Peter Gabriel & Anne Sexton: Mercy Street - All my Pretty...

Τίτος Πατρίκιος (1927)

Τίτος Πατρίκιος (1927)

3 ποιήματα :

Τα μη λεχθέντα (Τα πράγματα που οι άνθρωποι και οι περιστάσεις)

Αντοχή της μνήμης (Ίσως από το σώμα)

Έτη φωτός (Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες)
 http://www.sarantakos.com/kibwtos/s-patrikios.html

ενα αξιοπροσεχτο παλιοτερο αρθρο του :Αντώνη Λιάκου:''Ο θεός των σταλινικών '':αναδημοσιευση απο το βημα΅και δυο λογια για την επιθεση που δεχτηκε ο Αντωνης Λιακος απο καποιο μπλογκ με αφορμή ,αυτην ακριβως την αναρτηση .....

Ο θεός των σταλινικών

Γιάννης Ρίτσος: Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  02/03/2003, 00:00

 Στη βιομηχανία των επετείων, τα πενηντάχρονα από τον θάνατο του Στάλιν μάλλον δεν έχουν μεγάλη ζήτηση. Αν υιοθετήσουμε την άποψη του ιστορικού Eric Hobsbawm ότι ο 20ός αιώνας είναι ο αιώνας των άκρων, τότε δύο είναι τα πρόσωπα που τον ενσαρκώνουν: ο Χίτλερ και ο Στάλιν. Αλλά ο Χίτλερ έχει μεγαλύτερη ζήτηση. Απόδειξη οι ταυτίσεις: Αλλοι τον ταυτίζουν με τον Μιλόσεβιτς και τον Σαντάμ, άλλοι με τον Σαρόν και τον Μπους. Αντίθετα ο Στάλιν έχει περιοριστεί στην ενδοαριστερή κατανάλωση. Αλλωστε αυτός καθιέρωσε την αρχή της αλληλοφαγίας, όπου οι σύντροφοι προηγούνται των αντιπάλων.

Η σημαντικότερη διαφορά στην αποτίμηση των δύο είναι ότι ενώ τα εγκλήματα του ναζισμού φορτώνονται στον Χίτλερ, τα εγκλήματα του σταλινισμού ενοχοποιούν τον κομμουνισμό. Το βλέπει κανείς και στα βιβλία με μεγάλη κυκλοφορία. Βιογραφίες του Χίτλερ από τη μία, Μαύρη βίβλος του κομμουνισμού από την άλλη. Ωστόσο αμφότεροι, σήμερα, θεωρούνται τέρατα που επιβλήθηκαν με τη βία. Ξεχνάμε όμως ότι στην εποχή τους λατρεύτηκαν. Λησμονούμε επίσης ότι δεν επιβλήθηκε παντού με τη βία η λατρεία τους αλλά ήταν εθελοντική.

Οι λόγοι αυτής της λατρείας δεν είναι απλοί. Είναι τόσο σύνθετοι όσο και η ιστορία του κομμουνισμού, όσο και η ιστορία του 20ού αιώνα. Ούτε με την εξιδανίκευση ούτε με τη δαιμονοποίηση μπορεί να εξηγηθεί αυτή η ιστορία. Ούτε ακόμη με την καθησυχαστική αντίληψη που εξηγεί τα πάντα με τη λογική της σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο αντιτιθέμενες αντιλήψεις για τον κόσμο, η οποία άρχισε το 1917 και τέλειωσε το 1989. Λ.χ. πώς να εξηγηθεί η σιωπή διανοουμένων για τα εγκλήματα του Στάλιν, για εγκλήματα της ίδιας φύσης και έκτασης για τα οποία κατήγγελλαν με δριμύτητα τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό; Και καλά τότε, καθώς μερικοί από αυτούς ζούσαν σε χώρες όπου το μακρύ χέρι του Στάλιν μπορούσε να τους φτάσει. Μετέπειτα; Μετά την αποκαθήλωσή του; Γιατί αυτή η αιδήμων σιωπή; Και ακόμη, γιατί οι σημερινοί μελετητές δεν τους θέτουν αυτά τα ενοχλητικά ερωτήματα και δεν σχολιάζουν αυτές τις σιωπές; Την ίδια αποσιώπηση συναντούμε και στα απομνημονεύματα των ιστορικών ηγετών της Αριστεράς. Ούτε είδαν ούτε άκουσαν. Κατά τη γνώμη μου, το κρισιμότερο ερώτημα που θα αντιμετωπίσουν οι ιστορικοί τις επόμενες δεκαετίες είναι τι ήταν ο κομμουνισμός που διέτρεξε τον 20ό αιώνα. Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμη, όχι επειδή μας λείπουν τα αρχεία, αλλά επειδή μας λείπουν τα εννοιολογικά εργαλεία. Προϋπόθεση είναι η ανοικείωση με τον σταλινισμό που συνέχισε να υπάρχει και χωρίς τον Στάλιν, κατ' αντίθεση με τον ναζισμό που θάφτηκε εκεί όπου αυτοκτόνησε ο Χίτλερ. Προϋπόθεση είναι η ανοικείωση με την εποχή, τις νοοτροπίες και τις αντιθέσεις της.

Μια ιδέα της λατρείας του Στάλιν παίρνει κανείς από τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν όταν πέθανε. Από τα πολλά, θα παρουσιαστούν εδώ τέσσερα: Τα δύο πρώτα είναι ποιήματα και ανήκουν σε δύο επιφανείς ποιητές, τον Γιάννη Ρίτσο (1909-1990) και τον Τάσο Λειβαδίτη (1922-1988). Και οι δύο αποσιώπησαν, αργότερα, τα ποιήματα αυτά και δεν τα συμπεριέλαβαν σε καμία συλλογή τους. Το τρίτο είναι μια περιγραφή του Στάλιν από τον Νίκο Ζαχαριάδη (1903-1976) που δημοσιεύτηκε σε παιδικό περιοδικό των πολιτικών εξόριστων στις Ανατολικές χώρες. Δηλαδή παιδικό και παιδαγωγικό ανάγνωσμα. Το τέταρτο είναι απόσπασμα από τη σχετική προκήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Στα κείμενα αυτά θα βρει κανείς όλους τους συμβολικούς τόπους της εποχής: υψικαμίνους, φράγματα, σκαλωσιές, ατσάλι και κάρβουνο, τα σύμβολα δηλαδή της σοσιαλιστικής εκβιομηχάνισης. Ηλιους, καμπάνες και όρκους, τα σύμβολα της θρησκευτικής λατρείας. Τσουκάλια και καρβέλια και λυχνάρια, και γιαγιάδες με τσεμπέρια και λιγόλογους νοικοκύρηδες, τα σύμβολα δηλαδή του καθ' ημάς μεταπολεμικού φολκλόρ. Τα κείμενα αυτά δίνουν μια διάσταση του Στάλιν και της λατρείας του που συνήθως δεν παίρνουμε υπόψη μας. Δηλαδή ότι ο Στάλιν ήταν επίσης μια κατασκευή των σταλινικών.

Ο Πικάσο σχεδίασε αυτή την προσωπογραφία του Στάλιν το 1953, όταν του το ζήτησε ο ποιητής και φίλος του Λουί Αραγκόν, για το εξώφυλλο της επιθεώρησης «Les Lettres francaises». Η επιλογή του να απεικονίσει τον σοβιετικό ηγέτη σε νεαρή ηλικία, υμνώντας την αιώνια νεότητά του, θεωρήθηκε εικονοκλαστική, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και καταδικάστηκε από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο αρχισυντάκτης της επιθεώρησης Πιερ Ντιξ, έκπληκτος από τη θύελλα διαμαρτυριών των αναγνωστών, τηλεφώνησε στην Ελσα Τριολέ, σύζυγο του Αραγκόν: «Μα, Ελσα, ο Στάλιν δεν είναι και ο Πατέρας Θεός!». Εκείνη τον διέκοψε λέγοντας: «Μα αυτό ακριβώς είναι, Πιερ...»

Οχι, δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια.

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις

Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε.

Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του.

Ο Στάλιν ανεβάζει στις επάλξεις των πέντε ηπείρων τις σημαίες της ειρήνης.

Ο Στάλιν ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου

Ενα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας.

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις.

Οσο κι αν μονόφθαλμα κανόνια στρέφουν το μαύρο ρύγχος τους ίσα κατά την υψικάμινο των ελπίδων μας ο Στάλιν αγρυπνεί στο παγκόσμιο πόστο του.

Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.

Οταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου

Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν' ανάψει.

Οταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ' όνειρο κι απ' το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω από τα τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους.

Γιατί ο Στάλιν είναι ο πρωτογιός των προλετάριων κι ο Στάλιν είναι ο πατέρας τους

Για τούτο κι ο πιο μαύρος τοίχος της πιο μαύρης νύχτας

Είναι γιομάτος απ' τους σωλήνες του φωτός.

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες

Οι αιώνες σκαρφαλώνουν στην κορυφή της ψυχής του ν' ανασάνουν μην πείτε πως ο ήλιος ορφάνεψε. Κοιτάχτε

Κάθε ήλιος και σελίδα - μέρα με την ημέρα - με τους ήλιους των 74 χρόνων του έφτιαξε ένα χοντρό βιβλίο από ατσάλι και τ' ακούμπησε στα γόνατα του κόσμου

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

Το έργο του: Λευτεριά

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες κι ακούστε

Πάνου από την κόκκινη πλατεία στην εξέδρα του ήλιου

ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν μιλάει: «Υπερασπείστε, Λαοί, την Ειρήνη».

Τάσος Λειβαδίτης: Το μεγάλο αγκωνάρι

Ο Στάλιν δεν πέθανε

Οταν οι εργάτες χτίζουν τις μεγάλες γέφυρες για να περάσει το μέλλον

Ο Στάλιν ζει.

Οταν οι κόκκινοι φαντάροι αγρυπνάνε για την πατρίδα τους και την Ειρήνη

Ο Στάλιν ζει.

Οταν μισούμε τον πόλεμο, όταν αντιστεκόμαστε στον πόλεμο

Ο Στάλιν ζει.

Οταν ελπίζουμε, όταν τραγουδάμε, όταν παλεύουμε

Ο Στάλιν ζει.

(...)

Γιατί ο Στάλιν δεν είναι ένας άνθρωπος για να μπορεί να πεθάνει

Ο Στάλιν είναι η ελπίδα και το ψωμί, είναι τ' ατσάλι και η Ειρήνη.

Ο Στάλιν είναι ποτάμι και φράγμα, υψικάμινος και σημαία.

Ο Στάλιν είναι το μεγάλο αγκωνάρι που ακουμπάει ο κόσμος.

(...)

Νίκος Ζαχαριάδης: Ο Στάλιν για παιδιά

Στη δουλειά του ο Στάλιν είναι λιγόλογος, συγκεκριμένος, πραχτικός. Δεν ανέχεται την πολυλογία. Θέλει λίγα λόγια, καθαρά και συγκεκριμένα και πιάνει αμέσως το βασικό νόημα χωρίς ν' αφήνει να του ξεφεύγει και η μικρή λεπτομέρεια. Και στην προσοχή και σημασία που δίνει στο επιμέρους ζήτημα, στη λεπτομέρεια, βλέπεις ότι και στο μικρό ο Στάλιν είναι Μεγάλος. Δεν αγνοεί, ούτε περιφρονεί το φαινομενικά ασήμαντο και ανάξιο προσοχής. Ξαίρει όσο κανένας άλλος ότι τα μεγάλα έργα συναρμολογούνται από μικρές καταχτήσεις, επιτυχίες απ' την καθημερινή πείρα με τα θετικά και τ' αρνητικά της και όχι μόνο στα πράγματα μα κυρίως στους ανθρώπους. Και σ' αυτό λοιπόν ξεφανερώνεται το μεγαλείο και η ανωτερότητά του...

Δημοσιεύθηκε στο παιδικό περιοδικό Αετόπουλα, Απρίλιος 1953

ΚΚΕ: Στο όνομα του Στάλιν

Στην ιερή αυτή στιγμή αυτόν τον όρκο δίνουν μπροστά στο Μεγάλο Νεκρό οι κουκουέδες και οι αγωνιστές όλης της Ελλάδας: Να μείνουν πιστοί στην επιταγή αυτή του Στάλιν, πιστοί στη Μεγάλη Σοβιετική Ενωση και το κόμμα των κομμουνιστών της.

Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ, περιοδικό Νέος Κόσμος, Απρίλης 1953

Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

ολο το ποιημα του Ριτσου για Σταλιν 

 στο 

http://www.scribd.com/doc/18153175/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1

Ο ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ του ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΑΚΟΥ



Σημειωση Νοσφερατου  : παρατηρησα οτι καποιο μπλογκ χρησιμοποιησε αυτην την  αναδημοσιευση παλιοτερου αρθρου του Αντωνη Λιακου για να του επιτεθει  και να τον ειρωνευτει 
Καταρχάς θελω να πώ οτι εκτιμώ  πολύ τον κ Λιακο τοσο για το επιστημονικο του εργο οσο και για τον αντιδιδακτορικο του αγωνα..


Για το δημοσιευμα του αλλου μπλογκ που αναφερεται  σε αυτο το ποστ  θα γραψω δυο λόγια αργοτερα
το δημοσιευμα εδω

-1.ΕΙΝΑΙ  φανερό για οποιοδηποτε διαβασει το αρθρο  του Α.Λιάκου  οτι προκειται για ενα  κειμενο που θετει ενα βαθυτατο ιστορικό ερωτημα: πως γινεται ορισμένοι απο τους μεγαλύτερους ποιητες της χωρας μας (αλλά και διαννοουμενοι καιι πρωτοποροι καλλιτεχνες της Ευρωπης  του 20 ου αιωνα) να επιδεικνυουν μια τοσο -για να την πουμε ευγενικά - αφελή προσωπολατρεία  απεναντι στον Σταλιν .

2. το αρθρο λοπόν παραπέμπει (με τροπο υπαινικτικό  αλλά και παραστατικό ) σε ενα βαθυτερο ερωτημα: τι  ηταν -και τι ισως παραμένει ο Σταλινισμος..Πως γινεται  ,η ευγενεστερη και πιο αξιοθαυμαστη  στιγμή της παγκοσμιας  ιστοριας , η Ρωσική επανασταση να καταλήξει σε μια ακατασχετη αγιογραφια του Σταλιν.,του ανθρωπου που συμπυκνωνε τονεκφυλισμό της επαναστασης στο παραδοξο  αποστειρωμενο μορφωμα που  τοσο καλά περιγραφει ο Μπουλγκακωφ στο:'' ο Μαιτρ και η Μαργαριτα''

3. τα ερωτηματα  αυτα παραμένουν επίκαιρα -σημερα- περισσοτερο απο ποτε ..Σημερα που επιχειρειται η επαναγιοποιηση του Σταλιν ..

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

∞ Α π ε ι ρ 8: Karl Marx : Ερωτικά Ποιήματα

∞ Α π ε ι ρ 8: Karl Marx : Ερωτικά Ποιήματα

Το θαύμα της Βασσίλως( δια χειρος ΠΡΟΓΙΑΓΙΑΣ(ΙΔΡΥΤΙΚΟΥ ΣΤΕΛΈΧΟΥς ΤΟΥ ΙΘΙ - ΜΕΤΑΦΕΡΘΈΝ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΛΗ )

Το θαύμα της Βασσίλως

  by papoylis

Μια σπαρακτική ιστορία της Λαίδης Προγιαγιάς ( σπολλάτη της )

Το θαύμα της Βασσίλως

(σε ελεύθερη απόδοση και τη Βασσίλω με δυο σ)

Την 13η Αυγούστου του έτους 1852, η Βασσίλω η ωραία και νεαρά σύζυγος του Mιχαλάκη .Χάνου εκ Βούνου Χειμάρας, μετέβη εις το όρος , δύο ημέρας μακράν από το χωρίο της, δια να συλλέξει ξύλα.

Καθυστερήσασα κατά την συλλογήν επέστρεψε εκ του όρους την 15η Αυγούστου, ημέρα του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ως ήταν κατάκοπη και ιδρωμένη και επιθυμούσα να σπεύσει εις την εκκλησίαν διά να μεταλάβει, λούστηκε με ψυχρό νερό. Αμέσως όμως κατέστησαν άχρηστα το αριστερό χέρι και το πόδι της, το δε πρόσωπό της στράβωσε εις μόνιμον και αποτρόπαιον μορφασμόν.

Από της ημέρας εκείνης και επί δυο έτη υπεβλήθη σε κάθε δυνατή θεραπεία, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Η ασθένεια της είχε ως αποτέλεσμα και το διαζύγιο, το όποιον ζήτησε και έλαβεν ο σύζυγος της κατά τα μουσουλμανικά έθιμα (ταλάκ). Αλλά και αυτοί οι στενοί συγγενείς της άρχισαν να δυσανασχετούν δια την ενόχληση την οποίαν τους έδιδε η ανάπηρος.

Μόνη ελπίς της απέμεινε ο Θεός και οι Άγιοι Αυτού, και μετά συντριβής και μετανοίας προσεύχονταν και παρακαλούσε για την σωτηρία της. Τον Δεκέμβριο του έτους 1855 είδε στον ύπνο της ένα Κληρικό, ο όποιος της πάτησε το άχρηστο πόδι και της είπε

«μὴ γράψῃς πρὸς τὸν ἐν Κερκύρᾳ αὐτάδελφόν σου, ὡς κατὰ νοῦν ἔχεις, ἀλλ’ αὐτοπροσώπως ἐλθέ».

Κατάπληκτη τον ρώτησε· «ποιὸς εἶσαι σύ»;

εκείνος δε της απάντησε «ὁ Ἅγιος ἐγὼ εἶμαι, τὸν ὁποῖον τόσες φορὲς ἐπεκαλέσθης».

Ξύπνησε έντρομος η Βασσίλω και διηγήθηκε το όνειρό στους συγγενείς της, αμέσως δε έλαβαν απόφαση να την μεταφέρουν στον Ναό του ιερού Σπυρίδωνος, στην Κέρκυρα. Δέκα ημέρας διήρκεσε η μεταφορά της, η κατάσταση δε στην οποία βρισκόταν η ασθενής προκαλούσε την φρίκην, και αποστροφήν η δυσωδία την οποία ανέδιδε. Τρεις ημέρας κείτονταν χωρίς τροφήν και νερό κοντά στη λάρνακα του αγίου, ουδείς την επλησίασεν ακόμη και για να της μιλήσει.

Η αποφορά της έδιωχνε κάθε πιστόν και προσκυνητή, ακόμη δε και κατά τας νύκτας εβασανίζετο, βλέπουσα εις όνειρον την διάσωσιν του ιερού λειψάνου του Αγίου εκ των αγαρηνών σκυλιών, κατά την άλωσιν της Πόλης. Έβλεπε ιερωμένον τινά με λαμπρά άμφια αλλά χωρίς μίτρα ή καλυμμαύχι με σπάθαν κυρτή, να αγωνίζεται λυσσωδώς έναντι ομάδας απίστων για να διασώσει το λείψανον, έως την στιγμήν που οι τρισκατάρατοι το άρπαξαν στα χέρια, στην προσπάθειά του δε να το αποσπάσει απεκόπη η δεξιά χειρ του λειψάνου, την οποία ο ιερωμένος συνεκράτησε, ενώ οι άπιστοι αλαλάζοντες απεμακρύνοντο με το ιερόν τους λάφυρον, ήτο δε ο ιερωμένος αυτός ο επίσκοπος Ισίδωρος, πρόσωπον αμφιλεγόμενον λίαν και μη αξιωθέν την αγιοσύνην εν τέλει .

Και έτσι η δύστηνος επέρασεν τρεις ημέρας και δυο νύκτας Την τρίτη νύκτα, όμως, είδε όραμα που έφερε στην ψυχή της μεγάλη αγαλλίαση και γαλήνη. Κείτονταν επί της άμμου, οι πόδες της υγραίνοντο από το ήρεμο κύμα της θαλάσσης, το δε νερό σιγά – σιγά εσχημάτισε ημικύκλιο και κάλυψε όλη την αριστερήν πλευράν της. Με τον αριστερόν οφθαλμόν της, τον καλυπτόμενον υπό του ύδατος, εώρα, εις διάθλασιν, τον κυανούν ουρανόν, τα νέφη και τα κωλοβούτια, ενώ ο δεξής ήτο τυφλός. Αίφνης η υγρασία του ύδατος κατέστη απαλόν χάδι και εκ της διαθλάσεως, ως εκ πέπλου, εξήλθε νέος, ξανθός και ωραίος, κύπτων επ αυτής. Οξύς πόνος την διαπέρασεν και απώλεσε τις αισθήσεις της, παντελώς.

Την επομένην ο Εφημέριος του Ναού την ηύρε να κοιμάται εις στάσιν εμβρύου με τα ρούχα και τα μαλλιά της ακόμη νοτισμένα και αναδίδοντα άρωμα θαλασσινής αύρας, εψιθύριζε δε, και τότε τα μέλη της συνεσπώντο, το όνομα Αρτεμίδωρος. Σκανδαλισμένος ο .ιερεύς την εξύπνησε και αυτή με αγαλλίαση του ανήγγειλε ότι θεραπεύθηκε υπό του Αγίου και ειδικότερον υπό του βοηθού του, ότι κατόπιν θαύματος, το οποίο σεμνύνετο να περιγράψει, θερμάνθηκαν τα ξηρά μέλη της και ότι μπορεί να κινηθεί. Ακολούθως βάδισε μόνη της, τελείως υγιής, προς την Ωραία Πύλη και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων.

Μαθών ο σύζυγός της το θαύμα επεδίωξε να την συναντήσει και να επανασυστήση τον γάμον τους αλλά εκείνη τον απέκρουσεν σκαιώς, όπως και κάθε άλλον μνηστήρα εις την συνέχεια. Ανεκοίνωσε δε εις τους συγγενείς της το τάμα το οποίον της επεβλήθη κατά τη διάρκειαν του θεραπευτικού θαύματος και το οποίον έκτοτε ετήρησε ανελλιπώς, ωσότου έφθασεν εις βαθιά γεράματα. Κτίσασα καλύβην εις ερημικήν και απόκρημνον ακτήν, εκάστη νύκτα μετά την δύση του ηλίου, ανεξαρτήτως καιρού και εποχής, εξάπλωνε με ελαφρύ νυκτικόν στην άκρην του αιγιαλού και εκοιμάτο βαθέως άχρι πρωίας, με τους πόδας γλυφομένους υπό των κυμάτων, ουδέποτε παρασυρθείσα υπ΄ αυτών, και αν ακόμη σφοδρότατος ετύγχανε ο αήρ και ταραχώδες το ύδωρ.

Ούτω δε διήγε τον βίον της με απλότητα και σεμνότητα, καλοσύνην και ηπιότητα τόσην, που μεταξύ των συγχρόνων της εθεωρείτο αγία, μετά δε τον θάνατόν της, το τάμα της συνηθίζεται να τηρούν αι στέρφαι γυναίκαι έως ότου ευτεκνήσουν, συμβαίνει δε αυτό πολύ συχνά, οι ευλογημένες όμως αποφεύγουν να ομολογήσουν το θαύμα ακόμη και στον παπά. Προσφάτως δε, με την χορηγίαν πλουσίας δεσποίνης δεχθείσης και αυτής την χάριν του θαύματος, εις την θέσιν της καλύβης της Βασσίλως ανηγέρθη το παρεκκλήσιον του Αγίου Αρτεμιδώρου, όστις παριστάται εις το τέμπλον, ξανθός, ωραίος και εξερχόμενος των κυμάτων.

( εκ μεταφοράς από σχόλιο και προαχθέν εις ποστ κατά τα υπεσχημένα )

"Ανάπηρος μένεις μόνο από ανθρώπινο δόλο" (klik)

Δελτίο Τύπου Ελάτε με ένα ποίημα (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης)

Δελτίο Τύπου

Ελάτε με ένα ποίημα

(Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης)

Θεσμός έγινε πια η βραδιά ποίησης που πραγματοποιείται στη Δυτική Θεσσαλονίκη τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου). Για 4^η φορά με τον τίτλο «ελάτε με ένα ποίημα» bloggers της Θεσσαλονίκης διοργανώνουν στη Σταυρούπολη μία ακόμα νύχτα ποίησης με ανέκδοτες δημιουργίες ερασιτεχνών.

Η αφιερωμένη στην ποίηση βραδιά δε θα μπορούσε να μένει κλειστή. Κάθε φίλος της ποιητικής τέχνης (blogger και μη) μπορεί να συμμετάσχει.

Όπως και τις προηγούμενες χρονιές έτσι και φέτος υπάρχει και μια ενότητα προσχεδιασμένη ως έκπληξη. Η φετινή, λοιπόν, βραδιά αφιερώνεται στο Μιγκέλ Ερνάτεθ του οποίου τα εκατόχρονα από τη γέννησή του γιόρταζαν πέρυσι οι Ισπανοί, ενώ η Ελλάδα σχεδόν τον αγνοεί.

Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά οι διοργανωτές «βάζουμε στην τσέπη μας το σημειωματάριο με τα ποιήματά μας, ερχόμαστε στο bar16 στη Σταυρούπολη, διαλέγουμε το ποτό μας, ακούμε τη μουσική μας και όταν το αποφασίσουμε πλησιάζουμε το μικρόφωνο και διαβάζουμε το έργο μας ή ενός φίλου.

Θέλουμε να ακουστεί αυτό που διαλέξαμε αλλά ντρεπόμαστε; Κανένα πρόβλημα. Οι διοργανωτές βρίσκονται πάντα εκεί. Θέλουμε πολύ να διαβαστεί το ποίημά μας αλλά βρισκόμαστε μακριά από τη Θεσσαλονίκη εκείνη τη νύχτα; Πανεύκολο. Το στέλνουμε με e-mail σε κάποιον από τους διοργανωτές...

Η βραδιά θα πραγματοποιηθεί 21 Μαρτίου στο Bar16 στη Σταυρούπολη (Μεγάλου Αλεξάνδρου και Κανάρη 1, πλατεία Τερψιθέας, τηλ. 2310 655436).

Σχετικοί σύνδεσμοι-πληροφορίες:

http://chldimos.blogspot.com/2011/02/5.html
http://tsalimi.blogspot.com/2011/02/5-4.html
http://hxosplagiosmonos.blogspot.com/2011/02/5-4.html
http://nosferatos.blogspot.com/2011/02/5-4-herinna-michalakis.html
http://michalakis.blogspot.com/2011/02/21-2011-9.html

η θεσσαλονικη οφειλει να τιμησει τον γεννημένο σ'αυτην μεγαλο ποιητη ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ Nazim Hikmet ~ Τα Τραγούδια Των Ανθρώπων

Nazim Hikmet ~ Τα Τραγούδια Των Ανθρώπων

Νίκος Καββαδίας - Federico Garcia Lorca

Ως έργον ατελεύτητον- Ανδρέας Εμπειρίκος

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ποιηση (109)

ποιηση (109)

ποιηση (109)

ποιηση (109)