και μοναχή της λιάζεται και παιζει με το κύμα και οι θαλάσσιοι λέοντες μαζί φωνάζουν''Κρίμα''

Αχ Υλογυάλη... Χύνοντας τους ποταμούς Λαγνείας

στη Θάλασσα των στεναγμών και της Ανησυχίας

Εκεί που τα ποιήματα βουλιάζουν σαν οΨάρια

Και ο Θεός της Θάλασσας τα τραγουδά μια Άρια.

(κι εκει στην άκρη της στεριάς ,εκεί που ναι η αμμούδα

βγαίνει μια Φώκια σκοτεινή και με παχιά μουσούδα

και εχει στόμα ανοιχτό και έχει και μουστάκια

και με τα δυο χεράκια της χτυπάει παλαμάκια

και οι Θαλάσσιοι λέοντες έρχονται και κορτάρουν

της φώκιας θέλουν το φιλί ,πασκίζουν να το πάρουν

παλεύουν με χαυλιόδοντες κτυπούν με την ουρά

Μα εκείνη τους περιφρονεί ..τους θεωρεί ”πουρά”
Και Μοναχή της λιάζεται και παίζει με το Κύμα

Και οι Θαλάσσιοι λέοντες μαζί φωνάζουν : Κρίμα !
( μακάρι να τελείωνα αυτό εδώ το Ποίημα

…μάλλον ειναι αδύνατον ! Δεν βρίσκω άλλη Ρίμα .. )
Σχόλιο από Νοσφεράτος