Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2017

είμαστε τα δάκρυα του Χρόνου.

Εικόνα
Είμαστε κάτι παμπάλαιες κορνίζες θαμπές φωτογραφίες φθηνά κουρελάκια που γίνονται έρμαια του άνεμου ποτέ εδώ , ποτέ εκεί , πετώντας παρά τη θέληση τους και στο τέλος αργά προσγειώνονται στους σκουπιδότοπους του παρόντος στα αποξηραμένα πηγάδια στις στοές των ορυχείων ' στα σπλάχνα του κόσμου είμαστε κάτι ανήμπορα αποκαΐδια από φωτιές του πόθου , από δάση που κάηκαν που μας παρέσυρε ο άνεμος χιλιάδες χιλιόμετρα και τώρα πάλι πέφτουμε στη Γη σα στάχτη είμαστε τα δάκρυα του Χρόνου. Π.Θ

Πως ν’ αγγίξω Παπαρούνα Κόκκινη;

Εικόνα
  η ωραια  λουομένη( Π. Θεοδ,) Πως ν’ αγγίξω Παπαρούνα Κόκκινη; ————————————- Πως να σ’ αγγίξω Παπαρούνα κόκκινη; Ο χρόνος π’ απομένει είναι λίγος Σε καταβρέχει η Βροχή η Όξινη Και να που νιώθω -μες τη Μοναξιά -το ρίγος.. Πως να σ’ αγγίξω Παπαρούνα κόκκινη; Ο χρόνος με κοιτάει μ’ ειρωνεία Κι εσύ ,ανοίγεις, τόσο αθώα και αστεία κι η προσμονή σε κάνει τόσο ροδοκόκκινη Πως να σ’ αγγίξω Παπαρούνα κόκκινη; πόσο γρήγορα περνάει -πια - η κάθε Άνοιξη …   Πέτρος Θεοδωριδης .Απρίλιος 10, 2008

(και σούρνεται στα γρήγορα η αγάπη σαν μια σαύρα κι αφήνει ως ίχνος πίσω της , Μικρής Ζωής μας Αύρα…)

Εικόνα
Ειν ‘ η αγάπη θάλασσα ,τα χέρια δεν μπορούν να την βαστάξουν μια στιγμή, τα κύματα γλιστρούν Κι ‘είναι η αγάπη απέραντη , κι είναι βαθιά πολύ και στον βυθό της φτάνουνε μονάχα οι πιο τρελοί Κι είναι η αγάπη αστραπή που λάμπει μες στο βράδυ Κρατάει μόνο μια στιγμή , σα λάμψη στο σκοτάδι , Και είναι σαν αναπνοή , σαν του Θεού λυγμός Γλιστρά η αγάπη , χάνεται σαν ένας Στεναγμός (και σούρνεται στα γρήγορα η αγάπη σαν μια σαύρα κι αφήνει ως ίχνος πίσω της , Μικρής Ζωής μας Αύρα…) (απο την Χαμενη Χελιδωνα) Σχόλιο από Νοσφεράτος | Απρίλιος 24, 2008

η Σπηλιά του Μοντεχρήστου: κατάθλιψη και Μελαγχολια

η Σπηλιά του Μοντεχρήστου: κατάθλιψη και Μελαγχολια

Καμια φορά στα Ονειρα νιωθω παγιδευμένος....

Εικόνα
καμιά φορά στα Όνειρα μου έρχεται να κλάψω μα είναι το Κλάμα άηχο,και ανήμπορος βουλιάζω μες το όνειρο που γίνεται σιγά σιγά Εφιάλτης.. Γιατί τα όνειρα είναι συμπυκνωμένη αμαρτία είναι του Ασυνείδητου η Αρτηρία είναι οι σκέψεις μας που γίνονται κουβάρι είναι του Είναι μας το 'Αυλο κουφάρι είναι οι τρόμοι μας και είναι η αγάπη είναι η πιο βαθιά, κατάδικη μας αυταπάτη ετσι καμμια φορά στα όνειρα νιώθω παγιδευμενος στου Ασυνειδήτου τη ροή και σενα δίχτυ απ' όπου δεν υπάρχει σωτηρία, κι είναι μαζί το τέλος κι η αφετηρία... Κιοταν βουλιάζω στο όνειρο και νιώθω σαν να πέφτω σ'ενα αόριστο κενό, ή να πετώ στον ουρανό, να διασχίζω σύννεφα ,ή να γυρνώ στο παρελθόν να γίνομαι μικρός , και μες τα χόρτα της πατρικής αυλής να κρύβομαι και πάλι, -κοκκινισμενα κάρβουνα απ' το μαγκάλι, η μυρωδιά του ποταμού ,το σπίτι πουχαμε πάνω στο δέντρο , οι παιδικοί μου φίλοι ,και οι εικόνες αιχμηρές ,που καταλήγουν των ζωών μας οι ροές;,ποιο συν

ψηλάφισε

Εικόνα
ψηλάφισε το μέρος της καρδιάς βουλιάζοντας στον εαυτό σαν νυχτοπούλι που κουρνιάζει . όταν νυχτώνει , μένω μόνος μεσ' τα σπλάχνα μου. ένιωσε πως ήταν εκεί ,παρολαυτά..

Αγαπά την κοινότητα σου ως εαυτόν. Δυο μύθοι

Εικόνα
Αγαπά την κοινότητα σου ως εαυτόν: Πέτρος Θεοδωριδης  Μια συγγραφέας η Catherine Clement μας δίνει ένα γλαφυρό παράδειγμα: « Συχνά ινδιάνικες ομάδες εξαιτίας των τυχαίων νομαδικών περιπλανήσεων ή των καταστροφών συναντιόντουσαν χωρίς να το θέλουν. Κάτι τέτοιο συνέβη στους Ινδιάνους Μαντάνος της Βόρειας Αμερικής. Μια ομάδα Ινδιάνων με γειτονικό πολιτισμό, τους συνάντησε κι έμαθε κοντά τους την καλλιέργεια του καλαμποκιού. Αλλά, σύντομα οι Μαντανος τους ζήτησαν να ξαναφύγουν, και οι γέροντες ακόμα επαναλαμβάνουν αυτό πού ειπώθηκε τα παλιά εκείνα χρόνια: Θα ήταν καλύτερα να φύγετε πέρα απ τον ποταμό, και να φτιάξετε εκεί το χωριό σας, γιατί τα δικά μας έθιμα είναι πολύ διαφορετικά από τα δικά σας. Καθώς οι νέοι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, θα μπορούσαν να έρθουν σε διαφωνίες και να αρχίσουν τον πόλεμο. Μην πάτε πολύ μακριά, γιατί οι λαοί πού ζουν μακριά είναι σαν ξένοι μεταξύ τους και ο πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει ανάμεσα τους. Ταξιδέψτε προς βορρά μέχρις ότου να μη μπ