«Παιδομάζωμα» ή «Παιδοσώσιμο»;Παιδιά του Εμφυλίου στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη Ειρήνη Λαγάνη, Μαρία Μποντίλα (επιμέλεια)

«Παιδομάζωμα» ή «Παιδοσώσιμο»;Παιδιά του Εμφυλίου στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη Ειρήνη Λαγάνη, Μαρία Μποντίλα (επιμέλεια) Ένας συλλογικός τόμος που περιλαμβάνει επιστημονικές προσεγγίσεις αλλά και προσωπικές μαρτυρίες για ένα θέμα που συνεχίζει να απασχολεί την ελληνική κοινωνία. Το ερωτηματικό του τίτλου για το αν ήταν παιδομάζωμα ή παιδοσώσιμο είναι ενδεικτικό.

ISBN: 9789604583270

ποιός είναι ο Πλησίον μου ...;

Σε μια συζήτηση που έγινε στο Μανιτάρι του Βουνού

εδώ:Φασισμός ή αυτοπυρπόληση στη “σκούπα” του πατρινού καταυλισμού των αφγανών;

ένας καλός'' χριστιανός''(από αυτούς που μάλλον ενέκριναν την κατεδάφιση του καταυλισμού στην Πάτρα ..

Μου ζήτησε (από εμένα τον ..άθεο )

την ερμηνεία της έννοιας του ''Πλησίον σύμφωνα με τον χριστιανισμό (Αγάπα το πλησίον σου'')

μου λέγει λοιπόν

''Θα με ενδιέφερε η δική σου πρωτότυπη ερμηνεία του συγκεκριμένου εδαφίου ''

Απάντησα :

''Ωραία : Πλησίον μου είναι ο Άλλος . Όχι δηλαδή αυτός που είναι ακριβώς σαν εμένα ..

Αν εγώ π.χ είμαι της μεσαίας τάξης

πλησίον μου

Δεν είναι ο της μεσαίας τάξης
αλλά αυτός που έχει την ανάγκη μου

αυτός που μου ζητά νερό να ξεδιψάσει, ένα πιάτο φαι γιατί πεινάει , κοντολογίς αυτός που εχει την ανάγκη μου

και 'γω δεν εξετάζω την στιγμή που μου ζητάει έλεος και βοήθεια,

τα ρούχα του η το αν είναι Έλληνας η ξένος

γιατί αυτός που έρχεται να ζητήσει βοήθεια από μένα

ειτε ξενος ειτε ελληναςκαι μπορώ να τη δώσω

ειναι ο Πλησιον

δηλαδή ο ιδιος ο Χριστός αν θυμασαι απο τα θρησκευτικά σου( που μου κανεις και τον ..... )
Ο Πλησιον ειναι ο Χριστός -ιδίως-ΙΔΊΩΣ αν είναι ξένος και πένεται και σου ζητά βοήθεια και σου χτυπά την πόρτα …

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Συγγνώμη, συγγνώμη"...
εμείς συγγνώμη γιαγιά ,

Χιώτικη Σφίγγα: Η Ύβρις του αποκτηνωμένου και η συγγνώμη της αξιοπρέπειας.

xiotikisfigga.blogspot.com

Μιλά όταν χρειάζεται και σιωπά όταν πρέπει, θέτει ερωτήματα και βασανίζει με γρίφους.

Ρίτσαρντ Ρόρτυ :Η αριστερή σκέψη στην Αμερική του 20ού αιώνα.της ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ βιβλιοπαρουσιαση απο το βημα

επειδή

η εννοια ''Αριστερά '' ειναι πολύ πιο διευρυμενη από οτι νομιζουμε .....

Το αριστερό όνειρο
Δεν μπορείς να αλλάξεις ό,τι δεν μπορείς να αγαπήσεις, μας λέει ο καθηγητής Φιλοσοφίας στο Στάνφορντ Ρίτσαρντ Ρόρτυ παρουσιάζοντας την άγνωστη στην Ευρώπη ιστορία της αμερικανικής Αριστεράς.
ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Ο Ρίτσαρντ Ρόρτυ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1931. Οι γονείς του ήταν, κατά την έκφραση της εποχής, «συνοδοιπόροι» του κομμουνιστικού κόμματος. Αργότερα, απομακρύνθηκαν από αυτό, όπως οι περισσότεροι αμερικανοί αριστεροί. Σπούδασε στο Σικάγο και στο Γέιλ. Ηταν καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια (Σάρλοτβιλ) και στο Πρίνστον. Τώρα διδάσκει στο Στάνφορντ. Συνεργάζεται με τα περιοδικά The Nation και Dissent. Εχει γράψει μεταξύ άλλων: Philosophy and the Mirror of Nature, The Consequences of Pragmatism, Essays on Heidegger and Others, Philosophy and Social Hope.
«Οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι αγνοούν την ιστορία της αμερικανικής Αριστεράς και δεν αντιλαμβάνονται τις ιδιομορφίες της» λέει ο αμερικανός φιλόσοφος Ρίτσαρντ Ρόρτυ, συγγραφέας του βιβλίου Η αριστερή σκέψη στην Αμερική του 20ού αιώνα. «Εγραψα αυτές τις πέντε διαλέξεις για να τους πω ότι εμείς οι Αμερικανοί έχουμε αριστερό κίνημα με μεγάλη και πλούσια ιστορία».
Στα αγγλικά το βιβλίο του Ρίτσαρντ Ρόρτυ έχει τον πατριωτικό και κάπως γριφώδη τίτλο Achieving Our Country (που σημαίνει, περίπου, «Να τελειοποιήσουμε και να επανακτήσουμε τη χώρα μας»), μια φράση που ανήκει στον Τζέιμς Μπόλντουιν: ο Μπόλντουιν, ριζοσπάστης, μαύρος και ομοφυλόφιλος, συγκέντρωνε όλες τις ντροπές της σιωπηλής πλειοψηφίας. Στην πραγματικότητα, ήταν ο ίδιος που ντρεπόταν για την Αμερική· κι αυτό είναι το νόημα της προτροπής του: η Αμερική πρέπει να αλλάξει ώστε οι Αμερικανοί να μην ντρέπονται πια γι' αυτήν. Και για να αλλάξει, πρέπει πρώτα να αγαπηθεί: δεν μπορείς να αλλάξεις μια χώρα που μισείς. Η σειρά των διαλέξεων του Ρίτσαρντ Ρόρτυ γύρω από τον αμερικανικό πολιτισμό διαπνέεται ακριβώς από αυτή την αντίληψη: η εθνική υπερηφάνεια είναι αναγκαία προϋπόθεση της εθνικής εξέλιξης. Ο όρος «εθνική υπερηφάνεια» φέρνει στο μυαλό τον πιο απλοϊκό και επικίνδυνο στρατιωτικό σωβινισμό, αλλά δεν είναι καθόλου αυτό που εννοεί ο Ρόρτυ. Στη χειρότερη περίπτωση, πρόκειται για την αμυντική στάση όλων των ριζοσπαστών που επειδή χαρακτηρίζονται «un-American» και εχθροί του έθνους κάνουν επίδειξη πατριωτισμού για να μην απομονωθούν. Στην καλύτερη, αποτελεί μια ένδειξη ψυχραιμίας μπροστά στην ιστορία: η Αμερική του 20ού αιώνα δεν είναι μόνον το οικονομικό κραχ αλλά και το New Deal· δεν είναι μόνον η μιλιταριστική Δεξιά αλλά μια μεγάλη αριστερή παράταξη οι αποχρώσεις της οποίας εκπροσωπούνται από τον Φίλιπ Ράντολφ μέχρι τον Ντάνιελ Μπελ. Κι από τον Ερβινγκ Χάου μέχρι τον Χάουαρντ Φαστ. ......

http://tovima.dolnet.gr/print.php?e=B&f=13160&m=S03&aa=1

βλ επίσης
http://stefosis.blogspot.com/2007/06/richard-rorty-4-1931-8-2007.html
και
http://www.booksfromgreece.gr/shop/products/getProductDetails.asp?pid=45010
και
http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2008/04/rorty_23.html


αλλά βλ επισης και το Παντρευτηκα εναν κομμουνιστη του Φιλιπ Ροθ
http://www.megamarket.gr/-p-32648.html?filter_id=257

ΔΕΊΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ : Αναγκαίο Κακό/ του φίλου Ταμίστα - MHNYMAL

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Αναγκαίο Κακό

Δεν ξέρω πού ζω. Ούτε το πότε ξέρω.

Ο  χωροχρόνος είναι μαζική παράκρουση.

Η ευθύνη, για όσους μάθαν,
ανήκει στον Λεβιάθαν.

Δεν ξέρω πού δουλεύω.
Πού κατοικώ δεν ξέρω.

Είμαι ντόπιος ή ξένος;

Θα γίνω στόχος των τρομαχτικών
κρεάτινων ρομπότ;

Θα πρέπει πάλι να ψηφίσω; 

Θα μου τηλεφωνήσουν στο επόμενο γκάλοπ;
Θα επιζήσω σε αστική δημοκρατία;
Θα με δαγκάσει το άφοβο φιδάκι;
Αυτό το γραφτό χέεται στο διαδίχτυ 

ή αφηνίασε η ταπεινή μου φαντασία;

Καταμετρητές μου χτυπούν την πόρτα.
Θα δουν την ένδειξη στο ρολόι.

Πρέπει ν' ανοίξω.

Ν' ανοίξω;

Αν το καταλάβουν ότι συρρικνώθηκα;

Αν μου ζητήσουν να τραγουδήσω 
με την άλλη φωνή;
Έχω ταυτότητα νέου τύπου;
Έχω παλαιού τύπου θρήσκευμα;
Ποιος μου χτυπά την πόρτα;
Ποιος αγενής;

Τέτοιαν ώρα κυκλοφορούν μετανάστες;

Βρωμάει κάτι;

Ποδήλατα. Βλέπω ποδήλατα. 

Φαρδιά πουκάμισα. Ίσως ήταν άσπρα κάποτε. 
Χωρίς κράνη. Χωρίς φώτα ποδήλατα.
Δεν ξεχωρίζω στη νύχτα.
Ξένοι θα 'ναι.
Γαμώ τον Δία τον ξένιο. 
Να τους σπάσουν τους πάγκους. 

Να τους σπάσουν στο ξύλο.

Φοβάμαι. Χτες μπήκαν στου γείτονα. 

Δεν ξέρω. Μάλλον ξένοι.

Ας πάνε στις χώρες τους. Να τους χωρέσουν.

Θα τους φωτογραφίζω. 
Θα φτιάξω φέισμπουκ. Θα δω τηλεόραση. 

Θα πάω στη δουλειά. Είμαι Έλληνας. 

Πίνω την προδοσία με το μπακάρντι.

Πίνω την προδοσία με αμίτα μόσιον. 

Δεν πίνω γνήσια ελληνική μπύρα. 

Θα πάω λιντλ. Έχει φθηνές γερμανικές.
Στο κάτω κάτω στο λιντλ δουλεύουν Έλληνες.
Απ' έξω ο Πακιστανός θέλει πάλι το καροτσάκι.
Να θυμηθώ να έχω να βάλω μισόευρο την άλλη φορά.
Μην κοιτάς το μισοκακόμοιρο ύφος.
Κατά βάθος με μισούν.
Μισούν την ανάγκη μου.

Θεούλη μου, πόσο καλύτερα ήμαστε παλιά.
Άκουγες μόνο ελληνικά στο δρόμο.
Το καλοκαίρι τα παράθυρα ανοιχτά.
Ο γείτονας κοιμόταν στην ταράτσα.
Τώρα του πάει να. 
Είπα στον Αρθούρο, τον Αλβανό, 
να έρθει να βάλει σιδεριές στα παράθυρα.
Είναι φτηνότερος απ' τον κυρ Θόδωρα.
Πήγαν να μπουν και στο δικό του σπίτι, είπε.
Μάλλον πρεζόνια.
Πρεζόνια εναντίον Αλβανών.
Πώς να καθαρίσεις 
με τα πρεζόνια και τα κλεφτρόνια
όταν κυκλοφορούν ακόμα 
μαύροι που πουλάνε μαϊμούδες;
Θα χρειαστώ κανέναν Ινδό, 
κανέναν Πακιστανό για τον κήπο. 
Να ξεχάσουν τα περσινά·  τυρόπιτες και τα ρέστα.
Τώρα έχουμε κρίση. Αν τους αρέσει. 
Αλλιώς να πάνε εκεί απ' όπου ήρθαν. Αμάν.
Και βρωμάνε. Κι ο Σωτήρης τούς γαβγίζει.
Μάλλον φοβούνται. Βρωμάει η αδρεναλίνη.
Θα τους ... Άντε να μην πω.
Σκάσε επιτέλους Σωτήρη. 
Άσε να κάνουν τη δουλειά οι μαλάκες.
Οι βρωμιάρηδες. Έεεεεεε!
Πού κάθεσαι; Δεν είναι για τον κώλο σου η καρέκλα.
Κάτσε κάτω. Βρωμοπακιστανέ.
Πού ζω; Σε ποια χώρα; 
Ποιος θα βάλει τάξη στο χάος;
Δεν υπάρχει κράτος.
Με τρομάζουν τα ρομπότ από κρέας.
Ανθρωποειδείς βάνδαλοι.
Φορούν ομοιόμορφες μαύρες μπλούζες.
Φουσκωμένα τίποτα. 
Τίποτα το σπουδαίο. 
Αλλά τώρα νιώθουμε πιο ασφαλείς.
Δεν υπάρχει κράτος. Δίνουν λύσεις. 
Αυτοί δίνουν λύσεις. Δεν ξέρω. Δε με νοιάζει.
Αν είσαι καθαρός μην τους φοβάσαι, είπε η συνάδελφος.
Σωστό. Ρομπένηδες αστών.
Να φοβούνται οι παράνομοι.
Ακούω πάλι τη φωνή. Εσύ, εσύ, εσύ.
Θα είμαι το επόμενο θύμα.
Κάποιος θα είναι το επόμενο κτήμα.
Πρέπει να πάρω φάρμακα. Γράψτε μου τα φάρμακα.
Να πάνε στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στα φανάρια, 
στις λαϊκές, στις ιχθυόσκαλες, στα κοτοπουλάδικα.
Να τους τσακίσουν.
Φοβάμαι. Φοβάμαι. Φοβάμαι.
Δεν ξέρω πού ζω. Δεν ξέρω ποιοι είναι όλοι αυτοί.
Για κάθε κακό υπάρχει το αναγκαίο κακό.
Έτσι το λένε στην αρχή. Θα φοβάμαι αύριο;
Θα μου χτυπήσουν πάλι την πόρτα;
Ψήφισα ποτέ την Κανέλη 
και τους  άλλους κομμουνιστές;
Ψήφισα ποτέ κάτι ενοχλητικό;
Αγόρασα τίποτα από τους βρωμιάρηδες;
Να τους τσακίσουν.
Θέλω την ηρεμία μου.
Με πολιορκούν μεταμοντέρνες ύαινες.
Αλλά εγώ θέλω την ηρεμία μου.
Όχι άλλη θεωρία. Όχι άλλα θεωρεία.
Με κούρασε η αστάθεια. Με τρομάζει η αμφιβολία.
Τα βράδια ακούω θορύβους. Ακούω σουρσίματα.
Τα βράδια πετάγομαι στον ύπνο.
Θαρρώ θα δω μπροστά μου τον εκτελεστή.
Τον βρωμοποδηλατιστή. 
Τον ληστή. Τον αιμάσσονα. 
Και δεν με λεν Ζακχαίο, να ξέρεις.
Με λένε Έλληνα, ρε.
Έχω γαλάζια θάλασσα κι ουρανό.
Έχω οικογένεια. Έχω τιμή.
Έχω πατρίδα κι ιστορία.
Δεν θα  έρθεις εσύ από το πουθενά 
να μου το παίξεις λιμοκτονία και έλεος.
Θέλω να είναι όλα καθαρά σαν το μετρό.
Χωρίς σκουπιδάκια, χωρίς σκούρα ανθρωπάκια.
Χωρίς γύφτους. Μην κλαις, γύφτο. 
Δεν σε πιστεύω. Και μένα πέθανε ο αδερφός μου.
Θα γίνουν έφοδοι.
Δεν ομιλώ περί ενοχής, ούτε περί ευθύνης.
Των σαδιστών συντάγματα, των διαταραγμένων,
θα 'ρθουν έξω απ' την πόρτα μου, καθώς εγώ ασθμαίνων
θα 'χω σφαλίσει για καλά, το φόβο να καλμάρω·
που μου 'ρχεται το δέρμα μου, μπας και σωθώ, να γδάρω.
Άντε μην αρχίσω να γράφω ποιήματα.
Άντε να μη μεταμορφωθώ σε ουραγκοτάγκο,
σε αητόφιδο, μη γίνω ελέφαντας, χιλιοστόμετρο,
ανόητη πτήση, μην αποσυρθώ, μην τρέξω ανάποδα.
Άντε μην ξυπνήσω κι αφήσω πίσω
ντόπιους και ξένους κι αναχωρήσω
για το βουνό της δροσερής μου θλίψης.
Άντε.

πρόσκληση

Σμύρνη | Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922

Ο εαυτός της παρούσας στιγμής - ο αποκαλούμενος «ελάχιστος» ή «πυρήνας» - ήταν, όπως είπε ο νευροεπιστήμονας Αντόνιο Νταμάσιο, «μια παροδική οντότητα, η οποία αναδημιουργείται για το καθένα από τα αντικείμενα με τα οποία διαντιδρά ο εγκέφαλος». Συνδεόταν με εγκεφαλικά συστήματα που σχετίζονταν με τη χαρτογράφηση και τη ρύθμιση των σωματικών καταστάσεων. Το άλλο φάντασμα ήταν ο «εκτεταμένος» εαυτός: ένα ενιαίο, συνεχές ον το οποίο ταξίδευε από το παρελθόν το οποίο θυμόταν στο μέλλον το οποίο περίμενε με ένα σύνολο δεξιοτήτων, αποθεμάτων γνώσεων και διαθέσεων ώστε να ενεργεί με συγκεκριμένους τρόπους. Αυτός ο «αυτοβιογραφικός» εαυτός αναδυόταν από τα δίκτυα της γλώσσας και της μακροπρόθεσμης μνήμης.

Ο εαυτός της παρούσας στιγμής - ο αποκαλούμενος «ελάχιστος» ή «πυρήνας» - ήταν, όπως είπε ο νευροεπιστήμονας Αντόνιο Νταμάσιο, «μια παροδική οντότητα, η οποία αναδημιουργείται για το καθένα από τα αντικείμενα με τα οποία διαντιδρά ο εγκέφαλος». Συνδεόταν με εγκεφαλικά συστήματα που σχετίζονταν με τη χαρτογράφηση και τη ρύθμιση των σωματικών καταστάσεων. Το άλλο φάντασμα ήταν ο «εκτεταμένος» εαυτός: ένα ενιαίο, συνεχές ον το οποίο ταξίδευε από το παρελθόν το οποίο θυμόταν στο μέλλον το οποίο περίμενε με ένα σύνολο δεξιοτήτων, αποθεμάτων γνώσεων και διαθέσεων ώστε να ενεργεί με συγκεκριμένους τρόπους. Αυτός ο «αυτοβιογραφικός» εαυτός αναδυόταν από τα δίκτυα της γλώσσας και της μακροπρόθεσμης μνήμης. Ο Μάικλ Κατζανίγκα, ένας από τους μεγάλους πρωτοπόρους της γνωστικής νευροεπιστήμης, υπέδειξε ένα συγκεκριμένο σύστημα του αριστερού ημισφαιρίου - το αποκάλεσε «ο διερμηνέας» - του οποίου το έργο ήταν να πλέκει ξεχωριστά νήματα εγκεφαλικής λειτουργίας σε μια ενιαία κλωστή υποκειμενικής εμπειρίας. Λειτουργούσε εντοπίζοντας δίκτυα δραστηριότητας σε διάφορα σημεία του εγκεφάλου και συσχετίζοντάς τα με γεγονότα στον εξωτερικό κόσμο: ήταν ένας αφηγητής ιστοριών.

Ο ελάχιστος εαυτός μάς έδινε την αίσθηση του τόπου και των ορίων και την αίσθηση επενέργειας - ότι δηλαδή ασκούμε έλεγχο στις ενέργειές μας. Τα θεμελιώδη αυτά συστατικά της αυτοσυνείδησης ήταν ωστόσο μάλλον εύθραυστες κατασκευές. Διαταραχές της κροταφιαίας και βρεγματικής λειτουργίας του λοβού μπορούσαν να προκαλέσουν σημαντικές μετατοπίσεις της αντίληψης, όπως εξωσωματικές εμπειρίες και αυτοσκοπικές παραισθήσεις (το να βλέπει κανείς το σώμα του σε έναν εξωπροσωπικό χώρο). Η βλάβη των μετωπιαίων λοβών μπορούσε να διαταράξει την αίσθηση της επενέργειας, με αποτέλεσμα τα άκρα να γίνονται αυτόβουλα και ανυπάκουα.
Ο εκτεταμένος εαυτός ήταν και αυτός νευρολογικά εύθραυστος. Μπορούσε να αποσυναρμολογηθεί σταδιακά από την άνοια ή να συντριβεί από την επίθεση κάποιου ιού - η ιστορία του εαυτού διαλυόταν με τη διάλυση της μνήμης. Αντιστρόφως, ένα βαθύ εγκεφαλικό επεισόδιο ή ένα τραύμα στον μετωπιαίο λοβό μπορούσε να αφήσει ανέπαφη τη μνήμη αλλά να επηρεάσει τους μηχανισμούς των συναισθημάτων και της ιδιοσυγκρασίας. Η ιστορία συνεχιζόταν, αλλά ο κεντρικός χαρακτήρας είχε αλλάξει σε βαθμό που να μην αναγνωρίζεται. Μερικές φορές χαλούσε ο ίδιος ο μηχανισμός αφήγησης ιστοριών οδηγώντας στην εξύφανση φανταστικών, ενίοτε φαντασιακών, αυτοβιογραφικών διαστρεβλώσεων. Οπως το έθεσε ο επιστημονικός αρθρογράφος Τζον Μακ Κρόουν, απέχουμε μόλις μια θρόμβωση σε κάποιο αγγείο από το να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Η αίσθηση του εαυτού είναι ελάσιμη. Αυτό ήταν το μήνυμα.
Οι νευρολογικές ασθένειες που επικρατούσαν ακόμη τότε επηρέαζαν την ανθρώπινη φύση με τέτοιου είδους τρόπους και μερικές φορές βλέπαμε ορισμένες ξεκάθαρες αποσυνδέσεις των δύο «εαυτών». Θυμάμαι μια ασθενή που έπασχε από παροδική επιληπτική αμνησία, με αποτέλεσμα να χάνει κατά διαστήματα την αίσθηση ταυτότητάς της Το περιβάλλον τής φαινόταν ξαφνικά άγνωστο, σύντομα δεν είχε ιδέα για το ποια ήταν, πού βρισκόταν και τι έκανε. Περιοριζόταν στον ελάχιστο εαυτό της: ένα ρευστό σημείο υποκειμενικής συνείδησης χωρίς ταυτότητα.
Σε άλλες, σπάνιες περιπτώσεις, έβλεπα το αντίθετο: τον ελάχιστο εαυτό να διαλύεται και να αφήνει μόνο την ιστορία του εκτεταμένου εαυτού. Μια ασθενής είχε ισχυρό αίσθημα ταυτότητας και αυτοβιογραφίας, πίστευε όμως ότι είχε πάψει να υπάρχει. «Είμαι νεκρή;» ρωτούσε. Επασχε από το σύνδρομο του Κοτάρ, το οποίο οφειλόταν σε μια νευρολογική αποσύνδεση των αισθημάτων και των σκέψεων. Το να σκέφτεσαι ότι υπάρχεις δεν αρκεί, πρέπει και να το αισθάνεσαι. «Αισθάνομαι, σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Μια άλλη ασθενής με σύνδρομο του Κοτάρ πίστευε ότι το μόνο που είχε απομείνει από αυτήν ήταν η φωνή της. Ολοι έχουμε μια εσωτερική φωνή. Αυτή συνεχίζει την ιστορία και συντηρεί την ψευδαίσθηση ότι «κάποιος είναι μέσα».

Διαβάστε περισσότερα: 

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=178245&ct=33&dt=07/01/2007#ixzz0knAsYM5D