Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2014

Σάββας Μιχαήλ – Μορφές του μεσσιανικού-αναδημοσίευση απο το (εξαιρετικο ) Μπλογκ pandoxeio

Εικόνα
Σάββας Μιχαήλ – Μορφές του μεσσιανικού By pandoxeio Ποιος είναι ο κεντρικός πυρήνας των ανομολόγητων ψυχικών διεργασιών μέσα από τις οποίες διαμεσοποιείται η μετατροπή ενός «κοινού» μέχρι χτες, «ανθρωπάκου» σε αντισημίτη σήμερα και σε δήμιο αύριο; Αν ήταν ποτέ δυνατό να βρεθεί κανείς ξανά στην χαμένη για πάντα Yiddishland και να ρωτήσει ένα διδάσκαλο των Χασσιντίμ τι στοιχειώνει την ψυχή ενός Ναζί, εκείνος θα απαντούσε άμεσα: Ο Dybbuk! Τίποτα δεν μαγνητίζει, δεν πανικοβάλλει και δεν εξαγριώνει έναν εκκολαπτόμενο ναζί όσο εκείνο το ξωτικό πλάσμα αλλά και κάθε εξωτικό και εξώβλητο ον· ο διφυής και δισυπόστατος που ζει ανάμεσα σε δυο τουλάχιστον κόσμους: ο Dybbuk. Έτσι ονομάζεται το πιο διάσημο έργο του λαϊκού θεάτρου γίντις, που γράφτηκε από τον Σολωμών Ααρόνοβιτς / Σεμυόν Ασίμοβιτς το 1912 και ανέβηκε το 1919. Ο Dybbuk είναι μύθος και εικόνα του ίδιου του Εβραίου αλλά όχι μόνου του μα πάντα μαζί με τον Άλλο που κουβαλάει μέσα κι έξω

Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος....

Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος Και βγαίνει απ’ τα βάθη του ο Γνώριμος μας Πόνος Όταν συλλογιζόμαστε ξανά παλιά συμβαντα - όταν πια τα περάσαμε –τα χρονιά τα σαράντα . Όταν τελειώνει ο χρόνος μας και μπαίνει ο Νέος χρόνος Γκαρίζοντας…..Σαν Γάιδαρος .Σαναναι Χρόνος- όνος Και φεύγουν οι ελπίδες μας και δεν μένει καμία και μένει αμανάτι μας Μόνο η Αστυνομία Και νιώθουμε τη σήψη μας ,τα λέπια στο κορμί μας Κι εξαφανισθη για καλά της νιοτης η ορμή μας Κιο Χρόνος από διπλά μας κοάζει σαν βατράχι Και όλοι γύρω μαίνονται κι αδημονούν για Μάχη Κι ανοιγοκλείνουν αι Οπαι σαν νατανε Αιδοία Και σφάζει τα παιδάκια της κι η Τρομερή Μηδεία Κο Έκτορας σαν σέρνεται στο Άρμα Αχιλλέως Κιο Κρόνος μπαίνει στη Σκηνή και είναι Πειναλέος Σαβαρακατρανέμια του λέμε του Αιώνα Γεννιούνται τα’εγγονακια του-σαν Βατραχάκια : Μόνα Κι ένα χρονακι στεκεται στο κέντρο σαν Χαμίνι Και γυρω του τ’ακολουθούν Χρόνια πολλά : Γυρίνοι Και μεις αναρωτιόμαστε : Που να μας παει ο Χρόνος ; Και σαν τον σφάχτη απαντ

Ο Γρίφος!

Εικόνα
Ο Γρίφος! Μες στο μυαλό μου τρύπωσε ,το βράδυ ,ενας Γριφος που μούλεγε ακατανόητα λόγια . ολα με ύφος ολη την νύχτα έψαχνα να βρώ το νόημα τους μεχρις που αποκοιμήθηκα κι έχασα τη λαλιά τους Αραγες τι να ‘ελεγε ο μεγαλειώδης Γρίφος Με ολο του τ’αρχοντικό και επηρμένο υφος; Τα λόγια, όσο τα άκουγα μου φαινονταν σοφία … Μα όταν εκοιμήθηκα ,χάσαν καθε μαγεία … Ω Γρίφε…Μεγαλόπρεπε! που κατοικείς παλάτια… Σε γκρέμισαν του ονείρατου τα αλλόκοτα μου άτια

καθε στιγμή νοσταλγική που μας την πηρε ο χρόνος και τωρα μενει αναμνηση και νιωθεις πάντα μόνος καθε ψυχής αναβρυσμα, καθε μικρο στιχάκι που βγηκε μεσα απ’ της καρδιας τ’απεθαντο μερακι κι ηρθε και εδώ και κουρνιασε σε τουτο το κονακι και χωθηκε σ’ υπνο βαθύ, υπογειο νεράκι καθε ψυχουλα που αφησε εδώ ΄να ποιηματάκι ας εχει ονειρα γλυκά : δικο μας το κονάκι

Εικόνα
καθε στιγμή νοσταλγική που μας την πηρε ο χρόνος και τωρα μενει αναμνηση και νιωθεις πάντα μόνος καθε ψυχής αναβρυσμα, καθε μικρο στιχάκι που βγηκε μεσα απ’ της καρδιας τ’απεθαντο μερακι κι ηρθε και εδώ και κουρνιασε σε τουτο το κονακι και χωθηκε σ’ υπνο βαθύ, υπογειο νεράκι καθε ψυχουλα που αφησε εδώ ΄να ποιηματάκι ας εχει ονειρα γλυκά : δικο μας το κονάκι κι εζησε ο Προκρουστης μας ,χιλιες χιλιάδες χρόνια και τα ποιηματακια του θα ζησουνε αιώνια Comment από Νοσφερατος | Μαρτίου 10, 2010

Τι ναναι αυτό που υψωνεται και ειναι σαν Μπαλόνι

Εικόνα
Τι ναναι αυτό που υψωνεται και ειναι σαν Μπαλόνι κι αυτή η γυναικα το κοιτα και κλαιει ,κι ειναι Μόνη;   Τι ναναι αυτό που μέσα μας ολο και πιο Φουσκώνει Και μια στιγμή, εκρηγνυται και γινονται ολα σκόνη; Τι λάμπει στην οθόνη μου και ειναι σαν Σημάδι σαν νάταν ενα μήνυμα , σαν μιας Θεάς το Χάδι; Τι ταχα να συμβαίνει εδώ ; γιατί να επιμένω ; στην Αγνωστη την χώρα αυτή, τι ταχα περιμένω; Στην επιφάνεια γλιστρά, μια σκιά στους τοίχους και άκουσα της προσμονής, απόμακρους τους ήχους σαν την ηχώ ακουστηκε της ιδιας της φωνής μου που μου ‘μοιασε μετείκασμα θαμπό της Ορασης μου… Σχόλιο από Νοσφεράτος | Φεβρουάριος 11, 2008

Η ΑΡΙΣΤΕΡΆ ΚΑΙ Ο κΑΘΡΕΦΤΗς

Εικόνα
Η ΑΡΙΣΤΕΡΆ ΚΑΙ Ο κΑΘΡΕΦΤΗς ——————————— καποτε κοκκινα φιλιά δονουσαν τον αερα και μ’ενα σφυροδρεπανο ανετελλε η μέρα Καποτε μου τραγουδαγες τον Αρη Βελουχιωτη Μα αλλο τα Γεραματα κι αλλο εκεινη η Νιοτη Δικτατορια μουθελες του Προλεταριατου μα να που μας προεκυψε του Κατιναριάτου Γυρευες επανασταση και σου κατσε Γιωργαπης αχ πουσουν νιοτη που δειχνες πως θα γινοσουν Γιαπης . Τωρα μου την θυμηθηκες την κοκκινη σου Νιοτη και παριστανεις ασπιλη πως εισαι Παρθενόπη Ποτε σου δεν αμαρτησες δεν εκανες και Λάθη και εκανες μονοπωλιο συναισθημα και Πάθη  Σαν το πορτρετο αιωνιο του Ντοριαν του Γκρευ Θαρρεις πως εισαι ανεγγιχτη και για αλλους χρόνος ρεει και στεκεσαι αγερωχη μες τον Ναρκισσισμό σου και δειχνεις ολο επαρση τον ματαιο θυμο σου

και μεσα στο ονειρο στον Υπνο που κοιμάται -ειναι η χώρα μας ποντίκι που βρυχάται

Εικόνα
Μέσα στον κόσμο αυτό που είμαστε ριγμένοι Μέσα στη θάλασσα που είναι αγριεμένη Μεσα στη θλίψη μας με την καρδιά σφιγμένη Μες στην πληγή που ναι για χρόνια απωθημένη και μεσα στο ονειρο ,στο υπνο που κοιμάται ειναι-και πάλι - η χώρα μας , ποντίκι που βρυχάται

κι ετσι συνεχιζανε να εξερευνανε με στιχους

κι ετσι συνεχιζανε να εξερευνανε με στιχους την απεραντοσυνη του (κυβερνο) διαστηματος σκαλιζοντας συναισθήματα με λέξεις Κενές χειρονομίες στο πιο μεγαλο κενο ιερογλυφικά στην αμμο Υστερα τα σβηνανε γρηγορα : Πλησιαζε η Αμμοθύελα κι υστερα Κουρνιαζανε , τρεμοντας απο τον πιο μεγαλο φόβο , ενώ τα ποιηματα τα παιρνε και τα σηκωνε ο αερας ,μαζί με τις ομπρέλες της αμμουδιας , τις ψαθες , τα ονειρα , τα λόγια , τους ματαιους ερωτες , την ελπίδα , την ιδια την ματαιοτητα , ο αερας …

μ'αρέσει η Ηρεμία σου

Εικόνα
μ'αρέσει η Ηρεμία σου πριν απ την Καταιγίδα -η θάλασσα ακίνητη και κανει ξαστεριά - χρυσάφι μες στο στόμα σου όπως σε στόμα Μίδα κι η γεύση σου πικάντικη , κο κκινη Πιπεριά ------ Μ'αρέσει που με άντεξες όλα αυτά τα χρόνια ακόμα κι αν αγρίευες ήσουν Μοναδική Θυμίζει η Αγάπη σου δέντρα που ζουν Αιώνια-   κι' ας ξέρω πως, στο βάθος σου ,είσαι Μοναχική ---------- Κάτω από την αγάπη μας είναι ένα Μυστήριο δεν είναι ούτε ψεύτικο ούτε κι αληθινό Είναι αυτό που νιώθουμε, ηδονικό μαρτύριο κι 'εσυ αστρί σιωπηλό ,πλάι σ' Αυγερινό...

Χρόνου Φείδου

Εικόνα
ο χρόνος -με υποσχεσεις -μας γητευει -ενω, απο κατω, ο θηρευτής παραμονευει- Χρόνος σαν την μικρή διαδρομή μας….. στα ευθραυστα τοιχωματα της υπαρξης μας Χρόνου Φείδου …με το αργό του σύρσιμο… διασχίζει το σώμα μας….

’Παιδί μου κοιμάσαι; Δεν βλέπεις ότι Καίγομαι ;

Πλάι στο φέρετρο και στη νεκρή ,με μάτια κόκκινα Την ξαγρυπνούσε…. Από την οροφή –κρεμόταν νυχτοπούλι και κοιτούσε , Η τηλεόραση ανοιχτή, και το κερί να καίει , και για λίγο Ξεχάστηκε να βλέπει επισήμους ,να βγάζουν λόγους για τις εκλογές και υποσχέσεις , τα λαμπερά χαμόγελα των κυριών και τις παράτες , Υστέρα για λίγο έκλεισε τα μάτια κι εκοιμηθη . Στ’ όνειρο της Είδε πως ήτανε μικρή ,ξανά μαζί της μες το Δάσος και εκείνη Στοργικά χαμογελούσε.. Εν τω μεταξύ, έγειρε το κερί Και άρπαξε Φωτιά η κάσα και η Μάνα Αίφνης στ’ Όνειρο της μπήκε και της είπε:: ‘’Παιδί μου κοιμάσαι; Δεν βλέπεις ότι Καίγομαι ; http://panosz.wordpress.com/2007/08/24/%cf%84%ce%bf-%cf%87%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b4%ce%bf%ce%bd%ce%ac%ce%ba%ce%b9/#comment-20881 Σχόλιο από Νοσφεράτος | Ιούνιος 13, 2008

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

Εικόνα
κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας αφουγκραζόμαστε τον Χτύπο της καρδιάς μας και πως χτυπά , Τικ-τακ , κι ειναι ρολόι χτυπούν οι χάντρες της ,Τικ Τακ! σαν κομπολόι…. Καθηλωμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας και η καρδιά μας…. πως κτυπά! για τα Παιδιά μας! τα περιμένει και αυτά, ενα κλουβί Σε αυτόν τον κόσμο-φυλακή απο Γυαλί… Μες τις οθονες καθως είμαστε κλεισμένοι σ'αυτή τη ψευτική Ζωή φυλακισμένοι Κρυφοκοιταμε στα κλεφτά , στο Μόνιτορ μας Κατι που μοιάζει με Σκια: τον εαυτό μας.

Στην καθε μας Αναπνοή

Εικόνα
Στην καθεμιά μας εισπνοή μας καταπίνει ο Χρόνος σαν τα παιδιά του πούτρωγε ο Πανδαμάτωρ Κρόνος Κι απο το αίμα τ' Ουρανού γεννιέται η Αφροδίτη Και στους ανθρώπους η Εκπνοή βγαίνει από τη Μύτη σε κάθε μας αναπνοή ,σε κάθε καρδιοχτύπι φεύγει μια στάλα απ'τη χαρά και απομένει η λύπη .... Κι έτσι κυλά η αναπνοή στον χρόνο , στάλα , στάλα κι έτσι βυζαίνει ο Σίσυφος απ' του Θεού το Γάλα

Ολοι περίμεναν ....

Εικόνα
-Τον καιρό εκείνο όλοι περίμεναν με την ανάσα τους κομμένη πότε επιτέλους θα ξαναφανεί ο ήλιος -Ακυρωμένος μέσα από μια ατέρμονη έκλειψη μπλεγμένος μέσα στις φυλωσσιες της σελήνης που μπήκε μπροστά και τον έκρυψε-μια νυχτα που δεν τέλειωνε ούτε κιοταν ξημέρωνε- -Παρατεταμένα ,και, κανείς δεν άκουγε τον διπλανό του ενώ όλοι σιωπούσαν με τα μάτια στον ουρανό -Που γινόταν μπλε μαβί ,σκοτεινά μενεξενιος κι ύστερα από ατέλειωτες ώρες κατάμαυρος -Κι αναρωτιόντουσαν όλοι αν ’θαναι για πάντα’’ και τι άραγε θα συμβεί και ποιος ζοφερός πελεκητής ποια ρομφαία , ποιος αρχάγγελος θα εμφανιστεί στους Ουρανους; -Και μαζεύονταν σιμά-σιμά και κουλουριάζονταν σα σκαντζόχοιροι και τα αγκάθια τους τρυπούσαν μα δε τους ένοιαζε πια -Όχι γιατί δεν πονούσαν αλλά γιατί ένιωθαν έναν μεγαλύτερο από τον Πόνο, Φόβο -Κι ένιωθαν γυμνοί και μόνοι και ο αυτοκράτορας ήταν πιο γυμνός και μόνος και πιο φτωχός απ’ αυτούς Και τα χαμίνια χασκογελούσαν φωνάζοντας ‘’Κοιτάτε : Είναι γυμνοί’’ -Και σώπαναν ως και τα

Ρουτίνα

Ρουτίνα ————— Γλιστρούσε Και από κάτω η ζωή κυλούσε Απανω σιωπηλή μονοτονία Και πλάι , ακατάπαυτη η φλυαρία

Συνέντευξη του Έντζο Τραβέρσο στο RedNotebook: Η ουτοπία του 21ου αιώνα θα είναι αντικαπιταλιστική ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ RedNotebook

Συνέντευξη του Έντζο Τραβέρσο στο RedNotebook: Η ουτοπία του 21ου αιώνα θα είναι αντικαπιταλιστική Ο ιστορικός Έντζο Τραβέρσο βρέθηκε αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, προσκεκλημένος του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς. Λίγο μετά τη διάλεξη στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά, με θέμα τις πολιτικές χρήσεις του παρελθόντος, συζητήσαμε μαζί του για ζητήματα της επικαιρότητας, αλλά και για τη στρατηγική της Αριστεράς του 21ου αιώνα: για την κρίση στον αραβικό κόσμο και τη ρευστότητα στην Ευρώπη της κρίσης, για τη νέα ταυτότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και το ρόλο των διανοουμένων στην εποχή των «τεχνικών» της εξουσίας. Τη συνέντευξη πήρε ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος. *** Η σφαγή των 132 μαθητών από τους Ταλιμπάν, την περασμένη εβδομάδα, ήταν η πιο αιματηρή επίθεση

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Βιβλιοπαρουσίαση: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΝΤΖΟΥΦΑ:ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη λειτουργία των θεσμών του ελληνικού κράτους και ειδικότερα του Συντάγματος, εκδόσεις Σάκκουλα, σελ.418

Εικόνα
ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Βιβλιοπαρουσίαση:   ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΝΤΖΟΥΦΑ:ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, οι επιπτώσεις  της οικονομικής κρίσης στη λειτουργία των  θεσμών του ελληνικού κράτους  και ειδικότερα του Συντάγματος, εκδόσεις  Σάκκουλα, σελ.418                                                          Πέτρος Θεοδωρίδης    Στο   βιβλίο αυτό   του επίκουρου καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου   στο Α.Π.Θ, Παναγιώτη Μαντζούφα, αναλύονται οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην λειτουργία του Συντάγματος. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζονται κυρίως οι θεσμικές παρεμβάσεις   που πραγματοποίησαν τα όργανα της ΕΕ. Το δεύτερο μέρος είναι αφιερωμένο στο τρόπο με τον οποίο η ελληνική δικαιοσύνη και ειδικότερα το ΣτΕ αντιμετώπισε τις αμφισβητήσεις των βασικών ρυθμίσεων που περιείχαν οι σημαντικότεροι εφαρμοστικοί νόμοι των μνημονίων στο πεδίο των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ειδικότερατο ενδιαφέρον επικεντρώθηκε α)στους νόμους που εκδόθηκαν από το 2010 μέχρι σήμερα και που αφορούν σε μισθολογι