ειναι σταυρος η ποιηση,και σχισιμο στο δερμα , παν στο σφαγειο σαν αμνοι,πληθος στιχακια ερμα. ειναι ουλή η ποιηση,στα χερια απο ξυράφι, κι αντι για αιμα βγαζουμε ,του Μιδα το Χρυσαφι.

ετσι λοιπόν που μπλεξαμε με την στιχουργική,
και καθε όσο γραφουμε πολλά ποιηματακια

βαθυτατα ανοιξαμε στά χερια μας πληγη,
βλέπουμε στην παλάμη μας οπες απο Καρφακια.

ειναι σταυρος η ποιηση,και σχισιμο στο δερμα ,
παν στο σφαγειο σαν αμνοι,πληθος στιχακια ερμα.

ειναι ουλή η ποιηση,στα χερια απο ξυράφι,
κι αντι για αιμα βγαζουμε ,του Μιδα το Χρυσαφι.

τι να τον κανω τον Χρυσο,τους ερημους τους Στιχους;
ακουω απο μέσα μου της Μνημης μας τους Ηχους .

να αντιλαλουν σαν κυμβαλα χωρις καμια Ελπίδα
απομεινε η ποιηση ,Χρυσος σε στομα Μίδα