>---Μιλτιάδης Θαλασσινός (Μαύρος Γάτος)---< Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή: ΞύΠΝΗΣΕ, ΚΙ ΟΝΕΙΡέΨΟΥ ΠωΣ έΓΙΝΕΣ ΠΑΙΔί

>---Μιλτιάδης Θαλασσινός (Μαύρος Γάτος)---< Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή: ΞύΠΝΗΣΕ, ΚΙ ΟΝΕΙΡέΨΟΥ ΠωΣ έΓΙΝΕΣ ΠΑΙΔί

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: να τιτιβιζουν σιγανα,μεσα στα blogs,αιώνια

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: να τιτιβιζουν σιγανα,μεσα στα blogs,αιώνια

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Η Σκοτωμένη ΧελιδΩνα

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Η Σκοτωμένη ΧελιδΩνα




Μες τον Μπαξέ μας κάποτε, Τρύπωσε Χελιδώνα
-που νόμιζε πως βρέθηκε σε παραδείσου Δώμα -


και κούρνιασε σε μια Γωνιά και κλώσησε τ'αυγά της
μας είδε και τιτίβισε γλυκά απ' τη χαρά της

μας Δώρισε χαμόγελα ,φτερούγισε κοντά μας
και νόμιζε πως σαν κιαυτήν πως είναι κι η Καρδιά μας

Γιατί η Χελιδωνα μας είχε Ελευθερία
Μα την δική μας την Καρδιά , κατείχε η Μοχθηρία

Κιοταν μας χαμογέλασε της βγάλαμε το Μάτι

και στο κορμί της βγάλαμε το φθονερό μας άχτι

κιολοι μαζί σκοτώσαμε,την μανα Χελιδώνα
-με να μαχαίρι στην καρδια και μια βαριά κοτρόνα

Κι υστερα τεμαχίσαμε τα μαύρα τα φτερά της
Και την Διχάλα κόψαμε της Χελιδωνουράς της


κι ύστερα της ανοίξαμε την άσπρη την κοιλιά της
κι εκεί μάταια ψάξαμε τα ολόασπρα αυγά της

Και αφού με αίμα βάψαμε τα ολολευκα μας Χέρια

Ολόχαροι ευχηθήκαμε , κοιτάζοντας τ' Αστέρια
''Μεγαλοδύναμε Θεέ στείλε Χελιδονάκια
Κι εμείς θα τα σκοτώσουμε

Γιατί'μαστε ανθρωπάκια ''

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: οταν πέθανε το παιδί

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: οταν πέθανε το παιδί
όταν πέθανε το παιδί
Μέσα σε μια μέρα
Χάσαμε το μαντήλι που μας έκλεινε τα μάτια
Και είδαμε την δική τους Γύμνια που είναι και δική μας
και δεν μας έμεινε πια δικαιολογία.

(έπρεπε κάτι να κάνουμε ..μα τι;)
Έτσι μιας που δεν μπορέσαμε να ξαναβρούμε το Μαντήλι
Προσπαθήσαμε να κλείσουμε τα μάτια....
Όμως αυτά δεν έκλειναν . Δεν μπορούσανε -ξανά - να κλείσουν

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
αφουγκραζόμαστε τον Χτύπο της καρδιάς μας

και πως χτυπά , Τικ-τακ , κι ειναι ρολόι
χτυπούν οι χάντρες της ,Τικ Τακ! σαν κομπολόι….

Καθηλωμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
και η καρδιά μας…. πως κτυπά! για τα Παιδιά μας!

τα περιμένει και αυτά, ενα κλουβί
Σε αυτόν τον κόσμο-φυλακή απο Γυαλί…

Μες τις οθονες καθως είμαστε κλεισμένοι
σαυτή τη ψευτική Ζωή φυλακισμένοι.

Κρυφοκοιταμε στα κλεφτά , στο Μόνιτορ μας
Κατι που μοιάζει με Σκια: τον εαυτό μας.

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Αφού ...

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Αφού ...

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: καποιες φορες ξαναγυρνώ σε τουτα τα λημέρια

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: καποιες φορες ξαναγυρνώ σε τουτα τα λημέρια

καποιες φορες ξαναγυρνώ σε τουτα τα λημέρια
και σε στιχακια που μοιαζαν με τ’ουρανού τ’αστερια

και σε στιγμές που νιώσαμε πως δεν ειμαστε μόνοι
μα τωρα φυσηξε βοριας που τις ψυχες παγώνει.

καποιες φορες πιστεύουμε πως η χαρά μας γνέφει
-μα ο χρονος και ο μύλος του που όλα τα αλέθει

την θρυμματιζει την χαρα και μας την κανει σκονη
Τωρα Βαρδάρης φύσηξε που τις ψυχες παγώνει .

Κάποιες Φορες στους ΄Αγιους κάνουμε ενα τάμα
Κι Αδικα περιμένουμε να γίνει κανα Θαύμα.


Μα οι άγιοι και οι Θεοί δεν ξέρουν απο Αγάπη
και μεις Αργοπνιγόμαστε μέσα σαυτή τη Λάσπη.




Σχόλιο από Νοσφεράτος Νοέμβριος 25, 2008