Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Aιώνια αυτή η Τιμωρία ..Μα θα θυμαμαι παντα τη Μαρια



Κατι κινειται , Κατι που δεν ήξερα
Και ξάφνου εξαφανίζεται, Χάνομαι .
Και η αγάπη είναι σαν ένα δέντρο .
Κάτι γλιστράει . Κάτι ανεβαίνει
και η ζωή μένει ίδια ...

Σεβασμός , ταπεινότης
και πάνω απ' όλα σεμνότης
,τριγύρω υπάρχει
ο Θεος
μείνε για πάντα μικρός , απόλαυσε τη ζωή σου ,χτίσε την Φυλακή σου,ακόμα ένα βράδυ ,τριγύρω σκοτάδι ,Μάνα .

Αγάπη και Μίσος
κι ανάμεσα τους ένα Ίσως, η Αμαρτία , και μια Θυσία ,Αμφιβολία,κι ο κύκλος με την Κιμωλία Κάτι την Ψυχή μου καταπίνει,και να που μπαίνω πάλι σε μια Δίνη, κι εκείνη που αγάπησα μ' αφήνει

Και μπαίνω στην κοιλιά του Ψαριού , του Θεριού , του Αγνού , του Θεού
στα σκοτεινά , στα πιο παλιά Λημέρια του Ιωνά ..

Οι μέρες
περνούν σαν σφαίρες και η αλήθεια
φωτιά στα στήθια Πως να αναρωτηθούμε για το το τι Θέλεις

Πως να αδράξουμε κι αυτήν την Ευκαιρία;
Στα ανοιχτά μας ταξιδεύουν τα Θηρία ,αιώνια αυτή η Τιμωρία
, και
θα Θυμάμαι
πάντα
την Μαρία ...

Προσγειωνομαι. Σ'αυτήν τηνα ανυδρη Χωρα. Σ'αυτήν την ερημο γεματη ψευδαισθησεις.Στις αισθησεις .Κι αυτό το δεντρο
το δεντρο ,
Το δεντρο που αγαπησαμε
εκει που σκαλισαμε τα αρχικά της αγαπης
το δεντρο που ξυλευσαμε
το Δέντρο που αλύπητα κάψαμε
δεν ηταν παρά ενας Αντικατοπτρισμός
μια τυχαία αντανάκλαση
στης λίμνης τον καθρέφτη στο Μόνιτορ σου,στην άσπιλη ψυχή σου, στη Νύχτα ,στο Χιονι, (τι αραγε 'ναι αυτο που μας στοιχειωνει;)και στην στιλπνή επιφάνεια των Παγετώνων ,
στην Αμερική που ποτε δεν υπήρξε, στα διαστημόπλοια και στον έρωτα που μοιραζουν τα σαμπουαν , τα απορρυπαντικά και οι χιλιάδες συνταγές μαγειρικής , οι μέρες περνούν σαν σφαιρες,με το Θηριο πεσαμε πανω σε ξερες και η Αγάπη πάντα θα κοιμάται, δεν έχει τέλος όλη αυτή η τιμωρία
Μα
θα θυμάμαι πάντα
τη Μαρία

4 σχόλια:

cirut είπε...

Σα σφαίρες περνούν οι μέρες,
σαν φλέβας αίμα για ποιητές,
το δοιάκι τραβά στις ξέρες,
κανείς δεν τόειδε ποτές

Γιάννης είπε...

πολύ ωραίο



Μοῖρες μου πολυτεχνίτρες,

τῆς ζωῆς μας κυβερνῆτρες

τί πεθαίνω, ἂν γεννιοῦμαι;

κι ἂν πεθαίνω, τί γεννιοῦμαι;



Ἄνθρωπε οἱ Μοῖρες λέγουν

ὅτι εἰς τοῦτο δὲν σὲ φταίγουν

καὶ αὐτὴν τὴν κωμωδία

σὲ τὴν παίζουν τὰ στοιχεῖα.



Ζωντανά ‘ναι, τρέχουν, σμίγουν

κι εὐθὺς πάλ’ ἐκεῖ ξεσμίγουν.

Μιὰ συμπλέκουν, μιὰ ξεμπλέκουν

καὶ ποτὲ ποσῶς δὲν στέκουν.



Ὅλη τέτοια εἶν’ ἐπίσης

ἡ παντάστατή τους φύσις˙

κι ἀπ’ αὐτὴν λοιπὸν στοχάσου,

τρέχ’ ἡ γέννα κι ἡ φθορά σου.



Ὁ σωρός τους ὁ σμιγμένος

εἶσ’ ἐσὺ ὁ γεννημένος

κι ὁ σωρός τους ὁ ξεσμιγμένος

εἶσ’ ἐσὺ ὁ πεθαμένος.



Τοῦτο ξεῦρε το καὶ γέλα

κι ἔλ’ νὰ πᾶμε στὴ βαρέλα,

νὰ ρωτήσουμε κι ἐκείνη

τί ἀπόκριση μᾶς δίνει.

Νοσφεράτος είπε...

γιαννη ,τινος ειναι αυτό;

Γιάννης είπε...

από εδώ


www.portaaurea.gr/hristopbakhos.htm

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...