Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2016

Θανάσης Τζαβάρας, 1939-2016 Γιάννης Σταυρακάκης /Εφ. των Συντακτών

Εικόνα
Θανάσης Τζαβάρας, 1939-2016 psyxologia.jpg     26.01.2016, 15:00 | Ετικέτες:  ψυχολογία , θάνατος , κοινωνία , άνθρωποι Συντάκτης:  Γιάννης Σταυρακάκης * Εκτός από λύπη και θλίψη για την απώλεια ενός ξεχωριστού φίλου, ενός άξιου κλινικού και δασκάλου της ψυχανάλυσης, η είδηση για τον θάνατο του ψυχίατρου και ψυχαναλυτή Θανάση Τζαβάρα προκάλεσε πάνω απ’ όλα έκπληξη. Οχι μόνο γιατί ο Θανάσης ήταν ακόμα ακμαίος πνευματικά. Αλλά και γιατί είχε κατορθώσει, με τον σπάνιο και τολμηρό αναστοχασμό του πάνω στο ζήτημα του θανάτου –και μάλιστα όχι μόνο του θανάτου εν γένει, αλλά και του ίδιου του δικού του θανάτου–, να δημιουργήσει την εντύπωση ότι είχε γεφυρώσει το κατώφλι ανάμεσα στη ζωή και το επέκεινα. Και ότι, ως εκ τούτου, θα μπορούσε για πάντα να θρονιαστεί ανάμεσά τους, τρώγοντας και πίνοντας, κουβεντιάζοντας με φίλους και αφηγούμενος, όπως πάντα, τις πιο γοητευτικές

στο τέλος μένουμε σκιές στου καραγκιόζη τον μπερντέ όπως και πάντα ,γαιδαρακο ,πάλι : ΝΤΕ!

Εικόνα
σ  αυτό το θρίλερ με κομμένη την χολή κιενω το θέαμα δεν λέει να τελειώσει -η παγωμένη μας καρδιά πότε θα λιώσει , σαυτο το κούρεμα με μηχανή ψιλή. - ενώ αρχικά κατηγορούσαμε τον παίχτη και λοιδωρουσαμε τον κάθε έναν φταίχτη .. στο τέλος μένουμε σκιές στου καραγκιόζη τον μπερντέ όπως και πάντα ,γαιδαρακο  ,πάλι : ΝΤΕ!

ο Χριστος Ξανασταυρωνεται ..

Εικόνα
ο Χριστος Ξανασταυρωνεται είμαστε εμείς οι πρόσφυγες στου κόσμου αυτού ,τη άκρη καθε φορά: είμαστε εμείς , ενός παιδιού το Δάκρυ στη βάρκα που την γύρισε , είμαστε εμείς ,το Κύμα στο πτώμα που το ξέβρασε της θάλασσας ,το θύμα εμείς είμαστε ανέκαθεν του κάθε Φόνου οι θύτες στην κάθε μας την εκπνοή , που βγαίνει απ'τις Μύτες εμείς Φονιάδες , φονισσες , εμείς και σκοτωμένοι μέσα στη θάλασσα , βαθιά , εμείς και οι Πνιγμένοι κι έτσι καθώς πεθαίνουμε, στην κάθε μέρας Δάκρυ εμείς ανασταινομαστε σ'αυτής της γης την άκρη σ'ενα χαμόγελο μωρού , σ'ενα παιδί που παίζει στη μανα που στρωσε ξανά , μάντηλο στο τραπέζι σε κάθε μας Παράδεισο σε κάθε Κόλαση μας ' στο μέσα μας το Όνειρο και στη Μικρή ζωή μας... Π.Θ

σαν σολομοι, αναποδα στον ρούν της Ιστοριας

Εικόνα
Έτσι βουλιαξαμε ,ξανά , εντός του μέλλοντος μας κουβαλώντας τα εμφύλια μας τραύματα Λησμονώντας κάθε μάθημα απροετοίμαστοι και πάλι, όπως τότε Πρώτη φορα Αριστερά και δεύτερη και τρίτη σε μια ατέρμονη επανάληψη ανήμποροι όπως πάντα ''προσπαθησε '' κι απέτυχε ξανά και ξανά έως την τέλεια αποτυχία   σαν σολομοί, ανάποδα , στον Ρουν της Ιστορίας Π. Θ

σκέψεις για τον Μηδενισμό της εποχής μας

Εικόνα
1. Ενώ ο Μηδενισμός  του 19ου αιώνα στην Ρωσία π.χ (αυτός που περιγράφεται  στους Δαιμονισμένους) αντιδρούσε σε άκαμπτες κοινωνικές και πολιτικές εξουσιαστικές  δομές  ο σύγχρονος Μηδενισμός δεν αποτελεί αντίδραση στις κυρίαρχες εξουσιαστικές  δομές αλλά - ίσα ίσα - στοιχείο της κυρίαρχης -εξουσιαστικής- Δομής : και ως  στοιχείο του Θεάματος  και ως λογική  Διαρκούς  καταστροφής ως προϋπόθεσης της διαρκούς καινοτομίας της ρευστής -κατά Μπαουμαν - Νεωτερικοτητας και ως δομικού  στοιχείου της Κυρίαρχης  σήμερα μορφής ιδεολογίας που δεν στηρίζεται στην Απόκρυψη αλλά στην παράλληλη επίδειξη  αληθείας και ψεύδους - όχι πια στην Υποκρισία αλλά στον Κυνισμό.... 2.  H νεωτερικοτητα-και ο καπιταλισμός που αποτελεί κεντρικό της  τμήμα-  ενέχει και την καταστροφή  του παλιού . Ως  modernite  εξαρχής καταβροχθίζει  την  παλαιά παραδοσιακή κοινωνία ,ως καπιταλισμός  , ως σχεση Χ- Ε -Χ'    δεν μπορεί παρα να καταβροχθίζει την Φύση - και ως φύση εννοείται εδώ και η ''Φυση ''το

Γεννήθηκα Το εγραψα στις15/12/2008

Εικόνα
- Γεννήθηκα στα Μέσα του Αιώνα Και ζώ σ' εναν-που λιώνει Παγετώνα -Μεγάλωσα μέσα στη Ζάλη του εξήντα και έζησα την χαρά των εβδομήντα Μπήκα στα δύσκολα εκεί στα τέλη Του Ογδόντα (κι άρχισα να αναρωτιέμαι για τα Όντα ) και σακατεύτηκα στη ν Αλαφράδα του ενενήντα - και μπηκα -για καλά πια - στα πενήντα.. κι εγινε η αγάπη μου Γκρεμός μου και μετεβλήθη εντος μου ο ρυθμός του κοσμου

Michel Foucault,Για την υπεράσπιση της κοινωνίας(Παραδόσεις 1976) Μτφ Τιτίκα Δημητρούλια ,Πρόλογος Στέφανος Ροζάνης, Εκδόσεις Ψυχογιός Αθήνα 2002

Εικόνα
Βιβλιοπαρουσιαση που Δημοσιευτηκε στο Περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ του Πετρου Θεοδωρίδη --------------------------------------------------------------------------------------------------- Το βιβλίο «Για την υπεράσπιση της Κοινωνίας» περιλαμβάνει παραδόσεις του Μισέλ Φουκώ στο College de France, όπου κατείχε από το 1970 την έδρα της Ιστορίας των Συστημάτων της Σκέψης. Πρόκειται για τις 12 παραδόσεις που έγιναν κατά το διάστημα από 7/1/1976 μέχρι 17/3/1976 και εκδόθηκαν το 1977 από τους εκδοτικούς οίκους Gallimard/Le Seuil Στόχος μας είναι-λέει ο Φουκώ- να προσδιορίσουμε διαμέσου των μηχανισμών, και των σχέσεών τους, τα διάφορα συστήματα εξουσίας, «Για να αναλύσουμε συγκεκριμένα τις σχέσεις εξουσίας θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος το νομικό μοντέλο της κυριαρχίας το οποίο προϋποθέτει το άτομο ως υποκείμενο φυσικών δικαιωμάτων. Θα πρέπει να μελετήσουμε την εξουσία με βάση την ίδια την σχέση(..).τον τρόπο με τον οποίο οι σχέσεις καθυπόταξης κατασκευάζουν υπηκόους ». Ετσι ο Foucault σημειώ

Θάνος Λίποβατς. Οι μεταμορφώσεις της Εβραιοφοβίας. αναδημοσιευση απο το Athens Review of Books, Ιανουάριο 2011.

Θάνος Λίποβατς. Ομότ. Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου Αθήνα Οι μεταμορφώσεις της Εβραιοφοβίας. *             Ο P .- A . Taguieff συνοψίζει στο τελευταίο του δοκίμιο «Τι είναι   ο αντισημιτισμός;» (εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2011), ορισμένα   από τα κύρια χαρακτηριστικά του αντισημιτισμού.    Το βιβλίο αυτό είναι πολύ χρήσιμο γιατί είναι εύχρηστο, παραπέμποντας   για περαιτέρω εμβάθυνση στα άλλα, μεγάλα βιβλία του.             Ο «αντισημιτισμός»   είναι ένας   αμφιλεγόμενος, ψευδοεπιστημονικός όρος. Η μελέτη των ιστορικών στοιχείων που οδήγησαν στο τελευταίο τρίτο του19ου αιώνα, στην ανάδυση του όρου, γίνεται   σαφές ότι δεν υπάρχει   μία ιστορική ομοιογένεια και μία συνέχεια της εβραιοφοβίας . Στην παγανιστική   αρχαιότητα υπήρχε την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε πολλούς η άποψη, ότι οι Εβραίοι είναι «εχθροί του ανθρωπίνου γένους»   και «αθεϊστές».   Παρόμοιες κατηγορίες υπήρξαν και εναντίον των χριστιανών. Αυτό γιατί θεωρούσαν ότι ο Ενας, αόρατος Θεός καταργεί  

ΝΑΖΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΜΕΡΟΣ Δ΄ (4από4)

Εικόνα

ο παθιασμένος έρωτας ως Μυρωδιά παραφίνης .

Εικόνα
ο παθιασμένος έρωτας δεν θυμίζει εκείνη την ιστορία που έλεγε ο Mπ.Ράσελ :για κάποιον που μυρίζοντας παραφίνη νόμιζε πως ανακάλυπτε το Μυστικό του σύμπαντος και όταν η μυρωδιά περνούσε το ξεχνούσε .Κάποια στιγμή , για να μη το ξεχάσει , το έγραψε ..Όταν η μυρωδιά πέρασε διάβασε : ''Το  Μυστιικό   του Συμπαντος :Κυριαρχει παντού μια μυρωδιά παραφίνης!'' ; Π. Θ

το Μυστικό της ζωής

Εικόνα
έφαγε την ζωή του ψάχνοντας το Μυστικό της ζωής και όταν το ανακάλυψε κατάλαβε πως ήταν τόσο Τρομερό που θα πρεπε να παραμείνει Μυστικό: αν το μάθαιναν όλοι δεν θα το άντεχε κάνεις τους . Π.Θ

Ο κόσμος δεν είναι ούτε παράλογος ούτε λογικός . Είναι απλώς κόσμος.

Εικόνα
-πολλές φορές εξοργιζόμαστε με το παράλογο του Κόσμου ξεχνώντας ότι για να υπάρξει παράλογο πρέπει να υπάρχει προηγουμένως μια λογική τάξη που παραβιάζεται ..  Όμως ο κόσμος δεν είναι ούτε παράλογος ούτε λογικός . Είναι απλώς κόσμος.

Ο ανείπωτος θάνατος των Ημερών μας.

Εικόνα
Ο ανείπωτος θάνατος των ημερών μας. ναι ! όλων των πολιτισμών το ύφασμα συντίθεται μέσω της απώθησης του Θανάτου. Πάντα όμως υπήρχε και μια μικρή η μεγάλη εξοικείωση με τον θάνατο' και με τις διεργασίες του πένθους .. Η Οικογένεια τριγύριζε τον ετοιμοθάνατο ,άκουγε τα τελευταία λόγια, οι μοιρολογίστρες περίμεναν(κάπως έτσι θυμάμαι που πρωτοαντίκρισα τον θάνατο στο χωριό) Μόνο στην εποχή μας η απώθηση του θανάτου οδηγεί στην αποστείρωση και στα στεγανά : ο Θάνατος , σαν μια Ντροπή , ως κάτι που πρέπει να κρύψουμε. Δεν τον γευόμαστε πια ,δεν τον μυρίζουμε δεν είναι πλάι μας : τον βλέπουμε μόνο πίσω από το Γυαλί, σε οθόνες , στον κινηματογράφο , στα μόνιτορ, ως κάτι που συμβαίνει κάπου άλλου, σε άλλους πολιτισμούς , σε απόκοσμους άλλους .. Και όταν μας συμβαίνει δεν μπορούμε πια να μιλήσουμε γι αυτό: έχουμε χάσει τις λέξεις ,την Μιλιά μας. Ο Θάνατος περά από κάτι φοβερό έχει γίνει και κάτι χειρότερο . Ανείπωτος. και γι αυτό έχει καταντήσει αβάσταχτος - στις μέρες μας

εμπειρία και Βίωμα

Εικόνα
εμπειρία και Βίωμα Κάποτε είχαμε εμπειρίες , τώρα έχουμε βιώματα : οι εμπειρίες ενείχαν την συνάντηση μας με τον πραγματικό , εκεί έξω.. Υπήρχε ένας αντικειμενικός , χειροπιαστός , υλικός κόσμος .... Τις εμπειρίες τις είχες με τις πέντε αισθήσεις: την αφή , την γεύση την ακοή.. Τις αισθανόσουν ,τις μύριζες , πονούσες.. Οι εμπειρίες σε συνένωναν με τον κόσμο : αισθανόσουν ότι ανήκες σε κάτι μεγαλύτερο ' οι εμπειρίες σε έκαναν Ψηφίδα ενός μεγαλυτέρου από εσένα Ψηφιδωτού. Οι εμπειρίες επίσης εμπέδωναν την αίσθηση ενός χρόνου συνεχούς : την αίσθηση του μέλλοντος . Σήμερα ζούμε με προσομοιώσεις και Βιώματα. Η Εμπειρία είναι αντικειμενική όμως το Βίωμα είναι υποκειμενικό. Η εποχή των Βιωμάτων συνδέεται και με την Τυραννία της Οικειότητας του Σεννετ : δεν μετρούν οι πράξεις , η εμπειρία ,αλλά το αίσθημα , η συγκίνηση .Η αίσθηση του κόσμου ως βιώματος μας εισάγει στην πίσω πλευρά του καθρέφτη, μας υποβάλει την ιδέα ενός κόσμου εύπλαστου , του κόσμου ως ονείρωξη Νάρκισσων