για την καρακάξα του παπούλη

Σ αυτό το καταφυγιο , σε τουτο το Κονάκι
οσοι διψουν για ποιηση πινουνλίγο νεράκι
και οσοι δεν  ζαλιζονται στου Βίου παραζάλη
οσοι τη φαντασια τους εχουν για προσκεφάλι
οσοι δεν περνουν σοβαρά πολύ τον εαυτό τους
οσοι μες τη μιζερια μας σηκώνουν τον σταυρο τους
οσοι κοιμουνται μ’ανοιχτα τα ματια της ψυχής τους
κι ακουλουθουνε σιωπηλά ταξιδια μιας ευχής τους
αυτοι που ονειρευονται ακομα μεσ τα Μύχια
και κολυμπούν στα Ονειρα απ’τη κορφή ως τα Νύχια
οσοι δεν χανοναι ποτέ στην ιδια τους τη Λήθη
και ξεδιψουν με το νερό π’ αφηνουνε οι Μύθοι
ολοι αυτοι κουρνιαζουνε σε τουτοτο κονάκι
που μοιαζει μ’αποτσιγαρο που σβήνει στο τασακι ..