Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη





Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Και μόνοι μες τη θάλασσα ταξιδεύουμε
Ο ουρανός ακίνητος σαν την ψυχή μας
Κι ακούμε την ανάσα μας τα βράδια

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Καταμεσής –ακίνητοι- σε μια θάλασσα σα λάδι
Ανάμεσα στον Ύπνο και στον Ξύπνο
Ακούμε την καρδιά μας να χτυπά

Και ολόγυρα μας σιωπή
Κι επαγρυπνούμε
Μη και φυσήξει ο Άνεμος και μας την πάρει
Ετούτη τη διάχυτη, στη θάλασσα, στιγμή ....

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πολύ όμορφο ποίημα, Νοσφεράτε...

anepidoti είπε...

ήρθε κι έδεσε...
σ' ευχαριστώ τοοοοόσο πολύ!!!

χαρη είπε...

Νόσφυ καλημέρα

μπαίνω μόνο και μόνο για ένα γεια, για πολλούς λόγους δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω σήμερα ούτε ποίηση ούτε τίποτ' άλλο...Απλώς να σού πω ότι σε διαβάζω, αλλά δεν ξέρω τι γίνεται με τα σχόλια - τα τελευταία που άφησα τα'χασα...αυθορεί και παραχρήμα !!!

φιλιά
:)

Ανώνυμος είπε...

...για άλλη μια φορά εξαιρετικός!

σε φιλώ

Ντ.

VKP είπε...

μου άρεσε και εμένα και το αφιέρωσα σε μία φίλη για το καλημέρα. Εύγε!

Νοσφεράτος είπε...

ευχαριστω

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...