το Μπλόκαρε το Fb Συμπαρασταθείτε στη Σπηλιά του Μοντεχρήστου


Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Που οφειλεται αραγε η Ανεξηγητη γοητεια του Αντισημιτισμου

Στο πολύ ενδιαφερον Ποστ των Π&Α ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗς ΣΙΩΝ

http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/04/29/9-4-2008/#comment-14657

ειδα σε ενα σχολιο να αναφερεται αυτουσιο ενα παραδειγμα αντισημιτικής προπαγάνδας

αντιγραφω ενα αποσπασμα '' ”’Ο Σιωνισμός υποκινεί δια των πρακτόρων του αναρχικές και φασιστικές ομάδες, ώστε ο κοσμάκης να τρομοκρατείται και να ζητά περισσότερο κράτος, περισσότερη καταστολή…;; κλπ κλπ


ετσι ΕΓΡΑΨΑ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ :Ποιά ειναι η Κρυφή δυναμη και γοητεια αυτών των ασυναρτησιων ;ΑΚΡΙΒΏΣ ΣΤΟ ΟΤΙ ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΠΟΔΗ ΒΕΛΟΝΙΑ συρραπτουν εντελώς ανομοια πραγματα (π.χ Φασιστες με αναρχικους ) ωστε να προσφερουν σε παραζαλισμένυς μικροαστους , εφηβους , ανεργους ,λογιων λογιων απελπισμενους ,
μια ευκολη ευεπτεπτη και συγκεκριμμενη ερμηνεια του κοσμου


Επίσης
Υποτιθεται οτι τους προσφερουν ενα υποτιθεμενο Μυστικό που ταχα μου αποκρυπτεται ..



Ωστε αν με λογικά επιχειρηματα πας να τους πεις οτι αυτά ειναι αυταποδεικτες ασυναρτησιες αυτός (ο δεκτης της ναζιστικής αυτής προπαγάνδας να σου πει - η να σκεφτει :”’ Αυτά τα λεει γιατί ειναι μορφωμενος,η ..αρσιτερος η αναρχικός ή (και…φασιστας) αρα ..εβραιος και παει να με μπερδεψει .Εγω ομως ξερω την Κρυφή αλήθεια ”
Σχόλιο από
Νοσφεράτος Αύγουστος 30, 2008
τωρα ..Ασφαλώς δεν ειναι μόνο αυτό .ειναι πολλά ..(και περιμενω και τη δική σας αποψη (εξαιρουνται φυσικά οι Φασιστοειδεις )
αλλά ..εχω επισης και την υποψια οτι ο Αντισημιτισμός οπως και αλλες μορφες Ρατσισμου
εκκρινονται κατα καποιο τροπο απο τις ιδιες τις ασφυκτικές Δομές του Νεοφιλελευθερου Αγριου καπιταλισμου που βιωνουμε ..που αποτρελαίνει τον κοσμο ..















Tωρα μολις ειδα ενα σχολιο που ειχα βαλει στα Πρωτοκολλα (το ποστ που ανεφερα παραπάνω ...)
το οποιο βαζω κι εδώ:

''Μολις διαβασα ενα πολύ καλό μυθιστορημα του Φιλιπ Ρόθ : ”Η συνωμοσία στην Αμερική”… Ο Ροθ φανταζεται οτι το 1941 αντι για τον Ρουσβερλτ στην εξουσια ανεβαινει Φιλοναζιστης Ληντμπεργκ ..Περιγραφει τον τροπο με τον οποιο ο φιλοναζισμός θα επικρατουσε σε μια χωρα σαν τις ΗΠΑ…δυστυχώς αυτες τις μερες δεν εχω και πολύχρόνο …
Παντως νομίζω πως και ο Ταγκιεφ εχει γραψει για ταΠρωτοκολλα …
—————————————————
Πολιτική μελέτη
Ο μύθος της εβραϊκής συνωμοσίας
Γιατί δεν έχει πάψει μέχρι και σήμερα να συναντά μεγάλη αποδοχή
;
PIERRE-ANDRE TAGUIEFFΟ μύθος των «Σοφών της Σιών»ΜΤΦΡ.: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΙΟΥΠΚΙΟΛΗΣ«ΠΟΛΙΣ», ΣΕΛ. 281, ευρώ 16
PIERRE-ANDRE TAGUIEFFImaginaire du complot mondial. Aspects d’ un mythe moderne«MILLE-ET-UNE-NUITS»ΣΕΛ. 215
Μπορούμε και επιβάλλεται να το πούμε εξαρχής και χωρίς περιστροφές: η έκδοση του βιβλίου του φιλοσόφου, ιστορικού των ιδεών και πολιτειολόγου Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ για τον μύθο των «Σοφών της Σιών» καλύπτει με μεγάλες αναλυτικές αξιώσεις ένα βασικό κενό στην ελληνική βιβλιογραφία τη σχετική με ένα πρόβλημα που τροφοδότησε κατά το παρελθόν, αλλά και συνεχίζει να εμψυχώνει, όλα τα επικίνδυνα και ακραία αρνητικά πάθη κατά του εβραϊκού λαού. Προσωπικά, δεν έχουμε υπόψη μας άλλη τέτοια κριτική, ολοκληρωμένη και πολυεπίπεδη, μελέτη, στην ελληνική πάντα βιβλιογραφία, η οποία να συνδυάζει, με μεγαλειώδη πράγματι τρόπο, τη λεπτομερειακή ιστορική έρευνα που αποδεικνύει, πολλαπλώς και αναντίρρητα, ότι τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είναι ένα χυδαίο πλαστογράφημα της ρωσικής τσαρικής μυστικής αστυνομίας των αρχών του 20ού αιώνα, με τη γενοκτονική ιδεολογία του αντισημιτισμού που απορρέει από αυτά τα «Πρωτόκολλα».
Ο Ταγκιέφ παρουσιάζει βήμα βήμα, στηριζόμενος σε πλήθος ιστορικών ντοκουμέντων, την επινόηση του σχετικού μύθου και την κυκλοφορία του, από την πρώτη δημοσίευση των «Πρωτοκόλλων», το 1903 αποσπασματικά και το 1905 σε ολοκληρωμένη μορφή, μέχρι και τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου κατά των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη. Το βάρος, βέβαια, της εξαντλητικής κριτικής παρουσίασης πέφτει κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στα χρόνια της επινόησης του μύθου από την τσαρική Ρωσία, όπου ο ορθόδοξος μυστικιστής Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Νίλους (1862-1929) δημοσιεύει το «ντοκουμέντο» των «Πρωτοκόλλων» ως παράρτημα στο θρησκευτικό βιβλίο του «Το Μεγάλο μέσα στο Μικρό, ο Αντίχριστος ως επικείμενη πολιτική δυνατότητα» (1905). Ο στόχος είναι προφανής: να συσχετισθεί άμεσα η «έλευση» του Αντίχριστου με τους Εβραίους, να πεισθεί ο ρωσικός χριστιανικός πληθυσμός ότι οι Εβραίοι «ενσαρκώνουν» τον Αντίχριστο. Με τη σκόπευση αυτή, οι Εβραίοι χρεώνονται όλα τα κοινωνικά και οικονομικά δεινά που πλήττουν τη χώρα την περίοδο αυτή, ώστε να «νομιμοποιηθεί» η εσωτερική πολιτική του Τσάρου Νικολάου Β’ και να δικαιολογηθούν όλα τα αντι-εβραϊκά πογκρόμ.
Εντούτοις, παρά τις κατ’ επανάληψη έγκυρες επιβεβαιώσεις, ήδη από το 1921, για την ανυπαρξία των «Πρωτοκόλλων», παρά, δηλαδή, την αποκάλυψη ότι αυτά συντάχθηκαν από την Οχράνα, την τσαρική μυστική αστυνομία, η διακίνηση και υποδοχή του σχετικού μύθου της συνωμοσίας (οι Εβραίοι κατέχουν το χρήμα, συνωμοτούν και θέλουν να γίνουν κυρίαρχοι του κόσμου, καθορίζουν την τύχη του, διαθέτουν προσβάσεις σε όλες τις κυβερνήσεις, οι οποίες τους υπηρετούν συνειδητά ή ασυνείδητα κ.λπ.) δεν έπαψε, το αντίθετο, να σημειώνει ιδιαίτερες επιτυχίες. Γιατί; Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα που θέτει ο Ταγκιέφ στο βιβλίο του και στο οποίο απαντά κατά τη γνώμη μας με θαυμαστή επάρκεια και πρωτοτυπία.
Η «διαβολική αιτιότητα»

Σύμφωνα με τον Γάλλο στοχαστή, ο συγκεκριμένος μύθος λειτουργεί στη βάση της λεγόμενης «διαβολικής αιτιότητας». Οταν κάποιοι τον επικαλούνται, το κάνουν για να υποδείξουν έναν εχθρό, στην περίπτωση των Εβραίων τον «απόλυτο» προς εξόντωση εχθρό, όπως συνέβη στη ναζιστική Γερμανία, δηλαδή μία εδραία αιτία η οποία θεωρείται η αφετηρία όλων των δεινών. Αλλά εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, αφού η επίκληση αυτού του μύθου συνδυάζει μια ορισμένη ανορθολογικότητα με έναν σιδερένιο ορθολογισμό. Μέσα σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η ορθολογική εργαλειακότητα και η τεχνοκρατική ουτοπία, η επίκληση του μύθου μπορεί μεν να υποδεικνύει μια ορισμένη επιστροφή του «ανορθολογικού», ωστόσο, ο ίδιος ο μύθος διαθέτει μια εσωτερική άκαμπτη ορθολογικότητα, αυτήν της αιτιώδους εξήγησης. Ολα παραπέμπουν σε μία και μοναδική αρχική γενεσιουργό αιτία, αφού, σύμφωνα με τον Λ. Πολιακόβ, έναν από τους σημαντικότερους και πρωτοπόρους ερευνητές του αντισημιτικού/αντισιωνιστικού συνδρόμου, «το πνεύμα των ανθρώπων γοητεύεται από τη στοιχειώδη και εξαντλητική αιτιότητα».
Οι λειτουργίες του μύθου
Στο πλαίσιο αυτό, ο Ταγκιέφ θα επεξεργαστεί και θα υποδείξει ένα σχήμα αποτελούμενο από πέντε λειτουργίες που εξηγούν την επιτυχία του μύθου της «παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας».

Η πρώτη λειτουργία: όλα εξηγούνται διά της απλούστευσης. Ο μύθος προσφέρει το κλειδί της γνώσης. Εξηγεί διά της απλούστευσης των δεδομένων ό,τι φαίνεται σκοτεινό και απόμακρο για την πλειονότητα του πληθυσμού, και την ίδια στιγμή συστηματοποιεί διάσπαρτες φήμες και ενισχύει στερεότυπα. Ικανοποιεί, έτσι, την ανάγκη για «γνώση» της ίδιας της ιστορικής εξέλιξης, τα νοήματα της οποίας φαίνονται απόμακρα, σύνθετα και δυσεπίλυτα για τους περισσότερους: «τα “Πρωτόκολλα” παράγουν έτσι, μέσω της δαιμονοποίησης ενός αιώνιου εχθρού του ανθρώπινου γένους, την κατανόηση του ουσιώδους, που θεωρείται συγκαλυμμένο…Ο μύθος της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας παίρνει τη μορφή δαιμονολογικού μύθου, καθώς φωτίζει τη διιστορική αρχή του κακού υπό το πρίσμα ενός μονοαιτιακού αναγωγισμού».
Λειτουργία δεύτερη: η άμυνα κατά μιας απειλής. Τα «Πρωτόκολλα», επισημαίνει ο Ταγκιέφ, λειτουργούν «αποκαλυπτικά», ξεγυμνώνουν και κατονομάζουν τον εχθρό, τον κάνουν να μιλάει για τα σκοτεινά του σχέδια. Ταυτόχρονα, «η ανάγνωση των “Πρωτοκόλλων” έχει καθαρτικά αποτελέσματα, φέρνει γαλήνη και παρηγοριά σε όσους κυριεύτηκαν από την ανησυχία που νιώθει κανείς όταν πιστεύει ότι υπάρχουν τρομακτικοί εχθροί, αλλά δεν μπορεί να τους προσδιορίσει». Επιπλέον, αυτή η προσφερόμενη γνώση της απειλής «λειτουργεί ως μέθοδος αυτο-ανοσοποίησης» εκείνων οι οποίοι κατέχουν πλέον το μυστικό της κακοδαιμονίας τους. Αυτοί, πλέον, επειδή «γνωρίζουν», αποκλείεται να «μολυνθούν». Αλλά, πάνω απ’ όλα, η αποκάλυψη του μυστικού της συνωμοσίας μιας φούχτας συνωμοτών λειτουργεί ως η «αρχή της προσπάθειας εξολόθρευσής της, ως πράξης αμυντικής μαγείας. Της στερεί τα μέσα να αμυνθεί», και την ίδια στιγμή παρέχει στους κατά φαντασία πληττόμενους τα μέσα της αντεπίθεσης «ακολουθώντας τους μυστικούς κανόνες δράσης του ίδιου του εχθρού». Με άλλα λόγια, η «συνωμοσία» επιβάλλει την «αντι-συνωμοσία» των αμόλυντων. Γι’ αυτούς τους τελευταίους όλα επιτρέπονται προκειμένου να εξοντώσουν το «κακό».
Λειτουργία τρίτη: η νομιμοποίηση ως εθνοκεντρική εκλογίκευση. Αν τα «Πρωτόκολλα» λειτούργησαν σε μια πρώτη φάση ως μέσα δικαίωσης των πογκρόμ κατά των Εβραίων στην τσαρική Ρωσία, αυτή η νομιμοποιητική τους λειτουργία δεν σταμάτησε εκεί. Στην αραβοϊσραηλινή σύγκρουση, παραδείγματος χάριν, η ήττα των αραβικών χωρών στον Πόλεμο των Εξι Ημερών ερμηνεύτηκε όχι ως καθαρή στρατιωτική ήττα, αλλά ως ήττα οφειλόμενη στο «αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας σκοτεινών δυνάμεων που είχαν οργανωθεί από “σιωνιστές”». Τα θύματα, επομένως, αν και ηττημένα, εξακολουθούσαν να παραμένουν «καλύτερα» από τους νικητές, παρά την ήττα τους.

Λειτουργία τέταρτη: η εξόντωση του απόλυτου εχθρού. Εδώ, ο μυθικός μηχανισμός των «Πρωτοκόλλων» δεν υποδεικνύει «απλώς» την αναγκαιότητα απομόνωσης του δαιμονοποιημένου εχθρού, αλλά συνιστά και κάλεσμα για τη φυσική του εξόντωση. Ο εχθρός μπορεί να προσλάβει τις πιο διαφορετικές μορφές, μπορεί να είναι ο φιλελευθερισμός/ καπιταλισμός, ο κομμουνισμός/ διεθνισμός, η μασονία κ.ο.κ.

Λειτουργία πέμπτη: η αρνητική αναμάγευση του κόσμου.

Παρέχοντας μια βάση αιτιώδους μυθολογικής εξήγησης, τα «Πρωτόκολλα» συμβάλλουν στην ενίσχυση μιας διάχυτης αγωνίας, στοιχείο το οποίο παραπέμπει στο καθήκον μιας διαρκούς επαγρύπνησης, μιας μαγικής επαγρύπνησης.
Πρόκειται, όπως θα επισημάνει ο Ταγκιέφ, «για μια συναισθηματικο-φαντασιακή λειτουργία αρνητικής επαναμάγευσης του κόσμου, που επικαλείται φανταστικές δυνάμεις, οι οποίες βάλλουν εναντίον νόμων της φύσης, τους βιάζουν και τους παραβιάζουν». Ο «Εβραίος», στο πλαίσιο αυτό, κατασκευάζεται, όπως συνέβη στην περίπτωση του ναζισμού, ως «αντι-φυλή», ως κάτι το οποίο βρίσκεται εκτός ανθρώπινης φύσης. Δεν είναι «απλώς» ο εκπρόσωπος του Σατανά, αλλά ο ίδιος ο Σατανάς προσωποποιημένος, και είναι με τον τρόπο αυτόν που «η συνωμοσιακή φιλολογία τείνει να ταυτίζεται με τη σατανιστική φιλολογία».

Οι δομές του μύθου
Η εξαιρετική αυτή ανάλυση των λειτουργιών του συνωμοσιολογικού μύθου δεν περιορίζεται βέβαια στον αντισημιτισμό της εξόντωσης, όσο και αν ο τελευταίος αποτελεί την κορυφαία και πλέον φονική του επένδυση. Αγκαλιάζει μια σειρά από σύγχρονα κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά φαινόμενα. Οπως, παραδείγματος χάρη, τη συγκαιρινή λαϊκής κατανάλωσης (παρα-) φιλολογία περί εξωγήινων, περί αποκρυφισμού, αλλά και έναν νέο χύδην, ανορθολογικό και μιζεραμπιλιστικό λαϊκισμό που επαναφέρει στο προσκήνιο αντι-παγκοσμιοποιητικούς μύθους (περί «αόρατης κυβέρνησης» που καθορίζει τις τύχες του κόσμου κ.λπ.). Ολα αυτά τα θέματα ο Ταγκιέφ τα προσεγγίζει με σπάνια αναλυτική δεινότητα και πληρότητα στο άλλο του βιβλίο («Imaginaire du complot mondial. Aspects d’ un mythe moderne»-«Το φαντασιακό της παγκόσμιας συνωμοσίας. Πλευρές ενός σύγχρονου μύθου»). Από αυτή τη σημαντική μελέτη αξίζει, εκτός των άλλων, να συγκρατήσει κανείς τις βασικές αρχές δόμησης όλων των συνωμοσιολογικών πεποιθήσεων. Πρώτον, την πίστη ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η θέση αυτή αρνείται την ύπαρξη του τυχαίου και του ενδεχομένου. Δεύτερον, την πίστη πως ό,τι συμβαίνει είναι προϊόν συγκεκριμένων προθέσεων ή κρυμμένων θελήσεων. Τρίτον, η πίστη πως τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται ότι είναι. Οι ομοιότητες είναι πάντα απατηλές. Συνεπώς, αν τα πάντα είναι μεταμφιεσμένα, όλα πρέπει να αποκαλυφθούν. Τέταρτον, όλα συνδέονται μεταξύ τους με τρόπο απόκρυφο, σκοτεινό.
Ο αναλυτικός στοχασμός του Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ μας προσφέρει σημαντικά στοιχεία για να εξηγήσουμε και να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους σήμερα (ανα-) δομούνται (με «μεταμοντέρνο» τρόπο, σύμφωνα με τον συγγραφέα) ευρύτερες περιοχές του νεωτερικού φαντασιακού. Ο μύθος της (εβραϊκής) συνωμοσίας συνιστά ένα από τα κεντρικότερα μοτίβα τους. Η πλούσια και άκρως συγκαιρινή προβληματική που αναπτύσσει ο Γάλλος στοχαστής είναι μια ρηξικέλευθη τομή στις σκοτεινές όψεις αυτού του φαντασιακού.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 22/06/2007(
Απο ελευθεροτυπία …Δυστυχως δεν μπορώ να βαλω Λινκ για καποιο λόγο που δεν καταλαβαινω …)Σχόλιο από Νοσφεράτος Απρίλιος 29, 2008
Αντιγραφω ενα ακομα μου σχολιο :
πρεπει να διαχωριζουμε διαρκώς την πολιτική του Σιωνστικου κρατους απεναντι στους Παλαιστινιους …( που ειναι περιπου η ιδια που εχει καθε ολοκληρωτικός εθνικισμός απεναντι στους ”αλλους” του) ..απο τους Εβραιους ..
— Αυτή ειναι και η προκληση -η ηθιική προκληση που εχει να αντιμετωπισει ο καθε προοδευτικός ανθρωπος σημερα…
--------------------------------------------

— Αν προσεξεις τα αντισιμητικα φιλοναζιστικά κειμενα -αυτά που εμφανιζονται και στην Ελλαδα …θα δεις οτι ενω :
α)καταδικαζουν με καθε τροπο τον κλασσικό αποδιοπομπαιο τραγο - τον αιωνιο Εβραιο που ελεγε και ο Γκαιμπελς και χρησιομποιουν ως προσχημα την πολιτική του Ισραήλ στο Παλαιστινιακό (ετσι κιαλλιως ξερουν οτι αυτό συγκινει καθε προοδευτικό ανθρωπο)

-απο την αλλη

β) θα διακρινεις εναν Κρυφο ή φανερό θαυμασμό ακριβώς για αυτή την Μιλιταριστική-εθνικιστική οψη του Σημερινου Ισραήλ /κατι σαν παραδειγμα προς μιμηση …
Οι καιροι ειναι πονηροι..και δυσκολοι(παντα ήταν βεβαια)
Σχετικό βιβλιο Φιλιπ Ροθ : Επιχειρηση Σαυλωκ
Σχόλιο από Νοσφεράτος Απρίλιος 29, 2008

1 σχόλιο:

Γιάννης είπε...

πράγματι μια βασική προϋπόθεση της συνωμοσιολογίας είναι ότι δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο, με την έννοια όχι ότι υπάρχει μια αόρατη υπερανθρώπινη νομοτέλεια, αλλά ότι τα πάντα είναι ηθελημένα, όλα τα γεγονότα ή τα σημαντικά.
προσωπικά αποδέχομαι ότι υπάρχουν λόμπυ ή ότι ορισμένα εξ αυτών είναι ισχυρότερα από άλλα ή ότι για λόγους συλλογικής ενοχής η δύση υπερενδιαφέρεται για τους εβραίους σε σχέση με άλλους λαούς που υπέστησαν διώξεις και γενοκτονίες.
ωστόσο η δύναμη των λόμπυ υπερεκτιμάται (π.χ. αντί να δίνεται σημασία στον έλεγχο επί της πολιτικής της δύσης προς το ισραήλ, υποστηρίζεται ότι το εβραϊκό λόμπυ επιθυμεί τον έλεγχο όλων των δραστηριοτήτων των υπόλοιπων ανθρώπων) και δίνεται στο εβραϊκό ή σιωνιστικό λόμπυ διαστάσεις σατανικές (π.χ. ότι έκαναν το ολοκαύτωμα, ώστε να δοθεί η παλαιστίνη, ενώ αν ήταν τόσο πανίσχυροι, θα έπαιρναν έτσι κι αλλιώς, δίχως αυτό, την παλαιστίνη, χώρια που θα εποίκιζαν με αυτή τους θανατωμένους κατά το ολοκαύτωμα)
αν το τελικό αποτέλεσμα, ένα γεγονός Γ, είναι η συνισταμένη, θετική ή αρνητική των α, β, γ, κοκ πράξεων των Α, Β, Γ, δηλ Γεγονός= (-α)xΑ + (+β)xB + (+γ)xΓ κοκ, για να εχουμε έναν κόσμο στον οποίο όλα γίνονται όπως αναφέρονται στα πρωτόκολλα, θα έπρεπε
α) κανείς (παράγοντας ή άνθρωπος/οι) να μην συμβάλλει/επιθυμεί τη διαμόρφωση (π.χ. ατομικισμός, εκβιομηχάνιση) της κοινωνίας όπως είναι σήμερα και
β) μόνο το εβραϊκό λόμπυ να το επιθυμούσε (το Γεγονός),
γιατί αν δε συνέβαινε το α), τότε για το ότι ο κόσμος αυτός είναι ως έχει δεν ευθύονται τα πρωτόκολλα.

συνωμοσίες ασφαλώς συμβαίνουν πάντοτε, μεμονωμένες ομάδες και άτομα διαρκώς επιδιώκουν εις βάρος άλλων κάποια πράγματα,
αλλά αυτό δε γίνεται και κυρίως δεν επιτυγχάνεται
α) ούτε για 2000 ή 4000 χρόνια
β) για όλα ή τα περισσότερα ζητήματα της ανθρώπινης δραστηριότητας

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου