ενα -παρολα αυτά επικαιρο- παλαιο ποιηματακι γραμμένο στους Τοιχους της Κατοχικής Αθήνας

Απο τότε που ήρθανε οι Μπότεν
ολα γίνανε Φερμπότεν
το ψωμί μας εγινε Μπομπότεν
και μεις γίναμε Ρομπότεν
Αχ... Ως Μπότεν;

Σχόλια

Ο χρήστης χαρη είπε…
Αυτό Νόσφυ τό ξέρω κι εγώ, είχε γραφτεί παλιότερα και σ' ένα περιοδικό που διάβαζα μικρή - αλλά χωρίς τά "ρομπότεν"!
Ο χρήστης Νοσφεράτος είπε…
Για Δες συμπτωση ..Κιεγώ μικρος το ειχα διαβασει ..

Αρα εχουμε περιπου την ιδια ηλικια;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τώρα είναι σαν να παλεύεις με τον Αόρατο άνθρωπο : χτυπιέσαι μόνος σου στον αέρα..

Και η γραφή γίνεται πάλι το μοναδικό μας Ξόρκι.