιώνες Κοινωνικοποίηση των παιδοποιητικών συμπεριφορών… οικονομικά μέσω παροτρύνσεων η περιορισμών με οικονομικά μέτρα στη γονιμότητα των ζευγαριών [....] ή με την υπευθυνοποιηση των ζευγαριών απέναντι στο κοινωνικό σώμα Τέλος «ψυχιατρικοποιηση » της διεστραμμένης ηδονής: Το σεξουαλικό ένστικτο απομονώθηκε ως αυτόνομο βιολογικό και ψυχικό ένστικτο, έγινε η κλινική ανάλυση όλων των μορφών ανωμαλίας από τις οποίες μπορεί να προσβληθεί[….] αναζητήθηκε τέλος μια διορθωτική τεχνολογία για αυτές τις ανωμαλίες ισε Φουκό , Ιστορία της Σεξουαλικότητας
τομ 1 Η δίψα της Γνώσης Μτφ Γκλόρυ Ροζάκη εκδ , Ραππα (1978)1978
Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ
Μερος β’
Συνεχίζω την προσπάθεια για μια θεωρητική συζήτηση της σημερινής κατάστασης της σεξουαλικότητας εν Ελλάδι λίγο βιαστικά είναι αλήθεια
Μιας που οι εξελίξεις τρέχουν. Θυμίζω ότι και στο πρώτο μέρος επιμένω ότι το ζήτημα της σεξουαλικότητας είναι πολιτικό , βαθιά πολιτικό. .. Και όχι μόνο με την έννοια των κομμάτων , ούτε με την έννοια Μόνο της Δεξιάς – Αριστερά…
Για το παρακάτω κείμενο , που θα παρουσιάσω μάλλον σε συνέχειες και θα προσπαθήσω να ενσωματώσω στοιχεία από την παρούσα συζήτηση θα χρησιμοποιήσω αποσπάσματα από τα άρθρα μου ΄΄ Η Επινόηση του Έρωτα ‘’ και ‘’ Έρωτας Θνητός , Απωθημένος Θάνατος ‘’ που προδημοσιευτήκαν γύρω στο 2006 στο περιοδικό Ένεκεν και περιλαμβάνονται στη συλλογή μου από δοκίμια : Η Απατηλή υπόσχεση της Αγάπης
Κατά αρχάς θέλω να θυμίσω ότι διαφωνώ με την χρήση του όρου πατριαρχία όπως αυτός χρησιμοποιείται σήμερα από το φεμινιστικό κίνημα και από άλλους . Γιατί διαφωνώ; Μα γινάτι η πατριαρχία έχει καταρρεύσεις αντικειμενικά προ πολλού , έχει γίνει χίλια κομμάτια αντικειμενικά , Υλικά, καθώς συνετρίβη εντελώς αυτό που ήταν η Παράδοση στην παραδοσιακή κοινωνία : Όχι απλώς ιδέες και αξίες αλλά Υλικές συνθήκες . 
 
Στην παραδοσιακή κοινωνία η επανάληψη πρακτικών προσδίδει νόημα στην καθημερινότητα , η πατριαρχία ήταν κάτι που εκπορευόταν απευθείας από την καθημερινή και υλική τάξη πράγματων ως κάτι το αδιαμφισβήτητο.
Και γιατί
η ‘’μεταφορική΄΄ χρήση του όρου πατριαρχία αφήνει να κατανοήσουν οι σύγχρονες γενιές και ιδίως τα νέα παιδιά που όλο και λιγότερη σχέση έχουν με τις κοινωνικές επιστήμες και τις διακρίσεις τους , ότι έχουν να αντιμετωπίσουν έναν σχεδόν αμετακίνητο όγκο αντιλήψεων και '' αξίων '' τις οποίες θα διαλύσουν άλλες 'προοδευτικές '' αντιλήψεις .. ''
Με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο που ο τζιχαντιστικος φονταμενταλισμός του Isis δεν είναι ή ήταν απλώς μια Συνέχεια της παράδοσης του Ισλάμ αλλά Μια Υστερονεωτερική ( εν πολλοίς αυθαίρετη ) επαν ερμηνεια του ....
Έτσι και η σύγχρονη επιθετική Μάτσο συμπεριφορά πολλών ανδρών και Φαλλοκρατικές " αξίες " και ταυτότητες .
Δεν είναι συνέχεια μιας αδιάσπαστης παράδοσης" Πατριαρχίας "αλλά αντίθετα τα παραπροϊόντα της διάσπασης και του θρυμματισμού αυτής της παράδοσης και των τεκτονικών αλλαγών που έχουν επισυμβεί στη σεξουαλικότητα τα τελευταία 50 χρόνια (στις κοινωνίες της λεγομένης Δύσης ή και όλου του κόσμου )
Δεν είναι συνέχεια της πατριαρχίας είναι νέες μορφές ανδρικού ματσΊσμο που οφείλονται εν πολλοίς σε νέες μορφές ανασφάλειας
Πως προέκυψαν στην ύστερη νεωτερικοτητα οι αλλαγές αυτές; Για να το δούμε συνοπτικά ας αναφερθώ σε ένα βιβλίο των αρχών του της δεκαετίας του 90 όπως το είχα παρουσιάσει στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ αρκετά παλιότερα
Στο βιβλίο του Η μεταμόρφωση της οικειότητας ο A. Giddens ασκεί κριτική στις θέσεις του Φουκό ,όπως αυτές εμφανίζονται κυρίως στην «Ιστορία της Σεξουαλικότητας»του τελευταίου 
Για τον Φουκό, η διαδικασία ανάδειξης της σεξουαλικότητας ως νεωτερικής έμμονης ιδέας, εμφανίζεται ως μια μονόδρομη διείσδυση της εξουσίας-γνώσης στην κοινωνική οργάνωση και οι αναζητήσεις του, σχετικά με τη φύση της σεξουαλικότητας, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο επίπεδο του λόγου.
Όμως για τον Giddens η εξέλιξη της σεξουαλικότητας είναι φαινόμενο αναστοχαστικό, με την έννοια ότι οι όροι που εισάγονται για να περιγράψουν την κοινωνική ζωή ,συνήθως εισέρχονται σε αυτήν και την μεταβάλλουν Για τον Giddens
,η σεξουαλικότητα ,σήμερα, αποτελεί ιδιότητα του εαυτού, μέσα σε ένα αναστοχαστικό σχέδιο ζωής…
Ζούμε, σήμερα ,στην εποχή της «πλαστικής σεξουαλικότητας» πού ,σύμφωνα με τον Giddens, διαμορφώθηκε ως μέρος μιας προοδευτικής διαφοροποίησης του σεξ από τις απαιτήσεις της αναπαραγωγής.
Για τις περισσότερες γυναίκες, και κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ιστορικών περιόδων, η σεξουαλική ευχαρίστηση ήταν συνδεδεμένη με τον φόβο επαναλαμβανόμενων κυήσεων και κατά συνέπεια με τον φόβο του θανάτου.
Σήμερα, καθώς οι τεχνολογίες αναπαραγωγής έχουν γίνει πιο εκλεπτυσμένες, αυτή η διαφοροποίηση έχει ολοκληρωθεί .
Τώρα, που η σύλληψη μπορεί όχι μόνο να ανασταλεί, αλλά και να παραχθεί τεχνητά, η σεξουαλικότητα γίνεται πλήρως αυτόνομη:η αναπαραγωγή μπορεί να λάβει χώρα ακόμα και με την απουσία της σεξουαλικής δραστηριότητας
 κι αυτό αποτελεί μια τελική «απελευθέρωση»για την σεξουαλικότητα, η οποία στο εξής «μπορεί να γίνει καθολικά μια ιδιότητα των ατόμων και των μεταξύ τους συνδιαλλαγών ».
Ζούμε επίσης σε μια εποχή που Giddens περιγράφει ως εποχή της « αμιγούς σχέσης», 
στην οποία ο καθένας μετέχει για χάρη της ίδιας της σχέσης, για ότι δηλαδή μπορεί να αποκομίσει από αυτήν ,και η οποία, επομένως, μπορεί να διακοπεί ,λίγο πολύ, κατά βούληση, οποιαδήποτε στιγμή, από οποιοδήποτε μέλος της
,Ζούμε σήμερα ,στην εποχή του «συνάλληλου έρωτα»,του« confluent love »:
Ο σύγχρονος συνάλληλος έρωτας, πού προϋποθέτει την ισότητα στο συναισθηματικό πάρε δώσε, αναπτύσσεται μόνο στο βαθμό που αναπτύσσεται η οικειότητα, που ο κάθε σύντροφος είναι έτοιμος να αποκαλύψει στον άλλον ανάγκες και ευαισθησίες.
Σήμερα η καλλιέργεια ερωτικών δεξιοτήτων και η ικανότητα να δίνεις και να παίρνεις σεξουαλική ηδονή εκ μέρους και των δυο φύλων, οργανώνεται αναστοχαστικά, μέσα από πολλαπλές πηγές ερωτικής πληροφόρησης, συμβουλευτικής και εκπαίδευσης.
Για τον Giddens, οι διαδικασίες αυτής της μεταμόρφωσης της οικειότητας και της σεξουαλικότητας, δεν είναι απλές και χωρίς κινδύνους. Κίνδυνους που αφορούν σε εθισμούς και στην αυξανόμενη (κυρίως ανδρική αλλά όχι μόνο)βία
καθώς «όσο περισσότερο πιέζουν οι γυναίκες προς την ηθική του συνάλληλου έρωτα, τόσο πιο δύσκολο μπορεί να γίνει για πολλούς άνδρες το να διαπραγματευτούν την ηθική γύμνια που συνεπάγεται αυτό »
Ας αναστοχαστουμε λίγο τι σημαίνει αυτό ; Σημαίνει ότι η παραδοσιακή πατριαρχία σκέπαζε το άγχος των ανδρών μπροστά στην άβυσσο της επιθυμίας και της σεξουαλικότητας ..
Το σκέπαζε με έναν πολύ απλό μηχανισμό: απλούστατα δεν υπολόγιζαν την απόλαυση, τον οργασμό των γυναικών.,...
μερικές δεκάδες χρόνια πριν θεωρούνταν αυτονόητο πως μόνο ο άνδρας έχει δικαίωμα στον οργασμό και σεξουαλική ικανοποίηση . Η γυναικά όταν παντρεύονταν μάθαινε από την μαμά της ότι κάτι θα ...υποστεί ...
Το λέω λίγο σχηματικά αλλά σκεφτείτε πως η απόλαυση ήταν- ίσως για χιλιάδες χρονιά -προνόμιο των ανδρών και - στην περίπτωση των ομοφυλοφίλων - μόνο των "ενεργητικών " Η ...παθητική απόλαυση ήταν εκτός συζήτησης... Θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε καν . Κιαν υπήρχε έμενε στα σκοτεινά
Και τι έγινε τις τελευταίες δεκαετίες; έγινε ότι οι Γυναίκες διεκδικούν ενεργητικά και Δημόσια Όχι μόνο ίση αμοιβή για ίση εργασία κλπ. αλλά και το πιο Μύχιο δικαίωμα: το δικαίωμα στη σεξουαλική ικανοποίηση,..
Αυτό με τη σειρά του προκαλεί άγχος στους άνδρες ,..
Στα παλιά ελληνικά έργα αρκούσε να έχεις μια καλή κοινωνική θεσούλα για να έχεις την απόλαυση ,.. Γι αυτό και έβλεπες κάτι όμορφες να ερωτεύονται τύπους σαν τον Γκιωνακη η τον Σταυρίδη κλπ,,
Στην εποχή μας ο άνδρας αισθάνεται συχνά άοπλος και ανεπαρκής μπροστά στην γυναίκεια - και σεξουαλική - χειραφέτηση..
Και αυτή του η ανασφάλεια εξηγεί μια νέου τύπου επιθετικότητα που δεν είναι του ,..πάτερα -αφέντη της πατριαρχίας αλλά του Πληγωμένου ζώου που γίνεται πολλές φορές πιο επικίνδυνη, ....
Η σημερινή βία κατά των γυναικών είναι άλλης τάξεως από την βία της πατριαρχίας ...
Εκεί την γυναίκα την προστάτευε η κοινωνική θέση το στάτους ο ρόλος , η παράδοση .. η ΒΙΑ κατά των γυναικών ξεσπούσε στον πόλεμο, την κατάκτηση κλπ. πάνω στις γυναίκες των ηττημένων Όμως σε καιρό ειρήνης η παράδοση έθετε όρια , άνισα βέβαια και Βάναυσα όρια
... Σήμερα έχουμε όλο και πιο πολύ και σε αυτό το πεδίο έναν εμφύλιο πόλεμο και με την έννοια του ...φύλου...
Ακήρυκτο και εντεινόμενο .. Οι βιασμοί σήμερα δεν προκύπτουν μόνο η κυρίως από την σεξουαλική στέρηση αλλά από την επιθυμία εκδίκησης το μίσος ,,, , Κι αυτό είναι άλλο:
Όπως έγραφε ο Γκιντενς
Το άγχος των αντρών για την σεξουαλικότητα ,ήταν, σε μεγάλο βαθμό, κρυμμένο για όσο καιρό ήταν στη θέση τους οι διάφορες (προνεωτερικές)κοινωνικές συνθήκες που το προστάτευαν. Στην παρούσα εποχή, η ανδρική σεξουαλική βία, απορρέει από την ανασφάλεια Η (ανδρική)βία είναι μια «καταστροφική αντίδραση στη φθίνουσα συνενοχή των γυναικών » Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειοτητας
Αυτό ζούμε λοιπόν .. ΟΧΙ μια συνέχεια της Πατριαρχίας αλλά μια Αντίδραση . Και αυτό που ζούμε τώρα ,δεν είναι περίπου μια Υστερική αντίδραση ένα Σαλό της εξουσίας , οι 120 τελευταίες μέρες ;… ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ



δειτε και Έρωτας, Πανδημία και Διαδίκτυο.. Πέτρος Θεοδωρίδης



εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου