Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

O Εαυτός ως Αλλος

 Ο ΕΑΥΤΟΣ ΩΣ ΑΛΛΟΣ.                                        υποτιθεται  οτι  υφίσταται  προσκηνιο και παρασκήνιο,  οτι  άλλιως  μιλάμε  παρουσία  εκπροσωπων της εξουσίας  πιο δειλά πιο συμαζεμένα - και  αλλιώς  με οικείους    η με τον εαυτό μας ,  αλλά  αυτο δεν σημαίνει  οτι   στον δεύτερο  λόγο , τον ανεπισημο  ειμαστε  ''ο Εαυτός  μας''.                                                                             Όχι,ο εαυτός  δεν  είναι αυτό που κρύβεται στα  παρασκήνια  ο εαυτος  είναι  αυτό που αναδύεται στα  λογής λογης   ειτε προσκηνια     ειτε παρασκηνια ,   ο εαυτος  ειναι  ατελειωτοι ιριδισμοι  και αποχρωσεις ,  ειναι πολλαπλός και δεν ειναι καν δικος μας στο κάτω κάτω είναι , πάντα  άλλος  και αλλού.  Ο  Εαυτος  είναι   , πάντα , Άλλος ,

11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...


Ο θειος

Εαν εν τέλει οριστει ο εαυτος ως άλλος
σας λεω, να το ξερετε, οτι θα γινει σάλος

κι ο σαλεμενος μου εαυτος μπροστα σσς θα υψωθει
και θα πλανιεται ως φαντασμα στον κηπο του ΙΘΙ.

Γιαυτο ως ιδιος ο εαυτος ας παραμεινει παντα
και ο αλλος να'ναι διαφορος, σαν ΗΒΗ με την Fanta.



νοσφυ είπε...

αυτο σου το παραδειγμα της Ηβη με τη Φαντα / μου θυμισε πως θειε μου ετσι πως ησουν παντα / κκαι πως ποτε δεν αλλεξες εν μεσω του αιωνος /Σαν Νοσφερατου που γυρνα ,μεσα απ τα Μπλογκια μονος / ενω τριγυρω χασματα ανοιγονται και ρεει /κοκκινη λαβα και κυλα σαν ναταν Φως που καιει / κι εγω φρουρος ακοιμητος ετουτης της σπηλιας /μενω και παλι αλαλος εν μεσω της μιλιας

Ανώνυμος είπε...

ο θειος

Πραγματι απομειναμε εσυ κι εγω μοναχοι
σαν μονοι επιζησαντες απ' τη μεγαλη μαχη
και πληγωμενοι βρισκονται στης μαχης το πεδιο
μοναδικοι επιζησαντες ο Νοσφης με το θειο
κι ετσι καθως ψυχοραγουν και ρεει ζεστο το αιμα
αναπολουν τις γκομενες, τη Σούλα και τη Μέμα

νοσφυ είπε...

θυμασαι που σρο Γιλγαμες τρυπωσαμε τα επη
και μες στον Αδη ψαχναμε ζεστο χυμο σελεπι
και κει που ανταμωσαμε του Ουρουπακ τον Θειο
αχ ! πως τον λεγανε να δεις ; Θυμαμαι ,,,,αααιο
και ψαχναμε για γκομενες εκει ,στους Λαβυρινθους
πως χτιασμε τα μελλοντα με λασπερους τους πλινθους
και με σφηνοειδη γραφη πως γραφαμε στιχακια !! '
μας στελνουν οι Σουμμεριοι πολλά πολλά φιλακια
Σε μας που επιζησαμε απ' τον κατακλυσμο

μα τωρα θα ξεφυγουμε απο τον χαλασμο;

νοσφυ είπε...

κι η ποιηση μας επιζει ολα αυτα τα χρονια
κι εμεις σαν τα φαντασματα ζουμε , εδω , αιωνια

Ανώνυμος είπε...


Ο θειος

Στα επη που αναφερεσαι -και σ΄ολα τ' αλλα επη-
μπερδεψανε τα μπουτια τους τα θελω με τα πρεπει
και η εμπλοκη του θελοντος στου πρεποντος τα μπουτια
ειχε ως συνεπεια να σφαχτουν με τα κονσερβοκούτια.

Και στην μητερα των μαχων θριαβευσε το θελω
κι εγινε αφορητη η ζωη κι ο κοσμος μας μπουρδέλο
καθως τωρα οι ανθρωποι θελουν τα παντα - ολα
θα παρουνε τα 'ρχιδια μου, αγαπητη μου Γιόλα.

νοσφυ είπε...

αναμεσα στην θελω μας και στους πολλους κανονες
μου φαινεται σκονταψαμε σαρχαιους παγετωνες
που επλεαν τεραστιοι , δω και χιλιαδες χρονια

τα πρεεπι και τα θελω μας συγκρουονται αιωνια

δεν εχουν τελειωμο ποτε ορμες κι επιθυμιες
κι ολο μας εμπλεκουνε οι Σουλες και Μαριες

κι ανακατευεται αισχρα το Δεον και το Ειναι

για αυτο λοιπον Ισιδωρε , ενα σου λεω : Μεινε
Μεινε κοντα μου στη Σπηλια να έμε ποιηματακια

καθως τα χρονια φευγουνε και γινονται ρυακια
και ολα τους ενωνονται στο Μεγα το ποταμι
Δεν πηγε τσαμπα η ζωη , δεν εφυγε χαραμι '

Ανώνυμος είπε...


Ο θείος

Ειναι η επιθυμια μας για Σουλες και για Μπούλες
πιο δυνατη απο ρυμουλκο που σερνει το καραβι,
μπροστα τους καθε "πρειπει" μας νεογενητο κουταβι
(οταν γενησουν κρατα μου ενα που να'χει βουλες).

Μπρος στις επιθυμιες μας το πρεπει και το δεον
τα σηκωσε ολα ο διαολος, τα πηρε ο Ομαδέον
κι εμεις αναρωτιωμαστε τι πρεπει, τι δεν πρεπει
κι ειναι η ζωη μας ρημαδιο και η επιθυμια μας χρέπι!

Ανώνυμος είπε...


Ο θείος

Βλεπω πως σ' οσα εγραψα απαντηση δεν πηρα
κι αντι να γραφω ποιηματα θα πιω καμια μπυρα
να κανω μια μπυροκοιλιά ιδία με του Παγκάλου
βιώνων την πραγματωση “του εαυτου ως άλλου”

Διοτι -ότι το βιωμα παντα μας κατατρυχει-
το μαρτυρουν οι κροταφοι και λευκοι βοστρύχοι
που οσο ο χρονος κι αν περνά, ο λυκος αν γερασει
κι η κεφαλη του λευκανθεί, διολου δεν θ’αλλάξει.

Γιαυτο πιο πανω εγραψα “γιατι” και “διοτι –ότι”
αυτά τα τρια φαγανε, που λες, τον Παναγιωτη
απ’ όταν αντιληφθηκε “τον εαυτο του ως άλλο”
και ειχε ως συνεπεια να προξενησει σάλο

κι εκτοτε “δια Χρηστον σαλός” (την ειχε δε Σωτηρας-
τ’ αρχιδια του Καράμπελα και το μουνι της χηρας)
κατηρτησε μια ΜΚΟ, μια κυβωτο του κοσμου
και από ολους ζηταγε: Δωσ’ μου και ξανα-δωσ’ μου

Κι εκει που τονε ξερανε οι φιλοι ως Παναγιωτη
λογω “του άλλου του εαυτου” τον ειπανε δεσποτη
και …πριν λαλησει ο πετεινος… τον ειπανε πατερα
ενώ την Παναγιωταινα την ειπαν πρεσβυτερα.

Στην ησυχια του λοιπον τον εαυτο ν’ αφησεις
αφου δεν εμφιλοχωρεί του αλλουνού η φυσις

νοσφυ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
νοσφυ είπε...

παει καιρος που εγραψα το ''Ακου Παναγιωτη ''
και μειναν ερωματικά , τα πρεπει και διοτι
και καθε αλλος συνδεσμος και προθεση και ρημα
αλιμονο δεν φταχνεται με ΠΡΕΠΕΙ ενα Ποιημα
Θελει να τρεξει της καρδιας και ριμας λιγο γαλα
θαελει να σταξουν ονειρα και μυστικά μεγαλα
θελει και κρυφοκοιταγμα πισω απ τις κουρτινες
θελει και της αραχνης σου νακλωθουνε τις ινες
θελει να δεις απο κοντα τα βαθη του πεδιου
και να γευτεις τα αποκρυφα αρωματα αιδοιου....

ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Πέτρου Θεοδωρίδη (ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΤΟ 2011 ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΤΗΛΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ,ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ , 2012

  ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Πέτρου Θεοδωρίδη  Δημοσιεύτηκε στο περιοδικο ΕΝΕΚΕΝ. Περιεχεται στο βιβλίο : Η ΑΠΑΤΗΛΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, Θ...