Σαν βγαινουν απ’ τη Θαλασσα τη Νυχτα οι Γοργόνες

Σαν βγαινουν απ’ τη Θαλασσα τη Νυχτα οι Γοργόνες
Και τουρτουρίζουν στη Στεριά κι ειναι Γυμνές και Μόνες
Και λάμπουνε, στα λέπια τους , θαλασσια πετράδια
Κοιτούν μακρυά στα πέλαγα κι ειναι η Ματιά τους ‘Αδεια…
————-
Ετσι κι εγώ π’ανταμωσα τη νύχτα μια Γοργόνα
Αντίκρυσα στα ματια της, το κρύο του Χειμώνα
Κι όταν αυτή με ρώτησε, ο Αλέξανδρος αν ζη
-κατι με ταρακουνησε λές κι άγγιξα πληγή-
————————-
Και είδα μες τα μάτια της να λαμπυρίζει κάτι
-κι ήτανε σαν να ράντισα καποια πληγή μ’ αλάτι….