Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

ετσι λοιπόν που μπλεξαμε με την στιχουργική, και καθε όσο γραφουμε πολλά ποιηματακια βαθυτατα ανοιξαμε στά χερια μας πληγη, βλέπουμε στην παλάμη μας οπες απο Καρφακια.

ετσι λοιπόν που μπλεξαμε με την στιχουργική,
και καθε όσο γραφουμε πολλά ποιηματακια
 

βαθυτατα ανοιξαμε στά χερια μας πληγη,
βλέπουμε στην παλάμη μας οπες απο Καρφακια.


ειναι σταυρος η ποιηση,και σχισιμο στο δερμα ,
παν στο σφαγειο σαν αμνοι,πληθος στιχακια ερμα.
 

ειναι ουλή η ποιηση,στα χερια απο ξυράφι,
κι αντι για αιμα βγαζουμε ,του Μιδα το Χρυσαφι.


τι να τον κανω τον Χρυσο,τους ερημους τους Στιχους;
ακουω απο μέσα μου της Μνημης μας τους Ηχους .


να αντιλαλουν σαν κυμβαλα χωρις καμια Ελπίδα
απομεινε η ποιηση ,Χρυσος σε στομα Μίδα
σαν τον αμνο που σφαζεται απο μαχαιρι θύτη
ειναι η Ποιηση Ψυχή που βγαινει απο τη Μυτη
 

με καθε μας αναπνοή, καθε ψυχής μας, λέξη
γινονται οι στιχοι ,συννεφo που τον Βωμο θα βρεξει

Δεν υπάρχουν σχόλια:

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου