Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Ο ανείπωτος θάνατος των Ημερών μας.



Ο ανείπωτος θάνατος των ημερών μας.
ναι ! όλων των πολιτισμών το ύφασμα συντίθεται μέσω της απώθησης του Θανάτου.
Πάντα όμως υπήρχε και μια μικρή η μεγάλη εξοικείωση με τον θάνατο' και με τις διεργασίες του πένθους ..
Η Οικογένεια τριγύριζε τον ετοιμοθάνατο ,άκουγε τα τελευταία λόγια, οι μοιρολογίστρες περίμεναν(κάπως έτσι θυμάμαι που πρωτοαντίκρισα τον θάνατο στο χωριό)
Μόνο στην εποχή μας η απώθηση του θανάτου οδηγεί στην αποστείρωση και στα στεγανά : ο Θάνατος , σαν μια Ντροπή , ως κάτι που πρέπει να κρύψουμε.
Δεν τον γευόμαστε πια ,δεν τον μυρίζουμε δεν είναι πλάι μας :
τον βλέπουμε μόνο πίσω από το Γυαλί, σε οθόνες , στον κινηματογράφο , στα μόνιτορ, ως κάτι που συμβαίνει κάπου άλλου, σε άλλους πολιτισμούς , σε απόκοσμους άλλους ..
Και όταν μας συμβαίνει δεν μπορούμε πια να μιλήσουμε γι αυτό: έχουμε χάσει τις λέξεις ,την Μιλιά μας.
Ο Θάνατος περά από κάτι φοβερό έχει γίνει και κάτι χειρότερο . Ανείπωτος.
και γι αυτό έχει καταντήσει αβάσταχτος - στις μέρες μας-
ο ίδιος ο στυλοβάτης της ζωής , ο Θάνατος .
 Π. Θ







2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η οπτικοποίηση του θανάτου με τόση ευκολία και ταχύτητα, μέσω τηλεόρασης και υπόλοιπων ΜΜΕ, συντελεί στη συνήθεια, λανθασμένα, και τελικά στην απαξίωση του.
Δημιουργείται μονάχα εμπειρία εξ’ αποστάσεως, μη επιτρέποντας την δημιουργία βιώματος, παιδέματος, αναστάτωσης, κλιμάκωση των αισθημάτων μέσα από την χρήση όλων των αισθήσεων του ανθρώπου στο χρόνο! Να συνειδητοποιείσεις και να μοιραστείς... να ωριμάσεις.
Και σαν έρθει η σειρά μας στο δοκιμαστικό φιλμ της ζωής, καταρρίπτονται τα ευχολόγια και οι ελπίδες στα μυαλά για αθανασία.
Αλάλητος και ασήκωτος ο θάνατος...γιατί δεν προλαβαίνουμε να εκφραστούμε, να μοιράσουμε, να ζυμωθούμε με τον πόνο που αφήνει πίσω του...Απώλεια
Με εκτίμηση
feggaraxtida

Νοσφεράτος είπε...

ΣΩΣΤΑ

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...